Boerke Bijbel

Boerke aka Dickie #1-5

by Pieter de Poortere

Pieter De Poortere debuteerde met zijn zwijgzame Boerke in 1999. De unieke kruising van zijn cynische humor en onschuldige tekenstijl oogstte onmiddellijk veel bijval. In 2001 werd hij bekroond met de prijs voor beste Nederlandstalige album van het jaar. Er volgden publicaties in de Nederlandstalige en Franse pers.“De grote kracht van auteur Pieter De Poortere is dat hij schier eindeloos kan variëren op een bekend gegeven. De dikke lijnen, gezellige kleuren en afgeschermde sprookjeswereld zet hij tegenover een oneerbiedige humor, met glim- en schaterlach tot gevolg.” Aldus Focus Knack, het weekblad waarin de gags van Boerke verschijnen. Intussen volgden vertalingen in Frankrijk, Spanje, Hongarije, Finland en de VS.De eerste vijf delen zijn nu eindelijk gebundeld in deze Bijbel.

Genres: Comics

248 pages, Hardcover

First published September 1, 2014

About the author

Pieter De Poortere (1976) made his debut in 2001 with ‘Boerke’ (Dickie) and immediately won the prize for the best Dutch-language comic book of the year. Four Dickie-albums have appeared since, and the Dickie-comic strip is published in various Flemish and French papers. The combination of cynical jokes and an innocent style forms a distinct personal signature.

Reviews

[StrictlySequential · Rating 4 out of 5]

D.L. June 2012 = "Seconde édition" = 35,50 €

Page 215 is as poignantly wise and philo-analytically stimulating as any one-pager anywhere! I'll call it "literature" due to it's not being a "gag" or even really "humor"- it just uses it's action as a joke while being pan-relatable without fluff or extremity.
->The store sign happens to render the same in English- but you needn't have ever even encountered reading any language to get what I'll term the "four-dimensionality" of the play on how the rich care for the poor, adorably starring Dickie sans domicile.

[Rafaila · Rating 3 out of 5]

I love Poortere's non-words comic style, it keeps your mind into vigilance while "reading" - in fact you need more effort to understand his jokes than comic strips with text. His humour is dark but very clever!

I was very excited with his work when discovered it, but I would recommend his more recent works as personally I found them more entertaining.

[Dorthe Svendsen · Rating 3 out of 5]

Likte kanskje de andre temabøkene som er laget i nyere tid bedre. Men en del gode inni her også, noen litt vel på kanten. Skal være tematikken bibelen men synes kanskje det er litt ymse, eller alt kan jo kanskje passe inn der. Gleder meg til å følge det nye, men en del av det gamle kan forkastes…

[Inge · Rating 5 out of 5]

Hilarisch. Petje af voor de Don Quichote referentie.

[G-E · Rating 3 out of 5]

J’ai trouvé Dickie très drôle. Les 312 pages d’humour noir sont succulentes. Dans ces petites histoires sans paroles d’une page ou deux, tous les sujets y passent (Jésus, KKK, Dieu, Bush, chasse aux phoques, famine en Afrique). Il y a aussi plusieurs références à des personnes historiques (Léonard De Vinci, Hitler, Picasso, Elvis, Ozzy) et à la culture populaire (Superman, Men in Black, Don Quichotte, Star Wars, Blanche-Neige). Parfait pour les amateurs d’humour noir, d’ironie et d’absurdité.

[Christoph Segers · Rating 3 out of 5]

Heel wat geslaagde mopjes in dit verzamelwerk en de grote ronde vormen in de tekeningen zien er eenvoudiger uit dan ze zijn (als de schetsen ziet achteraan het boek), maar de jubelende recensies in kranten en tijdschriften vind ik wat overdreven. Als je alles na elkaar leest krijg je nogal snel een déjà vu-gevoel. 't Is anderzijds wel een boek dat je dwingt traag te lezen: snel even de prentjes scannen, er soms enkele overslaan (wat ik vaker doe dan ik me er bewust van was) en je mist de clue.

[Nicholas Whyte · Rating 2 out of 5]

http://nwhyte.livejournal.com/2447322...

A collection of De Poortere's popular one-page graphic stories about "Boerke" ("Wee farmer") or sometimes his cousin "Hoerke" ("Wee whore") who endure the craziness of the universe, usually dying in some all too plausible way at the end. Not really for me; too much punching down, rather than punching up, and an attitude of depressed fatalism leading nowhere very much.