Գալշոյանի էսսեներն են ու հրապարակախոսությունը։ Չափազանց հետաքրքիր է, ժամանակի հստակ շունչ ու կնիք կա նրա մեջ, ինչ գրում է. հիանալի գիրք է, եթե ուզում եք հասկանալ մի մարդու, ով Էրգիր է կորցրել, հետո խորհրդային հայրենիք է գտել ու ինչքան ուժ ունի կառչում է գտած հայրենիքին, հավատում հայրենիքին ու մարմնի ամբողջ էությամբ ցավում հայրենիքի համար։ Կարդում ես ու հասկանում, թե ինչքան է սիրել ու հարգել հորը, գյուղը, հողը, աշխատանքը։ Ուրիշ Գալշոյան է, քան պատմվածքներում։ Եթե խորհրդային անցյալին նայում եք որպես պատմության անբաժանելի մի մաս ու Խորհրդային Հայաստանը նույքան ձեր ու ձեր հայրերի հայաստանն եք համարում, ինչքանով հայկական մյուս բոլոր պետությունները, կարդացեք։ Համ ու հոտ կզգաք։