What do you think?
Rate this book
Het Hemelse Gerecht
Twee zusters, één man. Verder doen Ange en Irthe wat vrouwen sinds de dageraad der schepping doen: zij zorgen ervoor dat de mens kan eten. In hun restaurant koken ze de sterren van de hemel. Maar het is eten of gegeten worden. Wanneer hun man hen wil verlaten, worden de zusters gedwongen tot iets waarvan de meeste vrouwen slechts dromen. Ze laten hem niet gaan. Ze houden hem. Op water en brood op zolder. Genomineerd voor de Publieksprijs voor het Nederlandse Boek 1992
186 pages, Paperback
First published January 1, 1991
7 people are currently reading
262 people want to read
About the author
Renate Dorrestein
73 books161 followersRenate Dorrestein (1954 - 2018) has been internationally praised for the force of her imagination, her sharp psychological insight, her suspenseful plots and her ironic sense of humour. Her books have been nominated for the AKO Literature Prize, the Libris Literature Prize and the International IMPAC Dublin Literary Award, and translated into fifteen languages. Her international breakthrough came in 1998 with A Heart of Stone, published by Viking.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 50 reviews
March 20, 2019
Zonde van mijn tijd...
September 16, 2025
Pijnlijk pleidooi tegen inschikkelijkheid of je wegcijferen en vóór communiceren met je naasten of te uiten wat je wil en voelt. Fan van de lekkermakende kook- en gerechtbeschrijvingen aan het begin, ook fan van de eerder walgelijke toespelingen die later kwamen, ook al lazen die wat minder prettig weg. Titel ook hartstikke leuk gekozen. Echt een leuk analyseerbaar boek voor op je middelbare school leeslijst.
January 14, 2015
heel raar boek, naar mijn idee zonder enige boodschap. maarja, ik moet literatuur lezen voor school =_=
October 15, 2025
enorm genoten van hoe bizar dit was. echt een heerlijke koortsdroom. dit boek verdient beter dan alle boze reviews van middelbare scholieren!
October 4, 2022
Wat een heerlijk curieus boek. In Het Hemelse gerecht volgen we de levens van twee zussen die een restaurant drijven onder de rook van een slaperig dorp. Uit heel het dorp en de wijde omgeving komt men eten in het restaurant waaraan het boek zijn titel ontleent. Maar de zusters kunnen niet alleen goed koken, ze kunnen ook goed geheimen bewaren. Door de steeds tussen de zussen wisselende innerlijke monologen leren we de dames en hun duistere verleden kennen. En niet alleen het verleden willen ze voor zich houden. Want wat is nu toch hun verhouding tot hun hulp Gilles?
Het Hemelse gerecht is beklemmend geschreven. Dorrestein maakt het verhaal wellicht nog beklemmender door de terloopsheid waarmee de soms krankzinnige gedachten van de zussen verwoord worden. Alhoewel, bij veel van de egocentrische en monomane gedachten, kun je je afvragen of die niet dikwijls ook door onze eigen hoofden flitsen. Je bent geneigd de zussen almaar slechter en gestoorder te gaan vinden, maar doordat je wordt uitgenodigd de wereld door hun ogen te zien, krijg je ook met tegenzin begrip voor de observaties die de dames doen. Observaties die logischer zijn tegen de achtergrond van de waanbeelden die de zussen voor werkelijkheid houden.
Het komt niet vaak voor dat ik een Nederlands literair werk op het puntje van mijn stoel razendsnel uitlees. Toegegeven, de slechts 131 bladzijden die het boek op mijn e-reader telt, helpen ook mee. Maar de plottwists die Dorrestein toevoegt, als ingrediënten die ze toevoegt terwijl ze al al roerend haar roman bereidt, wekken ontzag. Een ontrouwe man die zijn lesje moet leren, een kind dat ten tonele verschijnt, een dodelijk virus (nee niet dat virus) dat het dorp in zijn greep houdt. Er gebeurt nogal wat in dat slaperige dorpje. En dat alles tegen de achtergrond van ofwel een ontzagwekkkende periode van eindeloze regen en dreigende overstromingen, ofwel een allesverzengende wekenlange hittegolf.
Curieus? Jazeker, door de bijna magisch-realistische toon, de bijna terloopse krankzinnigheid van de zussen en de met gedoseerde scheutjes toenemende beklemming van het dorpse leven, waar iedereen weet of wil weten wat er zich achter de geraniums afspeelt. Maar curieus op een heel vaardige en bijna speelse manier, waardoor het boek blijft hinkelen tussen naargeestigheid en - soms bijna kolderieke - luchtigheid.
En daarmee lijkt het boek een beetje op een Michelin ster-restaurant, zoals het Hemelse gerecht in de loop van het boek ook wordt: zou je er elke week willen eten? Nee, maar het is een belevenis, een ervaring die je niet had willen missen
Het Hemelse gerecht is beklemmend geschreven. Dorrestein maakt het verhaal wellicht nog beklemmender door de terloopsheid waarmee de soms krankzinnige gedachten van de zussen verwoord worden. Alhoewel, bij veel van de egocentrische en monomane gedachten, kun je je afvragen of die niet dikwijls ook door onze eigen hoofden flitsen. Je bent geneigd de zussen almaar slechter en gestoorder te gaan vinden, maar doordat je wordt uitgenodigd de wereld door hun ogen te zien, krijg je ook met tegenzin begrip voor de observaties die de dames doen. Observaties die logischer zijn tegen de achtergrond van de waanbeelden die de zussen voor werkelijkheid houden.
Het komt niet vaak voor dat ik een Nederlands literair werk op het puntje van mijn stoel razendsnel uitlees. Toegegeven, de slechts 131 bladzijden die het boek op mijn e-reader telt, helpen ook mee. Maar de plottwists die Dorrestein toevoegt, als ingrediënten die ze toevoegt terwijl ze al al roerend haar roman bereidt, wekken ontzag. Een ontrouwe man die zijn lesje moet leren, een kind dat ten tonele verschijnt, een dodelijk virus (nee niet dat virus) dat het dorp in zijn greep houdt. Er gebeurt nogal wat in dat slaperige dorpje. En dat alles tegen de achtergrond van ofwel een ontzagwekkkende periode van eindeloze regen en dreigende overstromingen, ofwel een allesverzengende wekenlange hittegolf.
Curieus? Jazeker, door de bijna magisch-realistische toon, de bijna terloopse krankzinnigheid van de zussen en de met gedoseerde scheutjes toenemende beklemming van het dorpse leven, waar iedereen weet of wil weten wat er zich achter de geraniums afspeelt. Maar curieus op een heel vaardige en bijna speelse manier, waardoor het boek blijft hinkelen tussen naargeestigheid en - soms bijna kolderieke - luchtigheid.
En daarmee lijkt het boek een beetje op een Michelin ster-restaurant, zoals het Hemelse gerecht in de loop van het boek ook wordt: zou je er elke week willen eten? Nee, maar het is een belevenis, een ervaring die je niet had willen missen
September 21, 2020
Ik schaam me wel een beetje dat onze Instagram nu tot in het einde der tijden met dit boek wordt geassocieerd
September 15, 2025
Tja... soms vraag ik me af hoe het kan dat een boek wordt uitgegeven.
Ik hou van Renate Dorrestein, maar dit was echt slecht.
Ik hou van Renate Dorrestein, maar dit was echt slecht.
May 21, 2018
Een spannende thriller die zich ontvouwt met de onontkoombaarheid van een Grieks noodlotsdrama.
Herlezen n.a.v. het recente overlijden van Renate Dorrestein.
Herlezen n.a.v. het recente overlijden van Renate Dorrestein.
December 7, 2023
Ik heb nog nooit zo’n saai boek gelezen. Echt een natuurtalent dat Renate Dorrestein zo’n slaapverwekkend boek kan schrijven. Ze zou een prijs moeten winnen daarvoor.
Read
November 11, 2018Bibliografie:
Titel: Het hemelse gerecht
Auteur: Renate Dorrestein
Uitgegeven: 1990
Pagina's: 182
Oorspronkelijke taal: Nederlands
Genre: psychologische roman
Uitgeverij: Contact
Biografie:
Renate Maria Dorrestein wordt op 25 januari 1954 in Amsterdam geboren als tweede dochter in een ruimdenkend katholiek gezin. Haar vader was advocaat, haar moeder voor haar huwelijk onderwijzeres. In 1972 behaalt zij het gymnasiumdiploma en komt terecht in de tijdschriftjournalistiek: eerst bij Panorama, waarvoor ze als verslaggeefster onder andere de oorlog op Cyprus meemaakt.
Vier jaar later werkt ze op freelance basis voor Het Parool, Viva en Opzij. Begin jaren ’80 is ze korte tijd hoofdredactrice van het inmiddels opgeheven tijdschrift Mensen van Nu.
Van 1982 tot 1987 maakt ze deel uit van de redactie van Opzij, waarna ze besluit als fulltime schrijfster verder te gaan. Voor Opzij heeft ze sinds 1981 columns geschreven, voor De Tijd sinds 1984. De columns in Opzij zijn gebundeld in Korte metten (1988).
In 1983 debuteert Dorrestein met de roman Buitenstaanders, die eerst vele malen door uitgevers is afgewezen. Deze roman kenmerkt zich, net als haar andere vroege romans, door de magische en absurde elementen. Er gebeuren dingen in die in de werkelijkheid niet plaats (kunnen) vinden. Haar latere romans zijn realistischer.
Van augustus ’86 tot juni ’87 is ze als writer-in-residence verbonden aan de Universiteit van Michigan en ze oogst in de VS veel succes met haar lezing ‘Who wants to write like a woman?’.
Een ingrijpende gebeurtenis in haar leven is de zelfmoord van haar zusje in 1981. Ze voelt zich diep aangetast in alles waarin ze tot dan toe geloofd heeft. Pas in 1987 kan ze erover schrijven, in afzondering op het Schotse eiland Arran, hetgeen resulteert in Het perpetuum mobile van de liefde (1988). Dit autobiografische boek vormt een omslagpunt in haar werk (zie Dorresteins thematiek).
In 1989 krijgt Dorrestein de ziekte ME (Myalgische Encephalomyelitis), die zich kenmerkt door chronische vermoeidheid. Ze heeft hierover een boek, Heden ik (1993), geschreven, dat er mede voor gezorgd heeft dat deze ziekte langzamerhand serieus genomen wordt door medici.
Dorresteins werk is onder andere in het Engels vertaald. Met name haar roman Een hart van steen (1998) heeft in de Verenigde Staten veel succes, wat uitzonderlijk is voor een Nederlandse auteur. In 2004 is de verfilming van Verborgen gebreken verschenen.
In 1993 ontvangt Dorrestein de Annie Romein Prijs voor haar oeuvre.
Renate Dorrestein is overigens een van de oprichtsters van de Anna Bijns Stichting die sinds 1986 jaarlijks een prijs uitlooft voor de “vrouwelijke stem in de letteren”
Bron: http://www.boekentaal.info/bio-en-bib...
Recensies:
Recensie 1: https://www.langzullenwelezen.be/book...
Recensie 2: http://www.devriesboeken.nl/boeken/ro...
Mijn mening:
Ik had nooit eerder boeken van Renate Dorrestein gelezen en ik was er dan ook een beetje benieuwd naar. Eigenlijk ben ik dit verhaal pas aan het einde leuk gaan vinden. Aan het begin vond ik het af en toe een beetje een saai en langdradig verhaal. Maar hoe verder je het verhaal nadert, hoe meer puzzelstukjes op zijn plek vallen en hoe leuker het verhaal wordt. Uiteindelijk vond ik het wel een leuk boek om te lezen.
In de tweede recensies zegt de recensent: `Het Hemelse Gerecht is in een vlotte taal geschreven. Het is een herkenbaar verhaal, dat echter vol onverwachte wendingen zit.’ Dit is waar, ik heb het boek vlot kunnen lezen en dat heeft ervoor gezorgd dat ik zin had om verder wou lezen, de opbouw van het boek is ook goed bedacht. Het verhaal is inderdaad vol onverwachte wendingen, soms bracht dit me in de war.
‘Ondanks de schijnbaar zo luchtige stijl wordt de lezer meedogenloos bij de nekharen gepakt en gedwongen tot de laatste pagina getuige te zijn van al het verschrikkelijke dat afgeroepen kan worden door één enkele, trouweloze man.’ Dit is voor een stuk waar, het verhaal was meeslepend maar ik vond dat het langdradig was, soms had ik geen zin om verder te lezen want ik vond dat ze rond de pot draaiden. Het verhaal zou niks zijn zonder Gilles, de man van Ange en Irthe, voor mij is hij een dapper personage spijtig genoeg dacht ik dat hij meer tevoorschijn ging komen in het boek.
Ik vind de tweede recensie beter opgebouwd en geargumenteerd dan de eerste recensie. In de eerste recensie zegt de recensent: ‘De vele verschillende onderwerpen die aan bod komen, maakten het soms wat moeilijk om te volgen.’ Dit was deels het geval voor mij maar na een tijdje ben je wel mee met het verhaal, dit boek vraagt echter een bepaalde concentratie om mee te volgen, ik kon dit bijvoorbeeld niet lezen in de bus of tram.
‘Naar het einde toe gebeuren er meer en meer onrealistische wendingen waardoor het boek mijn aandacht verloor.’ In vele recensies dat ik gelezen heb, zeggen ze dat er veel wendingen zijn. Wanneer een boek veel wendingen heeft kan het zorgen dat de lezer geen zin meer heeft om verder te lezen en dat is één van de minpunten van het boek.
En uiteindelijk sluit de recensent haar recensie met ‘Minder overdrijvingen en wat meer structuur zouden al een heel verschil kunnen maken.’ Je kan duidelijk zeggen dat Kiana niet veel genoten heeft van het boek wat dus jammer is want persoonlij vind ik dit geen slecht boek. Maar het is waar dat het boek een betere structuur kon hebben.
Titel: Het hemelse gerecht
Auteur: Renate Dorrestein
Uitgegeven: 1990
Pagina's: 182
Oorspronkelijke taal: Nederlands
Genre: psychologische roman
Uitgeverij: Contact
Biografie:
Renate Maria Dorrestein wordt op 25 januari 1954 in Amsterdam geboren als tweede dochter in een ruimdenkend katholiek gezin. Haar vader was advocaat, haar moeder voor haar huwelijk onderwijzeres. In 1972 behaalt zij het gymnasiumdiploma en komt terecht in de tijdschriftjournalistiek: eerst bij Panorama, waarvoor ze als verslaggeefster onder andere de oorlog op Cyprus meemaakt.
Vier jaar later werkt ze op freelance basis voor Het Parool, Viva en Opzij. Begin jaren ’80 is ze korte tijd hoofdredactrice van het inmiddels opgeheven tijdschrift Mensen van Nu.
Van 1982 tot 1987 maakt ze deel uit van de redactie van Opzij, waarna ze besluit als fulltime schrijfster verder te gaan. Voor Opzij heeft ze sinds 1981 columns geschreven, voor De Tijd sinds 1984. De columns in Opzij zijn gebundeld in Korte metten (1988).
In 1983 debuteert Dorrestein met de roman Buitenstaanders, die eerst vele malen door uitgevers is afgewezen. Deze roman kenmerkt zich, net als haar andere vroege romans, door de magische en absurde elementen. Er gebeuren dingen in die in de werkelijkheid niet plaats (kunnen) vinden. Haar latere romans zijn realistischer.
Van augustus ’86 tot juni ’87 is ze als writer-in-residence verbonden aan de Universiteit van Michigan en ze oogst in de VS veel succes met haar lezing ‘Who wants to write like a woman?’.
Een ingrijpende gebeurtenis in haar leven is de zelfmoord van haar zusje in 1981. Ze voelt zich diep aangetast in alles waarin ze tot dan toe geloofd heeft. Pas in 1987 kan ze erover schrijven, in afzondering op het Schotse eiland Arran, hetgeen resulteert in Het perpetuum mobile van de liefde (1988). Dit autobiografische boek vormt een omslagpunt in haar werk (zie Dorresteins thematiek).
In 1989 krijgt Dorrestein de ziekte ME (Myalgische Encephalomyelitis), die zich kenmerkt door chronische vermoeidheid. Ze heeft hierover een boek, Heden ik (1993), geschreven, dat er mede voor gezorgd heeft dat deze ziekte langzamerhand serieus genomen wordt door medici.
Dorresteins werk is onder andere in het Engels vertaald. Met name haar roman Een hart van steen (1998) heeft in de Verenigde Staten veel succes, wat uitzonderlijk is voor een Nederlandse auteur. In 2004 is de verfilming van Verborgen gebreken verschenen.
In 1993 ontvangt Dorrestein de Annie Romein Prijs voor haar oeuvre.
Renate Dorrestein is overigens een van de oprichtsters van de Anna Bijns Stichting die sinds 1986 jaarlijks een prijs uitlooft voor de “vrouwelijke stem in de letteren”
Bron: http://www.boekentaal.info/bio-en-bib...
Recensies:
Recensie 1: https://www.langzullenwelezen.be/book...
Recensie 2: http://www.devriesboeken.nl/boeken/ro...
Mijn mening:
Ik had nooit eerder boeken van Renate Dorrestein gelezen en ik was er dan ook een beetje benieuwd naar. Eigenlijk ben ik dit verhaal pas aan het einde leuk gaan vinden. Aan het begin vond ik het af en toe een beetje een saai en langdradig verhaal. Maar hoe verder je het verhaal nadert, hoe meer puzzelstukjes op zijn plek vallen en hoe leuker het verhaal wordt. Uiteindelijk vond ik het wel een leuk boek om te lezen.
In de tweede recensies zegt de recensent: `Het Hemelse Gerecht is in een vlotte taal geschreven. Het is een herkenbaar verhaal, dat echter vol onverwachte wendingen zit.’ Dit is waar, ik heb het boek vlot kunnen lezen en dat heeft ervoor gezorgd dat ik zin had om verder wou lezen, de opbouw van het boek is ook goed bedacht. Het verhaal is inderdaad vol onverwachte wendingen, soms bracht dit me in de war.
‘Ondanks de schijnbaar zo luchtige stijl wordt de lezer meedogenloos bij de nekharen gepakt en gedwongen tot de laatste pagina getuige te zijn van al het verschrikkelijke dat afgeroepen kan worden door één enkele, trouweloze man.’ Dit is voor een stuk waar, het verhaal was meeslepend maar ik vond dat het langdradig was, soms had ik geen zin om verder te lezen want ik vond dat ze rond de pot draaiden. Het verhaal zou niks zijn zonder Gilles, de man van Ange en Irthe, voor mij is hij een dapper personage spijtig genoeg dacht ik dat hij meer tevoorschijn ging komen in het boek.
Ik vind de tweede recensie beter opgebouwd en geargumenteerd dan de eerste recensie. In de eerste recensie zegt de recensent: ‘De vele verschillende onderwerpen die aan bod komen, maakten het soms wat moeilijk om te volgen.’ Dit was deels het geval voor mij maar na een tijdje ben je wel mee met het verhaal, dit boek vraagt echter een bepaalde concentratie om mee te volgen, ik kon dit bijvoorbeeld niet lezen in de bus of tram.
‘Naar het einde toe gebeuren er meer en meer onrealistische wendingen waardoor het boek mijn aandacht verloor.’ In vele recensies dat ik gelezen heb, zeggen ze dat er veel wendingen zijn. Wanneer een boek veel wendingen heeft kan het zorgen dat de lezer geen zin meer heeft om verder te lezen en dat is één van de minpunten van het boek.
En uiteindelijk sluit de recensent haar recensie met ‘Minder overdrijvingen en wat meer structuur zouden al een heel verschil kunnen maken.’ Je kan duidelijk zeggen dat Kiana niet veel genoten heeft van het boek wat dus jammer is want persoonlij vind ik dit geen slecht boek. Maar het is waar dat het boek een betere structuur kon hebben.
March 21, 2025
Weer een wervelend en beklemmend werk van Renate Dorrestein. Het Hemelse Gerecht is complex maar goed te volgen, en het leest razendsnel. Net als in Buitenstaanders is er een centrale rol weggelegd voor misverstanden tussen mensen, wat goed onderbouwd word en daardoor heerlijk is om te lezen. Soms alleen wat rommelig en neigend naar ongeloofwaardig, maar dat valt in Dorresteins koortsachtige stijl nog wel te accepteren.
September 3, 2025
That was just utterly brilliant and weird. I totally understand how some people would dislike this and rate it low but for me the writing hit the spot and the story and tense atmosphere fully sucked me in.
February 10, 2017
Ik was al in dit boek begonnen toen ik er achter kwam dat ik het al gelezen had. Kun je nagaan wat een indruk het boek de eerste keer op mij gemaakt heeft. Hoewel ik het boek toen niet zo geweldig vond, heb ik het toch uitgelezen. Ik wist niet meer hoe het eindigde en daar was ik toch wel nieuwsgierig naar. In dat opzicht was dat al een pluspunt met de vorige keer. Helaas viel het einde wat tegen. Hoewel ik het boek nu wel leuker vond, vind ik het nog steeds niet heel geweldig. Dat komt omdat de hoofdpersonen niet erg sympathiek zijn. Het zou over twee sterke vrouwen gaan, maar ik vind de twee zussen eerder gestoord en wereldvreemd. Toch is het wel een intrigerend verhaal, waardoor je toch wilt weten hoe het afloopt. Een ander minpunt vind ik dat de twee zussen soms lastig uit elkaar te houden zijn. Vooral omdat ik het als luisterboek heb. Ook bevat het boek geen hoofdstukken. Dat kan echter vrij makkelijk opgelost worden bij een herdruk. Normaal merk je bij een luisterboek niet dat de bladzijden omgeslagen worden. Dat is bij dit boek wel het geval. Ook leest Renate Dorrestein vrij snel. Daar moest ik even aan wennen. Toen ik er eenmaal aan gewend was, viel het wel mee.
April 19, 2020
Op zich een leuk verhaal met allerlei diepere lagen, maar voor mij was het toch wat te lang. Het had beter een kort(er) verhaal kunnen zijn in plaats van een roman: de competitie tussen de zussen en hun relatie met de dorpelingen had niet zo breed uitgesponnen te hoeven worden. De symboliek van het weer (overstroming, verzengende hitte, hevig onweer) lag er ook wat te dik bovenop, ook in combinatie met de titel. De setting, een restaurant in de uiterwaarden, vond ik wel origineel en werkte goed met alle symboliek en motieven.
October 3, 2024
Read Around The World: Netherlands
Renate Dorrestein is my favorite Dutch author, and Het Hemelse Gerecht was an absolute treat for me. Although it received a lot of criticism, I have a soft spot for quirky books with strong female leads, and this one definitely fits the bill.
Renate Dorrestein is my favorite Dutch author, and Het Hemelse Gerecht was an absolute treat for me. Although it received a lot of criticism, I have a soft spot for quirky books with strong female leads, and this one definitely fits the bill.
May 24, 2018
In het begin was het verwarrend om de wisselingen in de gedachten van de zusters te volgen: Het was niet altijd een logisch geheel want vaak versprong het verhaal door deze gedachtenwisselingen opeens (het is lastig uit te leggen, zeker als je het verhaal niet weg wilt geven), maar als je daar eenmaal aan gewend bent is het een fascinerend verhaal.
De zussen Ange en Irthe zijn getekend door hetgeen er vroeger gebeurd is, zoveel wordt wel duidelijk aan de hand van het verhaal. Wat er precies is gebeurd wordt niet verteld; het is fragmentarisch wat je als lezer hoort over het verleden van de beide zussen. Hun handelingen in het 'nu' zijn dan ook, denk ik, te verklaren uit wat ze in het verleden hebben meegemaakt. Een en ander wordt verteld op de gebruikelijke gekscherende, spottende toon waar Renate Dorrestein zo goed in was en wat het boek bijzonder leesbaar houdt, want als je er over nadenkt is het eigenlijk vreselijk, zowel wat er in het verleden gebeurd is alsook wat er in het nu gebeurt, maar toch leest het boek makkelijk weg als een overduidelijke fictieve roman :-)
De zussen Ange en Irthe zijn getekend door hetgeen er vroeger gebeurd is, zoveel wordt wel duidelijk aan de hand van het verhaal. Wat er precies is gebeurd wordt niet verteld; het is fragmentarisch wat je als lezer hoort over het verleden van de beide zussen. Hun handelingen in het 'nu' zijn dan ook, denk ik, te verklaren uit wat ze in het verleden hebben meegemaakt. Een en ander wordt verteld op de gebruikelijke gekscherende, spottende toon waar Renate Dorrestein zo goed in was en wat het boek bijzonder leesbaar houdt, want als je er over nadenkt is het eigenlijk vreselijk, zowel wat er in het verleden gebeurd is alsook wat er in het nu gebeurt, maar toch leest het boek makkelijk weg als een overduidelijke fictieve roman :-)
March 21, 2023
De twee zussen Irthe en Ange runnen een goedlopend restaurant in een conservatief dorpje.
Bijgestaan door Gilles, hun minnaar en steun en toeverlaat, leven ze hun leven.
Tot Gilles aankondigt hun relatie te willen verbreken.
Irthe en Ange raken in paniek, ze willen Gilles niet kwijt en nemen een besluit dat in de eerste instantie geen gevolgen lijkt te hebben.
Tot dat Dixi, de 8 jarige dochter van Gilles voor de deur staat met de mededeling van haar moeder om voorlopig maar bij haar vader te verblijven.
Geweldig beschreven verhaal waarin de karakters van de personages schitterend zijn vorm gegeven.
Het valt mij op dat Dorrestein vaker over driehoeksverhoudingen schrijft en kinderen een belangrijke rol vervullen.
Ook de conservatieve dorpsgemeenschap lijkt een terugkerend thema van haar.
Het was in ieder geval weer een boek om van te genieten.
Bijgestaan door Gilles, hun minnaar en steun en toeverlaat, leven ze hun leven.
Tot Gilles aankondigt hun relatie te willen verbreken.
Irthe en Ange raken in paniek, ze willen Gilles niet kwijt en nemen een besluit dat in de eerste instantie geen gevolgen lijkt te hebben.
Tot dat Dixi, de 8 jarige dochter van Gilles voor de deur staat met de mededeling van haar moeder om voorlopig maar bij haar vader te verblijven.
Geweldig beschreven verhaal waarin de karakters van de personages schitterend zijn vorm gegeven.
Het valt mij op dat Dorrestein vaker over driehoeksverhoudingen schrijft en kinderen een belangrijke rol vervullen.
Ook de conservatieve dorpsgemeenschap lijkt een terugkerend thema van haar.
Het was in ieder geval weer een boek om van te genieten.
May 14, 2019
Een intrigerend boek, bevreemdend... het verhaal ontvouwt zich onder meer in gedachtesprongen tussen de twee zusters, maar heel wat wordt aan de verbeelding van de lezer overgelaten. Het geheel is surrealistisch en het is raden naar de onderliggende krachten van de gevoelens, gedachten, drijfveren van de hoofdpersonages. Velen zullen het onwaarschijnlijk noemen, maar de beklemmende sfeer van dit noodlotsdrama laat je niet onberoerd.
November 13, 2021
Ik had al hetzelfde gevoel bij 'weerwater': Renate Dorrestein weet hoe een verhaal te vertellen. Structuur, beklijvend en geloofwaardig (maar probeer het verhaal achteraf niet door te vertellen:-).
En toch met mooie en dure woorden, speelse zinnen en fijnzinnige stijl. Een topper.
Het 2de verhaal is een plattekaasdessert. Een heerlijk toetje, maar toch ook een beetje wrang. Doet je toch nadenken hoe de mens omgaat met bepaalde zaken en beoordelingen.
En toch met mooie en dure woorden, speelse zinnen en fijnzinnige stijl. Een topper.
Het 2de verhaal is een plattekaasdessert. Een heerlijk toetje, maar toch ook een beetje wrang. Doet je toch nadenken hoe de mens omgaat met bepaalde zaken en beoordelingen.
May 10, 2020
Voor het eerst een boek van Renate Dorrestein dat me niet aanstaat. Heb het als luisterboek geluisterd en vooral het spreken over de gerechten stond met tegen, een beetje hoog "wijsneus" gehalte.
Het verhaal zelf vond ik ook niet boeiend. Jammer...binnenkort maar weer een ander boek van Renate lezen, wil natuurlijk niet dat dit mijn laatste mening is over een schrijfster die ik hoog acht.
Het verhaal zelf vond ik ook niet boeiend. Jammer...binnenkort maar weer een ander boek van Renate lezen, wil natuurlijk niet dat dit mijn laatste mening is over een schrijfster die ik hoog acht.
April 2, 2021
Een van de betere boeken van Renate Dorrestein. Ze schrijft verhalen die zo bizar zijn dat ze eigenlijk bijna niet meer geloofwaardig zijn, maar zoals zij ze opschrijft zijn ze dat dus wél. Dit is daar een mooi voorbeeld van vind ik. Een soort literair surrealisme. Beklemmend en spannend ook, soms lijkt het wel een thriller.
July 14, 2021
Ik heb nog nooit een roman van Renate Dorrestein gelezen die me is tegengevallen. 'Het hemelse gerecht' (1991) leest als een thriller. Twee zussen met een getroubleerd verleden runnen samen een succesvol toprestaurant in een pietluttig dorpje. Nijd en achterdocht drijven een wig tussen het restaurant en de dorpsbewoners, maar ook tussen de zussen. En dan is er nog de meedogenloze natuur...
June 30, 2021
Verschrikkelijk hoe die vrouwen zijn, maar ik heb me er echt stuk om gelachen. Heb er stiekem best wel van genoten van alle misdaden die ze begaan zonder er ook maar een seconde bij stil te staan dat het mogelijk verkeerd is wat ze doen.
July 3, 2017
Jaren geleden (1994?) gelezen voor mijn lijst. Ik moet 20 boeken raten voordat ik tips krijg. Dit boek is blijven hangen. Ik wil hem nog wel eens lezen kijken of ik het nog steeds beklemmend vind.
May 6, 2018
Een echte Renate Dorrestein. Beetje gothic. Heerlijk om te lezen op deze zonnige maar tevens droevige zindag waarop haar overlijden bekend gemaakt werd. Wat een gemis voor ons lezers!
January 29, 2019
Ietwat wrang verhaal
May 2, 2020
3,5/5
May 3, 2020
Niet zo goed als sommige andere boeken van haar. Personages komen wat minder tot leven.
August 1, 2020
Beetje teleurgesteld door het einde, maar opbouw en ontwikkeling van de personages super! Bleef nieuwsgierig naar wat er kwam.
September 25, 2021
Mysterieus
Displaying 1 - 30 of 50 reviews