What do you think?
Rate this book
Το τραγούδι της Αννέτας
Αθήνα, σήμερα
Η Άννα παντρεύεται τον επιχειρηματία Ανάργυρο Σοφιανό, βασικό μέτοχο ενός υπερσύγχρονου ιδιωτικού νοσοκομείου, ενώ παράλληλα αντιστέκεται στην έντονη έλξη που της ασκεί ο γοητευτικός Μενέλαος. Εγκλωβισμένη σε έναν κακό γάμο, ξαφνικά αρρωσταίνει βαριά, πράγμα που προβληματίζει τον περίγυρό της. Η Άννα, ο Μενέλαος κι οι φίλοι τους έρχονται αντιμέτωποι με έναν ιατρικό κολοσσό που περιφρουρεί καλά τα μυστικά του. Κι αν οι υποψίες τους είναι αληθινές, τότε ίσως όλοι κινδυνεύουν άμεσα, μπλεγμένοι σε ένα κύκλωμα που ξεπερνά και την πιο στρεβλή φαντασία.
Επτάνησα, 17ος αιώνας
Ο Μέλιος Ρενέσης ερωτεύεται παράφορα την κοντεσίνα Αννέτα Οριφερίνα, όμως ο κόντες Νικηφόρος Τεμπέστας, εκβιάζοντας τον πατέρα της, καταφέρνει να τους χωρίσει. Κι ενώ οι δυο νέοι σχεδιάζουν κρυφά μια νέα ζωή μακριά, το νησί πλήττεται από μια σειρά άγριων δολοφονιών, που σπέρνουν τον τρόμο στους κατοίκους του. Ποιος είναι στ’ αλήθεια ο μυστηριώδης φονιάς και τι τον συνδέει μαζί τους; Θα καταφέρουν οι δυο νέοι να τον ξεσκεπάσουν ή θα τους σταματήσει η ζοφερή παρουσία του; Ποια είναι αυτά τα πρόσωπα από το παρελθόν που κάνουν επίμονα την εμφάνισή τους στα όνειρα της Άννας; Θα μπορέσουν να τη βοηθήσουν και να της δώσουν τις απαντήσεις που αναζητά;
Ένα μυθιστόρημα γεμάτο αγωνία και έρωτα, ζυμωμένο σελίδα σελίδα με τις μαγικές νότες μιας μελωδίας, που τραγουδά γλυκά τον πόνο της αλύτρωτης αγάπης.
Η Άννα παντρεύεται τον επιχειρηματία Ανάργυρο Σοφιανό, βασικό μέτοχο ενός υπερσύγχρονου ιδιωτικού νοσοκομείου, ενώ παράλληλα αντιστέκεται στην έντονη έλξη που της ασκεί ο γοητευτικός Μενέλαος. Εγκλωβισμένη σε έναν κακό γάμο, ξαφνικά αρρωσταίνει βαριά, πράγμα που προβληματίζει τον περίγυρό της. Η Άννα, ο Μενέλαος κι οι φίλοι τους έρχονται αντιμέτωποι με έναν ιατρικό κολοσσό που περιφρουρεί καλά τα μυστικά του. Κι αν οι υποψίες τους είναι αληθινές, τότε ίσως όλοι κινδυνεύουν άμεσα, μπλεγμένοι σε ένα κύκλωμα που ξεπερνά και την πιο στρεβλή φαντασία.
Επτάνησα, 17ος αιώνας
Ο Μέλιος Ρενέσης ερωτεύεται παράφορα την κοντεσίνα Αννέτα Οριφερίνα, όμως ο κόντες Νικηφόρος Τεμπέστας, εκβιάζοντας τον πατέρα της, καταφέρνει να τους χωρίσει. Κι ενώ οι δυο νέοι σχεδιάζουν κρυφά μια νέα ζωή μακριά, το νησί πλήττεται από μια σειρά άγριων δολοφονιών, που σπέρνουν τον τρόμο στους κατοίκους του. Ποιος είναι στ’ αλήθεια ο μυστηριώδης φονιάς και τι τον συνδέει μαζί τους; Θα καταφέρουν οι δυο νέοι να τον ξεσκεπάσουν ή θα τους σταματήσει η ζοφερή παρουσία του; Ποια είναι αυτά τα πρόσωπα από το παρελθόν που κάνουν επίμονα την εμφάνισή τους στα όνειρα της Άννας; Θα μπορέσουν να τη βοηθήσουν και να της δώσουν τις απαντήσεις που αναζητά;
Ένα μυθιστόρημα γεμάτο αγωνία και έρωτα, ζυμωμένο σελίδα σελίδα με τις μαγικές νότες μιας μελωδίας, που τραγουδά γλυκά τον πόνο της αλύτρωτης αγάπης.
464 pages, Paperback
First published November 6, 2014
2 people are currently reading
71 people want to read
About the author
Δήμητρα Ιωάννου
12 books85 followersΗ Δήμητρα Ιωάννου σπούδασε στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και ασχολείται επαγγελματικά με τη Σωματική Ψυχοθεραπεία και τη Βιοανάδραση. Η μελέτη των ανθρώπινων σχέσεων, συμπεριφορών και διαδράσεων ανέκαθεν τη γοήτευε, ενώ το γράψιμο είναι το μεγάλο της πάθος. Η αγάπη της για την Ελλάδα είναι ριζωμένη βαθιά, γι’ αυτό και ερευνά επίμονα τη λαογραφία και τα μυστικά κάθε γωνιάς της.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 22 of 22 reviews
October 14, 2016
Έχοντας διαβάσει την «Κασσάνδρα», είχα μεγάλες προσδοκίες από τη συγγραφέα και δεν απογοητεύτηκα καθόλου. Η εναλλαγή ανάμεσα στις 2 ιστορίες, δεν κουράζει καθόλου. Μας δίνει την ευκαιρία να γνωρίσουμε καλύτερα τους ήρωες και των 2 ιστοριών. Η γραφή της κας Ιωάννου είναι τόσο λυρική, θυμίζει μεγάλους λογοτέχνες. Απόλαυσα πραγματικά «το τραγούδι της Αννέτας» και το συστήνω ανεπιφύλακτα στους λάτρεις της σύγχρονης ελληνικής λογοτεχνίας.
December 23, 2014
Ευφυέστατο, σαγηνευτικό, εθιστικό!!!Έρωτας, μυστικά ,δολοπολοκίες προδοσίες ξετυλίγονται μπροστά στα μάτια σου σαν να τα ζείς. Γραμμένο σε δύο εποχές με πλοκή που θα απογειώσει και τον πιο απαιτητικό αναγνώστη!Ξεπέρασε κάθε προσδοκία μου.
September 27, 2019
Διάβασα τη λέξη τέλος, έκλεισα το βιβλίο και η καρδιά μου συνέχισε να χτυπά με 1.000!Από τη στιγμή που το κράτησα στα χέρια μου τελείωναν οι σελίδες δίχως να το καταλάβω, τα συναισθήματα που με κατέκλυσαν ήταν πολλά, ένιωθα την απόγνωση, τον πόνο, το μίσος, τον ερωτά και αυτήν την τόσο σπάνια αγάπη. Είχα γίνει πραγματικά ένα με την Αννέτα, τον Μέλιο και το τραγούδι τους, με τον Μενέλαο, που κάθε μια από μας θα ήθελε να έχει δίπλα της και μια Άννα που έκανε τα καμπανάκια της αδρεναλίνης μου να χτυπήσουν κόκκινο! Μου άρεσε πολύ ο τρόπος που η συγγραφέας μας ανεβοκατέβαζε την ένταση κατά βούληση, δίνοντας μας πληροφορίες για το παρελθόν δένοντάς το με το παρόν. Η μαγεία του αυτού του βιβλίου, έγκειται στον αριστοτεχνικό συνδυασμό του βαθιά ερωτικού στοιχείου με το αστυνομικό θρίλερ -και τι θρίλερ!. Τα δυο αυτά στοιχειά εξελίσσονται παράλληλα, με μια περίτεχνη κλιμάκωση που κόβει την ανάσα! Η Δήμητρα Ιωάννου ξετυλίγει τους χαρακτήρες της σκιαγραφώντας παράλληλα τα πάθη τους, πάθη αναγνωρίσιμα σε όλους μας, αναλύοντας πειστικά τα κίνητρα των σφαλμάτων τους και οδηγώντας τους στην κάθαρση… Το τέλος ήταν απίστευτο! Δεν το περίμενα και με εξέπληξε! Ήταν ακόμη πιο έντονο και δυνατό από ότι το περίμενα. Θέλω να δώσω τα συγχαρητήρια μου στη συγγραφέα μας! Εύχομαι και ελπίζω το επόμενο βιβλίο της να είναι άλλη μια έκπληξη για μας τους αναγνώστες της!!!
November 14, 2014
Αγαπητοί μου νόμπιλι, τσιβίλι και ποβολάνοι, αυτό το λίμπρο είναι τεζόρο για την ελληνική λογοτεχνία και μια λαμπερή βεργέτα στο αυτί των εκδόσεων Ψυχογιός, οπότε σας παρακαλώ να το διαβάσετε σούμπιτο! Ένα μυθιστόρημα που διάβαζεται αμέσως σα ζεστή φρυττούρα και μοσχομυρίζει το μέλι του παστελιού και το αμύγδαλο του μαντολάτου. Ένα κείμενο που δεν είναι σε κανένα σημείο αβδελλιασμένο, αντίθετα γλυκοπιπιρίζει με την ατμόσφαιρα του Ξενόπουλου και με το λεξιλόγιο του Σολωμού. Να φανταστείτε έπαιρνα μονάχος τις ρολάδες μου καθ’ οδόν για τη δουλειά από αγωνία να το τελειώσω κι όταν έφτασα στην τελευταία σελίδα έμεινα να κεφαλαργώ τι να γράψω για αυτό το υπέροχο κείμενο και πώς να προτρέψω τους αναγνώστες να το πάρουν στα χέρια τους.
Η συγγραφέας ξετυλίγει δύο ιστορίες: μία στη Ζάκυνθο τον 17ο αιώνα, την εποχή της Ενετοκρατίας, και μία στο σήμερα. Τον 17ο αιώνα έχουμε τον έρωτα της Αννέτας και του Μέλιου, τον 21ο αιώνα έχουμε τον έρωτα της Άννας και του Μενέλαου. Τα πράγματα όμως δεν είναι τόσο απλά, υπάρχουν εμπόδια, ανατροπές, εξελίξεις, σκευωρίες, οτιδήποτε χρειάζεται ένα καλογραμμένο βιβλίο για να γυρίζει με αγωνία ο αναγνώστης τις σελίδες του.
Η Αννέτα παντρεύεται τον Κόντε Τεμπέστα, έναν κακό άνθρωπο και ισχυρό παράγοντα της Ζακύνθου, έναν άντρα που δεν αγαπάει αλλά την εκβίασε να του δοθεί ώστε να μην πετάξει την οικογένειά της στον δρόμο. Η γνωριμία με τον Μέλιο ανατρέπει την πορεία της ζωής της, το μυστικό της πραγματικής καταγωγής της κινδινεύει να αποκαλυφθεί και μέσα σε όλα αυτά κάποιος αρχίζει να δολοφονεί ανυποψίαστες γυναίκες. Ποια είναι πραγματικά η Αννέτα; Τι συνέβη στο παρελθόν της; Είναι γνήσιο παιδί του κόντε Οριφέρι; Ως πού μπορεί να φτάσει η δίψα για εκδίκηση της αδελφής της, Λουίζας, που νιώθει συγκριτικά υποδεέστερη της Αννίτας και παραμελημένη; Πώς θα σώσει ο Μέλιος την αγαπημένη του από τα νύχια του Τεμπέστα; Ποιος διαπράττει τις δολοφονίες και γιατί;
Η Άννα παντρεύεται τον πάμπλουτο Ανάργυρο Σοφιανό, βασικό μέτοχο ενός υπερσύγχρονου νοσοκομείου και μεγαλογιατρό, αναγκασμένη να υποκύψει στις ορέξεις του για να ξεπληρώσει την εγχείρηση που έκανε η μητέρα της. Η γνωριμία της με τον Μενέλαο της ξυπνά όλη την αυθεντικότητα και την αθωότητα της αληθινής αγάπης και ταυτόχρονα αρχίζει να μαθαίνει μυστικά που μπορούν να τινάξουν την καριέρα του άντρα της στον αέρα. Γιατί άνθρωποι υγιέστατοι μπήκαν στο χειρουργείο της κλινικής «Μαίανδρος»; Πόσο καλά είναι στημένο το κύκλωμα παραάνομης εμπορίας οργάνων που δρα παρασκηνιακά στο έμπλεο κύρους νοσοκομείο; Τι γνωρίζει ο Σοφιανός; Πώς θα αντιδράσει η Αννέτα όταν καταλάβει ότι ο επόμενος στόχος είναι η ίδια; Θα τη σώσει ο Μενέλαος από αυτήν την κόλαση που ζει;
Το μυθιστόρημα μου άρεσε πάρα πολύ, ιδιαίτερα η ιστορία του παρελθόντος. Ήταν τόσο ατμοσφαιρική και ζωντανή, γεμάτη ντοπιολαλιά, παροιμίες, εκφράσεις, ήθη και έθιμα της εποχής και του τόπου που καταδεικνύουν βαθιά μελέτη της κυρίας Ιωάννου γύρω από το αντικείμενό της. Κάθε λέξη και μια δαντέλα στο υφαντό της ιστορίας, πλεγμένη με το λεπτοκαμωμένο βελονάκι της λογοτεχνικής της δεινότητας. Δε χόρταινα να το διαβάζω ξανά και ξανά και να πιπιλάω στο μυαλό μου τις εκφράσεις και τις λέξεις. Ποίηση! Τυχαία παραδείγματα: «...φόρτωσε τις σπουδές του στις πλάτες των κοκόρων», «...δεν ήταν καμιά χτεσινή, ήταν γυναίκα της παραθύρας», «...είχε στα λόγια της γλυκό και στην καρδιά φαρμάκι», «Δε θα τον σκότωνε ο πόνος, απλώς θα του γινόταν αδερφός. Θα κολλούσε πάνω του πεισματικά...» κ. ά. Όλα λεπτοκαμωμένες πινελιές που απαρτίζουν έναν πίνακα ολόλαμπρης ομορφιάς και τεχνικής. Ταξίδευα μακριά από το σήμερα, με τις φωνές, τη φασαρία, τη ρηχότητα της χρήσης του ελληνικού λεξιλογίου στην καθημερινή μας ζωή και περπάταγα στα παρτέρια του αρχοντικού των Οριφεραίων και του Τεμπέστα, στα καντούνια του Τζάντε, μύριζα τα φαγητά στα μαγερειά, ένιωθα την αδικία κάποιων εξελίξεων!
Συνδετικός κρίκος ανάμεσα στο χτες και στο σήμερα είναι ένα θλιβερό τραγούδι, το τραγούδι της Αννέτας, που είχε συνθέσει ο Μέλιος, ερωτευμένος από την κορπορατούρα της αγαπημένης του. Αυτό το τραγούδι εμπνεύστηκε και ο Μενέλαος του σήμερα, όταν έψαχνε με αγωνία τη γυναίκα που αγάπησε όσο καμιία άλλη. Όπως καταλάβατε, τα πρόσωπα δεν έιναι άσχετα μεταξύ τους αλλά μετενσαρκώσεις και η ιστορία που κινείται σε δύο επίπεδα πάνω κάτω στα ίδια σημεία οι ήρωες ζουν τις ίδιες καταστάσεις. Πουθενά όμως δε βαριέθηκα, ούτε δυσανασχέτησα. Η εξέλιξη της πλοκής και η εξύφανση του εκάστοτε ιστού είναι μοναδικές και δεν επαναλμβάνονται άκομψα ή άχαρα, εντάσσονται αρμονικά στην εξέλιξη της πλοκής και δημιουργούν ένα γερά χτισμένο κείμενο. Ίσως φανεί υπερβολικό σε κάποιους αλλά η συγγραφέας το χειρίζεται άψογα: κάποια στιγμή η Άννα αρχίζει να βλέπει στα όνειρά της την Αννέτα και καταφέρνει να βρει μια λύση χάρη στις υποδείξεις της!
Τέλος πάντων, εγώ ένας απλός μεσατζιέρος είμαι, οπότε σας αφήνω να απολαύσετε το λίμπρο μόνοι σας! Καλά πρέτσια λοιπόν στο νέο βιβλίο της αγαπημένης μας αμυγδαλογέλαστης συγγραφέως (μια σκέτη λόντρα για όσους τη γνώρισαν), να τζογολάρει σε πολλά χέρια αναγνωστών κι αν δεν σας αρέσει εγώ θα φάω τα θέμελα!
Νόμπιλι = ευγενείς
Τσιβίλι και ποβολάνοι = αστοί
Λίμπρο = βιβλίο
Τεζόρο = θησαυρός
Βεργέτα = κρίκος σκουλαρίκι
Σούμπιτο = αμέσως
Αβδελλιασμένο = αδύναμο
Γλυκοπιπιρίζω = φλερτάρω
Πήρα μονάχος τις ρολάδες = παραπατούσα
Κεφαλαργώ = συλλογίζομαι
Κορπορατούρα = κορμοστασιά
Μεσατζιέρος = αγγελιαφόρος
Καλά πρέτσια = καλές πωλήσεις
Λόντρα = όμορφη γυναίκα
Τζογολάρω = κυκλοφορώ
Θέμελα = θεμέλια
Η συγγραφέας ξετυλίγει δύο ιστορίες: μία στη Ζάκυνθο τον 17ο αιώνα, την εποχή της Ενετοκρατίας, και μία στο σήμερα. Τον 17ο αιώνα έχουμε τον έρωτα της Αννέτας και του Μέλιου, τον 21ο αιώνα έχουμε τον έρωτα της Άννας και του Μενέλαου. Τα πράγματα όμως δεν είναι τόσο απλά, υπάρχουν εμπόδια, ανατροπές, εξελίξεις, σκευωρίες, οτιδήποτε χρειάζεται ένα καλογραμμένο βιβλίο για να γυρίζει με αγωνία ο αναγνώστης τις σελίδες του.
Η Αννέτα παντρεύεται τον Κόντε Τεμπέστα, έναν κακό άνθρωπο και ισχυρό παράγοντα της Ζακύνθου, έναν άντρα που δεν αγαπάει αλλά την εκβίασε να του δοθεί ώστε να μην πετάξει την οικογένειά της στον δρόμο. Η γνωριμία με τον Μέλιο ανατρέπει την πορεία της ζωής της, το μυστικό της πραγματικής καταγωγής της κινδινεύει να αποκαλυφθεί και μέσα σε όλα αυτά κάποιος αρχίζει να δολοφονεί ανυποψίαστες γυναίκες. Ποια είναι πραγματικά η Αννέτα; Τι συνέβη στο παρελθόν της; Είναι γνήσιο παιδί του κόντε Οριφέρι; Ως πού μπορεί να φτάσει η δίψα για εκδίκηση της αδελφής της, Λουίζας, που νιώθει συγκριτικά υποδεέστερη της Αννίτας και παραμελημένη; Πώς θα σώσει ο Μέλιος την αγαπημένη του από τα νύχια του Τεμπέστα; Ποιος διαπράττει τις δολοφονίες και γιατί;
Η Άννα παντρεύεται τον πάμπλουτο Ανάργυρο Σοφιανό, βασικό μέτοχο ενός υπερσύγχρονου νοσοκομείου και μεγαλογιατρό, αναγκασμένη να υποκύψει στις ορέξεις του για να ξεπληρώσει την εγχείρηση που έκανε η μητέρα της. Η γνωριμία της με τον Μενέλαο της ξυπνά όλη την αυθεντικότητα και την αθωότητα της αληθινής αγάπης και ταυτόχρονα αρχίζει να μαθαίνει μυστικά που μπορούν να τινάξουν την καριέρα του άντρα της στον αέρα. Γιατί άνθρωποι υγιέστατοι μπήκαν στο χειρουργείο της κλινικής «Μαίανδρος»; Πόσο καλά είναι στημένο το κύκλωμα παραάνομης εμπορίας οργάνων που δρα παρασκηνιακά στο έμπλεο κύρους νοσοκομείο; Τι γνωρίζει ο Σοφιανός; Πώς θα αντιδράσει η Αννέτα όταν καταλάβει ότι ο επόμενος στόχος είναι η ίδια; Θα τη σώσει ο Μενέλαος από αυτήν την κόλαση που ζει;
Το μυθιστόρημα μου άρεσε πάρα πολύ, ιδιαίτερα η ιστορία του παρελθόντος. Ήταν τόσο ατμοσφαιρική και ζωντανή, γεμάτη ντοπιολαλιά, παροιμίες, εκφράσεις, ήθη και έθιμα της εποχής και του τόπου που καταδεικνύουν βαθιά μελέτη της κυρίας Ιωάννου γύρω από το αντικείμενό της. Κάθε λέξη και μια δαντέλα στο υφαντό της ιστορίας, πλεγμένη με το λεπτοκαμωμένο βελονάκι της λογοτεχνικής της δεινότητας. Δε χόρταινα να το διαβάζω ξανά και ξανά και να πιπιλάω στο μυαλό μου τις εκφράσεις και τις λέξεις. Ποίηση! Τυχαία παραδείγματα: «...φόρτωσε τις σπουδές του στις πλάτες των κοκόρων», «...δεν ήταν καμιά χτεσινή, ήταν γυναίκα της παραθύρας», «...είχε στα λόγια της γλυκό και στην καρδιά φαρμάκι», «Δε θα τον σκότωνε ο πόνος, απλώς θα του γινόταν αδερφός. Θα κολλούσε πάνω του πεισματικά...» κ. ά. Όλα λεπτοκαμωμένες πινελιές που απαρτίζουν έναν πίνακα ολόλαμπρης ομορφιάς και τεχνικής. Ταξίδευα μακριά από το σήμερα, με τις φωνές, τη φασαρία, τη ρηχότητα της χρήσης του ελληνικού λεξιλογίου στην καθημερινή μας ζωή και περπάταγα στα παρτέρια του αρχοντικού των Οριφεραίων και του Τεμπέστα, στα καντούνια του Τζάντε, μύριζα τα φαγητά στα μαγερειά, ένιωθα την αδικία κάποιων εξελίξεων!
Συνδετικός κρίκος ανάμεσα στο χτες και στο σήμερα είναι ένα θλιβερό τραγούδι, το τραγούδι της Αννέτας, που είχε συνθέσει ο Μέλιος, ερωτευμένος από την κορπορατούρα της αγαπημένης του. Αυτό το τραγούδι εμπνεύστηκε και ο Μενέλαος του σήμερα, όταν έψαχνε με αγωνία τη γυναίκα που αγάπησε όσο καμιία άλλη. Όπως καταλάβατε, τα πρόσωπα δεν έιναι άσχετα μεταξύ τους αλλά μετενσαρκώσεις και η ιστορία που κινείται σε δύο επίπεδα πάνω κάτω στα ίδια σημεία οι ήρωες ζουν τις ίδιες καταστάσεις. Πουθενά όμως δε βαριέθηκα, ούτε δυσανασχέτησα. Η εξέλιξη της πλοκής και η εξύφανση του εκάστοτε ιστού είναι μοναδικές και δεν επαναλμβάνονται άκομψα ή άχαρα, εντάσσονται αρμονικά στην εξέλιξη της πλοκής και δημιουργούν ένα γερά χτισμένο κείμενο. Ίσως φανεί υπερβολικό σε κάποιους αλλά η συγγραφέας το χειρίζεται άψογα: κάποια στιγμή η Άννα αρχίζει να βλέπει στα όνειρά της την Αννέτα και καταφέρνει να βρει μια λύση χάρη στις υποδείξεις της!
Τέλος πάντων, εγώ ένας απλός μεσατζιέρος είμαι, οπότε σας αφήνω να απολαύσετε το λίμπρο μόνοι σας! Καλά πρέτσια λοιπόν στο νέο βιβλίο της αγαπημένης μας αμυγδαλογέλαστης συγγραφέως (μια σκέτη λόντρα για όσους τη γνώρισαν), να τζογολάρει σε πολλά χέρια αναγνωστών κι αν δεν σας αρέσει εγώ θα φάω τα θέμελα!
Νόμπιλι = ευγενείς
Τσιβίλι και ποβολάνοι = αστοί
Λίμπρο = βιβλίο
Τεζόρο = θησαυρός
Βεργέτα = κρίκος σκουλαρίκι
Σούμπιτο = αμέσως
Αβδελλιασμένο = αδύναμο
Γλυκοπιπιρίζω = φλερτάρω
Πήρα μονάχος τις ρολάδες = παραπατούσα
Κεφαλαργώ = συλλογίζομαι
Κορπορατούρα = κορμοστασιά
Μεσατζιέρος = αγγελιαφόρος
Καλά πρέτσια = καλές πωλήσεις
Λόντρα = όμορφη γυναίκα
Τζογολάρω = κυκλοφορώ
Θέμελα = θεμέλια
March 28, 2016
Τις μέρες που προηγήθηκαν είχα τη χαρά και τη τύχη να διαβάσω ένα από τα ωραιότερα σύγχρονα ελληνικά μυθιστορήματα που έχουν γραφτεί ! Χωρίς διάθεση για υπερβολή, αλλά με πλήρη συνείδηση και ειλικρίνεια, το νέο πόνημα της συγγραφέως Δήμητρας Ιωάννου με τον μελωδικό τίτλο Το ��ραγούδι της Αννέτας, ήταν ένα από τα πιο υπέροχα κι ονειρικά αναγνωστικά ταξίδια που έχω πραγματοποιήσει. Γεγονός βέβαια, που δε μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση γιατί έχοντας διαβάσει και το πρώτο βι��λίο της κυρίας Ιωάννου κι όντας ενθουσιασμένη από την πρωτότυπη ιστορία που παρουσίαζε στις σελίδες του αυτό, αλλά κι από τον τρόπο που ήταν γραμμένο, ήμουν πεπεισμένη ότι το καινούργιο κείμενό της, αν δεν μου άρεσε περισσότερο, σίγουρα θα μου άρεσε το ίδιο.
Εξάλλου, όπως και στη Κασσάνδρα, έτσι και στην Αννέτα, η πλοκή εξελίσσεται παράλληλα σε δύο διαφορετικούς χρόνους και τόπους. Από τη μία παρακολουθούμε τη ζωή της 37χρονης ανύπαντρης κι άτεκνης ψυχολόγου Άννας Ιωαννίδου στην Αθήνα του σήμερα κι από την άλλη τη ζωή αρχικά της Ζωής, της κόρης του κηπουρού στο αρχοντικό των Οριφεραίικων κι έπειτα της κόρης της, της γλυκύτατης και πανέμορφης Αννέτας, στη Ζάκυνθο της Ενετοκρατίας.
Η υπόθεση του λογοτεχνικού αυτού έργου, παρουσιάζει εξαρχής πάρα πολύ ενδιαφέρον, αλλά δε θέλω να σταθώ ιδιαίτερα σε αυτήν, από φόβο μην αποκαλύψω περισσότερα απ' όσα χρειάζονται και πρέπει κι αυτό γιατί η ιστορία βρίθει από ανατροπές και εξελίξεις. Χαρακτηριστικά που υπογραμμίζουν την απόλαυση της ανάγνωσής του, καθώς δεν ένιωσα να βαριέμαι ή να δυσανασχετώ λεπτό. Αντίθετα, επίτηδες προσπάθησα να καθυστερήσω την ολοκλήρωσή του, γυρνώντας τις σελίδες αργά και ρουφώντας κάθε λέξη. Λάτρεψα για ακόμη μία φορά την ευχέρεια με την οποία η δημιουργός χρησιμοποιεί και χειρίζεται τη ντοπιολαλιά ενός τόπου, ενώ θαύμασα το ταλέντο της να ζωντανεύει εικόνες μίας άλλης εποχής και να σε κάνει μέρος του σκηνικού της. Ενώ επιπλέον, δεν απουσιάζει ούτε αυτή τη φορά το αγαπημένο μου μεταφυσικό στοιχείο κι ας μην είναι τόσο έντονο ή εξόφθαλμο. Το γεγονός ότι υφίσταται και η συγγραφέας το χρησιμοποιεί χωρίς υπερβολή κάνοντάς το αναφαίρετο στοιχείο της ιστορίας που δεν ξενίζει ή δεν ενοχλεί τυχόν έναν μη συνηθισμένο στο παραψυχολογικό κομμάτι αναγνώστη, είναι ένας επιπλέον λόγος για να θεωρήσω το εν λόγω δημιούργημα ένα από τα πιο άρτια κι αριστουργηματικά που κυκλοφορούν στην εγχώρια αγορά.
Και γιατί όχι ; Το συγκεκριμένο βιβλίο τα έχει όλα ! Συμπαθείς και μισητούς χαρακτήρες που φαντάζουν ολότελα πραγματικοί κι όχι καρικατούρες, μεγάλους κι έντονους έρωτες, πάθη και λάθη, φόνους που ψάχνουν τη διαλεύκανση τους και τους υπεύθυνους των φρικαλεοτήτων εκείνων, παρελθόν και παρόν αριστοτεχνικά δεμένα μεταξύ τους, γραφή που ρέει και δεν κουράζει τον αναγνώστη, αλλά απέχει πολύ από το να τη χαρακτηρίσεις συνηθισμένη ή απλοϊκή, μία τραγουδιστή τοπική γλώσσα μίας αλλοτινής εποχής και μία υπόθεση που συναρπάζει. Κι ένα τέλος που σε προσωπικό επίπεδο, με άφησε απόλυτα ικανοποιημένη και συγκινημένη.
Πολλά συγχαρητήρια στη συγγραφέα κι ένα ευχαριστώ για τη τιμή να έχω στη διάθεσή μου ένα βιβλίο διαμάντι που κοσμεί με το καλύτερο τρόπο τη βιβλιοθήκη μου. Ένα μυθιστόρημα που προτείνεται άφοβα και ενδείκνυται για πολλές αναγνώσεις.
Εξάλλου, όπως και στη Κασσάνδρα, έτσι και στην Αννέτα, η πλοκή εξελίσσεται παράλληλα σε δύο διαφορετικούς χρόνους και τόπους. Από τη μία παρακολουθούμε τη ζωή της 37χρονης ανύπαντρης κι άτεκνης ψυχολόγου Άννας Ιωαννίδου στην Αθήνα του σήμερα κι από την άλλη τη ζωή αρχικά της Ζωής, της κόρης του κηπουρού στο αρχοντικό των Οριφεραίικων κι έπειτα της κόρης της, της γλυκύτατης και πανέμορφης Αννέτας, στη Ζάκυνθο της Ενετοκρατίας.
Η υπόθεση του λογοτεχνικού αυτού έργου, παρουσιάζει εξαρχής πάρα πολύ ενδιαφέρον, αλλά δε θέλω να σταθώ ιδιαίτερα σε αυτήν, από φόβο μην αποκαλύψω περισσότερα απ' όσα χρειάζονται και πρέπει κι αυτό γιατί η ιστορία βρίθει από ανατροπές και εξελίξεις. Χαρακτηριστικά που υπογραμμίζουν την απόλαυση της ανάγνωσής του, καθώς δεν ένιωσα να βαριέμαι ή να δυσανασχετώ λεπτό. Αντίθετα, επίτηδες προσπάθησα να καθυστερήσω την ολοκλήρωσή του, γυρνώντας τις σελίδες αργά και ρουφώντας κάθε λέξη. Λάτρεψα για ακόμη μία φορά την ευχέρεια με την οποία η δημιουργός χρησιμοποιεί και χειρίζεται τη ντοπιολαλιά ενός τόπου, ενώ θαύμασα το ταλέντο της να ζωντανεύει εικόνες μίας άλλης εποχής και να σε κάνει μέρος του σκηνικού της. Ενώ επιπλέον, δεν απουσιάζει ούτε αυτή τη φορά το αγαπημένο μου μεταφυσικό στοιχείο κι ας μην είναι τόσο έντονο ή εξόφθαλμο. Το γεγονός ότι υφίσταται και η συγγραφέας το χρησιμοποιεί χωρίς υπερβολή κάνοντάς το αναφαίρετο στοιχείο της ιστορίας που δεν ξενίζει ή δεν ενοχλεί τυχόν έναν μη συνηθισμένο στο παραψυχολογικό κομμάτι αναγνώστη, είναι ένας επιπλέον λόγος για να θεωρήσω το εν λόγω δημιούργημα ένα από τα πιο άρτια κι αριστουργηματικά που κυκλοφορούν στην εγχώρια αγορά.
Και γιατί όχι ; Το συγκεκριμένο βιβλίο τα έχει όλα ! Συμπαθείς και μισητούς χαρακτήρες που φαντάζουν ολότελα πραγματικοί κι όχι καρικατούρες, μεγάλους κι έντονους έρωτες, πάθη και λάθη, φόνους που ψάχνουν τη διαλεύκανση τους και τους υπεύθυνους των φρικαλεοτήτων εκείνων, παρελθόν και παρόν αριστοτεχνικά δεμένα μεταξύ τους, γραφή που ρέει και δεν κουράζει τον αναγνώστη, αλλά απέχει πολύ από το να τη χαρακτηρίσεις συνηθισμένη ή απλοϊκή, μία τραγουδιστή τοπική γλώσσα μίας αλλοτινής εποχής και μία υπόθεση που συναρπάζει. Κι ένα τέλος που σε προσωπικό επίπεδο, με άφησε απόλυτα ικανοποιημένη και συγκινημένη.
Πολλά συγχαρητήρια στη συγγραφέα κι ένα ευχαριστώ για τη τιμή να έχω στη διάθεσή μου ένα βιβλίο διαμάντι που κοσμεί με το καλύτερο τρόπο τη βιβλιοθήκη μου. Ένα μυθιστόρημα που προτείνεται άφοβα και ενδείκνυται για πολλές αναγνώσεις.
November 11, 2024
Όταν διάβασα το πρώτο βιβλίο της Δήμητρας Ιωάννου, "Κασσάνδρα: Το μυστικό της μάγισσας", κατάλαβα από τις πρώτες κιόλας σελίδες πως είχα να κάνω με ένα μεγάλο συγγραφικό ταλέντο το οποίο όχι μόνο είχε τρομερές δυνατότητες εξέλιξης με το πέρασμα του χρόνου, αλλά και θα μας προσέφερε μελλοντικά ιστορίες που θα μας συγκινούσαν και θα τραγουδούσαν στην καρδιά μας. "Το τραγούδι της Αννέτας", λοιπόν, είναι μια τέτοια ιστορία. Είναι η ιστορία δύο γυναικών -αν κι επί της ουσίας είναι τριών- που αν κι έζησαν σε εντελώς διαφορετικές εποχές, σε εντελώς παράταιρους τόπους και καιρούς, η μοίρα έμελλε να τις ενώσει με τον πιο παράξενο τρόπο, οδηγώντας τες σε ένα κοινό μονοπάτι που θα μπορούσε να έχει είτε το ίδιο, είτε διαφορετικό τέλος για την κάθε μία. Και η κάθε ιστορία από αυτές έχει τη δικιά της μαγεία.
Στην Αθήνα του σήμερα, η Άννα πλησιάζει επικίνδυνα το κατώφλι των σαράντα χρόνων και οι οικείοι της έχουν αρχίσει της προκαλούν άγχος, αφού θα έπρεπε ήδη να έχει παντρευτεί και να έχει κάνει παιδιά, κάτι που φαντάζει να απομακρύνεται ως πιθανότητα να συμβεί μέρα με την ημέρα. Και τότε, στη ζωή της Άννας μπαίνει ο Ανάργυρος Σοφιανός, πλούσιος, επιτυχημένος, δημοφιλής, ένας άντρας που κάθε γυναίκα θα επιθυμούσε να σταθεί στο πλευρό του. Έρχεται η πρόταση γάμου και παρά που η Άννα δεν είναι ερωτευμένη μαζί του, αλλά τον εκτιμά ως άνθρωπο, αποφασίζει να πει το μεγάλο ναι, προσπαθώντας πραγματικά να κάνει τον γάμο αυτό να λειτουργήσει, αν και σύντομα ανακαλύπτει πως το να περιμένει εκδήλωση συναισθημάτων από μεριάς του άντρα της είναι μάταιο. Μοναδική φωτεινή αχτίδα στη ζωή της, ο Μενέλαος, από τον οποίο προσπαθεί να κρατηθεί μακριά παρά την παράξενη έλξη που νιώθει για εκείνον. Και μέσα σ' όλα αυτά, η Άννα αρρωσταίνει βαριά και μια σειρά τυχαίων γεγονότων οδηγούν τους φίλους της στο συμπέρασμα πως η κλινική του Ανάργυρου δεν είναι αυτό που δείχνει και πως μεγάλα μυστικά κρύβονται πίσω από τη δράση της.
Στην Ζάκυνθο της ενετοκρατίας -αν και στο βιβλίο δεν αναφέρεται ξεκάθαρα το όνομα του νησιού, αλλά είναι κάτι που το καταλαβαίνεις από μόνος σου κατά την ανάγνωση-, η νεαρή και όμορφη κοντεσίνα Αννέτα έχει επιστρέψει στα πατρογονικά της χώματα, μαζί με τον πατέρα της και την αδερφή της. Εκείνη λατρεύει τη ζωή στο νησί και οι κάτοικοί του λατρεύουν την ίδια, που είναι ολόφρεσκη σαν την άνοιξη και χαμογελαστή σαν την ευτυχία. Εκεί θα γνωρίσει η Αννέτα τον Μέλιο και οι δύο νέοι θα ερωτευτούν παράφορα, ανταλλάσσοντας όρκους αιώνιας αγάπης. Όμως τα γεγονότα θα τος προλάβουν και ένα μεγάλο μυστικό θα φέρει τα πάνω κάτω στις ζωές τους αλλάζοντας τα πάντα. Κι εκεί που είναι αποφασισμένοι να ξεφύγουν από τη μοίρα τους και να ζήσουν μια νέα ζωή, ένας φονιάς κάνει την εμφάνισή του στο νησί και ανατρέπει τα πάντα για ακόμα μία φορά, σκορπώντας τον φόβο και τον θάνατο, αλλά φέρνοντας παράλληλα, αλήθειες στην επιφάνεια που είχαν προσπαθήσει να μείνουν καλά κρυμμένες και που σ' έναν βαθμό, τα κατάφεραν, χωρίς να ξέρουν όμως πως τίποτα δεν μένει κρυφό για πάντα.
Όσοι έχετε διαβάσει την άποψή μου για την "Κασσάνδρα", θα γνωρίζετε ήδη πως είναι ένα από τα ελληνικά εκείνα μυθιστορήματα που λάτρεψα την χρονιά που μας πέρασε. Σ' ένα είδος που μοιάζει να βαλτώνει, η Δήμητρα Ιωάννου ήρθε να κάνει την διαφορά και να προσφέρει κάτι που συνδυάζει το παλιό με το σύγχρονο και το κράμα αυτό αποδείχτηκε όχι μόνο μια έξυπνη συνταγή, αλλά μια επιτυχημένη συνταγή. Φέτος, λοιπόν, ακολουθώντας το μοτίβο της "Κασσάνδρας", μας προσφέρει την Αννέτα, η τριτοπρόσωπη αφήγησης της οποίας μας ταξιδεύει στο χρόνο, ανάμεσα σε δύο αιώνες, τον 21ο του σήμερα που ζούμε κι εμείς οι ίδιοι, και τον 17ο, ταξιδεύοντάς μας στα ενετοκρατούμενα Επτάνησα. Κι ενώ από την "Κασσάνδρα" κιόλας, είχε καταφέρει να χειριστεί ιδιαίτερα καλά τους χρόνους της αφήγησης, στην "Αννέτα" δεν μπορούμε να βρούμε το παραμικρό ψεγάδι. Ισορροπημένα, μετρημένα και άρτια δομημένα κεφάλαια, μοιράζουν ισάξια και δίκαια τον χρόνο ανάμεσα στο παρελθόν και στο παρόν, παρατείνοντας έτσι την αγωνία μας και δίνοντάς μας κάθε φορά τόσες πληροφορίες, όσες χρειάζονται προκειμένου να καταλήξουμε σε υποθέσεις, αλλά όχι σε συμπεράσματα. Όχι πριν να είναι η κατάλληλη ώρα να το κάνουμε.
Με την πρώτη ιστορία, αλλά και με την πρωταγωνίστριά της, την Άννα, είναι εύκολο να ταυτιστούμε γιατί θα μπορούσε να είναι η ιστορία κάθε γυναίκας εκεί έξω, κάθε γυναίκας που στην σύγχρονη κοινωνία καταδιώκεται από την επιθυμία των άλλων να ελέγξουν τη ζωή της επειδή πρέπει να ακολουθήσει ορισμένα πρότυπα. Να γίνει σύζυγος, μάνα... Κανείς δεν ρωτάει μια γυναίκα που πλησιάζει στη μέση ηλικία τη θέλει πραγματικά να κάνει και ο έρωτας, φαντάζει να μην έχει σημασία. Κι όμως, ποτέ δεν παύει να έχει, σε όποια ηλικία κι αν φτάσεις και το να πράξεις βεβιασμένα σύμφωνα με τα θέλω των άλλων και όχι τα δικά σου, είναι το μεγαλύτερο και πιο καταστροφικό λάθος που μπορείς να κάνεις, χάνοντας τη ζωή σου μέσα στην καθημερινότητά σου αλλά κυρίως, τον ίδιο σου τον εαυτού. Όσον αφορά την δεύτερη ιστορία, αυτό που μας αγγίζει και μας συγκινεί είναι η αλήθεια της, τα πηγαία συναισθήματα των πρωταγωνιστών της, η τραγικότητά της που αποδεικνύει με τον έναν ή τον άλλον τρόπο πως η αγάπη δεν φθείρεται, δεν χάνεται, μένει αναλλοίωτη στο πέρασμα των χρόνων και ταξιδεύει σαν μουσική, σαν νότες, που κατευθύνονται από τον άνεμο μέχρι να βρουν τον προορισμό τους.
Ένα βιβλίο γεμάτο χρώματα, αρώματα, γεύσεις. Μια ιστορία μοιρασμένη ανάμεσα στην Αθήνα του σήμερα και την Ζάκυνθο του 17ου αιώνα. Η Δήμητρα Ιωάννου χειρίζεται με μεγάλη μαεστρία το κείμενό της, που σε προσωπικό επίπεδο, μου δημιούργησε συναισθήματα αγάπης όμοια με εκείνα που μόνο ο Ξενόπουλος έχει καταφέρει να γεννήσει μέσα μου. Ένα βιβλίο που χωρίς να είναι ιστορικό, αποδεικνύει μέσα από τις μικρές του λεπτομέρειες την έρευνα που έχει γίνει, αλλά και που σκιαγραφεί μια άλλη εποχή ζωντανεύοντάς την εμπρός στα μάτια μας, κάτι που ενισχύει η χρήση της επτανησιακής ντοπιολαλιάς που σε γοητεύει και μοιάζει με τραγούδι από μόνη της. Ένα βιβλίο που χωρίς να είναι αστυνομικό, κρύβει μέσα του μεγάλο μυστήριο, αγωνία, πάθη, ανατρεπτικό και αποκαλυπτικό. Ένα βιβλίο που χωρίς να είναι μεταφυσικό, δεν ακυρώνει την έννοια, αλλά την διαποτίζει με μαγεία. Ξέρω πως ήδη έχω πει πάρα πολλά για την "Αννέτα" αλλά πιστέψτε με, θα μπορούσα να πω περισσότερα, τώρα που η καρδιά ηρέμησε στο στήθος μου και τα δάκρυά στέγνωσαν στα μάτια μου. Γιατί γυρίζοντας την τελευταία σελίδα του βιβλίου, το μοναδικό που μπορούσα να νιώσω ήταν αγάπη... απέραντη αγάπη που κόντρα σε όλα, κόντρα στη λογική, στη μοίρα, στο πεπρωμένο, τους κακούς οιωνούς, δεν μπορούσε να πεθάνει γιατί είχε τη θέληση να ζήσει. Όπως και οι μοναδικές πρωταγωνίστριες της Δήμητρας που θα ζουν για πάντα στην καρδιά των αναγνωστών.
Στην Αθήνα του σήμερα, η Άννα πλησιάζει επικίνδυνα το κατώφλι των σαράντα χρόνων και οι οικείοι της έχουν αρχίσει της προκαλούν άγχος, αφού θα έπρεπε ήδη να έχει παντρευτεί και να έχει κάνει παιδιά, κάτι που φαντάζει να απομακρύνεται ως πιθανότητα να συμβεί μέρα με την ημέρα. Και τότε, στη ζωή της Άννας μπαίνει ο Ανάργυρος Σοφιανός, πλούσιος, επιτυχημένος, δημοφιλής, ένας άντρας που κάθε γυναίκα θα επιθυμούσε να σταθεί στο πλευρό του. Έρχεται η πρόταση γάμου και παρά που η Άννα δεν είναι ερωτευμένη μαζί του, αλλά τον εκτιμά ως άνθρωπο, αποφασίζει να πει το μεγάλο ναι, προσπαθώντας πραγματικά να κάνει τον γάμο αυτό να λειτουργήσει, αν και σύντομα ανακαλύπτει πως το να περιμένει εκδήλωση συναισθημάτων από μεριάς του άντρα της είναι μάταιο. Μοναδική φωτεινή αχτίδα στη ζωή της, ο Μενέλαος, από τον οποίο προσπαθεί να κρατηθεί μακριά παρά την παράξενη έλξη που νιώθει για εκείνον. Και μέσα σ' όλα αυτά, η Άννα αρρωσταίνει βαριά και μια σειρά τυχαίων γεγονότων οδηγούν τους φίλους της στο συμπέρασμα πως η κλινική του Ανάργυρου δεν είναι αυτό που δείχνει και πως μεγάλα μυστικά κρύβονται πίσω από τη δράση της.
Στην Ζάκυνθο της ενετοκρατίας -αν και στο βιβλίο δεν αναφέρεται ξεκάθαρα το όνομα του νησιού, αλλά είναι κάτι που το καταλαβαίνεις από μόνος σου κατά την ανάγνωση-, η νεαρή και όμορφη κοντεσίνα Αννέτα έχει επιστρέψει στα πατρογονικά της χώματα, μαζί με τον πατέρα της και την αδερφή της. Εκείνη λατρεύει τη ζωή στο νησί και οι κάτοικοί του λατρεύουν την ίδια, που είναι ολόφρεσκη σαν την άνοιξη και χαμογελαστή σαν την ευτυχία. Εκεί θα γνωρίσει η Αννέτα τον Μέλιο και οι δύο νέοι θα ερωτευτούν παράφορα, ανταλλάσσοντας όρκους αιώνιας αγάπης. Όμως τα γεγονότα θα τος προλάβουν και ένα μεγάλο μυστικό θα φέρει τα πάνω κάτω στις ζωές τους αλλάζοντας τα πάντα. Κι εκεί που είναι αποφασισμένοι να ξεφύγουν από τη μοίρα τους και να ζήσουν μια νέα ζωή, ένας φονιάς κάνει την εμφάνισή του στο νησί και ανατρέπει τα πάντα για ακόμα μία φορά, σκορπώντας τον φόβο και τον θάνατο, αλλά φέρνοντας παράλληλα, αλήθειες στην επιφάνεια που είχαν προσπαθήσει να μείνουν καλά κρυμμένες και που σ' έναν βαθμό, τα κατάφεραν, χωρίς να ξέρουν όμως πως τίποτα δεν μένει κρυφό για πάντα.
Όσοι έχετε διαβάσει την άποψή μου για την "Κασσάνδρα", θα γνωρίζετε ήδη πως είναι ένα από τα ελληνικά εκείνα μυθιστορήματα που λάτρεψα την χρονιά που μας πέρασε. Σ' ένα είδος που μοιάζει να βαλτώνει, η Δήμητρα Ιωάννου ήρθε να κάνει την διαφορά και να προσφέρει κάτι που συνδυάζει το παλιό με το σύγχρονο και το κράμα αυτό αποδείχτηκε όχι μόνο μια έξυπνη συνταγή, αλλά μια επιτυχημένη συνταγή. Φέτος, λοιπόν, ακολουθώντας το μοτίβο της "Κασσάνδρας", μας προσφέρει την Αννέτα, η τριτοπρόσωπη αφήγησης της οποίας μας ταξιδεύει στο χρόνο, ανάμεσα σε δύο αιώνες, τον 21ο του σήμερα που ζούμε κι εμείς οι ίδιοι, και τον 17ο, ταξιδεύοντάς μας στα ενετοκρατούμενα Επτάνησα. Κι ενώ από την "Κασσάνδρα" κιόλας, είχε καταφέρει να χειριστεί ιδιαίτερα καλά τους χρόνους της αφήγησης, στην "Αννέτα" δεν μπορούμε να βρούμε το παραμικρό ψεγάδι. Ισορροπημένα, μετρημένα και άρτια δομημένα κεφάλαια, μοιράζουν ισάξια και δίκαια τον χρόνο ανάμεσα στο παρελθόν και στο παρόν, παρατείνοντας έτσι την αγωνία μας και δίνοντάς μας κάθε φορά τόσες πληροφορίες, όσες χρειάζονται προκειμένου να καταλήξουμε σε υποθέσεις, αλλά όχι σε συμπεράσματα. Όχι πριν να είναι η κατάλληλη ώρα να το κάνουμε.
Με την πρώτη ιστορία, αλλά και με την πρωταγωνίστριά της, την Άννα, είναι εύκολο να ταυτιστούμε γιατί θα μπορούσε να είναι η ιστορία κάθε γυναίκας εκεί έξω, κάθε γυναίκας που στην σύγχρονη κοινωνία καταδιώκεται από την επιθυμία των άλλων να ελέγξουν τη ζωή της επειδή πρέπει να ακολουθήσει ορισμένα πρότυπα. Να γίνει σύζυγος, μάνα... Κανείς δεν ρωτάει μια γυναίκα που πλησιάζει στη μέση ηλικία τη θέλει πραγματικά να κάνει και ο έρωτας, φαντάζει να μην έχει σημασία. Κι όμως, ποτέ δεν παύει να έχει, σε όποια ηλικία κι αν φτάσεις και το να πράξεις βεβιασμένα σύμφωνα με τα θέλω των άλλων και όχι τα δικά σου, είναι το μεγαλύτερο και πιο καταστροφικό λάθος που μπορείς να κάνεις, χάνοντας τη ζωή σου μέσα στην καθημερινότητά σου αλλά κυρίως, τον ίδιο σου τον εαυτού. Όσον αφορά την δεύτερη ιστορία, αυτό που μας αγγίζει και μας συγκινεί είναι η αλήθεια της, τα πηγαία συναισθήματα των πρωταγωνιστών της, η τραγικότητά της που αποδεικνύει με τον έναν ή τον άλλον τρόπο πως η αγάπη δεν φθείρεται, δεν χάνεται, μένει αναλλοίωτη στο πέρασμα των χρόνων και ταξιδεύει σαν μουσική, σαν νότες, που κατευθύνονται από τον άνεμο μέχρι να βρουν τον προορισμό τους.
Ένα βιβλίο γεμάτο χρώματα, αρώματα, γεύσεις. Μια ιστορία μοιρασμένη ανάμεσα στην Αθήνα του σήμερα και την Ζάκυνθο του 17ου αιώνα. Η Δήμητρα Ιωάννου χειρίζεται με μεγάλη μαεστρία το κείμενό της, που σε προσωπικό επίπεδο, μου δημιούργησε συναισθήματα αγάπης όμοια με εκείνα που μόνο ο Ξενόπουλος έχει καταφέρει να γεννήσει μέσα μου. Ένα βιβλίο που χωρίς να είναι ιστορικό, αποδεικνύει μέσα από τις μικρές του λεπτομέρειες την έρευνα που έχει γίνει, αλλά και που σκιαγραφεί μια άλλη εποχή ζωντανεύοντάς την εμπρός στα μάτια μας, κάτι που ενισχύει η χρήση της επτανησιακής ντοπιολαλιάς που σε γοητεύει και μοιάζει με τραγούδι από μόνη της. Ένα βιβλίο που χωρίς να είναι αστυνομικό, κρύβει μέσα του μεγάλο μυστήριο, αγωνία, πάθη, ανατρεπτικό και αποκαλυπτικό. Ένα βιβλίο που χωρίς να είναι μεταφυσικό, δεν ακυρώνει την έννοια, αλλά την διαποτίζει με μαγεία. Ξέρω πως ήδη έχω πει πάρα πολλά για την "Αννέτα" αλλά πιστέψτε με, θα μπορούσα να πω περισσότερα, τώρα που η καρδιά ηρέμησε στο στήθος μου και τα δάκρυά στέγνωσαν στα μάτια μου. Γιατί γυρίζοντας την τελευταία σελίδα του βιβλίου, το μοναδικό που μπορούσα να νιώσω ήταν αγάπη... απέραντη αγάπη που κόντρα σε όλα, κόντρα στη λογική, στη μοίρα, στο πεπρωμένο, τους κακούς οιωνούς, δεν μπορούσε να πεθάνει γιατί είχε τη θέληση να ζήσει. Όπως και οι μοναδικές πρωταγωνίστριες της Δήμητρας που θα ζουν για πάντα στην καρδιά των αναγνωστών.
August 10, 2015
Πριν από περίπου δύο χρόνια διάβασα το πρώτο βιβλίο της Δήμητρας Ιωάννου “Κασσάνδρα- Το μυστικό της μάγισσας”. Η αλήθεια είναι πως ταυτίστηκα υπερβολικά με τη συγκεκριμένη λογοτεχνική διήγηση, όχι μόνο γιατί ταξιδεύει τον αναγνώστη στα μέρη καταγωγής μου, αλλά και για τον ασυναίσθητο τρόπο με τον οποίο η συγγραφέας ξετυλίγει το κλίμα της εποχής απέναντι στη γυναικεία δημιουργικότητα και δυναμικότητα. Χρειάστηκε να διαβάσω το δεύτερο βιβλίο της Δήμητρας Ιωάννου “Το τραγούδι της Αννέτας”, το οποίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ψυχογιός, για να καταλάβω πως τίποτα το ασυναίσθητο δεν υπάρχει στη συγκεκριμένη πένα.
Το βιβλίο μας διηγείται τη ζωή της Άννας, μιας πετυχημένης και δυναμικής σύγχρονης γυναίκας, η οποία στο κατώφλι των σαράντα και όντας ανύπαντρη νιώθει την ύπαρξη της να κλυδωνίζεται από τις επιταγές της κοινωνίας. Γνωρίζει και παντρεύεται τον Ανάργυρο Σοφιανό, έναν φαινομενικά ιδανικό σύντροφο και σύζυγο. Όταν η Άννα αρρωσταίνει μυστηριωδώς καλείται να πολεμήσει για τη ζωή της, έχοντας δίπλα της αγαπημένους φίλους και τον Μενέλαο, ο οποίος ασκεί πάνω της μια περίεργη, απαγορευμένη έλξη. Ταυτόχρονα, σε έναν διαφορετικό χωροχρόνο, την εποχή της Ενετοκρατίας στα Επτάνησα, ξετυλίγεται η ιστορία της κοντεσίνας Αννέτας και του αγαπημένου της Μέλιου. Οι κοινωνικές συμβάσεις και τα μυστικά του οικογενειακού περίγυρου τους χωρίζουν, ενώ ένας αδίστακτος δολοφόνος τρομοκρατεί την περιοχή και σκορπά το θάνατο.
Ενδεχομένως ο αναγνώστης της “Κασσάνδρας” να αισθανθεί πως διαβάζοντας την “Αννέτα” τον περιμένει ένα αντίστοιχο ανάγνωσμα, αλλά προσωπικά διαφωνώ. Η ήδη άρτια πένα της Δήμητρας Ιωάννου παίρνει διαφορετική υπόσταση και χρησιμοποιώντας παρόμοιο αφηγηματικό μοτίβο μας διηγείται την ιστορία των γυναικών στις εποχές που εξετάζει. Μπορεί οι πρωταγωνίστριες να είναι η Άννετα και η Άννα, ωστόσο το βιβλίο είναι μια σπουδή στην ιστορική και πολιτισμική κατασκευή της διαμόρφωσης των γυναικείων ταυτοτήτων ανά τους αιώνες. Η πλοκή και στους δύο χωροχρόνους δεν έχει καμία σύνδεση, την ίδια στιγμή που είναι τόσο μελετημένη και άρτια ώστε να βρίσκεται ο αναγνώστης αντιμέτωπος με την απόλυτη ταύτιση. Αυτό επιβεβαιώνει την άποψη μου πως η κυρία Ιωάννου τοποθετεί με ακρίβεια τις λέξεις στο χαρτί και καταφέρνει να “γρατζουνίσει” μυαλά και καρδιές.
Μέσα από ένα υπέροχο λογοτεχνικό κείμενο, φροντισμένο από όλες τις απόψεις, η συγγραφέας τολμάει να καταπιαστεί με όλα τα ζητήματα της γυναικείας υπόστασης. Άρτια γραμμένο, με λυρικές περιγραφές και καταιγισμό συναισθημάτων, μας μεταφέρει σε έναν κόσμο έρωτα αλλά και μυστηρίου. Η χρήση του επτανησιακού ιδιώματος προσδίδει μουσικότητα στο κείμενο, ενώ η συγγραφέας καταφέρνει να κρατήσει την ισορροπία μεταξύ του μυστηριακού/αστυνομικού στοιχείου της πλοκής, του ερωτικού, αλλά και των μεταφυσικών ψηγμάτων που τοποθετεί στο κείμενο της με διακριτικότητα. Σίγουρα είναι ένα βιβλίο για απαιτητικούς αναγνώστες, το οποίο καλύπτει όλα τα γούστα.
Δεν μπορώ να μην παρατηρήσω την εξέλιξη στην πένα της συγγραφέως. Όπως προείπα υπήρξε άρτια από το πρώτο της βιβλίο, ωστόσο ομολογώ πως στην “Αννέτα” παρατήρησα ένα πιο σφηχτοδεμένο κλιμακωτό σχήμα γραφής. Μου άρεσε ιδιαιτέρως που ενώ μαθαίνουμε το παρελθόν των ηρώων και υπάρχει καταιγισμός πληροφοριών, ο αναγνώστης δεν κουράζεται με περιττές φλυαρίες
Ένα βιβλίο το οποίο σου πλημμυρίζει την καρδιά συναισθήματα και το μυαλό προβληματισμούς. Ένα βιβλίο το οποίο σε προκαλεί να φωνάξεις για την αδικία, αλλά ταυτόχρονα σε λυτρώνει και σε γεμίζει κουράγιο. Ένα βιβλίο όπου κάθε του σελίδα κρύβει κομμάτια από την αλήθεια και την ψυχή της συγγραφέως. Κάτι τέτοιο αποδεικνύεται από την τελευταία πρόταση του επιλόγου, αλλά και από το ευχαριστήριο σημείωμα στο τέλος του βιβλίου. Αν και δεν είναι μέρος της συγγραφικής ιστορίας και ίσως δε θα έπρεπε να το αναφέρω, το σημείωμα του συγγραφέα αποτελεί κομμάτι του βιβλίου και προσωπικά λάτρεψα τον τρόπο που η Δήμητρα Ιωάννου επέλεξε να πει “εις το επανιδείν” στους αναγνώστες της.
Το βιβλίο μας διηγείται τη ζωή της Άννας, μιας πετυχημένης και δυναμικής σύγχρονης γυναίκας, η οποία στο κατώφλι των σαράντα και όντας ανύπαντρη νιώθει την ύπαρξη της να κλυδωνίζεται από τις επιταγές της κοινωνίας. Γνωρίζει και παντρεύεται τον Ανάργυρο Σοφιανό, έναν φαινομενικά ιδανικό σύντροφο και σύζυγο. Όταν η Άννα αρρωσταίνει μυστηριωδώς καλείται να πολεμήσει για τη ζωή της, έχοντας δίπλα της αγαπημένους φίλους και τον Μενέλαο, ο οποίος ασκεί πάνω της μια περίεργη, απαγορευμένη έλξη. Ταυτόχρονα, σε έναν διαφορετικό χωροχρόνο, την εποχή της Ενετοκρατίας στα Επτάνησα, ξετυλίγεται η ιστορία της κοντεσίνας Αννέτας και του αγαπημένου της Μέλιου. Οι κοινωνικές συμβάσεις και τα μυστικά του οικογενειακού περίγυρου τους χωρίζουν, ενώ ένας αδίστακτος δολοφόνος τρομοκρατεί την περιοχή και σκορπά το θάνατο.
Ενδεχομένως ο αναγνώστης της “Κασσάνδρας” να αισθανθεί πως διαβάζοντας την “Αννέτα” τον περιμένει ένα αντίστοιχο ανάγνωσμα, αλλά προσωπικά διαφωνώ. Η ήδη άρτια πένα της Δήμητρας Ιωάννου παίρνει διαφορετική υπόσταση και χρησιμοποιώντας παρόμοιο αφηγηματικό μοτίβο μας διηγείται την ιστορία των γυναικών στις εποχές που εξετάζει. Μπορεί οι πρωταγωνίστριες να είναι η Άννετα και η Άννα, ωστόσο το βιβλίο είναι μια σπουδή στην ιστορική και πολιτισμική κατασκευή της διαμόρφωσης των γυναικείων ταυτοτήτων ανά τους αιώνες. Η πλοκή και στους δύο χωροχρόνους δεν έχει καμία σύνδεση, την ίδια στιγμή που είναι τόσο μελετημένη και άρτια ώστε να βρίσκεται ο αναγνώστης αντιμέτωπος με την απόλυτη ταύτιση. Αυτό επιβεβαιώνει την άποψη μου πως η κυρία Ιωάννου τοποθετεί με ακρίβεια τις λέξεις στο χαρτί και καταφέρνει να “γρατζουνίσει” μυαλά και καρδιές.
Μέσα από ένα υπέροχο λογοτεχνικό κείμενο, φροντισμένο από όλες τις απόψεις, η συγγραφέας τολμάει να καταπιαστεί με όλα τα ζητήματα της γυναικείας υπόστασης. Άρτια γραμμένο, με λυρικές περιγραφές και καταιγισμό συναισθημάτων, μας μεταφέρει σε έναν κόσμο έρωτα αλλά και μυστηρίου. Η χρήση του επτανησιακού ιδιώματος προσδίδει μουσικότητα στο κείμενο, ενώ η συγγραφέας καταφέρνει να κρατήσει την ισορροπία μεταξύ του μυστηριακού/αστυνομικού στοιχείου της πλοκής, του ερωτικού, αλλά και των μεταφυσικών ψηγμάτων που τοποθετεί στο κείμενο της με διακριτικότητα. Σίγουρα είναι ένα βιβλίο για απαιτητικούς αναγνώστες, το οποίο καλύπτει όλα τα γούστα.
Δεν μπορώ να μην παρατηρήσω την εξέλιξη στην πένα της συγγραφέως. Όπως προείπα υπήρξε άρτια από το πρώτο της βιβλίο, ωστόσο ομολογώ πως στην “Αννέτα” παρατήρησα ένα πιο σφηχτοδεμένο κλιμακωτό σχήμα γραφής. Μου άρεσε ιδιαιτέρως που ενώ μαθαίνουμε το παρελθόν των ηρώων και υπάρχει καταιγισμός πληροφοριών, ο αναγνώστης δεν κουράζεται με περιττές φλυαρίες
Ένα βιβλίο το οποίο σου πλημμυρίζει την καρδιά συναισθήματα και το μυαλό προβληματισμούς. Ένα βιβλίο το οποίο σε προκαλεί να φωνάξεις για την αδικία, αλλά ταυτόχρονα σε λυτρώνει και σε γεμίζει κουράγιο. Ένα βιβλίο όπου κάθε του σελίδα κρύβει κομμάτια από την αλήθεια και την ψυχή της συγγραφέως. Κάτι τέτοιο αποδεικνύεται από την τελευταία πρόταση του επιλόγου, αλλά και από το ευχαριστήριο σημείωμα στο τέλος του βιβλίου. Αν και δεν είναι μέρος της συγγραφικής ιστορίας και ίσως δε θα έπρεπε να το αναφέρω, το σημείωμα του συγγραφέα αποτελεί κομμάτι του βιβλίου και προσωπικά λάτρεψα τον τρόπο που η Δήμητρα Ιωάννου επέλεξε να πει “εις το επανιδείν” στους αναγνώστες της.
December 18, 2014
Δύο ιστορίες αγάπης σε διαφορετικές εποχές,όμως με τόσα κοινά στοιχεία.. Η Αννέτα, κόρη του κόντε Ορίφερου γυρίζει στο νησί του μπαμπά της στα Επτάνησα του 17ου αιώνα. Εκεί θα γνωρίσει τον Μέλιο Ρενέση ένα νεαρό αστό που θα μπει δυναμικά στη ζωή της και θα τον ερωτευτεί με την πρώτη ματιά. Όμως ο κόντες Τεμπέστας τη θέλει για μαντενούτα του και δημιουργεί ίντριγγες. Με τη βοήθεια ενός προσώπου από το συγγενικό της περιβάλλον κι ενός μεγάλου μυστικού που αφορά τη γέννηση της προσπαθεί να πραγματοποιήσει την επιθυμία του. Θα σωθεί η αγάπη του Μέλιου και της Αννέτας; Και ποιος είναι αυτός ο μυστηριώδης άνδρας που δολοφονεί γυναίκες με κοινά χαρακτηριστικά;
Η Άννα ζει στην Αθήνα του σήμερα και κοντεύει τα 40. Νιώθει πίεση από το περιβάλλον της γιατί στην ηλικία της συνεχίζει να είναι μόνη. Τυχαία, ή ίσως και όχι, γεγονότα την κάνουν να παντρευτεί τον μεγαλοεπιχειρηματία Σοφιανό. Έρχεται στη ζωή της όμως ξαφνικά ο Μενέλαος και όλα ανατρέπονται. Προσπαθεί μάταια να κρύψει τα αισθήματα της και να δώσει μια ευκαιρία στο γάμο της όταν συνειδητοποιεί πως ο άνδρας που παντρεύτηκε ίσως να μην είναι αυτός που πίστευε! Και τότε η καλύτερη της φίλη ανακαλύπτει κάποια καλά κρυμμένα μυστικά που αφορούν τον Κολοσσό του Σοφιανού. Θα προλάβουν να ξεσκεπάσουν τους ένοχους; Θα σωθεί τελικά η αγάπη της Άννας και του Μενέλαου που ίσως να είναι κι από κάποια άλλη εποχή;
Ένα βιβλίο που μου δημιούργησε πολλά συναισθήματα, άλλα όμορφα κι άλλα άσχημα, με ταξίδεψε στα Επτάνησα του 17ου αιώνα και στην Αθήνα του σήμερα κι έζησα και εγώ μαζί με τους ήρωες του βιβλίου, αγχώθηκα, θύμωσα, αναρωτήθηκα. Το τέλος σίγουρα με αποζημείωσε γιατί ήταν αυτό που περίμενα και ήθελα! Διαβάζεται απνευστί! Συγχαρητήρια στη συγγραφέα!
Η Άννα ζει στην Αθήνα του σήμερα και κοντεύει τα 40. Νιώθει πίεση από το περιβάλλον της γιατί στην ηλικία της συνεχίζει να είναι μόνη. Τυχαία, ή ίσως και όχι, γεγονότα την κάνουν να παντρευτεί τον μεγαλοεπιχειρηματία Σοφιανό. Έρχεται στη ζωή της όμως ξαφνικά ο Μενέλαος και όλα ανατρέπονται. Προσπαθεί μάταια να κρύψει τα αισθήματα της και να δώσει μια ευκαιρία στο γάμο της όταν συνειδητοποιεί πως ο άνδρας που παντρεύτηκε ίσως να μην είναι αυτός που πίστευε! Και τότε η καλύτερη της φίλη ανακαλύπτει κάποια καλά κρυμμένα μυστικά που αφορούν τον Κολοσσό του Σοφιανού. Θα προλάβουν να ξεσκεπάσουν τους ένοχους; Θα σωθεί τελικά η αγάπη της Άννας και του Μενέλαου που ίσως να είναι κι από κάποια άλλη εποχή;
Ένα βιβλίο που μου δημιούργησε πολλά συναισθήματα, άλλα όμορφα κι άλλα άσχημα, με ταξίδεψε στα Επτάνησα του 17ου αιώνα και στην Αθήνα του σήμερα κι έζησα και εγώ μαζί με τους ήρωες του βιβλίου, αγχώθηκα, θύμωσα, αναρωτήθηκα. Το τέλος σίγουρα με αποζημείωσε γιατί ήταν αυτό που περίμενα και ήθελα! Διαβάζεται απνευστί! Συγχαρητήρια στη συγγραφέα!
October 28, 2015
Δυο παράλληλες ιστορίες με φόντο τα Επτάνησα του 17ου αιώνα και την Αθήνα του σήμερα. Δυο ιστορίες αγάπης που μετουσιώνονται στις ψυχές μας σαν μια ιστορία που η εξέλιξη της διαιωνίζεται στο παρελθόν και στο παρόν με σκοπό και στόχο να λυτρώσει τις ψυχές δύο ερωτευμένων ανθρώπων. Να φέρει την ισορροπία και την αγαλλίαση στις ζωές τους! Η Αννέτα και ο Μέλιος η Άννα και ο Μενέλαος θα μας παρασύρουν σε ένα γλυκόπικρο παραμύθι γεμάτο συναισθήματα και έρωτα, αλλά και εμπόδια συνωμοσίες και πολύ πόνο! Σε ένα υπέροχο ταξίδι στον χρόνο που θα αποδείξει οτι η δυνατή αγάπη μπορεί να σταθεί όρθια και να νικήσει τα σύνορα του χωροχρόνου! Δυο διαφορετικές εποχές, δυο διαφορετικές κοινωνίες βρίσκουν συνδετικό κρίκο στο τραγούδι της Αννέτας, στην μελωδία που γεννάει η καρδιά ενός ερωτευμένου άντρα και ψάχνει τρόπο να βρεί αποδέκτη στην καρδιά μιας αγάπης που δεν έσβησε ποτέ τότε στο παρελθόν και που τώρα στο παρόν οι συνθήκες την κάνουν ανέφικτη. Η Δήμητρα Ιωάννου σε αυτό το δεύτερο βιβλίο της μας ταξιδεύει για άλλη μια φορά με τρόπο μοναδικό σε μια ιστορία που κινείται σε δύο χρόνους και σε δύο επίπεδα. Καταφέρνει να αποδώσει καταπληκτικά τις δύο τόσο διαφορετικές εποχές τόσο στα ήθη όσο και στην νοοτροπία. Να ενώσει μαγικά τις δύο τόσο όμορφες ιστορίες. Να περιγράψει με λόγο τόσο προσιτό χρησιμοποιώντας την ντοπιολαλιά της Επτανήσου! Να πατήσει επάνω στα χνάρια μιας εποχής που μοιάζει μακρινή αλλά η τόσο καλή και πετυχημένη προσέγγιση της την κάνει τόσο γνωστή και τόσο αγαπημένη. Καταφέρνει να ενώσει αρμονικά και ισορροπημένα τις δύο ιστορίες της. Να φουντώσει την αγωνία που χρειάζεται ο αναγνώστης αλλά και και να κεντρίσει την φαντασία του, να δοκιμάσει την λογική του. Ένα γεμάτο συναίσθημα βιβλίο με πολλούς προβληματισμούς, μπόλικο μυστήριο, αγωνία για την κάθε εξέλιξη. Αγωνία για το π��ς συνδέονται ή το πως θα συνδεθούν οι δυο ιστορίες. Αγωνία για την απόδοση δικαιοσύνης. Με διάχυτο το μεταφυσικό στοιχείο να ολοκληρώνει μαγικά την αποστολή του, Να δίνει φωνή στην δυνατή αγάπη μέσα απο το Τραγούδι της Αννέτας. Το τραγούδι του τότε που θα γίνει τραγούδι του σήμερα προκειμένου να ενώσει δυο ψυχές χαμένες στον χρόνο.
June 21, 2016
Να και μια εξαιρετικά ευχάριστη έκπληξη, ένα πραγματικά ωραίο βιβλίο. Δύο πολύ ωραίες ιστορίες δεμένες με όμορφο τρόπο, μια στο παρελθόν στην ενετοκρατούμενη Ζάκυνθο και μια στο παρόν στην Αθήνα. Δύο γυναίκες που για τους δικούς της λόγους η καθεμιά υποτάχθηκαν στη θέληση πανίσχυρων αντρών (κανένα κεφαλαίο γράμμα στη λέξη άντρας). Μέχρι πού μπορεί να φτάσει η δύναμη που ασκεί ο οικονομικός πλούτος; Πόσες ζωές μπορούν να καταστραφούν; Ε, διαβάστε το βιβλίο και θα δείτε...
Αξιοσημείωτα ωραία είναι η γραφή της κ. Ιωάννου- μεστή, με ωραίους διαλόγους, καθόλου βαρετή. Επίσης συχνά έπιανα τον εαυτό μου να χαμογελάει στο πρώτο μισό του βιβλίου όταν διάβαζα την ιστορία που αναφέρεται στο παρελθόν: η γλώσσα είναι τόσο μουσικά δοσμένη που ήταν σαν να τους ακούω να μιλάνε (τραγουδάνε θα μπορούσα να πω) δίπλα μου. Στο δεύτερο μισό δεν χαμογελούσα όχι επειδή κάτι άλλαξε στον τρόπο γραφής αλλά επειδή υπήρχε αγωνία και το θέμα βάρυνε αν μπορώ να χρησιμοποιήσω την έκφραση. Πολύ ωραίες επίσης οι περιγραφές που αφορούν στην εμφάνιση και στους χώρους- όπου και όσο χρειάζεται για να τοποθετηθώ χωρικά και να φτιάξω τα πρόσωπα με τη φαντασία μου.
Συνιστώ το βιβλίο για κάθε περίσταση που θέλετε να διαβάσετε κάτι όμορφο που θα σας απορροφήσει και θα σας προβληματίσει (κυρίως ως προς το τι θα κάνατε εσείς στη θέση της εκάστοτε ηρωίδας).
Αξιοσημείωτα ωραία είναι η γραφή της κ. Ιωάννου- μεστή, με ωραίους διαλόγους, καθόλου βαρετή. Επίσης συχνά έπιανα τον εαυτό μου να χαμογελάει στο πρώτο μισό του βιβλίου όταν διάβαζα την ιστορία που αναφέρεται στο παρελθόν: η γλώσσα είναι τόσο μουσικά δοσμένη που ήταν σαν να τους ακούω να μιλάνε (τραγουδάνε θα μπορούσα να πω) δίπλα μου. Στο δεύτερο μισό δεν χαμογελούσα όχι επειδή κάτι άλλαξε στον τρόπο γραφής αλλά επειδή υπήρχε αγωνία και το θέμα βάρυνε αν μπορώ να χρησιμοποιήσω την έκφραση. Πολύ ωραίες επίσης οι περιγραφές που αφορούν στην εμφάνιση και στους χώρους- όπου και όσο χρειάζεται για να τοποθετηθώ χωρικά και να φτιάξω τα πρόσωπα με τη φαντασία μου.
Συνιστώ το βιβλίο για κάθε περίσταση που θέλετε να διαβάσετε κάτι όμορφο που θα σας απορροφήσει και θα σας προβληματίσει (κυρίως ως προς το τι θα κάνατε εσείς στη θέση της εκάστοτε ηρωίδας).
November 29, 2017
"ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΗΣ ΑΝΝΕΤΑΣ!!-Δήμητρα Ιωάννου Α'.Είναι το πρώτο βιβλίο της Κας Ιωάννου που διαβάζω και πραγματικά με συνεπήρε!!Ένα υπέροχο βιβλίο!!Η Αννέτα την εποχή της Ενετοκρατίας στη Ζάκυνθο και η Άννα στην Αθήνα του σήμερα.Το θέμα του βιβλίου πιστεύω ότι μας έχει κάνει όλους όσους το έχουν διαβάσει να αναρωτηθούμε,άραγε συμβαίνουν αυτά τα πράγματα;Συμβαίνουν τόσα και τόσα που πιστεύω ότι κι αυτό κρύβει μια αλήθεια!! Η συχνή εναλλαγή μεταξύ παρελθόντος και παρόντος είναι αρμονική,δεν χαλάει τη ροή του βιβλίου και δεν ξεχνάς την ιστορία!!Από τη μια η Αννέτα που η ζωή της από την στιγμή που γεννήθηκε ήταν προδιαγεγραμμένη σύμφωνα με τα δεδομένα της εποχής και από την άλλη η Άννα που ξεκίνησε από χαμηλά και μέσω γάμου μπήκε πλέον στα σαλόνια της μεγάλης κοινωνίας.Αλήθεια φέρνει το χρήμα την ευτυχία;Όχι!!Η Αννέτα αγάπησε τον Μέλιο αλλά θυσίασε την αγάπη της για την οικογενειά της!!Ο έρωτας ήρθε στη ζωή Άννας στο πρόσωπο του Μενέλαου όμως μετά το γάμο της με τον Ανάργυρο οποίος την καταπιέζει και προσπαθεί να την βάλει σε ένα καλούπι!!Όταν κατάλαβε ότι η Άννα δεν είναι η κούκλα που μπορείς να την κάνεις ότι θέλεις όλα άλλαξαν και φάνηκε το αληθινό του πρόσωπο.Και οι δύο γυναίκες βρέθηκαν με λάθος άντρες αλλά θα νικήσει στο τέλος η αγάπη;;;Το τραγούδι που έγραψαν και οι δύο ερωτευμένοι για τις δύο γυναίκες.....Το τραγούδι της ΑΝΝ(ΑΣ)έτας.
Το βιβλίο σε κρατά σε αγωνία σε κάθε του αράδα,σε κάθε του σελίδα.Αξίζει να διαβαστεί!!"
Το βιβλίο σε κρατά σε αγωνία σε κάθε του αράδα,σε κάθε του σελίδα.Αξίζει να διαβαστεί!!"
September 28, 2016
Δυό ιστορίες αγάπης, σε διαφορετικές εποχές με πολλά κοινά στοιχεία είναι το βιβλίο της Δήμητρας Ιωάννου « Το τραγούδι της Αννέτας». Και οι δύο ιστορίες μας ξετυλίγονται παράλληλα και οι ηρωίδες του η Αννέτα του χτες και η Άννα του σήμερα, που ενώ έζησαν σε τόσο διαφορετικές εποχές, η πρώτη στη Ζάκυνθο τον 17ο αιώνα και η δεύτερη στην Αθήνα του σήμερα, η μοίρα της ενώνει με ένα παράξενο τρόπο και η ιστορία της ζωής τους μοιάζει ίδια εκτός από το τέλος. Και οι δύο ιστορίες με μάγεψαν και διάβασα το βιβλίο με μια ανάσα, σαν μια ιστορία αγάπης που διαιωνίζεται από το παρελθόν στο παρόν και ψάχνει τρόπο να λυτρώσει τις ερωτευμένες ψυχές. Η Αννέτα και ο Μέλιος, η Άννα και ο Μενέλαος μας παρασύρουν σε μια ιστορία γεμάτη έρωτα, βαθιά συναισθήματα, αλλά και εμπόδια, ίντριγκες και πολύ πόνο. Ο συνδετικός κρίκος τους είναι ένα τραγούδι, Το τραγούδι της Αννέτας, που από το παρελθόν ξεπηδάει στο παρόν, γεννιέται μέσα στην ψυχή ενός ερωτευμένου άντρα που προσπαθεί να κάνει εφικτό το αίσιο τέλος γι’ αυτόν και την αγαπημένη του.
Η Δήμητρα Ιωάννου στο βιβλίο της αυτό έδεσε πολύ μαγικά τις δυό ιστορίες, που μέσα του κρύβει αγωνία, μυστήριο, πάθη, αποκαλύψεις και ένα έντονο μεταφυσικό στοιχείο που γοητεύει τους αναγνώστες του, και μια αλήθεια ότι η αληθινή αγάπη δεν πεθαίνει ποτέ μόνο μένει αναλλοίωτη στο χρόνο…
Η Δήμητρα Ιωάννου στο βιβλίο της αυτό έδεσε πολύ μαγικά τις δυό ιστορίες, που μέσα του κρύβει αγωνία, μυστήριο, πάθη, αποκαλύψεις και ένα έντονο μεταφυσικό στοιχείο που γοητεύει τους αναγνώστες του, και μια αλήθεια ότι η αληθινή αγάπη δεν πεθαίνει ποτέ μόνο μένει αναλλοίωτη στο χρόνο…
October 27, 2017
Είναι από τα βιβλία τα οποία καθώς εξελίσσεται η υπόθεση σου προκαλεί άγχος κ ταραχή για τη συνέχεια.
Οι ιστορίες που εξελίσσονται είναι η ζωή της Αννας στην Αθήνα του σήμερα κ η ζωή της Αννέτας κάπου στα Επτάνησα τον 17ο αιώνα. Η μια δεν έχει καμία σχέση με την άλλη, όμως με κάποιο τρόπο συνδέονται!
Πολύ όμορφη ιστορία που κρατάει αμείωτο το ενδιαφέρον.
Οι ιστορίες που εξελίσσονται είναι η ζωή της Αννας στην Αθήνα του σήμερα κ η ζωή της Αννέτας κάπου στα Επτάνησα τον 17ο αιώνα. Η μια δεν έχει καμία σχέση με την άλλη, όμως με κάποιο τρόπο συνδέονται!
Πολύ όμορφη ιστορία που κρατάει αμείωτο το ενδιαφέρον.
December 3, 2021
2,5 ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ
Ένα αρκετά καλό βιβλίο το οποίο ανήκει στην λεγόμενη γυναικεία λογοτεχνία. Το έργο μιλάει για δύο ιστορίες που εξελίσσονται παράλληλα. Εδώ ξεκινάει το σημείο που δεν μου άρεσε και από την αρχή λόγω των ονομάτων καταλαβαίνεις ότι οι ήρωες και η αγάπη τους συναντιούνται και στο παρόν και στο μέλλον. Το πρώτο μισό του βιβλίου είναι ιδιαίτερα κουραστικό και προβλέψιμο (όχι ότι το υπόλοιπο δεν είναι). Στο δεύτερο μισό έχει κάποια δράση ωστόσο δεν είναι ικανή να το σώσει. Ορισμένα σημεία είναι πολύ κουραστικά ειδικά στην ιστορία του παρόντος, όπου την πρωταγωνίστρια θα μπορούσες να την πεις και τον πιο αφελή άνθρωπο του κόσμου. Ενώ είχε όλες τις ενδείξεις μπροστά της δεν έβλεπε τα οφθαλμοφανή και αυτό ήταν εκνευριστικό. Το τέλος του βιβλίου ήταν το αναμενόμενο, ωστόσο σε σχέση με τα άλλα δεν ήταν τόσο ενοχλητικό. Γενικά σαν αναγνώστρια με άφησε μέτρια ικανοποιημένη σε σημείο ότι ήταν ευχάριστο να περάσεις την ώρα σου. Δεν ξέρω πλέον αν είμαι διατεθειμένη να διαβάσω και άλλα βιβλία της συγγραφέως, έχοντας την ήδη επιλέξει στο παρελθόν, καθώς όλα είναι στο ίδιο στυλ με πολλές επαναλήψεις σε διαφορετικές χρονικές περιόδους.
Ένα αρκετά καλό βιβλίο το οποίο ανήκει στην λεγόμενη γυναικεία λογοτεχνία. Το έργο μιλάει για δύο ιστορίες που εξελίσσονται παράλληλα. Εδώ ξεκινάει το σημείο που δεν μου άρεσε και από την αρχή λόγω των ονομάτων καταλαβαίνεις ότι οι ήρωες και η αγάπη τους συναντιούνται και στο παρόν και στο μέλλον. Το πρώτο μισό του βιβλίου είναι ιδιαίτερα κουραστικό και προβλέψιμο (όχι ότι το υπόλοιπο δεν είναι). Στο δεύτερο μισό έχει κάποια δράση ωστόσο δεν είναι ικανή να το σώσει. Ορισμένα σημεία είναι πολύ κουραστικά ειδικά στην ιστορία του παρόντος, όπου την πρωταγωνίστρια θα μπορούσες να την πεις και τον πιο αφελή άνθρωπο του κόσμου. Ενώ είχε όλες τις ενδείξεις μπροστά της δεν έβλεπε τα οφθαλμοφανή και αυτό ήταν εκνευριστικό. Το τέλος του βιβλίου ήταν το αναμενόμενο, ωστόσο σε σχέση με τα άλλα δεν ήταν τόσο ενοχλητικό. Γενικά σαν αναγνώστρια με άφησε μέτρια ικανοποιημένη σε σημείο ότι ήταν ευχάριστο να περάσεις την ώρα σου. Δεν ξέρω πλέον αν είμαι διατεθειμένη να διαβάσω και άλλα βιβλία της συγγραφέως, έχοντας την ήδη επιλέξει στο παρελθόν, καθώς όλα είναι στο ίδιο στυλ με πολλές επαναλήψεις σε διαφορετικές χρονικές περιόδους.
November 7, 2016
Πολύ ωραίο βιβλίο!!! Δύο πολύ ενδιαφέρουσες ιστορίες αγάπης που εξελίσονται σε διαφορετικές εποχές και εντέλει έρχονται και δένουν τόσο όμορφα. Νομίζω πως αυτό είναι και ένα από τα πιο δυνατά σημεία της κυρίας Ιωάννου (Κρίνοντας από τα δύο βιβλία της που έχω διαβάσει έως τώρα, την Κασσάνδρα και το Τραγούδι της Αννέτας). Το πως καταφέρνει να ενώσει ανθρώπους και ιστορίες από διαφορετικό τόπο και χρόνο και να δώσει ένα τόσο άρτιο συνολικά αποτέλεσμα. Αγαπώ λίγο περισσότερο το κομμάτι του βιβλίου που εξελίσσεται στο παρελθόν, γιατί με μάγεψε τόσο με τις περιγραφές όσο και με την πολύ όμορφη γλώσσα της εποχής που χρησιμοποιεί.
March 8, 2025
Η ιστορία ήταν καλή αλλά με ενοχλούσε στο διάβασμα η διαρκής αίσθηση της αναμονής μιας τραγωδίας. Με απέτρεπε από το να διαβάσω με διάθεση το βιβλίο. Πιο πολύ απ όλα μου άρεσε η χρήση της ντοπιολαλιάς και της επτανήσιας διαλέκτου στην πρώτη ιστορία.
September 29, 2018
Πάρα πολύ καλό βιβλίο!
Κρατά αμείωτο το ενδιαφέρον και για τις δύο ιστορίες. Το διάβασα σε δύο μέρες...
Κρατά αμείωτο το ενδιαφέρον και για τις δύο ιστορίες. Το διάβασα σε δύο μέρες...
March 21, 2019
Δυο ιστοριες σε ενα βιβλιο!πολυ καλο!
April 28, 2016
Πως μπορεί ένα τραγούδι να είναι ο κρίκος των δύο ιστοριών!!Και όμως η κυρία Ιωάννου το φαντάζεται και μας το προσφέρει με μία πλοκή δεμένη χρονικά και όμορφα δομημένη με τις εναλλαγές του χρόνου χωρίς κενά,χωρίς να κουράζει με γρήγορη δράση.Γραφή απλή,κατανοητή και σφήνα η διάλεκτος του τόπου.Δύο παράλληλες ιστορίες στο παρελθόν και στο τώρα και σαφώς δίνω το προβάδισμα το χθες γιατί η ιστορία του σήμερα νομίζω είχε κάποιες υπερβολές,παρ'όλο που θίγει ένα τεράστιο θέμα καθώς επίσης τις μεγάλες αλήθειες που απασχολούν τον καθένα μας και που η ψυχή αναζητά να βρει μία διέξοδο.Ωραία και πολύ ατμοσφαιρική η περίοδος του παρελθόντος με τα ήθη και τα έθιμα της εποχής και τους ολοζώντανους χαρακτήρες που σε παρασύρουν στο διάβα τους και νομίζεις ότι είσαι ο αόρατος συνταξιδιώτης τους.Γυναίκες που η μοίρα τους θέλει κάτω από τον ζυγό πανίσχυρων ανδρών και που προσπαθούν να απεγκλωβισθούν και να αποδοθεί η κάθαρση και η δικαίωση..Έχει στοιχεία μυστηρίου,αστυνομικού,έρωτα αλλά και μεταφυσικού.Πολλά συναισθήματα ευχάριστα και δυσάρεστα αποκομίζεις και προβληματισμούς για τις ανθρώπινες σχέσεις.Μου άρεσε και νομίζω καλύτερο από την Κασσάνδρα.
February 2, 2016
Η δευτερη αποπειρα συγγραφης της κυριας Δημητρας και οφειλω να πω πως ηταν ενα σκαλι καλυτερη απο την πρωτη! Το βιβλιο με κρατουσε συνεχεια σε αγωνια και με κομμενη την ανασα! Υπηρχε και παλι το στοιχειο των δυο εναλλασσομενων χρονικων περιοδων, λιγη δοση φανταστικου και αλληλενδετων γεγονοτων! Η συγγραφη ερρεε αβιαστα και η μια εξελιξη διαδεχοταν την αλλη! Το διαβασα γρηγορα και οσες ωρες δεν το ειχα στα χερια μου σκευτομουν πιθανα σεναρια για το τελος! Πολυ καλοφτιαγμενη ιστοριακαι οι ηρωες ηταν πραγματικα ζωντανοι και ρεαλιστικοι! Και στα δυο βιβλια της η κυρια Δημητρα εξηγει στο τελος την εμπνευση του βιβλιου της αυτο ειναι ενα στοιχειο που πραγματικα μου αρεσει! Αξιζει να κοσμουν καθε βιβλιοθηκη τα βιβλια της κυριας Δημητρα! Πολλα μπραβο!
This entire review has been hidden because of spoilers.
January 3, 2015
Από τα ωραιότερα βιβλία, που διάβασα ποτέ. Καλογραμμένο, με φοβερή ιστορία και πλοκή, συνδέει άψογα το παρόν με το παρελθόν και συνθέτει δύο καταπληκτικές ιστορίες, που σε κρατούν σε εγρήγορση και αγωνία.
Βιβλίο, που δεν μπορείς να αφήσεις από τα χέρια σου!
Βιβλίο, που δεν μπορείς να αφήσεις από τα χέρια σου!
June 4, 2015
Πολύ καλογραμμένο. ..με ωραίο σενάριο. ..ανάλαφρο. ..με έρωτα και σασπένς. ...
Displaying 1 - 22 of 22 reviews