Սերը հայրենիքի նկատմամբ, կարոտը հողի ու ջրի, լեռների գլխին ծագող արեգակի, լեռներով չվող ամպերի։ Այս բոլորն են ծնունդ տվել «Մարութա սարի ամպերը» ժողովածուին։ Հերոսները գերազանցապես տարեց մարդիկ են, որ իրենց կյանքի իմաստնությամբ են հաստատում հեղինակի արծարծած գաղափարները՛
կարդացել եմ 5 պատմվածք ու ընդհանրապես չէի սպասում, որ բոլորը դուրս կգան... Ուրեմն, Գալշոյանը բավականին լավ գրող ա, պարզ, անկեղծ, առանց ձևերի: Ինչքան էլ իրա մտքերի հետ տեղ-տեղ համաձայն չլինեմ, բայց մեկ ա ընդունում ու հարգում եմ: "Կանչը"՝ իսկական սիրո համերժության մասին: Բոլոր ջահել ու սիրուն կերպարների կողքին սիրահարված տատիկ-պապիկը նորություն էին: "Ներսեն"՝ սիրուն պատմվածք, վառ գլխավոր հերոս: Սովետական կարգերի կեղտի մասին: "Խութեցի Ափրեն"՝ ամենասիրածս պատմվածքն ա: Ստեղ հերոսը հավատարիմ ա մնում հնին, էն ինչ իրեն հարազատ է էղել ու փաստացի՝ գնում հոսանքին հակառակ: Նոր փայտյա գետինը հենց էդ նորարարությունների սիմվոլն ա: "Թուխ մանուկ"՝ իբր թե քրիստոնյաները հանդուրժող են ու բոլորին ընդունում են)))))))) "Մամփրե Արքան"՝ հերոսը թեև չգիտի տառերը, բայց գիտի դրանք գնահատել:
Հավես ունենայի շատ կմանրանայի: բայց էսքանով սահմանափակվեմ
Միանգամից չկարողացա մտքերս ժողովեմ ու կարծիք գրեմ գրքի մասին։ Շատ լավ գիրք էր։ Ուզում էի լուրջ ժամանակ տրամադրեմ ու խոսեմ գրքի մասին, պատմեմ զգացմունքներս, բազմաթիվ մեջբերումներ գրեմ, կիսվեմ Ձեր հետ։ Այնուամենայնիվ հիմա կարճ ուզում եմ ասեմ, որ գիրքն աննկարագրելի լավն էր, իմ ամբողջ գենետիկ հիշողությունը քրքրեց, վեր հանեց, լիովին արթնացրեց, ամեն մի բջիջ արթնացրեց։ Մուշեղ Գալշոյանը հանճար է եղել։ Ուզում եմ, որ բոլորը կարդան։ Չեմ հիշում, որ դպրոցական դասագրքերով Մուշեղ Գալշոյանին ուսումնասիրած լինենք ու ինչ բացթողում է։ Լավ կլինի որ դեռահասները և ոչ միայն կարդան ու հենց Գալշոյան կարդան........