Jules wordt geboren in ’t Aards Paradijs, een afgelegen hoeve, waar zijn ouders tussen hoog opgeschoten maïsplanten zorgeloos marihuana verbouwen. De teelt trekt jaarlijks een stroom vrienden, iedere zomeravond wordt een feest. Zijn vader is een groot John Lennon-fan en ook Jules moet een begeesterd muzikant worden, of op z’n minst een kunstenaar. Hij tokkelt op zijn ukulelebanjo het vel van z’n vingers en schetst zijn kleurpotloden tot stompjes. Maar wat hij ook probeert, Jules stelt zijn vader keer op keer teleur. Tot er op school een Aziatisch meisje naast hem komt zitten, zijn ogen opengaan en hij de feeërieke wereld waarin hij woont, verlaat.
Vrij eenvoudig maar prettig verhaal over een vader-zoon relatie in een hippieachtige commune. Met iets te vaak verwijzingen naar John Lennon. Als tussendoortje wel te smaken.
Oh boy, wat ben ik enthousiast over dit boek! Op amper een week uitgelezen, het deed wat andere boeken zelden doen: zich in mijn sjakosse nestelen en me doen vergeten dat ik eigenlijk brei op de trein. Zalig debuut met een heerlijke taal en beschrijvingen.
Ik twijfel tusssen 2 en 3 sterren, omdat ik genereus ben dus 3. Een niemendalletje, een gewoon tussendoortje, niets interessants, een onwaarschijnlijk verhaaltje overgoten met seks (om te verkopen?).
Seppe van Groeningen (1972) werkte wereldwijd mee aan een honderdtal (televisie)films als geluidstechnicus. Hij woont afwisselend in Gent en Montpellier. Tussen al zijn werk door schreef hij aan zijn debuut Aards Paradijs, waarvoor hij zich liet inspireren door zijn eigen jeugd. Hij is de broer van Felix van Groeningen, die de film 'The Broken Circle Breakdown' regisseerde, en dat in hetzelfde milieu speelt - hoewel het verhaal helemaal anders is.
Het gegeven Jules groeit op in de wereld van hippies, kampvuren, vrije seks, drugs, muziek, verafgoding en goeroes. In die wereld probeert hij zoals ieder kind de liefde en erkenning van zijn vader en moeder te krijgen. Maar zijn vader verwacht van hem dat hij een groot niet-intellectuele muzikant wordt zoals John Lennon, of minstens beeldhouwer of schilder, en Jules is allerminst artistiek begaafd. Sterker, hij heeft "intellectuele" voorkeuren, zoals lezen, en in de muziek houdt hij van het "intellectuele" jazz!!!
Aaneengeregen cursiefjes Seppe van Groeningen maakt overal karikaturen van en daardoor wordt het boek heel erg gek en leuk om te lezen. Het is als een aaneenrijging van grappige cursiefjes, die inhoudelijk perfect op elkaar aansluiten. En de stijl is niet alleen leuk als alles goed gaat in het verhaal. Ook wanneer er problemen zijn, maakt Seppe van Groeningen er vlotjes karikaturen van, en als lezer lig je plat van het lachen. Die moeilijke, grappige, mooie stijl houdt van Groeningen vol tot op het einde, wat je niet vaak ziet in dergelijke romans.
Ouder-kind relatie Naast de hipppiewereld waarin de jongen opgroeit, en waarvan we weer een goed beeld krijgen (net als in de film van Felix van Groeningen) is er een ander belangrijk thema: de relatie tussen ouders en kinderen. Op het einde van het verhaal is duidelijk dat het milieu waarin men opgroeit er niet toe doet. Het kind wil aanvaarding van de ouders, en al rebelleert het kind, het vervalt in dezelfde fouten als de ouders. Dit wordt in dit boek hilarisch en duidelijk geïllustreerd. De problemen bij hippies zijn dezelfde als bij "intellectuelen". Zonen, vaders, moeders zijn overal hetzelfde en hun relaties en levensproblemen zijn overal dezelfde.
Eigenlijk ben ik per puur toeval in het bezit geraakt van deze Aards Paradijs. Het was namelijk één van de gratis boeken die je als Humo-abonnee kon meenemen op de Boekenbeurs en vanwege het 'Als je van John Lennon houdt, hou je van dit belangrijke debuut' opschrift van Jeroen Krabbé besloot ik dit als Beatles fan een kans te geven. Het was pas later toen ik de foto op de achterkant beter bekeek dat ik opeens doorhad dat ik te maken had met de broer van Felix van Groeningen, één van mijn favoriete Vlaamse regisseurs.
In interviews met de jongere van Groeningen, Felix dus, was al gebleken dat de familie een wat vreemdere jeugd had gekend. Seppe besloot blijkbaar om die ervaringen tot een roman te kneden en het resultaat mag er zijn. Hoeveel er waar is en hoeveel fantasie is wordt uiteraard in het midden gelaten, maar van Groeningen beschrijft de commune waar hij in geboren wordt wel erg sterk. Daar zit hem vooral de kracht van het Aards Paradijs en tegelijkertijd ook het slechte. Op den duur heb je het wel gehad met het zoveelste legendarische feestje van Benoit en snak je naar iets anders. Dat komt er in de vorm van het vertrek van Jules/John en vanaf dan lijkt van Groeningen helemaal zijn pedalen te verliezen. Hij jaagt alles er in een recordtempo door met als resultaat dat de romance met bijvoorbeeld zijn voormalige leerkracht niet de gewenste impact heeft. Gelukkig vindt hij naar het einde toe wel terug zijn drive en is het bezoek aan Marie en Benoit erg geslaagd, alleen jammer dan weer dat Sam-Pierre opeens terug tevoorschijn moet komen en dat die dan een kind (dat trouwens de naam Jules draagt) heeft met Jacqueline, zijn eerste grote liefde. Een kunstgreep die echt niet had gehoeven voor mij.
Had het dan ook mooier gevonden als het boek was geëindigd met de laatste woorden van Benoit aan Jules/John maar bon, je kunt niet alles hebben in het leven. Voor een debuut kan dit in ieder geval wel tellen en ik ben benieuwd wat van Groeningen nog uit zijn mouw gaat schudden. Net zoals Felix ga ik deze telg uit de familie ook wel in het oog houden.
This entire review has been hidden because of spoilers.
Als debuut kan dit tellen. De verhalen over de hippie-commune zijn niet enkel grappig, maar heel wat dingen zijn heel herkenbaar. Nee, ik ben niet opgegroeid in een commune, maar (als zoon van de boerenbuiten) wij waren ook iets later met een badkamer en een toilet met waterspoeling. Het herhaal "mindert" wat eens Jules de commune verlaten heeft. Maar Seppe Van Groeningen weet het boeiend genoeg te houden om toch door te lezen tot het "bittere" einde.
De personages worden vrij karikaturaal geschetst, wat bijdraagt tot het verhaal. Je wordt onmiddellijk gekatapulteerd naar de flowerpower-tijden. Heel vlotte schrijfstijl, maar het eerste deel van de roman lijkt met veel meer zorg en aandacht geschreven te zijn, waardoor het tweede deel niet altijd helemaal overtuigt.
Meeslepend verhaal over jongen die opgroeit in een hippiegezin. Beeldend verteld hoe hij hierin opgroeit en vlot geschreven hoe hij zich doorheen de tijd afzet tegen z’n opvoeding. Bij momenten hilarisch en ontroerend. Dit verhaal mocht gerust nog enkele hoofdstukken langer uitgeschreven zijn.
Mooi Een kind groeit op in een onconventionele omgeving. Hij wandelt er doorheen. Er wordt voor hem gezorgd maar evengoed niet. Hij blijft achter met een schuldgevoel. Als lezer wil je roepen dat hij de beste keuze maakte.