What do you think?
Rate this book
For Rouenna
From one of the most celebrated novelists of her generation, the story of a woman in the Vietnam War
"After my first book was published, I received some letters." So begins Sigrid Nunez's haunting novel about the poignant and unusual friendship between a writer and a retired army nurse who seeks her out decades after their childhood in the same housing project. Among the letters the narrator receives is one from a Rouenna Zycinski, recalling their old connection and asking if they can meet.Though fascinated by the stories Rouenna tells about her life as a combat nurse in Vietnam, the narrator flatly declines her request that they collaborate on a memoir. It is only later, in the aftermath of Rouenna's shocking death, that the narrator is drawn to write about her friend--and her friend's war. Writing Rouenna's story becomes all-consuming, at once a necessity and the only consolation.
For Rouenna, an unforgettable novel about truth, memory, and unexpected heroism by one of the most gifted writers of her generation, is also a remarkable and surprising new look at war.
"After my first book was published, I received some letters." So begins Sigrid Nunez's haunting novel about the poignant and unusual friendship between a writer and a retired army nurse who seeks her out decades after their childhood in the same housing project. Among the letters the narrator receives is one from a Rouenna Zycinski, recalling their old connection and asking if they can meet.Though fascinated by the stories Rouenna tells about her life as a combat nurse in Vietnam, the narrator flatly declines her request that they collaborate on a memoir. It is only later, in the aftermath of Rouenna's shocking death, that the narrator is drawn to write about her friend--and her friend's war. Writing Rouenna's story becomes all-consuming, at once a necessity and the only consolation.
For Rouenna, an unforgettable novel about truth, memory, and unexpected heroism by one of the most gifted writers of her generation, is also a remarkable and surprising new look at war.
240 pages, Paperback
First published January 1, 2001
93 people are currently reading
773 people want to read
About the author
Sigrid Nunez
34 books1,776 followersSigrid Nunez has published seven novels, including A Feather on the Breath of God, The Last of Her Kind, Salvation City, and, most recently, The Friend. She is also the author of Sempre Susan: A Memoir of Susan Sontag. Among the journals to which she has contributed are The New York Times, The New York Times Book Review, The Paris Review, Threepenny Review, Harper’s, McSweeney’s, Tin House, and The Believer. Her work has also appeared in several anthologies, including four Pushcart Prize volumes and four anthologies of Asian American literature.
Sigrid’s honors and awards include a Whiting Writer’s Award, a Berlin Prize Fellowship, and two awards from the American Academy of Arts and Letters: the Rosenthal Foundation Award and the Rome Prize in Literature. She has taught at Columbia, Princeton, Boston University, and the New School, and has been a visiting writer or writer in residence at Amherst, Smith, Baruch, Vassar, and the University of California, Irvine, among others. In spring, 2019, she will be visiting writer at Syracuse University. Sigrid has also been on the faculty of the Bread Loaf Writers’ Conference and of several other writers’ conferences across the country. She lives in New York City.
Sigrid’s honors and awards include a Whiting Writer’s Award, a Berlin Prize Fellowship, and two awards from the American Academy of Arts and Letters: the Rosenthal Foundation Award and the Rome Prize in Literature. She has taught at Columbia, Princeton, Boston University, and the New School, and has been a visiting writer or writer in residence at Amherst, Smith, Baruch, Vassar, and the University of California, Irvine, among others. In spring, 2019, she will be visiting writer at Syracuse University. Sigrid has also been on the faculty of the Bread Loaf Writers’ Conference and of several other writers’ conferences across the country. She lives in New York City.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 86 reviews
May 15, 2016
Bumping to five stars as the book seems richer with the passing of time.
I thought Nunez became one of America's more important writers with The Last of Her Kind. This is, I think, an earlier novel, but it doesn't weaken her position, IMO. :) It won't appeal to everyone's taste--you have to like quiet, reflective books. Certainly many great novels have adopted similar ruminative tones, and many of them have been by and about men. Nevertheless, I can't help but feel that some of the dings for this book's calm approach to what might have been a very tumultuous story arise from the fact that this is a woman's book.
There are a lot of Vietnam books at this point, and I almost wonder what's to be added to the story, but here's a side we haven't heard much of. This is a novel about a combat nurse. No one knows, the narrator tells us, exactly how many women served in this role during the Vietnam war. It's a different perspective, though, because:
"The guys' hearts weren't in the war, everyone knows that, that was part of the tragedy and why we lost. But the nurses? Me? I gave them all the heart I had."
I cried when this novel ended. Not because of any particular moment, but because of the cumulation of its moments. So quietly given. The narrator, a guarded, perhaps cynical writer, only reluctantly opens herself to Rouenna and her story. After all, so many people contact writers and want them to write *their* life story, and why not, the narrator says? Everyone's had a life. Nearly every life is probably worth narrating. But of course narrating everyone else's lives is not necessarily what writers want to do.
Until, in this case, she does.
It's supposed to be against the rules to write about being a writer, and to write about writing. Writers are supposed to find something else to describe, some kind of "real job." But this book is interesting precisely because we actually do see how this particular writer, this narrator, does go about the real job of writing. How she constructs this book about Rouenna. How she gets drawn in, how her writerly curiosity is awakened, what it is about her personality that makes her a writer, as apart from many in her artistic community who might have dismissed this Rouenna for her obesity, her lack of education and sophistication, her unassuming first-generation immigrant-ness, her unapolegetic old-maid-ness, her frilly decorating tastes. When she's not with Rouenna, the narrator runs with the growing Brooklyn ex-pat artiste community, a group of people so implausibly fashionable, sophisticated, intellectual, sleek, and snarky. Rouenna can't stand them; she says they must have trust funds. The narrator reflects that yes, it does seem odd that signs of artistic struggle "remain miraculously hidden," despite the fact that the times for artists are harder than ever. How does it work? "The clothes, the hair, the lofts..., the almost nightly dining out, the yoga and tai chi classes, the therapy. The freedom--time and money to travel, to visit Berlin or Rome for a month, to spend two months at an art colony--how do they do it?"
The narrator herself must be in the same situation. She takes occasional part-time teaching jobs, and she has a previous book out, but it doesn't sound like a best-seller. She too remains mum about how she does it. (I had the same complaint--virtually my only one--about The Love Affairs of Nathaniel P and How Should A Person Be?, where these writers and artists and intellectuals had no visible means of support, other than some freelance work. Even freelance writing for big software companies doesn't earn you the lifestyles described.)
But the narrator does show you how she works on her writing. And that's very interesting.
For everyone who's ever asked (and there are kabillions of these people, god knows why) a writer: Where do you get your ideas... this book will tell you.
I found that the book's tone was so even I didn't highlight a lot of things. I just kind of sat back and went.
But there was this:
"A speaker at a rally told the crowd, 'If you want to know why things like My Lai happen, just go out there and pick ten men at random and ask them whether they have ever in their lives tortured or killed a helpless animal just for fun.'
"I knew this was rhetoric. I didn't have to do as the speaker said to get the point she was trying to make. But curiosity got the better of me.
"'It was just a turtle.'
"'Do bullfrogs count?'
"'Of course. I'm a hunter.'
"'See, my brother caught this mouse...'"
Rouenna, who never has any use for complainers, even those w PTSD, and who argues that dioxin poisoning (from Agent Orange and similar) may be the cause of a lot of what we think is PTSD, and who probably suffered from dioxin poisoning herself, though she could never get any doctors to take her symptoms seriously, says this very striking thing about her experience in Vietnam:
"I got no reason to be jealous of anyone in this world. I figure I had something in this life no one will ever have. In one year I think I lived more than most people do even if they live to be a hundred. And all you got to do is think about how things turned out, look at how people think about the past today. Everyone knows that for our generation Vietnam was the big event. Not seeing the Beatles... or being at Woodstock or the Summer of Love. ... It wasn't about how long you could grow your hair or how much acid you could eat and still keep your brain. All of that seems so diddly-squat now, now, doesn't?" Yeah. "But not Vietnam. Vietnam changed this country forever. It was the biggest thing that happened to us, and some of us were actually there. And then you have to think about my own special case--I mean, how many women got to go to Nam?"
"Oh, I tell you, it was something. People have no idea. Yeah, it was hell, it was crazy, it was worse than my worst fears told me it was going to be, and I was blessed to be part of it. That's how I've always seen it and how I still see it, that won't change. And I don't have to be talking about it all the time, I don't have to tell the whole world about it. I don't need a memorial or a parade... I just want to hold on to some of those memories. I don't ever want to forget how much love I felt and how happy I was then. People don't understand that, but people just have no idea. If they did, they'd be the ones who'd be jealous--of me. *I was there.*"
"Once, after she had been talking about the war at some length, she startled me by saying: 'Oh I just wish that you could have been there, too.' And then, more vehemently, in a way that moved me almost to tears: 'If only we could have been there together!"
Because that's just it. Even if, as Rouenna says, she doesn't need to be talking about this all the time, it's a lot to carry in her own self. The camaraderie she felt back there is gone, the troops and the medics rotated in and out at all different times, everyone lost touch. Many have died from diseases related to Agent Orange. Rouenna herself has lost many of the memories she so cherishes due to "black holes," a symptom of dioxin poisoning.
No one wanted to hear about Vietnam when she came back. At first she wanted to talk about it, then she didn't, then she did. But who is there to hear? Who would understand that it was the best year of her life? In that year, this relatively uneducated woman, never near the top of her class even in nursing school, learned more about medicine than most doctors or nurses are ever exposed to. She was more than competent; she excelled. She made decisions on the fly. When she returned, even as a nurse, her experience wasn't seen as relevant. No one even asked her what she knew. She was expected to follow orders from people who knew less than she did.
How often has this been the experience of a veteran? They've shone in combat, experienced a kind of intensity that can never be repeated. And then no one even considers where they've been and what they might know as a result.
And what might happen if what Rouenna articulates, above, about the power and beauty of her experience could be owned out loud by more veterans?
I think this is a very important and universal novel, indeed.
I thought Nunez became one of America's more important writers with The Last of Her Kind. This is, I think, an earlier novel, but it doesn't weaken her position, IMO. :) It won't appeal to everyone's taste--you have to like quiet, reflective books. Certainly many great novels have adopted similar ruminative tones, and many of them have been by and about men. Nevertheless, I can't help but feel that some of the dings for this book's calm approach to what might have been a very tumultuous story arise from the fact that this is a woman's book.
There are a lot of Vietnam books at this point, and I almost wonder what's to be added to the story, but here's a side we haven't heard much of. This is a novel about a combat nurse. No one knows, the narrator tells us, exactly how many women served in this role during the Vietnam war. It's a different perspective, though, because:
"The guys' hearts weren't in the war, everyone knows that, that was part of the tragedy and why we lost. But the nurses? Me? I gave them all the heart I had."
I cried when this novel ended. Not because of any particular moment, but because of the cumulation of its moments. So quietly given. The narrator, a guarded, perhaps cynical writer, only reluctantly opens herself to Rouenna and her story. After all, so many people contact writers and want them to write *their* life story, and why not, the narrator says? Everyone's had a life. Nearly every life is probably worth narrating. But of course narrating everyone else's lives is not necessarily what writers want to do.
Until, in this case, she does.
It's supposed to be against the rules to write about being a writer, and to write about writing. Writers are supposed to find something else to describe, some kind of "real job." But this book is interesting precisely because we actually do see how this particular writer, this narrator, does go about the real job of writing. How she constructs this book about Rouenna. How she gets drawn in, how her writerly curiosity is awakened, what it is about her personality that makes her a writer, as apart from many in her artistic community who might have dismissed this Rouenna for her obesity, her lack of education and sophistication, her unassuming first-generation immigrant-ness, her unapolegetic old-maid-ness, her frilly decorating tastes. When she's not with Rouenna, the narrator runs with the growing Brooklyn ex-pat artiste community, a group of people so implausibly fashionable, sophisticated, intellectual, sleek, and snarky. Rouenna can't stand them; she says they must have trust funds. The narrator reflects that yes, it does seem odd that signs of artistic struggle "remain miraculously hidden," despite the fact that the times for artists are harder than ever. How does it work? "The clothes, the hair, the lofts..., the almost nightly dining out, the yoga and tai chi classes, the therapy. The freedom--time and money to travel, to visit Berlin or Rome for a month, to spend two months at an art colony--how do they do it?"
The narrator herself must be in the same situation. She takes occasional part-time teaching jobs, and she has a previous book out, but it doesn't sound like a best-seller. She too remains mum about how she does it. (I had the same complaint--virtually my only one--about The Love Affairs of Nathaniel P and How Should A Person Be?, where these writers and artists and intellectuals had no visible means of support, other than some freelance work. Even freelance writing for big software companies doesn't earn you the lifestyles described.)
But the narrator does show you how she works on her writing. And that's very interesting.
For everyone who's ever asked (and there are kabillions of these people, god knows why) a writer: Where do you get your ideas... this book will tell you.
I found that the book's tone was so even I didn't highlight a lot of things. I just kind of sat back and went.
But there was this:
"A speaker at a rally told the crowd, 'If you want to know why things like My Lai happen, just go out there and pick ten men at random and ask them whether they have ever in their lives tortured or killed a helpless animal just for fun.'
"I knew this was rhetoric. I didn't have to do as the speaker said to get the point she was trying to make. But curiosity got the better of me.
"'It was just a turtle.'
"'Do bullfrogs count?'
"'Of course. I'm a hunter.'
"'See, my brother caught this mouse...'"
Rouenna, who never has any use for complainers, even those w PTSD, and who argues that dioxin poisoning (from Agent Orange and similar) may be the cause of a lot of what we think is PTSD, and who probably suffered from dioxin poisoning herself, though she could never get any doctors to take her symptoms seriously, says this very striking thing about her experience in Vietnam:
"I got no reason to be jealous of anyone in this world. I figure I had something in this life no one will ever have. In one year I think I lived more than most people do even if they live to be a hundred. And all you got to do is think about how things turned out, look at how people think about the past today. Everyone knows that for our generation Vietnam was the big event. Not seeing the Beatles... or being at Woodstock or the Summer of Love. ... It wasn't about how long you could grow your hair or how much acid you could eat and still keep your brain. All of that seems so diddly-squat now, now, doesn't?" Yeah. "But not Vietnam. Vietnam changed this country forever. It was the biggest thing that happened to us, and some of us were actually there. And then you have to think about my own special case--I mean, how many women got to go to Nam?"
"Oh, I tell you, it was something. People have no idea. Yeah, it was hell, it was crazy, it was worse than my worst fears told me it was going to be, and I was blessed to be part of it. That's how I've always seen it and how I still see it, that won't change. And I don't have to be talking about it all the time, I don't have to tell the whole world about it. I don't need a memorial or a parade... I just want to hold on to some of those memories. I don't ever want to forget how much love I felt and how happy I was then. People don't understand that, but people just have no idea. If they did, they'd be the ones who'd be jealous--of me. *I was there.*"
"Once, after she had been talking about the war at some length, she startled me by saying: 'Oh I just wish that you could have been there, too.' And then, more vehemently, in a way that moved me almost to tears: 'If only we could have been there together!"
Because that's just it. Even if, as Rouenna says, she doesn't need to be talking about this all the time, it's a lot to carry in her own self. The camaraderie she felt back there is gone, the troops and the medics rotated in and out at all different times, everyone lost touch. Many have died from diseases related to Agent Orange. Rouenna herself has lost many of the memories she so cherishes due to "black holes," a symptom of dioxin poisoning.
No one wanted to hear about Vietnam when she came back. At first she wanted to talk about it, then she didn't, then she did. But who is there to hear? Who would understand that it was the best year of her life? In that year, this relatively uneducated woman, never near the top of her class even in nursing school, learned more about medicine than most doctors or nurses are ever exposed to. She was more than competent; she excelled. She made decisions on the fly. When she returned, even as a nurse, her experience wasn't seen as relevant. No one even asked her what she knew. She was expected to follow orders from people who knew less than she did.
How often has this been the experience of a veteran? They've shone in combat, experienced a kind of intensity that can never be repeated. And then no one even considers where they've been and what they might know as a result.
And what might happen if what Rouenna articulates, above, about the power and beauty of her experience could be owned out loud by more veterans?
I think this is a very important and universal novel, indeed.
October 4, 2022
3,5*
Najnowsza wydana przez Pauzę książka Sigrid Nunez jest jednocześnie najstarszą z zaprezentowanych dotychczas polskiej czytelniczce. Napisana 21 lat temu powieść, według mnie, dopiero przynosi zapowiedź tego, za co pokochałam autorkę. Widać, że to początek drogi do znalezienia własnego języka i sposobu opowiadania świata. Ciekawy, ale jeszcze nie zachwycający.
Książka składa się z trzech części. Pierwsza jest tym, co u Nunez typowe. Mamy pierwszoosobową narratorkę, jak zwykle
pisarkę, i osobę z jej przeszłości, która wywiera wpływ na jej przemyślenia i życie generalnie. Kobieta wydała nową książkę, w związku z czym otrzymuje mnóstwo listów od osób, które nagle przypomniały sobie o jej istnieniu i uważają, że historia, którą mają do opowiedzenia, również zasługuje na bycie uwiecznioną na kartach powieści. Z większością z nich bohaterka nie nawiązuje kontaktu, ale jeden list przykuwa jej uwagę i decyduje się spotkać z jego autorką. Rouenna, która okazuje się być koleżanką pisarki z osiedla, na którym mieszkały jako dzieci, była pielęgniarką podczas wojny w Wietnamie i chciałaby opowiedzieć o tym światu. Bohaterka nie jest zainteresowana byciem współtwórczynią książki dawnej znajomej, ale zaprzyjaźnia się z nią i spędzają razem czas. Jednocześnie jest to pretekst do wyprawy w przeszłość i rozważań na temat dorastania w dzielnicy biedy. Pewnego dnia dochodzi do wydarzenia, które wstrząsa pisarką i sprawia, że postanawia zmienić zdanie w kwestii historii przyjaciółki.
Pomimo tego, że jest to część bardzo w stylu Nunez - mamy tu pozornie nieistotne zdarzenia, dużo rozmyślań i refleksji, opowieść o pisaniu i pisarce - to czytało mi się ją najciężej z całej książki. Miałam wrażenie dużego chaosu, coś nie tak poszło też z tłumaczeniem: wyrazy miały dziwny szyk w niektórych zdaniach, jakby ktoś wrzucił je do translatora i przekleił.
Druga część to historia Rouenny, przede wszystkim jej rocznego pobytu w Wietnamie, ale też dorastania. Z jednej strony mamy więc obraz życia w miejscu, które jeszcze nie jest slumsami, ale ludzie spoza boją się tam pojawić. Ubogie emigranckie osiedle, patologiczne rodziny - wśród nich ta Rouenny. Sytuacje, z którymi nie powinno się mierzyć żadne dziecko, brak szacunku i podmiotowości, przymus dorastania za szybko. To wszystko ma chyba pozwolić nam zrozumieć czemu Rouenna zdecydowała się zaciągnąć do wojska i wyjechać na wojnę, by spędzić w Wietnamie najszczęśliwszy rok swojego życia. Bo chociaż większość żołnierzy, lekarzy i pielęgniarek była w stanie posunąć się do szalonych rzeczy, żeby móc stamtąd uciec, to Rouenna nigdy nie czuła się tak dobrze sama ze sobą, jak wtedy, tam. Oczywiście mamy tu wiele strasznych obrazów - umierający młodzi chłopcy, dzieci poparzone napalmem, postępujące uzależnienia od twardych narkotyków, zanik wartości, obłęd. Rouenna to widzi i ją też to przeraża. Ale jednocześnie pierwszy raz w życiu czuje się wolna, samodzielna, kompetentna i pożądana. Przy okazji - imprezki i wolna miłość, które znamy z MASH -a - chociaż to inna wojna, pozostały bez zmian. Chyba jest tak, że będąc zanurzonym w śmierci, trzeba sobie ciągle przypominać, że jeszcze się żyje.
Opis okresu wietnamskiego jest najmocniejszy w całej książce i najbardziej zostaje z czytelniczką. Przede wszystkim Nunez zdecydowała się pokazać perspektywę, której w literaturze jest bardzo mały - widzimy wojnę oczami kobiety i pielęgniarki. Nie jesteśmy na linii frontu, ale oglądamy wszystkie straszne skutki działań wojennych. Kobiety w tej książce, wystawione na ekstremalne warunki, okazują się niezwykle silne i stanowią dla siebie prawdziwe oparcie. Nadal jednak ich pozycja jest słabsza niż mężczyzn i te momenty szowinizmu też są w powieści Nunez przedstawione.
Trzecia część jest o tym co po wojnie. O niemożności ułożenia sobie życia, o tym jaki impakt odcisnęło oglądanie wojennych obrazów na różne osoby, nie tylko na Rouennę, która zapłaciła za służbę krajowi wysoką cenę. W tej części bowiem wraca pisarka, która na moment schowała się w cień, i przywołuje również innych weteranów, którzy przewinęli się przez jej życie. Tutaj jest trochę krytyki zbrodniczych działań USA - takich jak stosowanie środków chemicznych, które były fatalne w skutkach dla wszystkich znajdujących się na obszarze ich rozpylania, traktowanie żołnierzy, brak stosownej opieki nad weteranami.
Niemniej jednak uważam, że autorka pozostaje za mało krytyczna w stosunku do działań USA w Wietnamie. Pokazuje niemal wyłącznie amerykańską perspektywę i fatalne skutki wojny, które dotknęły osób biorących w niej udział po stronie oprawcy, którym Stany niewątpliwie były. Wietnamczycy to są ci, którzy w każdej chwili mogą zacząć do ciebie strzelać. Nigdzie nie jest skrytykowana ani podważona sama obecność wojsk amerykańskich w tym miejscu.
Czytam teraz „Wspaniali jesteśmy tylko przez chwilę” i to tam widzę prawdziwe ofiary tej wojny. Zwykłe wietnamskie wieśniaczki, którym Wujek Sam zaczął nagle zrzucać rakiety na głowy, a potem zostawił kraj pogrążony w chaosie. Ich trauma jest z nimi w każdej chwili, chociaż wcale się o nią nie prosiły. Przykro mi, że młodzi amerykańscy chłopcy i dziewczęta pojechały do Azji i albo nie wrócili, albo wrócili całkowicie odmienieni. Rozumiem, że rząd manipulował informacjami, mimo wszystko zaciągniecie się do armii, przynajmniej w przypadku Rouenny, było dobrowolne. Nie umiem znaleźć w sobie dla nich za wiele współczucia i pochylić się razem z Nunez nad ich losem. Odnoszę wrażenie, że ona jednak próbuje tych ludzi jakoś bronić i przedstawiać jako ofiary, co mnie wkurza. Ok, pewno nimi byli, ale byli też agresorami.
Do tego przez całą książkę nie poczułam nawet cienia sympatii do Rouenny, była dla mnie irytująca. Podobnie zresztą narratorka - nie było tutaj tych olśniewających refleksji między wierszami, jej spojrzenia do wewnątrz. Nie zobaczyłam w tej historii czegoś więcej. Oczywiście nie musiałam, sama opowieść o wojnie powinna być wystarczająco wstrząsająca, ale autorka przyzwyczaiła mnie do czegoś innego.
Dlatego „Dla Rouenny” nie będzie moją ulubioną powieścią Sigrid Nunez. Cieszę się jednak, że wcześniej poznałam te późniejsze, bo widzę i doceniam jej rozwój. Kochać nie przestaję.
Najnowsza wydana przez Pauzę książka Sigrid Nunez jest jednocześnie najstarszą z zaprezentowanych dotychczas polskiej czytelniczce. Napisana 21 lat temu powieść, według mnie, dopiero przynosi zapowiedź tego, za co pokochałam autorkę. Widać, że to początek drogi do znalezienia własnego języka i sposobu opowiadania świata. Ciekawy, ale jeszcze nie zachwycający.
Książka składa się z trzech części. Pierwsza jest tym, co u Nunez typowe. Mamy pierwszoosobową narratorkę, jak zwykle
pisarkę, i osobę z jej przeszłości, która wywiera wpływ na jej przemyślenia i życie generalnie. Kobieta wydała nową książkę, w związku z czym otrzymuje mnóstwo listów od osób, które nagle przypomniały sobie o jej istnieniu i uważają, że historia, którą mają do opowiedzenia, również zasługuje na bycie uwiecznioną na kartach powieści. Z większością z nich bohaterka nie nawiązuje kontaktu, ale jeden list przykuwa jej uwagę i decyduje się spotkać z jego autorką. Rouenna, która okazuje się być koleżanką pisarki z osiedla, na którym mieszkały jako dzieci, była pielęgniarką podczas wojny w Wietnamie i chciałaby opowiedzieć o tym światu. Bohaterka nie jest zainteresowana byciem współtwórczynią książki dawnej znajomej, ale zaprzyjaźnia się z nią i spędzają razem czas. Jednocześnie jest to pretekst do wyprawy w przeszłość i rozważań na temat dorastania w dzielnicy biedy. Pewnego dnia dochodzi do wydarzenia, które wstrząsa pisarką i sprawia, że postanawia zmienić zdanie w kwestii historii przyjaciółki.
Pomimo tego, że jest to część bardzo w stylu Nunez - mamy tu pozornie nieistotne zdarzenia, dużo rozmyślań i refleksji, opowieść o pisaniu i pisarce - to czytało mi się ją najciężej z całej książki. Miałam wrażenie dużego chaosu, coś nie tak poszło też z tłumaczeniem: wyrazy miały dziwny szyk w niektórych zdaniach, jakby ktoś wrzucił je do translatora i przekleił.
Druga część to historia Rouenny, przede wszystkim jej rocznego pobytu w Wietnamie, ale też dorastania. Z jednej strony mamy więc obraz życia w miejscu, które jeszcze nie jest slumsami, ale ludzie spoza boją się tam pojawić. Ubogie emigranckie osiedle, patologiczne rodziny - wśród nich ta Rouenny. Sytuacje, z którymi nie powinno się mierzyć żadne dziecko, brak szacunku i podmiotowości, przymus dorastania za szybko. To wszystko ma chyba pozwolić nam zrozumieć czemu Rouenna zdecydowała się zaciągnąć do wojska i wyjechać na wojnę, by spędzić w Wietnamie najszczęśliwszy rok swojego życia. Bo chociaż większość żołnierzy, lekarzy i pielęgniarek była w stanie posunąć się do szalonych rzeczy, żeby móc stamtąd uciec, to Rouenna nigdy nie czuła się tak dobrze sama ze sobą, jak wtedy, tam. Oczywiście mamy tu wiele strasznych obrazów - umierający młodzi chłopcy, dzieci poparzone napalmem, postępujące uzależnienia od twardych narkotyków, zanik wartości, obłęd. Rouenna to widzi i ją też to przeraża. Ale jednocześnie pierwszy raz w życiu czuje się wolna, samodzielna, kompetentna i pożądana. Przy okazji - imprezki i wolna miłość, które znamy z MASH -a - chociaż to inna wojna, pozostały bez zmian. Chyba jest tak, że będąc zanurzonym w śmierci, trzeba sobie ciągle przypominać, że jeszcze się żyje.
Opis okresu wietnamskiego jest najmocniejszy w całej książce i najbardziej zostaje z czytelniczką. Przede wszystkim Nunez zdecydowała się pokazać perspektywę, której w literaturze jest bardzo mały - widzimy wojnę oczami kobiety i pielęgniarki. Nie jesteśmy na linii frontu, ale oglądamy wszystkie straszne skutki działań wojennych. Kobiety w tej książce, wystawione na ekstremalne warunki, okazują się niezwykle silne i stanowią dla siebie prawdziwe oparcie. Nadal jednak ich pozycja jest słabsza niż mężczyzn i te momenty szowinizmu też są w powieści Nunez przedstawione.
Trzecia część jest o tym co po wojnie. O niemożności ułożenia sobie życia, o tym jaki impakt odcisnęło oglądanie wojennych obrazów na różne osoby, nie tylko na Rouennę, która zapłaciła za służbę krajowi wysoką cenę. W tej części bowiem wraca pisarka, która na moment schowała się w cień, i przywołuje również innych weteranów, którzy przewinęli się przez jej życie. Tutaj jest trochę krytyki zbrodniczych działań USA - takich jak stosowanie środków chemicznych, które były fatalne w skutkach dla wszystkich znajdujących się na obszarze ich rozpylania, traktowanie żołnierzy, brak stosownej opieki nad weteranami.
Niemniej jednak uważam, że autorka pozostaje za mało krytyczna w stosunku do działań USA w Wietnamie. Pokazuje niemal wyłącznie amerykańską perspektywę i fatalne skutki wojny, które dotknęły osób biorących w niej udział po stronie oprawcy, którym Stany niewątpliwie były. Wietnamczycy to są ci, którzy w każdej chwili mogą zacząć do ciebie strzelać. Nigdzie nie jest skrytykowana ani podważona sama obecność wojsk amerykańskich w tym miejscu.
Czytam teraz „Wspaniali jesteśmy tylko przez chwilę” i to tam widzę prawdziwe ofiary tej wojny. Zwykłe wietnamskie wieśniaczki, którym Wujek Sam zaczął nagle zrzucać rakiety na głowy, a potem zostawił kraj pogrążony w chaosie. Ich trauma jest z nimi w każdej chwili, chociaż wcale się o nią nie prosiły. Przykro mi, że młodzi amerykańscy chłopcy i dziewczęta pojechały do Azji i albo nie wrócili, albo wrócili całkowicie odmienieni. Rozumiem, że rząd manipulował informacjami, mimo wszystko zaciągniecie się do armii, przynajmniej w przypadku Rouenny, było dobrowolne. Nie umiem znaleźć w sobie dla nich za wiele współczucia i pochylić się razem z Nunez nad ich losem. Odnoszę wrażenie, że ona jednak próbuje tych ludzi jakoś bronić i przedstawiać jako ofiary, co mnie wkurza. Ok, pewno nimi byli, ale byli też agresorami.
Do tego przez całą książkę nie poczułam nawet cienia sympatii do Rouenny, była dla mnie irytująca. Podobnie zresztą narratorka - nie było tutaj tych olśniewających refleksji między wierszami, jej spojrzenia do wewnątrz. Nie zobaczyłam w tej historii czegoś więcej. Oczywiście nie musiałam, sama opowieść o wojnie powinna być wystarczająco wstrząsająca, ale autorka przyzwyczaiła mnie do czegoś innego.
Dlatego „Dla Rouenny” nie będzie moją ulubioną powieścią Sigrid Nunez. Cieszę się jednak, że wcześniej poznałam te późniejsze, bo widzę i doceniam jej rozwój. Kochać nie przestaję.
May 4, 2019
Tragic, heartbreaking, and true
Like Rouenna, I am a Vietnam Vet. I was a grunt. I will be grateful all my days that I never got wounded and never got to experience that part of the war. But we all knew that, if they got you off of the battlefield alive you had a 98% chance of getting back to the world alive. So we knew that the medevac pilots would try to get us out and the doctors and nurses would try to save us if they could. It was comforting knowledge.
The most amazing thing about this book is that it could be so true and yet be written by someone who wasn't there. The insanity, the intensity, the loneliness of coming back to a world that hardly noticed you were gone and really, truly, doesn't want to hear about it: it's all true. This wasn't the way my war went but it feels true.
Like Rouenna, I am a Vietnam Vet. I was a grunt. I will be grateful all my days that I never got wounded and never got to experience that part of the war. But we all knew that, if they got you off of the battlefield alive you had a 98% chance of getting back to the world alive. So we knew that the medevac pilots would try to get us out and the doctors and nurses would try to save us if they could. It was comforting knowledge.
The most amazing thing about this book is that it could be so true and yet be written by someone who wasn't there. The insanity, the intensity, the loneliness of coming back to a world that hardly noticed you were gone and really, truly, doesn't want to hear about it: it's all true. This wasn't the way my war went but it feels true.
February 27, 2023
3.5
Ma momenty niezwykle poruszające i mocne, ale jako całość jest dla mnie tylko dobra.
Ma momenty niezwykle poruszające i mocne, ale jako całość jest dla mnie tylko dobra.
June 10, 2021
When I read The Friend bySigrid Nunez I didn't realize that I long had another book by her on my TBR, For Rouenna. While searching through my stacks, I found it and realized I have owned it since shortly after it was published in 2002. I was determined to move it to the top of my TBR, and I am so glad, I did.
Though written years before The Friend, For Rouenna shows Nunez's deft touch with prose and deals with many of the same issues which we are familiar with in The Friend. This novel is set with the impact of the Vietnam war in the background as the writer's friend Rouenna was a nurse in the war. One is reminded that for those of us a certain age, that Vietnam often hovers in the background and is so much sharper for those who actually experienced it.
The writer, the voice and narrator of Rouenna has written a first novel and recently broke up with her long time partner. She says :
"Here I am as solitary as I have ever been. At times I feel good about myself, I pat myself on the back: I am independent, I am stoic, I have few needs, I think of Pascal's ssaying that all our unhappiness comes from our inability to stay in our room alone, and feel smug. Other times I feel hopeless, worse than unloved, I feel the way I imagine an animal that has crawled off somewhere to die must feel. I am talking about moments of helpless misery, a drowning in pitch a reckoning of failure and doom that is breathtaking>"
So beautiful and melancholy, it is not a joyful book, but a thoughtful one. It is a character study of both the writer and her friend Rouenna.
I loved it.
Though written years before The Friend, For Rouenna shows Nunez's deft touch with prose and deals with many of the same issues which we are familiar with in The Friend. This novel is set with the impact of the Vietnam war in the background as the writer's friend Rouenna was a nurse in the war. One is reminded that for those of us a certain age, that Vietnam often hovers in the background and is so much sharper for those who actually experienced it.
The writer, the voice and narrator of Rouenna has written a first novel and recently broke up with her long time partner. She says :
"Here I am as solitary as I have ever been. At times I feel good about myself, I pat myself on the back: I am independent, I am stoic, I have few needs, I think of Pascal's ssaying that all our unhappiness comes from our inability to stay in our room alone, and feel smug. Other times I feel hopeless, worse than unloved, I feel the way I imagine an animal that has crawled off somewhere to die must feel. I am talking about moments of helpless misery, a drowning in pitch a reckoning of failure and doom that is breathtaking>"
So beautiful and melancholy, it is not a joyful book, but a thoughtful one. It is a character study of both the writer and her friend Rouenna.
I loved it.
January 11, 2023
"Dla Rouenny", to moje pierwsze spotkanie z piórem Sigrid Nunez. Książka, która trafiła do mnie od pierwszych stron stylem, wrażliwością, fabułą. Nie myślałam, że tak dobrze będzie mi się ją czytało, bo i temat w niej poruszony, nie należy do łatwych.
Tytuł ten składa się z trzech części. Każda z nich tworzy historię w całości a jednoczenie pozwala czytelnikowi lepiej poznać bohaterów oraz tło społeczne. Tytułowa bohaterka jest weteranką. Poznajemy ten czas w jej przeszłości, kiedy jako pielęgniarka była świadkiem cierpienia, niesprawiedliwości i bezsensu wojny w Wietnamie. Bardzo spodobała mi się ona jako kobieta i człowiek. Twarda, nie dopuszczająca do siebie emocji, wiedząca że jest tam gdzie być powinna w danej chwili.
Postać Rouenny poznajemy dzięki narratorce, która to będąc pisarką otrzymuje list. Tak naprawdę od tego zaczyna się cała historia.
Jest to opowieść, która zatrzymuje, wciąga i analizuje. Może nie pogłębia historii samej wojny ale za to skupia się na jednostce. O tyle jest to ciekawe, że bohaterka to, nie jest typową weteranką. Nie dopuszcza do siebie stresu pourazowego, przyjmuje los takim jakim jest, stawia czoła trudnym rozważaniom. Czy wychodzi jej to na dobre? Czy jej postawa ulega zmianie? Myślę, że na te pytania każdy indywidualny czytelnik może spróbować sobie odpowiedzieć, czytając ten utwór.
Mnie ten tytuł wciągnął. Oddałam mu całą swoją uwagę. Czytałam z ciekawością i z zainteresowaniem. Z przyjemnością sięgnę po pozostałe książki tej autorki. Bardzo podoba mi się jej styl dlatego mój apetyt na jej prozę wzrósł.
Tytuł ten składa się z trzech części. Każda z nich tworzy historię w całości a jednoczenie pozwala czytelnikowi lepiej poznać bohaterów oraz tło społeczne. Tytułowa bohaterka jest weteranką. Poznajemy ten czas w jej przeszłości, kiedy jako pielęgniarka była świadkiem cierpienia, niesprawiedliwości i bezsensu wojny w Wietnamie. Bardzo spodobała mi się ona jako kobieta i człowiek. Twarda, nie dopuszczająca do siebie emocji, wiedząca że jest tam gdzie być powinna w danej chwili.
Postać Rouenny poznajemy dzięki narratorce, która to będąc pisarką otrzymuje list. Tak naprawdę od tego zaczyna się cała historia.
Jest to opowieść, która zatrzymuje, wciąga i analizuje. Może nie pogłębia historii samej wojny ale za to skupia się na jednostce. O tyle jest to ciekawe, że bohaterka to, nie jest typową weteranką. Nie dopuszcza do siebie stresu pourazowego, przyjmuje los takim jakim jest, stawia czoła trudnym rozważaniom. Czy wychodzi jej to na dobre? Czy jej postawa ulega zmianie? Myślę, że na te pytania każdy indywidualny czytelnik może spróbować sobie odpowiedzieć, czytając ten utwór.
Mnie ten tytuł wciągnął. Oddałam mu całą swoją uwagę. Czytałam z ciekawością i z zainteresowaniem. Z przyjemnością sięgnę po pozostałe książki tej autorki. Bardzo podoba mi się jej styl dlatego mój apetyt na jej prozę wzrósł.
July 23, 2025
Nie tylko świetnie opisana historia pielęgniarki i kobiecej przyjaźni. Najbardziej urzekł mnie wątek o tym, jak nie znamy ludzi, których sądzimy, że znamy.
November 17, 2023
„Dla Rouenny” to moja najmniej lubiana książka Sigrid Nunez. I jak „Przyjaciel” i „Pełnia miłości” do mnie trafiły, tak ta książka okazała się rozczarowaniem. Styl Nunez jest bardzo specyficzny i mam wrażenie, że trzeba mieć na niego dobry moment. Nastawiłam się na książkę o wojnie w Wietnamie, a tymczasem duża część książki to dygresje pośrednio związane z tematem.
Bohaterka jest pisarką i pewnego dnia otrzymuje list od swojej czytelniczki i jak się okazuje koleżanki z dzieciństwa Rouenny Zycinski, której początkowo zupełnie nie pamięta. Kobieta podczas spotkania prosi ją o opisanie jej doświadczeń z Wietnamu, gdzie pracowała jako pielęgniarka w armii amerykańskiej.
To mogłaby być naprawdę ważna i ciekawa książka, jednakże ja byłam w głównej mierze znużona lekturą. Przytłoczyła mnie liczne dygresje niezwiązane z tematem i krążenie wokół głównej historii.
To co jest ciekawe w „Dla Roeunny” to poznanie kobiecej perspektywy wojny w Wietnamie. Wiele tu również ciekawych przemyśleń i refleksji na temat traumy wojennej.
Tym razem styl mnie przytłoczył - dla mnie za dużo Nunez w Nunez. Choć z pewnością do niejednej osoby trafi ta książka, więc nie odradzam lektury.
"Gdy masz dziecko, to jeśli dziecko nie jest tuż obok, z tobą, w tym samym pokoju, nigdy nie będziesz całkowicie obecna. Jakaś część ciebie zawsze będzie gdzie indziej. Mogłam jej powiedzieć, że tak samo jest, gdy piszesz książkę. Przeżywałam dzień, robiłam to, co musiałam, ale czy czytałam, czy załatwiałam sprawunki albo wykładałam, mój umysł nigdy nie oddawał się całkowicie tym zajęciom. Część mnie zawsze pozostawała gdzie indziej."
Bohaterka jest pisarką i pewnego dnia otrzymuje list od swojej czytelniczki i jak się okazuje koleżanki z dzieciństwa Rouenny Zycinski, której początkowo zupełnie nie pamięta. Kobieta podczas spotkania prosi ją o opisanie jej doświadczeń z Wietnamu, gdzie pracowała jako pielęgniarka w armii amerykańskiej.
To mogłaby być naprawdę ważna i ciekawa książka, jednakże ja byłam w głównej mierze znużona lekturą. Przytłoczyła mnie liczne dygresje niezwiązane z tematem i krążenie wokół głównej historii.
To co jest ciekawe w „Dla Roeunny” to poznanie kobiecej perspektywy wojny w Wietnamie. Wiele tu również ciekawych przemyśleń i refleksji na temat traumy wojennej.
Tym razem styl mnie przytłoczył - dla mnie za dużo Nunez w Nunez. Choć z pewnością do niejednej osoby trafi ta książka, więc nie odradzam lektury.
"Gdy masz dziecko, to jeśli dziecko nie jest tuż obok, z tobą, w tym samym pokoju, nigdy nie będziesz całkowicie obecna. Jakaś część ciebie zawsze będzie gdzie indziej. Mogłam jej powiedzieć, że tak samo jest, gdy piszesz książkę. Przeżywałam dzień, robiłam to, co musiałam, ale czy czytałam, czy załatwiałam sprawunki albo wykładałam, mój umysł nigdy nie oddawał się całkowicie tym zajęciom. Część mnie zawsze pozostawała gdzie indziej."
December 22, 2022
Nunez to taka bezpieczna opcja, prawda? W moim przypadku ani nie zawodzi, ani nie zachwyca. Bardzo dobrze zrealizowane nunezowe audiobooki, polecam.
October 26, 2023
całkiem ciekawa książka, choć główny temat - wojna w wietnamie - nie jest czymś, o czym lubię czytać, zwłaszcza z perspektywy amerykańskiej (pacifist things, rozumiecie). proza nunez jest dość specyficzna i fragmentaryczna, ale w tej konkretnej historii dobrze wybrzmiała.
December 2, 2022
Kolejna poruszająca powieść Nunez.
December 4, 2023
Fabulous and fascinating. Who writes the story, whose story is it, women nurses in Vietnam, war stories, friendship, memories of a past spent in the same project in Staten Island, that past in America, how lives are spent, and so much more.
February 4, 2023
To chyba najciekawsza książka Nunez, zdecydowanie mój numer 1
July 6, 2022
The first novel by Sigrid Nunez that I read was The Friend. I read it because it was on the longlist for the NBA for fiction. I loved it and predicted it would be on the shortlist and then be the winner. I immediately started gathering Nunez's other books. This one is my fourth by her. She has a way of stirring my heart that few writers do.
While the predominant theme in this book is the Vietnam War as lived by a young female Army nurse, there are others. Rouenna's Vietnam reminds me of the TV show China Beach that aired from 1988 to 1991, which like the book featured an Army nurse in Vietnam. But this quiet and rather melancholy book digs much deeper into the impact that serving in Vietnam had on life not only right after returning home but also many years on.
Rouenna's story is conveyed to the reader from the point of view of Rouenna's friend, a writer of novels, as she struggles with her own life after her breakup with G after a long relationship. The writer/narrator is not given a name.
The Vietnam War was the formative event of my high school and college years. To this day I wonder what might have been different if all those young soldiers had not been sacrificed.
While the predominant theme in this book is the Vietnam War as lived by a young female Army nurse, there are others. Rouenna's Vietnam reminds me of the TV show China Beach that aired from 1988 to 1991, which like the book featured an Army nurse in Vietnam. But this quiet and rather melancholy book digs much deeper into the impact that serving in Vietnam had on life not only right after returning home but also many years on.
Rouenna's story is conveyed to the reader from the point of view of Rouenna's friend, a writer of novels, as she struggles with her own life after her breakup with G after a long relationship. The writer/narrator is not given a name.
The Vietnam War was the formative event of my high school and college years. To this day I wonder what might have been different if all those young soldiers had not been sacrificed.
December 4, 2022
Dobra, a zarazem surowa. Pióro Nunez skrupulatnie opisuje Wietnam oraz życie weteranów po Wietnamie, ale nie jest najlepszym nośnikiem emocji. Gdy czytałam Dla Rouenny , w głowie słyszałam zimny, monotonny głos wypowiadający treść książki. Podobne odczucia miałam po Przyjacielu,
March 12, 2025
Classic Sigrid Nunez…understated and deceptively simple prose that is full of meaning, emotion, humor, and pathos. Rouenna’s story (the main thread around which the other related stories are intertwined) is powerful and devastating. And the novel as a whole illuminates lives and experiences that have mostly been ignored. Absolutely a five star read.
February 14, 2022
Having been a big fan of Sigrid Nunez's recent novels, I decided to read this earlier novel, which I found to be a bit disappointing.
Nunez sets out to tell an important story here, involving an army nurse during the Vietnam War. While there are many novels set in Vietnam, I don't know of any others from the perspective of a female or a nurse. So the story had some promise.
My issue was with the way that the book was structured. Rather than telling the story from the perspective of the nurse, Rouenna, the story is written in the first person, told by a writer/professor who knew Rouenna as a child living in a Staten Island housing project. The narrator reconnects with Rouenna after the narrator publishes a book and is contacted by Rouenna, who wants the narrator to collaborate with her in writing a novel about an army nurse in Vietnam. The narrator refuses this proposal but continues to see Rouenna, getting together for lunch or dinner about once a month for a period that is unclear, but seems to be about a year or so.
The story meanders around a bit, discussing the narrator's love life, a prior experience with someone who had been to Vietnam, her teaching experiences, and her youth in the Staten Island project before zeroing in on Rouenna's story, primarily her service in Vietnam and her activities after leaving the army. The reader is then flooded with rapid-fire descriptions of Rouenna's Vietnam experiences, with many horrific events described in detail. The book progresses rapidly from one war story to the next and we read vivid descriptions of events, and the thoughts and reactions of not only Rouenna, but other with whom she served during the war. There are equally detailed descriptions of Rouenna's life after the war, her jobs, her love life, her medical history, the fates of others with whom she had come in contact.
This is a tremendous amount to cover in 230 pages, and the lack of focus on any particular event detracts from what could have been a powerful story. You read about one event, and then quickly to another, and another after that. It was difficult to absorb and appreciate any particular part of the story because the author seemed to be in too much of a hurry to move on to something else. I found myself reading more and more quickly in response to that.
The decision to tell the story through the writer, rather than from Rouenna herself, also did not work well, at least for me. First of all, there is no way that the author could have obtained such detailed information by having dinner with an acquaintance once a month or so. Much more close contact would have been required to see events and thoughts as clearly as they are set forth in the novel. The second-hand account also creates a separation between the reader and the protagonist of the story that detracts from the immediacy of the story. If you compare this to the work of Tim O'Brien or Karl Marlantes, it doesn't measure up (of course, that is a high standard to meet). It's too rushed, too implausible as having been the product of occasional meetings, too distanced by the unnecessary filter of the writer.
The narrator jumps back and forth between her own story and Rouenna's and this isn't always effective. I recognize that this is a technique that Nunez has employed in other novels, and I usually am ok with it. She's an excellent writer with a unique voice. Reading her books is often like having a conversation with a really smart, interesting person and I like reading what she has to say. But it didn't work as well in this case because the events of the narrator's life seem almost trivial compared to what we are learning of the traumas that Rouenna has seen and experienced. An example was a letter that appears from another character toward the end of the book. I couldn't remember who the letter writer was and how he fit into the story, so I had to go back and see where he had briefly appeared before.
So - good writer, compelling story, but disappointing because of the way it was presented.
Nunez sets out to tell an important story here, involving an army nurse during the Vietnam War. While there are many novels set in Vietnam, I don't know of any others from the perspective of a female or a nurse. So the story had some promise.
My issue was with the way that the book was structured. Rather than telling the story from the perspective of the nurse, Rouenna, the story is written in the first person, told by a writer/professor who knew Rouenna as a child living in a Staten Island housing project. The narrator reconnects with Rouenna after the narrator publishes a book and is contacted by Rouenna, who wants the narrator to collaborate with her in writing a novel about an army nurse in Vietnam. The narrator refuses this proposal but continues to see Rouenna, getting together for lunch or dinner about once a month for a period that is unclear, but seems to be about a year or so.
The story meanders around a bit, discussing the narrator's love life, a prior experience with someone who had been to Vietnam, her teaching experiences, and her youth in the Staten Island project before zeroing in on Rouenna's story, primarily her service in Vietnam and her activities after leaving the army. The reader is then flooded with rapid-fire descriptions of Rouenna's Vietnam experiences, with many horrific events described in detail. The book progresses rapidly from one war story to the next and we read vivid descriptions of events, and the thoughts and reactions of not only Rouenna, but other with whom she served during the war. There are equally detailed descriptions of Rouenna's life after the war, her jobs, her love life, her medical history, the fates of others with whom she had come in contact.
This is a tremendous amount to cover in 230 pages, and the lack of focus on any particular event detracts from what could have been a powerful story. You read about one event, and then quickly to another, and another after that. It was difficult to absorb and appreciate any particular part of the story because the author seemed to be in too much of a hurry to move on to something else. I found myself reading more and more quickly in response to that.
The decision to tell the story through the writer, rather than from Rouenna herself, also did not work well, at least for me. First of all, there is no way that the author could have obtained such detailed information by having dinner with an acquaintance once a month or so. Much more close contact would have been required to see events and thoughts as clearly as they are set forth in the novel. The second-hand account also creates a separation between the reader and the protagonist of the story that detracts from the immediacy of the story. If you compare this to the work of Tim O'Brien or Karl Marlantes, it doesn't measure up (of course, that is a high standard to meet). It's too rushed, too implausible as having been the product of occasional meetings, too distanced by the unnecessary filter of the writer.
The narrator jumps back and forth between her own story and Rouenna's and this isn't always effective. I recognize that this is a technique that Nunez has employed in other novels, and I usually am ok with it. She's an excellent writer with a unique voice. Reading her books is often like having a conversation with a really smart, interesting person and I like reading what she has to say. But it didn't work as well in this case because the events of the narrator's life seem almost trivial compared to what we are learning of the traumas that Rouenna has seen and experienced. An example was a letter that appears from another character toward the end of the book. I couldn't remember who the letter writer was and how he fit into the story, so I had to go back and see where he had briefly appeared before.
So - good writer, compelling story, but disappointing because of the way it was presented.
January 2, 2020
If you are tempted to fall into the trap of thinking that Vietnam was exclusively a man’s war, For Rouenna by Sigrid Nunez will categorically set your erroneous thinking straight: it was very much a woman’s war, too. In fact, applying a certain impact-related logic, it might be considered more of woman’s war than a man’s. Women who volunteered for duty in Vietnam served almost exclusively as nurses, and were exposed to the ugliest horrors of wounded combat soldiers. And women who chose to stay home still found themselves having to “pick up the pieces” of shattered lives as their men returned, ravaged, emotionally wrought, feeling desperately out of place among protesters.
By telling the story of Rouenna’s time in Vietnam, not only does Nunez add to the balance of fictional literature on this significant event in American history, she does so in gripping and spellbinding fashion. In a genre that I can believe is dominated by men, Nunez’s three-part novel is as gritty, psychologically probing, and hypnotic as the best of them.
The first-person narrator is a writer of modest success (though I’m certain readers never learn her name—this was also a feature of The Friend…is this a signature element of Nunez’s work?), and when a near-forgotten friend from school days, Rouenna Zycinski, reaches out to her with an invitation to collaborate in writing Rouenna’s Vietnam memoir, the narrator refuses. Nevertheless they stay friends and spend time together before Rouenna’s sudden death.
As the narrator reflects on the stories that Rouenna has told her, she now feels compelled to write them down. What emerges as Part Two of the novel is an unflinching exposé of the war that most—Americans included—believed America couldn’t win. But it is also Rouenna’s own story of how the war shaped her, made her grow up in a hurry, and crystallized her thoughts and opinions on how she would live the rest of her life. The war environment is a tangled, confusing bag of mixed experiences. The blood and guts and the daily death counts are as shockingly repulsive as the random acts of kindness and touching camaraderie are poignant.
Nunez’s elegant and fearless prose are exactly suited to this story. She doesn’t particularly pick favorites, but with a latitudinarian pen reports all parties’ sentiments with tolerance and objectivity. Nevertheless, I’m certain her novel provides important answers for readers of all manner of Vietnam predispositions. Overall, For Rouenna is a stirring homage to the women who “fought” in Vietnam in the only fight in which they could engage—one that provided healing, companionship, and lifesaving succor to soldiers when all hope deserted them.
Sigrid Nunez will go on my bookshelf alongside Tim O’Brien, my other favorite writer on Vietnam.
By telling the story of Rouenna’s time in Vietnam, not only does Nunez add to the balance of fictional literature on this significant event in American history, she does so in gripping and spellbinding fashion. In a genre that I can believe is dominated by men, Nunez’s three-part novel is as gritty, psychologically probing, and hypnotic as the best of them.
The first-person narrator is a writer of modest success (though I’m certain readers never learn her name—this was also a feature of The Friend…is this a signature element of Nunez’s work?), and when a near-forgotten friend from school days, Rouenna Zycinski, reaches out to her with an invitation to collaborate in writing Rouenna’s Vietnam memoir, the narrator refuses. Nevertheless they stay friends and spend time together before Rouenna’s sudden death.
As the narrator reflects on the stories that Rouenna has told her, she now feels compelled to write them down. What emerges as Part Two of the novel is an unflinching exposé of the war that most—Americans included—believed America couldn’t win. But it is also Rouenna’s own story of how the war shaped her, made her grow up in a hurry, and crystallized her thoughts and opinions on how she would live the rest of her life. The war environment is a tangled, confusing bag of mixed experiences. The blood and guts and the daily death counts are as shockingly repulsive as the random acts of kindness and touching camaraderie are poignant.
Nunez’s elegant and fearless prose are exactly suited to this story. She doesn’t particularly pick favorites, but with a latitudinarian pen reports all parties’ sentiments with tolerance and objectivity. Nevertheless, I’m certain her novel provides important answers for readers of all manner of Vietnam predispositions. Overall, For Rouenna is a stirring homage to the women who “fought” in Vietnam in the only fight in which they could engage—one that provided healing, companionship, and lifesaving succor to soldiers when all hope deserted them.
Sigrid Nunez will go on my bookshelf alongside Tim O’Brien, my other favorite writer on Vietnam.
August 19, 2012
Another compelling novel filled with richly drawn women by Sigrid Nunez. When the narrator, an unnamed novelist in the midst of heartbreak and depression, is contacted by Rouenna, an old classmate from the Staten Island project where she was raised, she is challenged to revisit the world she left behind as well as Rounna’s own history as a nurse in the Vietnam War. The narrator inhabits the artist’s life in the East Village while Rouenna lives across the river in Williamsburg, on the brink of gentrification, and works as the manager of a chain store for overweight women. The two women have little in common besides their childhood home but form a friendship nonetheless.
Months into their friendship, Rouenna asks the narrator to write the story about her time in Vietnam. The narrator is quick to reject her request, but a few months later after Rouenna commits suicide she is haunted by guilt and begins to see the importance of sharing her friend’s story. Although Rouenna witnessed horrifying tragedy, her year in Vietnam was the defining experience of her life, and perhaps her happiest moments. Like so many other veterans, she came home with so much to say, and found that nobody wanted to listen. Everybody was happy to forget the ugliness of the war, and focus on all of the exciting changes that were occurring stateside.
Vietnam is often remembered as a conflict without heroes. Written before the Iraq conflict, this novel forces readers to contemplate the contributions of women in war, and examine the alienation that many veterans feel after returning from a darker reality.
Months into their friendship, Rouenna asks the narrator to write the story about her time in Vietnam. The narrator is quick to reject her request, but a few months later after Rouenna commits suicide she is haunted by guilt and begins to see the importance of sharing her friend’s story. Although Rouenna witnessed horrifying tragedy, her year in Vietnam was the defining experience of her life, and perhaps her happiest moments. Like so many other veterans, she came home with so much to say, and found that nobody wanted to listen. Everybody was happy to forget the ugliness of the war, and focus on all of the exciting changes that were occurring stateside.
Vietnam is often remembered as a conflict without heroes. Written before the Iraq conflict, this novel forces readers to contemplate the contributions of women in war, and examine the alienation that many veterans feel after returning from a darker reality.
August 20, 2019
Often, I am waiting for my favorite authors to write new books and devour them once published/released. That said...
It is a rare thing for me to read a book and then search out all other written material by the same author.
When I read "The Friend" last year; I knew I had to keep reading Sigrid Nunez.
Thus far, I have read "Mitz the Marmoset of Bloomsbury", "Salvation City" and now "For Rouenna". I havenot been disappointed with any of these reads - they are sad and funny and intriguing - just like the world that we are living. She uses a modicum of words nonetheless I see very clearly the people and places in her stories and I can feel their anger, love, sadness and neutrality. This is no small feat.
A few more already published reads to go...while I wait for her next new novel.
It is a rare thing for me to read a book and then search out all other written material by the same author.
When I read "The Friend" last year; I knew I had to keep reading Sigrid Nunez.
Thus far, I have read "Mitz the Marmoset of Bloomsbury", "Salvation City" and now "For Rouenna". I havenot been disappointed with any of these reads - they are sad and funny and intriguing - just like the world that we are living. She uses a modicum of words nonetheless I see very clearly the people and places in her stories and I can feel their anger, love, sadness and neutrality. This is no small feat.
A few more already published reads to go...while I wait for her next new novel.
June 10, 2025
zmieniam na 5gwiazdek, bo zbyt często myślę sobie o tym jak mi się podobała ta książka, jak na to że jej dałam 4
edit: przeczytałam drugi raz i jeju uwielbiam tę książkę
edit: przeczytałam drugi raz i jeju uwielbiam tę książkę
December 29, 2022
Po przeczytaniu tej pozycji mam niemały mętlik w głowie - nie jest to bowiem opowieść o wojnie, ona wydaje się być tu jedynie tłem. Jest to moim zdaniem opowieść o człowieku z wierzchu szarym jak każdy inny. Historia głównej bohaterki jest fascynująco wstrząsająca i wielowątkowa. Jej przemiana jest zaakcentowana na tyle by z biegiem czasu czytelnik czuł się coraz bardziej do niej przywiązany, jednak nie ma tam żadnego punktu zwrotnego ani innego twistu co powoduje bardzo płynne i, mimo tematyki i opisów, miłe doświadczenie. Jedyny jak dla mnie problem z tą lekturą polega na skonstruowaniu wprowadzenia do właściwej historii. Narratorka jest tutaj anonimowa ale można ją utożsamiać z autorką i moim zdaniem w tę książkę wkradło się nieco zbyt dużo rzeczy bez których powieść tak czy siak by się obroniła. Choć wątek narratorki nie zaburzył mojej oceny i dało się z niego wyciągnąć kilka wartościowych myśli, to odczułem wrażenie że jest on tam wrzucony z braku laku i niemożności wymyślenia niczego innego w kwestii wprowadzenia do właściwej historii. Jest to pozycja godna polecenia, zwłaszcza dla fanów historii czy wojen chociażby dlatego, że ukazuje wydarzenia z kompletnie innej strony. Esencją tej książki nie jest natomiast wojna, a pewien człowiek z niezwykłą historią.
February 16, 2024
„Dla Rouenny” to moje pierwsze spotkanie z prozą Nunez, ale na pewno nie ostatnie. Zupełnie nie spodziewałam się, że dostanę coś aż tak dobrego, a w tej powieści poruszyło mnie właściwie wszystko — jej konstrukcja, język, jakim operuje autorka no i treść, refleksyjna i przejmująca.
Narratorką jest amerykańska pisarka i choć poznajemy tę opowieść z jej perspektywy, to tak naprawdę nie ona jest główną bohaterką, jej historia jest jakby obok wydarzeń, na których się skupia. Najważniejszym elementem fabuły staje się życie tytułowej Rouenny, która służyła jako pielęgniarka w trakcie wojny wietnamskiej. I chociaż tło historyczne stanowi ważną część powieści, to ja odczytuję ją jako niezwykle uniwersalną, pokazującą te mniej oczywiste realia wojny, sprzeczne emocje targające Rouenną i próbę ułożenia sobie życia „po”, co Nunez opisuje bez niepotrzebnego patosu. Wiele czułych strun poruszyła we mnie ta historia i wiem, że będę myśleć o niej jeszcze długo, a to dla mnie największy znacznik jakości.
Narratorką jest amerykańska pisarka i choć poznajemy tę opowieść z jej perspektywy, to tak naprawdę nie ona jest główną bohaterką, jej historia jest jakby obok wydarzeń, na których się skupia. Najważniejszym elementem fabuły staje się życie tytułowej Rouenny, która służyła jako pielęgniarka w trakcie wojny wietnamskiej. I chociaż tło historyczne stanowi ważną część powieści, to ja odczytuję ją jako niezwykle uniwersalną, pokazującą te mniej oczywiste realia wojny, sprzeczne emocje targające Rouenną i próbę ułożenia sobie życia „po”, co Nunez opisuje bez niepotrzebnego patosu. Wiele czułych strun poruszyła we mnie ta historia i wiem, że będę myśleć o niej jeszcze długo, a to dla mnie największy znacznik jakości.
December 12, 2024
bardzo dobra i niedoceniana książka Nunez. była dla mnie dużo ciekawsza niż „Przyjaciel”, choć przeszkadzały mi te same rzeczy, czyli sporo dygresji, chaos i brak chronologii.
doceniam także walor edukacyjny książki; cała druga jej część poświęcona jest rzeczywistości Rouenny jako pielęgniarki na wojnie w Wietnamie. nie byłam wcześniej obeznana z tematem i mogę powiedzieć, że dowiedziałam się dużo
doceniam także walor edukacyjny książki; cała druga jej część poświęcona jest rzeczywistości Rouenny jako pielęgniarki na wojnie w Wietnamie. nie byłam wcześniej obeznana z tematem i mogę powiedzieć, że dowiedziałam się dużo
May 21, 2023
Not my favorite Nunez, and had a hard time with it at the start…but there really is no one like her. She writes with so much clarity and intimacy. There’s no hiding anything. And this one feels immense as you get to the ending.
November 3, 2023
„Dla Rouenny” Sigrid szlifuje swój kunszt.
Występuje bezimiennie, w narracji pierwszoosobowej, nie da się więc ukryć. Kursuje pomiędzy wojennym Wietnamem, czyli życiowym naznaczeniem Rouenny, New Jersey będącym dla obydwu konfrontacją z początkiem, tj. z dzieciństwem, oraz majaczącym gdzieś w oddali, najmniej ważnym, ale inicjującym ją pisarsko Nowym Jorkiem. W tej kilkuwątkowej relacji odczucia związane ze stawania się osobą piszącą, której pierwotny adres nie mieści się w prestiżowej dzielnicy literatów, składają się na opowieść klasową. Z kolei historia Rouenny ofiarowuje rzadki, bo kobiecy element doświadczenia wojny i traumy z nim związanej. Ta zmiana perspektywy oraz realistyczna niemożność uwolnienia się spod ciężaru przeżyć rezonują w powieści najmocniej.
Występuje bezimiennie, w narracji pierwszoosobowej, nie da się więc ukryć. Kursuje pomiędzy wojennym Wietnamem, czyli życiowym naznaczeniem Rouenny, New Jersey będącym dla obydwu konfrontacją z początkiem, tj. z dzieciństwem, oraz majaczącym gdzieś w oddali, najmniej ważnym, ale inicjującym ją pisarsko Nowym Jorkiem. W tej kilkuwątkowej relacji odczucia związane ze stawania się osobą piszącą, której pierwotny adres nie mieści się w prestiżowej dzielnicy literatów, składają się na opowieść klasową. Z kolei historia Rouenny ofiarowuje rzadki, bo kobiecy element doświadczenia wojny i traumy z nim związanej. Ta zmiana perspektywy oraz realistyczna niemożność uwolnienia się spod ciężaru przeżyć rezonują w powieści najmocniej.
November 23, 2018
Sigrid Nunez is a fucking marvel.
October 28, 2025
To moja pierwsza ksiażka na temat wojny w Wietnamie ale bardzo mi się podobała.
Displaying 1 - 30 of 86 reviews