کتاب در مجموع شامل دو بخش است. بخش اول کتاب قرار است آموزش باشد. تعاریف و مرسومات عکاسی مستند. در این بخش نویسنده کتاب که خودش هم دبیر سرویس عکس خبرگزاری ایرنا (در این لحظه) است و مسترکلاس وردپرس فوتو را نیز گذارنده تقریباً از زیر تا بم عکاسی مستند را شرح می دهد. اینکه تک عکس چیست، مجموعه عکس چه ویژگیهایی باید داشته باشد تا مراحل بالاتر. بخش دوم کتاب که با عنوان نقد عکاسی مستند ایران و جهان از بخش اول جدا شده، در واقع نظریههای مولف کتاب است. در این بخش نویسنده جهانبینی خودش را از عکاسی مستند در قالب یک تئوری (واقعه-واقعیت) بیان میکند که راستش را بگویم به مذاق من آنچنان جالب نیامد. نقد جدی نظریههای مولف بماند برای اساتید و بزرگان عکاسی مستند ایران. چیزی که من را اذیت میکرد نوشتار کتاب بود که فکر نمیکنم کسی آن را حتی روخوانی کرده باشد. ویراستاری که پیشکش. من حس میکردم مولف، نوشتن کتاب را با برگزاری ورکشاپ اشتباه گرفته. گاهی کاملاً مباحث نامربوط را در دل مباحث دیگر باز میکند بدون آنکه آنها را ادامه دهد. گاهی جملات ترکیب نوشتاری خودشان را از دست میدهند. بعضی صفحات هم نویسنده بدون درنظر گرفتن مبحثی که تعریف کرده، سراغ مبحث دیگری میرود. اشتباهات فاحش نوشتاری هم بماند! این مشکلات به کمک یک ویراستار کاملاً برطرف میشود ولی انگار سیستم چاپ و نشر در ایران حاضر به انجام این کارهای پر زرق و برق نیست.
کتاب نظریه قابل توجهی رو مطرح کرده اما بخش های آخرش نگارش خوبی نداره. یه مطلب رو بارها و بارها تکرار کرده و توضیح داده و مثال زده... در حدی ک آدم سرسام میگیره. درک نمیکنم نویسنده چه اصراری داره به اینکه نظریه رو به اعتقادات اسلامی و دینی بچسبونه.مثل فیلمایی که برا مجوز گرفتن یه پیام اخلاقی به آخر داستان میچسبونن.به نظرم لازم نیست برای اثبات یه نظریه و قبولوندنش به مخاطب به آموزه های دینی و ارزش های ایرانی/اسلامی متوسل بشیم.