What do you think?
Rate this book
Teatro Olimpico
Twee Haagse theatermakers krijgen een uitnodiging om voor het Teatro Olimpico in Vicenza een experimenteel toneelstuk te produceren. Op te voeren in het kader van een festival rond Jean Jacques Rousseau. Maar er zijn veel problemen en het is kort dag. Hoe komen ze aan geld voor
de productie? Hoe vervoeren ze het decor naar Vicenza? Ze belanden in een onoverzichtelijke wereld van Italiaanse regisseurs, acteurs en geldschieters. Toch proberen ze hun plannen overeind te houden. Want een voorstelling in het fameuze Teatro Olimpico is het hoogst bereikbare. Daar moet echt álles voor wijken.
de productie? Hoe vervoeren ze het decor naar Vicenza? Ze belanden in een onoverzichtelijke wereld van Italiaanse regisseurs, acteurs en geldschieters. Toch proberen ze hun plannen overeind te houden. Want een voorstelling in het fameuze Teatro Olimpico is het hoogst bereikbare. Daar moet echt álles voor wijken.
- GenresFiction
221 pages, Paperback
First published September 9, 2014
3 people are currently reading
75 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 35 reviews
November 27, 2023
Ik vrees voor Kees ’t Hart dat de achtenswaardige motieven in de sfeer van toneelopvattingen en toneelbeleid niet voldoende draagkracht hebben om ten opzichte van de m.i. zwakke uitwerking de roman overeind te houden. Kan eerzucht – spelen in een fameus theater – zo verblindend zijn dat de hoofdpersonen – zij zijn theatermakers annex producenten – zo naief omgaan met de vaagheid van de Italiaanse contacten? Dat wil er bij mij niet in. Stilistisch redelijk, met een variëteit aan verteltonen, van opgaan in illusie tot nederigheid om een Nederlandse subsidie-instantie een verklarende voorstelling van zaken te geven.
In dit geval heb ik de tweeënhalve ster tot twee gemaakt. Ik vermoed en hoop namelijk dat er een substantieel kwaliteitsverschil zit – dus een verschil in sterrenwaardering – met ander werk van Van ’t Hart. Ik heb nog ongelezen liggen: ‘Blauw Curaçao’ en ‘Het engelvisje en andere verhalen’. JM
In dit geval heb ik de tweeënhalve ster tot twee gemaakt. Ik vermoed en hoop namelijk dat er een substantieel kwaliteitsverschil zit – dus een verschil in sterrenwaardering – met ander werk van Van ’t Hart. Ik heb nog ongelezen liggen: ‘Blauw Curaçao’ en ‘Het engelvisje en andere verhalen’. JM
June 10, 2015
Leest heel vlot, maar ik vond het boek niet bijster interessant. Het feit dat het boek bestaat uit een groot verslag in briefvorm, sprak me niet echt aan. Recensenten vinden het over het algemeen een heel grappig boek, maar ook dat vond ik meevallen. Ik vond het verhaal voorspelbaar en slechts een klein beetje geestig. Rode draad: kan het nog gekker? Jazeker! Zo nu en dan was het lastig om alle namen van de verschillende personages uit elkaar te houden, maar daar had de hoofdpersoon net zoveel moeite mee ;)
Los van de verhaalvorm en het feit dat ik het niet bijster hilarisch vond, was het een prima boek om te lezen. Het is vlot geschreven, loopt prima en is logisch opgebouwd.
Kortom: het boek is oké, maar daar houdt het voor mij mee op.
Los van de verhaalvorm en het feit dat ik het niet bijster hilarisch vond, was het een prima boek om te lezen. Het is vlot geschreven, loopt prima en is logisch opgebouwd.
Kortom: het boek is oké, maar daar houdt het voor mij mee op.
June 28, 2017
Toneelbeleid onder de loep in Teatro Olimpico
In Teatro Olimpico van Kees ’t Hart krijgen Nederlandse toneelmakers Kees en Hein de kans van hun leven. De roman heeft de vorm van een verslag, geschreven door Kees. Hoewel Kees ’t Hart vaak zijn eigen naam gebruikt in romans, zijn zijn romans niet per se autobiografisch. Hij schrijft in zijn verslag precies op wat er allemaal is voorgevallen tijdens de voorbereidingen en hun reis naar Italië. Het doel is de gemaakte onkosten met terugwerkende kracht uitbetaald te krijgen.
Kees en Hein mogen hun theatervoorstelling Rousseau opvoeren in het Teatro Olimpico te Vicenza. Ze zijn door het dolle heen. Vol (enigszins cynische) humor laat ’t Hart met zijn roman zien hoe de subsidieaanvragen en het toneelbeleid onderworpen zijn aan corruptie en bureaucratie. Het resultaat is een goed geschreven en humoristische overtuigingsrede die steeds meer weg krijgt van een smeekbede om de gemaakte onkosten terug te halen.
De creativiteit boven alles
De moeilijkheden die zich gedurende het hele verhaal voordoen zijn niet de schuld van Kees en Hein, zoals Kees steeds opnieuw laat weten in zijn betoog. Ze hadden geen keuze, ze moesten vasthouden aan hun creatieve en kunstzinnige overtuigingen om hun eigen werk tot een succes te kunnen maken. Steeds opnieuw verontschuldigt hij zich voor de uitweidingen over zijn gedachten rondom het theaterstuk: ‘Geen opinies in theater. Alleen de verschijning wilden we, maar nu val ik u alweer lastig met onze uitgangspunten.’ Maar het is belangrijk voor hem dit duidelijk te maken omdat het beleid hen steeds weer tegenwerkt.
Dit beleid wordt in de roman expliciet gemaakt door de vele personages die ’t Hart aandraagt. Steeds meer Italiaanse namen komen voorbij en Kees en Hein weten zelf eigenlijk niet eens meer wie wie is of wie wat doet. De namenlijst die halverwege de roman is opgenomen illustreert dan ook op een originele manier de omwegen die de theatermakers moeten nemen om informatie los te krijgen over het theater en hun voorstelling.
’T Hart zet in zijn roman de creatieve geest en de financiële belangenverstrengelingen lijnrecht tegenover elkaar, maar de creativiteit gaat vóór het financiële plaatje. De roman leest heerlijk weg en introduceert de lezer op een humoristische manier in de wereld van het cultuurbeleid.
[Deze recensie verscheen eerder (2014) op CLEEFT]
In Teatro Olimpico van Kees ’t Hart krijgen Nederlandse toneelmakers Kees en Hein de kans van hun leven. De roman heeft de vorm van een verslag, geschreven door Kees. Hoewel Kees ’t Hart vaak zijn eigen naam gebruikt in romans, zijn zijn romans niet per se autobiografisch. Hij schrijft in zijn verslag precies op wat er allemaal is voorgevallen tijdens de voorbereidingen en hun reis naar Italië. Het doel is de gemaakte onkosten met terugwerkende kracht uitbetaald te krijgen.
Kees en Hein mogen hun theatervoorstelling Rousseau opvoeren in het Teatro Olimpico te Vicenza. Ze zijn door het dolle heen. Vol (enigszins cynische) humor laat ’t Hart met zijn roman zien hoe de subsidieaanvragen en het toneelbeleid onderworpen zijn aan corruptie en bureaucratie. Het resultaat is een goed geschreven en humoristische overtuigingsrede die steeds meer weg krijgt van een smeekbede om de gemaakte onkosten terug te halen.
De creativiteit boven alles
De moeilijkheden die zich gedurende het hele verhaal voordoen zijn niet de schuld van Kees en Hein, zoals Kees steeds opnieuw laat weten in zijn betoog. Ze hadden geen keuze, ze moesten vasthouden aan hun creatieve en kunstzinnige overtuigingen om hun eigen werk tot een succes te kunnen maken. Steeds opnieuw verontschuldigt hij zich voor de uitweidingen over zijn gedachten rondom het theaterstuk: ‘Geen opinies in theater. Alleen de verschijning wilden we, maar nu val ik u alweer lastig met onze uitgangspunten.’ Maar het is belangrijk voor hem dit duidelijk te maken omdat het beleid hen steeds weer tegenwerkt.
Dit beleid wordt in de roman expliciet gemaakt door de vele personages die ’t Hart aandraagt. Steeds meer Italiaanse namen komen voorbij en Kees en Hein weten zelf eigenlijk niet eens meer wie wie is of wie wat doet. De namenlijst die halverwege de roman is opgenomen illustreert dan ook op een originele manier de omwegen die de theatermakers moeten nemen om informatie los te krijgen over het theater en hun voorstelling.
’T Hart zet in zijn roman de creatieve geest en de financiële belangenverstrengelingen lijnrecht tegenover elkaar, maar de creativiteit gaat vóór het financiële plaatje. De roman leest heerlijk weg en introduceert de lezer op een humoristische manier in de wereld van het cultuurbeleid.
[Deze recensie verscheen eerder (2014) op CLEEFT]
April 12, 2015
Nog niet eerder zo iets gelezen, fantastisch.
Je weet als lezer vanaf pagina 1, vanaf de ontmoeting met de Italiaanse Rousseau-kenner Jim (spreek uit: Dzjiem) met connecties in de toneelwereld, dat het mis gaat. Meerdere malen schoten zinnen als "Doet het niet, houd de teugels vast, ga er tegen in, betaal die lui gewoon niet" mij door het hoofd. Maar de hoofdpersonen, twee Haagse theatermakers, hebben hun droom voor ogen: hun toneelvoorstelling 'Rousseau' op de planken van Teatro Olimpico. Wat volgt is 220 pagina's aan non-communicatie, talloze ontmoetingen, Italiaanse bureaucratie, slinkend spaargeld en wanhoop.
Je weet als lezer vanaf pagina 1, vanaf de ontmoeting met de Italiaanse Rousseau-kenner Jim (spreek uit: Dzjiem) met connecties in de toneelwereld, dat het mis gaat. Meerdere malen schoten zinnen als "Doet het niet, houd de teugels vast, ga er tegen in, betaal die lui gewoon niet" mij door het hoofd. Maar de hoofdpersonen, twee Haagse theatermakers, hebben hun droom voor ogen: hun toneelvoorstelling 'Rousseau' op de planken van Teatro Olimpico. Wat volgt is 220 pagina's aan non-communicatie, talloze ontmoetingen, Italiaanse bureaucratie, slinkend spaargeld en wanhoop.
April 17, 2015
Er waren hele hoge verwachtingen rond dit boek, en toch ben ik niet overtuigd. Als Vlaming lijken de personages absoluut niet te kloppen met de algemene perceptie van de mondige Nederlander. Het lijken eerder Vlamingen. Maar dat maakt het misschien interessant. Wat minder interessant is, is het feit dat het verhaal maar blijft doorbomen over steeds hetzelfde: hun zwakte die alles in het 100 stuurt en hen uiteindelijk met een financiele kater opzadelt. Je ziet het al van de eerste pagina aan komen.
Als dit de Libris wint, dan durf ik zelfs niet aan de andere titels te beginnen...
Als dit de Libris wint, dan durf ik zelfs niet aan de andere titels te beginnen...
December 14, 2014
Wat een vreselijke hoofdpersoon..
Read
April 27, 2015Leuk bedacht, maar helaas kon ik de humor er niet van inzien.
March 13, 2023
Citaat : We waren in alle staten. Hoe durfde deze nepdecorbouwer die nog nooit, maar dan ook nooit, iets behoorlijks had weten te bouwen, iets wat verder ging dan wat we toch al wisten, hoe durfde deze evidentielul Beckett in verband te brengen met onze voorstelling? Het lukte Wim maar ternauwernood ons te kalmeren, het scheelde niet veel of we hadden hem de straat op gegooid.
Review : De twee Haagse Rousseaubewonderaars en theatermakers, Hein en Kees, hebben drie voorstellingen getiteld "Rousseau" opgevoerd. Met redelijk succes. Dan worden ze benaderd door een enthousiaste Italiaanse producent. Hij nodigt hen uit hun experimentele stuk op te voeren tijdens het jaarlijkse Rousseaufestival in het oudste theater van Europa, Teatro Olimpico. Deze beroemde zaal in Vicenza geldt als het theaterparadijs, dus vinden ze het een eer om dat te mogen doen. Om hun stuk er ook daadwerkelijk uitgevoerd te krijgen moeten echter heel wat hindernissen genomen worden. Kees vindt de contactpersoon een onbetrouwbaar type, iemand die uiteindelijk toch met allerlei vernederende opmerkingen zou komen aanzetten over de belichting en het speelplan van "Rousseau". Maar als ze veertien dagen later door diezelfde man gebeld worden dat het voor elkaar is, dat ze zelfs twee voorstellingen mogen geven in het Teatro, gaan ze zonder bedenkingen over tot de realisatie daarvan.
Het boek leest als een verantwoording over de gang van zaken rond die uitvoering en tegelijkertijd ook als een verslag om alsnog geld los te peuteren want de verteller maakt meteen duidelijk dat een en ander tot een financiële strop heeft geleid. Ook weet de lezer van meet af aan dat de organisatie een hel was, maar dat het stuk toch uitgevoerd is. Veel is ongewis, maar als de twee producenten uiteindelijk de uitnodiging accepteren om naar Vicenza te komen, beseffen ze dat het er gaandeweg niet veel duidelijker op zal worden. Het is vragen om problemen, en die krijgen ze ook. Ze raken verstrikt in een web van halve beloftes, ontbrekende toezeggingen, gebrek aan geld en onbekende procedures, wetten en regels. In de organisatie duiken er steeds nieuwe mensen op, en lijkt er een machtsstrijd gaande. Als de Italianen zich dan ook nog met de inhoud van hun stuk gaan bemoeien, zijn de theatermakers de wanhoop nabij. Als ze niet oppassen blijft er ook van het toneelstuk zelf weinig over, want voordat je het weet wordt het evidentietheater à la Beckett en dat is nou net wat de heren niet willen. "Rousseau" mag nergens naar verwijzen: niet naar historie, niet naar biografie en zeker, o horror niet naar Becket. Dat is volgens de heren de kracht van de voorstelling, van de tekst en van de enscenering. Maar met hun tomeloze inzet, een hoop geïmproviseer en een vast doel voor ogen – het stuk MOET gespeeld worden – krijgen ze het voor elkaar: niet één keer, maar zelfs twee keer brengen ze hun stuk over Rousseau op de planken.
Teatro Olimpico is een vaardig en kunstig beschreven verhaal over botsing van culturen. Het Nederlandse ‘afspraak is afspraak’ tegenover het Italiaanse ‘Vedremo – we zullen wel zien’. Die botsing geeft aanleiding tot heftige emoties. Het heeft een enorme charme, enthousiastelingen die op een uitnodiging ingaan waarvan ze de omvang niet bevatten. Die pas achteraf weten wat ze beter niet of juist wel hadden moeten doen.
Kees 't Hart gebruikt graag fictie en non-fictie door elkaar, doseert dat alles met een flinke dosis humor en levert een pareltje van intellectuele slapstick af.
Review : De twee Haagse Rousseaubewonderaars en theatermakers, Hein en Kees, hebben drie voorstellingen getiteld "Rousseau" opgevoerd. Met redelijk succes. Dan worden ze benaderd door een enthousiaste Italiaanse producent. Hij nodigt hen uit hun experimentele stuk op te voeren tijdens het jaarlijkse Rousseaufestival in het oudste theater van Europa, Teatro Olimpico. Deze beroemde zaal in Vicenza geldt als het theaterparadijs, dus vinden ze het een eer om dat te mogen doen. Om hun stuk er ook daadwerkelijk uitgevoerd te krijgen moeten echter heel wat hindernissen genomen worden. Kees vindt de contactpersoon een onbetrouwbaar type, iemand die uiteindelijk toch met allerlei vernederende opmerkingen zou komen aanzetten over de belichting en het speelplan van "Rousseau". Maar als ze veertien dagen later door diezelfde man gebeld worden dat het voor elkaar is, dat ze zelfs twee voorstellingen mogen geven in het Teatro, gaan ze zonder bedenkingen over tot de realisatie daarvan.
Het boek leest als een verantwoording over de gang van zaken rond die uitvoering en tegelijkertijd ook als een verslag om alsnog geld los te peuteren want de verteller maakt meteen duidelijk dat een en ander tot een financiële strop heeft geleid. Ook weet de lezer van meet af aan dat de organisatie een hel was, maar dat het stuk toch uitgevoerd is. Veel is ongewis, maar als de twee producenten uiteindelijk de uitnodiging accepteren om naar Vicenza te komen, beseffen ze dat het er gaandeweg niet veel duidelijker op zal worden. Het is vragen om problemen, en die krijgen ze ook. Ze raken verstrikt in een web van halve beloftes, ontbrekende toezeggingen, gebrek aan geld en onbekende procedures, wetten en regels. In de organisatie duiken er steeds nieuwe mensen op, en lijkt er een machtsstrijd gaande. Als de Italianen zich dan ook nog met de inhoud van hun stuk gaan bemoeien, zijn de theatermakers de wanhoop nabij. Als ze niet oppassen blijft er ook van het toneelstuk zelf weinig over, want voordat je het weet wordt het evidentietheater à la Beckett en dat is nou net wat de heren niet willen. "Rousseau" mag nergens naar verwijzen: niet naar historie, niet naar biografie en zeker, o horror niet naar Becket. Dat is volgens de heren de kracht van de voorstelling, van de tekst en van de enscenering. Maar met hun tomeloze inzet, een hoop geïmproviseer en een vast doel voor ogen – het stuk MOET gespeeld worden – krijgen ze het voor elkaar: niet één keer, maar zelfs twee keer brengen ze hun stuk over Rousseau op de planken.
Teatro Olimpico is een vaardig en kunstig beschreven verhaal over botsing van culturen. Het Nederlandse ‘afspraak is afspraak’ tegenover het Italiaanse ‘Vedremo – we zullen wel zien’. Die botsing geeft aanleiding tot heftige emoties. Het heeft een enorme charme, enthousiastelingen die op een uitnodiging ingaan waarvan ze de omvang niet bevatten. Die pas achteraf weten wat ze beter niet of juist wel hadden moeten doen.
Kees 't Hart gebruikt graag fictie en non-fictie door elkaar, doseert dat alles met een flinke dosis humor en levert een pareltje van intellectuele slapstick af.
November 3, 2018
"Geen opinies in theater" (Teatro Olimpico, Kees ’t Hart)
Sommige roman verraden zich te gemakkelijk. Teatro Olimpico gaat over twee theatermakers die hun voorstelling over Rousseau mogen opvoeren in het fameuze Teatro Olimpico en Italiaans onheil over zich afroepen. De inzet van het boek wordt vooral negatief gedreven door hun verzet tegen deconstructivisme in het algemeen en het werk van Becket in het bijzonder: “Onze visie op Rousseau hield ons overeind. Niet tot de kern doordringen, geen inzichten hebben” (62). Welnu, dat is de auteur van dit boek zelf bijzonder goed gelukt.
Sommige roman verraden zich te gemakkelijk. Teatro Olimpico gaat over twee theatermakers die hun voorstelling over Rousseau mogen opvoeren in het fameuze Teatro Olimpico en Italiaans onheil over zich afroepen. De inzet van het boek wordt vooral negatief gedreven door hun verzet tegen deconstructivisme in het algemeen en het werk van Becket in het bijzonder: “Onze visie op Rousseau hield ons overeind. Niet tot de kern doordringen, geen inzichten hebben” (62). Welnu, dat is de auteur van dit boek zelf bijzonder goed gelukt.
July 14, 2017
heel geestig en ook nog wel navoelbaar hoe je de realiteit niet onder ogen ziet als je iets heel graag wil. Ook de volkomen onbegrijpelijke uitleg van de visie achter het toneel stuk vond ik leuk, toen ik me er eenmaal bij nee had gelegd dat ik het niet snapte.
July 19, 2024
Best vlot geschreven, hier en daar zorgde het voor een glimlach, maar verder een niet bijster interessant Buurman&Buurman-achtig verhaal over een theatervoorstelling in Italië.
Het zorgde bij mij vooral voor enige ergernis richting de verteller.
Het zorgde bij mij vooral voor enige ergernis richting de verteller.
February 21, 2018
Alleen maar leuk omdat je het theater kent. Voor de rest vond ik het volkomen oninteressant.
October 26, 2019
Een beetje veel Italianen die allemaal wat te doen hadden met de productie. Beetje verwarrend.
February 22, 2022
Erg lastig om te lezen. Niet mijn favoriet, maar ook niet het slechtste boek dat ik voor school heb moeten lezen. Naar mijn gevoel werd er gewoon te veel geklaagd.
November 6, 2024
Weer een boek uit een minibieb.
Erg geestig vooral, tenminste dat vind ik, het deel dat zich in NL afspeelt. Met veel plezier gelezen.
Ga ik nog een boek van Kees 't Hart lezen? Vedremo!
Erg geestig vooral, tenminste dat vind ik, het deel dat zich in NL afspeelt. Met veel plezier gelezen.
Ga ik nog een boek van Kees 't Hart lezen? Vedremo!
March 9, 2015
Het verhaal valt simpel samen te vatten: Kees (ik-personage) en Hein, twee Nederlandse theatermakers, worden uitgenodigd om hun recentste stuk "Rousseau" in het gerenommeerde en prachtige Teatro Olimpico (Vicenza, Italië) op te voeren in het kader van een Rousseau-festival. De rest van het boek beschrijft de lange organisatorische weg die de twee afleggen om dit realiteit te maken. Meer is het niet.
Het eerste deel, dat zich in Nederland afspeelt, vond ik aanvankelijk saai en onaangenaam: de theatermakers maken met alsmaar meer Italiaanse figuren kennis die een rol spelen bij het organiseren van het toneelstuk daar. Geen enkele psychologische uitdieping, zelfs nauwelijks een fysieke beschrijving. Je hebt niets om je aan vast te klampen, om je iemand voor te stellen. Ik maak altijd van elk vermeld personage een nota bij op een blaadje. Dat had ik achteraf misschien beter niet gedaan. Dan was ik evenzeer als de theatermakers overrompeld geweest door het grote aantal mensen dat de revue passeert. Een enkele keer heb ik overwogen het boek terzijde te leggen.
Het tweede deel, in Vicenza zelf, ontspint zich echter steeds meer tot een grote organisatorische hel. De schuld hiervan -en dat geven ze gelukkig ook toe- valt enkel te wijten aan de theatermakers zelf. Alle communicatie met hun Italiaanse partners blijft oppervlakkig en onduidelijk. Alles zal volgens de Italianen wel loslopen: 'Nessum problema. Vedremo!' (geen enkel probleem, we zullen wel zien) is het enige geldende adagio.
In het begin heb ik me erg gestoord aan de enorme naïviteit van theatermakers. Bij geen enkele communicatie of ontmoeting werden vragen gesteld. Het was nooit het goede moment of niet diplomatisch, het was beslist een misverstand. Zelfs als ze inwendig kookten toonden ze dit uitwendig quasi niet. Ik ben geen kunstenaar en eerder nuchter. Daarom kan ik me nauwelijks voorstellen dat de wens om het project koste wat kost te realiseren boven elke rationele overweging staat. Eens ze in Italië zijn is er geen weg meer terug en wordt hun gevangen positie en lijdzaam aanzien van de zich ontrollende ramp echter aandoenlijk. Het zijn kunstenaars, doordrongen van hetgeen ze willen vertellen op het podium. Tot onderhandelen of eisen zijn ze niet in staat.
Ik ben nauwelijks vertrouwd met toneel, laat staan de theaterwereld. Er komen dan ook een resem verwijzingen in naar personen en stromingen die grotendeels aan me voorbij gaan. Pas ergens halfweg het boek begin ik door te krijgen dat er een duidelijke parallel is tussen de organiseren van het toneelstuk en de inhoud van het stuk. De theatermakers willen geen Rousseau neerzettten als historische persoon, maar als de wispelturige, banale persoon die hij was. Eens ik die parallel doorhad begon ik het echt een goed boek te vinden.
Een tip: als het teatro olimpico in het boek wordt beschreven in al zijn glorie, googel het dan even. Het is effectief een prachtig theater!
Het eerste deel, dat zich in Nederland afspeelt, vond ik aanvankelijk saai en onaangenaam: de theatermakers maken met alsmaar meer Italiaanse figuren kennis die een rol spelen bij het organiseren van het toneelstuk daar. Geen enkele psychologische uitdieping, zelfs nauwelijks een fysieke beschrijving. Je hebt niets om je aan vast te klampen, om je iemand voor te stellen. Ik maak altijd van elk vermeld personage een nota bij op een blaadje. Dat had ik achteraf misschien beter niet gedaan. Dan was ik evenzeer als de theatermakers overrompeld geweest door het grote aantal mensen dat de revue passeert. Een enkele keer heb ik overwogen het boek terzijde te leggen.
Het tweede deel, in Vicenza zelf, ontspint zich echter steeds meer tot een grote organisatorische hel. De schuld hiervan -en dat geven ze gelukkig ook toe- valt enkel te wijten aan de theatermakers zelf. Alle communicatie met hun Italiaanse partners blijft oppervlakkig en onduidelijk. Alles zal volgens de Italianen wel loslopen: 'Nessum problema. Vedremo!' (geen enkel probleem, we zullen wel zien) is het enige geldende adagio.
In het begin heb ik me erg gestoord aan de enorme naïviteit van theatermakers. Bij geen enkele communicatie of ontmoeting werden vragen gesteld. Het was nooit het goede moment of niet diplomatisch, het was beslist een misverstand. Zelfs als ze inwendig kookten toonden ze dit uitwendig quasi niet. Ik ben geen kunstenaar en eerder nuchter. Daarom kan ik me nauwelijks voorstellen dat de wens om het project koste wat kost te realiseren boven elke rationele overweging staat. Eens ze in Italië zijn is er geen weg meer terug en wordt hun gevangen positie en lijdzaam aanzien van de zich ontrollende ramp echter aandoenlijk. Het zijn kunstenaars, doordrongen van hetgeen ze willen vertellen op het podium. Tot onderhandelen of eisen zijn ze niet in staat.
Ik ben nauwelijks vertrouwd met toneel, laat staan de theaterwereld. Er komen dan ook een resem verwijzingen in naar personen en stromingen die grotendeels aan me voorbij gaan. Pas ergens halfweg het boek begin ik door te krijgen dat er een duidelijke parallel is tussen de organiseren van het toneelstuk en de inhoud van het stuk. De theatermakers willen geen Rousseau neerzettten als historische persoon, maar als de wispelturige, banale persoon die hij was. Eens ik die parallel doorhad begon ik het echt een goed boek te vinden.
Een tip: als het teatro olimpico in het boek wordt beschreven in al zijn glorie, googel het dan even. Het is effectief een prachtig theater!
August 14, 2022
Weinigen zullen nogmaals een boek van Kees tot zich durven nemen en iemand vroeg zich zelfs af: ‘ Wim, waarom’ nadat hij/zij zich zuchtend en steunend door de eerste helft had heen gewerkt.
Van de volhouders, een enkeling, die het meer dan diagonaal/half gelezen hadden, kwamen omschrijvingen als: kafkaesk, pretentieus, een ongeloofwaardige klucht over sukkels, slappe mannen en Italiaanse cultuurpolitiek.
Het boek, geschreven door de hoofdpersoon, richt zich tot de lezer die als commissielid om extra subsidie wordt gevraagd vanwege een aan alle kanten mislukt en financieel uit de hand gelopen teatro-olimpico avontuur in Vicenza.
Het op te voeren stuk over Rousseau beweegt zich op de smalle richel tussen absurdistisch en evidentie-theater (ik verzin dit niet) en de hoofdrolspelers worden toegejuicht voor iets waar ze uiteindelijk zelf niet meer achter staan.
Waarschijnlijk moet het boek gezien worden als een met Rousseau zelf samenvallende allegorie, en dat is misschien nog wel een verdienste.
PS: Rousseau was een zeer onaantrekkelijke, ruziezoekende misantroop/filosoof uit de 2-helft vd 18e eeuw, maar wel iemand wiens ideeen op tenminste 3 terreinen veel navolging vonden:
- de pedagogiek (het kind als kind, niet als kleine volwassene; het weerhield hem niet om zijn eigen kinderen allemaal te vondeling te leggen); de mens wordt ‘goed’ geboren maar door de samenleving gecorrumpeerd.
- dat passie, gevoel en emotie belangrijker zijn dan verstand en ratio; ons instinct zou ons moeten leiden (terug naar de natuur); hij was daarom itt veel andere verlichte en atheistische geesten uit die tijd erg voor een met het hart beleefde religie.
- het gelijkheids-ideaal van de verlichting en Franse revolutie (maar wel aan de hand van een ‘volkswil’ uitgelegd door enkele charismatische leiders en zonder dat een individu mocht afwijken van deze volkswil); zowel de Terreur van Robespierre als bv ook het communisme zijn hierdoor geinspireerd.
Van de volhouders, een enkeling, die het meer dan diagonaal/half gelezen hadden, kwamen omschrijvingen als: kafkaesk, pretentieus, een ongeloofwaardige klucht over sukkels, slappe mannen en Italiaanse cultuurpolitiek.
Het boek, geschreven door de hoofdpersoon, richt zich tot de lezer die als commissielid om extra subsidie wordt gevraagd vanwege een aan alle kanten mislukt en financieel uit de hand gelopen teatro-olimpico avontuur in Vicenza.
Het op te voeren stuk over Rousseau beweegt zich op de smalle richel tussen absurdistisch en evidentie-theater (ik verzin dit niet) en de hoofdrolspelers worden toegejuicht voor iets waar ze uiteindelijk zelf niet meer achter staan.
Waarschijnlijk moet het boek gezien worden als een met Rousseau zelf samenvallende allegorie, en dat is misschien nog wel een verdienste.
PS: Rousseau was een zeer onaantrekkelijke, ruziezoekende misantroop/filosoof uit de 2-helft vd 18e eeuw, maar wel iemand wiens ideeen op tenminste 3 terreinen veel navolging vonden:
- de pedagogiek (het kind als kind, niet als kleine volwassene; het weerhield hem niet om zijn eigen kinderen allemaal te vondeling te leggen); de mens wordt ‘goed’ geboren maar door de samenleving gecorrumpeerd.
- dat passie, gevoel en emotie belangrijker zijn dan verstand en ratio; ons instinct zou ons moeten leiden (terug naar de natuur); hij was daarom itt veel andere verlichte en atheistische geesten uit die tijd erg voor een met het hart beleefde religie.
- het gelijkheids-ideaal van de verlichting en Franse revolutie (maar wel aan de hand van een ‘volkswil’ uitgelegd door enkele charismatische leiders en zonder dat een individu mocht afwijken van deze volkswil); zowel de Terreur van Robespierre als bv ook het communisme zijn hierdoor geinspireerd.
May 29, 2016
Het boek ben ik gaan lezen naar aanleiding van een interview met de auteur in VPRO's 'Nooit meer slapen 'http://www.vpro.nl/nooitmeerslapen/sp....
Elke samenvatting van het boek doet onrecht aan de inhoud.
De auteur heeft bezwaar tegen de huidige praktijk van literaire kritiek, die veeleer het verhaal opnieuw vertelt , dan het werk op zijn betekenis en vorm te beoordelen.
Hoofdpersonen ( en auteur?) zijn geobsedeerd door personen en idealen, hetgeen anderzijds tot bekritiseerde idolatrie kan leiden. Toevalligheid relativeert de obsessie. Zo 'biedt' het Theater
Olimpico) "een uitstalling van toevalligheden" 'Het theater doet geen beroep op herinneringen'
Wellicht ligt de kern in het verlangen:
'deze ruimte (in he Teatro)wilde niets. Geen isolement, geen evidenties, geen beelden die aan beelden voorafgingen, maar puur beeldverlangen'.
Ook dit verlangen veronderstelt engagement.
Nemen en hernemen.Slangenkuil of mythe van Sisyfus?
En daarom heeft de auteur een mooi boek geschreven.
Rousseau? Elvis? Nooit van gehoord!
Het beste boek van Kees 't Hart moet nog komen!
.
Elke samenvatting van het boek doet onrecht aan de inhoud.
De auteur heeft bezwaar tegen de huidige praktijk van literaire kritiek, die veeleer het verhaal opnieuw vertelt , dan het werk op zijn betekenis en vorm te beoordelen.
Hoofdpersonen ( en auteur?) zijn geobsedeerd door personen en idealen, hetgeen anderzijds tot bekritiseerde idolatrie kan leiden. Toevalligheid relativeert de obsessie. Zo 'biedt' het Theater
Olimpico) "een uitstalling van toevalligheden" 'Het theater doet geen beroep op herinneringen'
Wellicht ligt de kern in het verlangen:
'deze ruimte (in he Teatro)wilde niets. Geen isolement, geen evidenties, geen beelden die aan beelden voorafgingen, maar puur beeldverlangen'.
Ook dit verlangen veronderstelt engagement.
Nemen en hernemen.Slangenkuil of mythe van Sisyfus?
En daarom heeft de auteur een mooi boek geschreven.
Rousseau? Elvis? Nooit van gehoord!
Het beste boek van Kees 't Hart moet nog komen!
.
August 15, 2015
Hein en Kees hebben een toneelstuk over Rousseau gemaakt. Beslist geen Beckett-theater! Het mag worden opgevoerd in Teatro Olimpico in Italie. Wat volgt is een kroniek van een te verwachten financiele/artistieke/menselijke/interculturele mislukking, met heel veel Italiaanse personages, duizenden euro's die moeten worden voorgeschoten en nessuna problema (quod non). En dan moet Kees zijn woedeaanvallen ook in bedwang houden.
Leest makkelijk maae boeit niet, irriteert eerder. Beckett, alle Italianen en de cultuurclash Noord (NL) vs Zuid (Italie) zijn grappig als een gimmick, maar te weinig voor een heel boek.
Leest makkelijk maae boeit niet, irriteert eerder. Beckett, alle Italianen en de cultuurclash Noord (NL) vs Zuid (Italie) zijn grappig als een gimmick, maar te weinig voor een heel boek.
March 2, 2015
Lang geleden dat ik zo'n heerlijk ironisch grappig verhaal heb gelezen. Met elke bladzijde groeide mijn glimlach, tijdens het lezen over de twee Haagse theatermakers die vermalen worden door de chaotische Italiaanse communicatie, het enthousiasme en de ambtenarij. Ze hebben dromen, hoop en verlangens en willen tot het uiterste gaan om hún stuk in dat beroemde theater op de planken te krijgen. Een prachtig verhaal, dat je laat voelen hoeveel moeite het kost om ergens een streep door te zetten, te zeggen: 'we doen het niet. Punt uit!'
April 6, 2016
In het begin van het boek vermaakte ik me prima met de ijdele hoofdpersoon die alle waarschuwingssignalen negeert omdat hij per se de blits wil maken in Italië. Naarmate het verhaal vorderde, de vele namen van betrokkenen niet meer uit elkaar te houden waren en de woede-uitbarstingen en wanhoopsgedachten van de hoofdpersoon elkaar steeds sneller opvolgden, begon het me te vervelen. Uiteindelijk was het much ado about nothing en heb ik het met moeite uitgelezen.
March 10, 2022
Oh my god this was SO bad. SO SO SO Freaking bad. I hated every second of it and I would love to put this book on fire. Enough negativity, I have one positive remark: I only liked the descriptions of The Teatro Olimpico. That's it. You cannot imagine how much I struggled to get through this one. Ugh. Honestly though, I realise that Dutch literature is just..ehm...not so good in my opinion (IM SO SORRY, I just cannot STAND it). English literature all the way <3
January 17, 2015
Recensies waren zeer positief. Vanaf pagina 1 weet je wat er gaat gebeuren, er zit weinig ontwikkeling en verhaal in het boek. Af en toe wel vermakelijk, als. een slapstick. Zo halstarrig als de hoofdpersoon is in zijn overtuiging over theater, zo halstarrig is hij ook in zijn naïviteit. Ik had hogere verwachtingen.
January 14, 2017
Fantastisch boek. Kees en Hein die door alles en iedereen worden genaaid, maar weigeren dat onder ogen te zien. Want de productie en opvoering van hun stuk 'Rousseau' moet doorgaan. Alles beschreven door de ogen van Kees. Prachtig droge stijl van een man die maar niet onder ogen wil zien wat hem is overkomen.
December 19, 2014
A fun read about two Dutch guys who navigate between the dense structure of strict subsidy rules in The Netherlands and the free-wheeling, forever changing panorama of Italian cultural politics to create a theatrical performance at the Teatro Olimpico in Vicenza.
January 13, 2017
Ik heb me er doorheen geworsteld omdat het boek al lange tijd op mijn te lezen
Iijst stond. Het viel me tegen. Verwarrend veel namen, niet hilarisch zoals ik overal las, de vorm van een brief hielp in dit geval ook niet en tot slot alle details van het onderwerp. Nee helaas, niet mijn boek.
Iijst stond. Het viel me tegen. Verwarrend veel namen, niet hilarisch zoals ik overal las, de vorm van een brief hielp in dit geval ook niet en tot slot alle details van het onderwerp. Nee helaas, niet mijn boek.
January 21, 2015
Briljante uitwerking van een pijnlijke situatie, volgehouden tot het eind. Met veel humor geschreven, en prima in balans.
Read
February 15, 2015geraak niet in het boek en dus stoppen is de boodschap
July 5, 2015
Vermakelijk verhaal over de frustraties over de Italiaanse manier van zakendoen. Helaas stijgt het niet boven La Superba uit (pun intended).
Vedremo!
Vedremo!
March 22, 2016
Didn't finish it.
De vorm van een brievenroman vond ik tegenvallen en voorspelbaar. Niet interessant genoeg om me te boeien. Veel naampjes en mannetjes.
De vorm van een brievenroman vond ik tegenvallen en voorspelbaar. Niet interessant genoeg om me te boeien. Veel naampjes en mannetjes.
Displaying 1 - 30 of 35 reviews