نمی دانم چه بگویم. عکس ها خودشان حرف می زنند با آدم. کلی داستان دارند برای تعریف کردن. وقتی عکس ها را می دیدم مرتب این شعرِ محمد مهدی سیار تو ذهنم تکرار می شد:
"تو همین عکسا،این عکسای سیاه و سفید هنوزم غوغای چشم های تورو میشه دید چشم هایی که این دنیا رو دید و دل برید دل برید…"
پی نوشت: عکس های این کتاب همه جز یکی دوتا رنگی اند:)