What do you think?
Rate this book
219 ημέρες βροχής
Βρέχει στη μικρή επαρχιακή πόλη. Μήνες ολόκληρους βρέχει διαρκώς νύχτα και μέρα. Κανένας δε θυμόταν ξανά κάτι τέτοιο και όλοι απορούσαν. Πρώτα ήρθε το νερό, ακράτητο ξεχύθηκε παντού, στους δρόμους, στα σοκάκια, μέσα στα σπίτια πάλευε να μπει. Ήρθε η υγρασία. Στον αέρα κάθισε, στους τοίχους, στα κόκαλα των ανθρώπων. Ήρθε κι η λάσπη, που κολλημένη πάνω στα παπούτσια τη σέρνανε μαζί τους. Η γκρίνια, η φαγωμάρα τους κατάτρωγε. Φτάσαν στα όριά τους ώσπου συνήθισαν. Σιωπηλά το αποδέχτηκαν και συνεχίσαν τη ζωή τους χολωμένοι.
Τέλος, ήρθε και το μεγάλο κακό. Η συμφορά που αδιακρίτως χτύπησε τα σπιτικά τους. Ήρθαν οι φόνοι. Ο θάνατος.
Σάββατο μεσημέρι βρήκαν το πρώτο θύμα, τη δωδεκάχρονη Κατίνα Τσαπακίδη. Ο αστυνόμος Σκιαδάς ανήσυχος κι εξοργισμένος ψάχνει να βρει το «ποιος και το γιατί». Κι αυτά που βρίσκει τον τρομάζουν. Ο Τύπος, η κοινωνία, οι ανώτεροί του, μα πάνω απ’ όλα, η συνείδησή του τον καταδιώκουν. Πολλά τα πρόσωπα, πολλά τα θύματα κι ο χρόνος τον πιέζει.
Χάος γύρω του, βροχή και αίμα. Καράβι ακυβέρνητο ο κόσμος και ο Θεός απών. Ή μήπως όχι;
Τέλος, ήρθε και το μεγάλο κακό. Η συμφορά που αδιακρίτως χτύπησε τα σπιτικά τους. Ήρθαν οι φόνοι. Ο θάνατος.
Σάββατο μεσημέρι βρήκαν το πρώτο θύμα, τη δωδεκάχρονη Κατίνα Τσαπακίδη. Ο αστυνόμος Σκιαδάς ανήσυχος κι εξοργισμένος ψάχνει να βρει το «ποιος και το γιατί». Κι αυτά που βρίσκει τον τρομάζουν. Ο Τύπος, η κοινωνία, οι ανώτεροί του, μα πάνω απ’ όλα, η συνείδησή του τον καταδιώκουν. Πολλά τα πρόσωπα, πολλά τα θύματα κι ο χρόνος τον πιέζει.
Χάος γύρω του, βροχή και αίμα. Καράβι ακυβέρνητο ο κόσμος και ο Θεός απών. Ή μήπως όχι;
456 pages, Paperback
First published October 7, 2014
1 person is currently reading
70 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 32 reviews
June 20, 2016
Είναι η πρώτη φορά που έπιασα βιβλίο της κ. Βακάλη στα χέρια μου και πραγματικά μπορώ να πω ότι έμεινα πολύ ευχαριστημένη. Η ιστορία είναι ευφυέστατη, από την αρχή μέχρι το τέλος. Είναι αδύνατον ο αναγνώστης να φανταστεί το τι θα επακολουθήσει, διότι η πλοκή είναι εξαιρετική και το κλείσιμο αναπάντεχο. Εκτός όμως από το ίδιο το μυστήριο –που είναι ο κύριος άξονας της ιστορίας- γύρω από αυτό περιπλέκονται χαρακτήρες, ήρωες άγνωστοι μεταξύ τους, που συνδέονται με κάποιο τρόπο με αυτή την απίθανη ιστορία. Η συγγραφέας στέκεται πολύ στην ψυχογράφηση των ηρώων και το κάνει αρκετά καλά.
Στα πλην του βιβλίου είναι η λίγο αργή αφήγηση, με τις υπεραναλυτικές λεπτομέρειες, κυρίως στα συναισθήματα των ηρώων, που μερικές φορές τύχαινε να επαναλαμβάνονται.
Εν τέλει μου άρεσε πολύ.
Στα πλην του βιβλίου είναι η λίγο αργή αφήγηση, με τις υπεραναλυτικές λεπτομέρειες, κυρίως στα συναισθήματα των ηρώων, που μερικές φορές τύχαινε να επαναλαμβάνονται.
Εν τέλει μου άρεσε πολύ.
March 10, 2016
Έχω ανάμεικτα συναισθήματα γι αυτό το βιβλίο. Από τη μία χάρηκα που ανακάλυψα μια καινούρια συγγραφέα με άψογο λόγο, από την άλλη η πλοκή μου φάνηκε κοινότυπη. Πολλές φορές διαβαζοντας Έλληνες συγγραφείς (και να μου συγχωρεθει αυτό, είναι προσωπική μου άποψη -και φυσικά δεν μιλάω για όλους τους Έλληες συγγραφείς) αισθάνομαι πως διάβαζω την ίδια ιστορία με διαφορετικό τρόπο. Θα ήθελα να διαβαζω περισσότερες πρωτότυπες ιστορίες.
February 20, 2016
Πολύ βροχή ρε παιδάκι μου… Μούλιασα… τόση βροχή που μούλιασε όχι μόνο το έξω μου αλλά και το από μέσα μου… Λοιπόν…
Σε μια μικρή επαρχιακή πόλη (κάπου, κάποτε… σίγουρα όμως κοντά στη Θεσσαλονίκη, τη νύμφη του Βορρά), βρέχει ασταμάτητα… μα ασταμάτητα όμως… και μέσα σ’αυτή τη βροχή, τα νεύρα σπάνε, (λάθος μεγάλο αδελφέ, η υγρασία κάνει καλό στο δέρμα, το τσιτώνει – τύφλα να ‘χουν οι ενυδατικές by the way) και κάποιοι ή κάποια ή κάποιος το πάνε το πράγμα λίγο παραπέρα κι αρχίζουν οι φόνοι.
Κι όχι φόνοι ό,τι νάναι που περνάνε απαρατήρητοι… φόνοι πρώτης γραμμής που αφορούν πιτσιρίκια και δεν γίνεται κι ο πιο ψύχραιμος, ο πιο sang-froid, o πιο ψυχρόαιμος δηλαδή, θα πάθει ένα ταράκουλο βρε παιδί μου… γιατί δεν είναι ένας φόνος, είναι μια σειρά φόνων, μιλάμε πλέον για έναν κλασικό serial killer (που είσαι Hollywood)!!!
Και τσουπ! Νάτος τώρα ο αστυνόμος Σκιαδάς να ψάχνει να βρει λύση στο αίνιγμα… και νάτον από εδώ ανακρίσεις και νάτον από κει άλλες ανακρίσεις…
Και μαζί με τις ανακρίσεις, να και τα κρυμμένα μυστικά που κρύβει η κάθε οικογένεια και να τα απωθημένα που έχουν μείνει απωθημένα και να…
Ε! δεν θα σας τα πω και όλα…
My opinion?
Πολύ γαμάτη ιδέα… ενδιαφέρουσα ιστορία… Βέβαια δεν το λες κλασικό αστυνομικό ούτε φυσικά κλασικό ψυχογράφημα ούτε κλασικό κοινωνιολογικό… Λίγο απ’όλα… Μια ερζάτς κατάσταση που δεν είναι απαραιτήτως κακή…
Μου κράτησε καλή συντροφιά αν και με στεναχώρεσε ως γονιό… Τι νομίζετε τα σκορόφιδα δεν αυξανόμαστε και δεν πληθυνόμαστε; Και αυγά κάνουμε και κομπλεξαρισμένα σκοροφιδάκια μεγαλώνουμε, απ'όλα... Με μπούκωσε σε κάποια σημεία…
Και το τέλος καλό… αλλά θα ήθελα λίγο παραπάνω τους μονολόγους του/της δολοφόνου… λίγο περισσότερη εμβάθυνση στον ψυχισμό του/της…
Κι επειδή πρέπει να βάλω μια βαθμολογία και δεν ξέρω τι… είμαι κάπου ανάμεσα στο 7 και στο 8, ας βάλω λοιπόν το ενδιάμεσο
Βαθμολογία λοιπόν: 7,5
Σε μια μικρή επαρχιακή πόλη (κάπου, κάποτε… σίγουρα όμως κοντά στη Θεσσαλονίκη, τη νύμφη του Βορρά), βρέχει ασταμάτητα… μα ασταμάτητα όμως… και μέσα σ’αυτή τη βροχή, τα νεύρα σπάνε, (λάθος μεγάλο αδελφέ, η υγρασία κάνει καλό στο δέρμα, το τσιτώνει – τύφλα να ‘χουν οι ενυδατικές by the way) και κάποιοι ή κάποια ή κάποιος το πάνε το πράγμα λίγο παραπέρα κι αρχίζουν οι φόνοι.
Κι όχι φόνοι ό,τι νάναι που περνάνε απαρατήρητοι… φόνοι πρώτης γραμμής που αφορούν πιτσιρίκια και δεν γίνεται κι ο πιο ψύχραιμος, ο πιο sang-froid, o πιο ψυχρόαιμος δηλαδή, θα πάθει ένα ταράκουλο βρε παιδί μου… γιατί δεν είναι ένας φόνος, είναι μια σειρά φόνων, μιλάμε πλέον για έναν κλασικό serial killer (που είσαι Hollywood)!!!
Και τσουπ! Νάτος τώρα ο αστυνόμος Σκιαδάς να ψάχνει να βρει λύση στο αίνιγμα… και νάτον από εδώ ανακρίσεις και νάτον από κει άλλες ανακρίσεις…
Και μαζί με τις ανακρίσεις, να και τα κρυμμένα μυστικά που κρύβει η κάθε οικογένεια και να τα απωθημένα που έχουν μείνει απωθημένα και να…
Ε! δεν θα σας τα πω και όλα…
My opinion?
Πολύ γαμάτη ιδέα… ενδιαφέρουσα ιστορία… Βέβαια δεν το λες κλασικό αστυνομικό ούτε φυσικά κλασικό ψυχογράφημα ούτε κλασικό κοινωνιολογικό… Λίγο απ’όλα… Μια ερζάτς κατάσταση που δεν είναι απαραιτήτως κακή…
Μου κράτησε καλή συντροφιά αν και με στεναχώρεσε ως γονιό… Τι νομίζετε τα σκορόφιδα δεν αυξανόμαστε και δεν πληθυνόμαστε; Και αυγά κάνουμε και κομπλεξαρισμένα σκοροφιδάκια μεγαλώνουμε, απ'όλα... Με μπούκωσε σε κάποια σημεία…
Και το τέλος καλό… αλλά θα ήθελα λίγο παραπάνω τους μονολόγους του/της δολοφόνου… λίγο περισσότερη εμβάθυνση στον ψυχισμό του/της…
Κι επειδή πρέπει να βάλω μια βαθμολογία και δεν ξέρω τι… είμαι κάπου ανάμεσα στο 7 και στο 8, ας βάλω λοιπόν το ενδιάμεσο
Βαθμολογία λοιπόν: 7,5
January 27, 2019
5 σε ελληνίδα συγγραφέα αστυνομικού μυθιστορήματος! Ω, ναι!!
Έβαλα 5 για πολλούς λόγους. Πρώτον ξεκινώντας τις πρώτες σελίδες μού ήρθαν αμέσως εικόνες. Παλιές γειτονιές με νεοκλασσικά σπίτια, πλούσιες οικογένειες με κύρος κ όνομα. Γειτονιές φτωχικές, κλειστές κοινωνίες στις οποίες υπάρχουν μυστικά. Άνθρωποι, με πάθη, άνθρωποι που έχουν κάνει λάθη. Άλλοι που μετάνιωσαν, που δε μίλησαν, που δεν έφυγαν όταν έπρεπε. Άνθρωποι που ζούνε δυστυχισμένοι, με μια απέραντη θλίψη μέσα τους. Η οδύνη τους σκίζει τα σωθικά...τους γερνά, τους ισοπεδώνει.
Δεύτερον, μού ξύπνησε πολλά συναισθήματα. Αγχώθηκα, θύμωσα, πόνεσα, οργίστηκα, ΦΩΝΑΞΑ, ζήτησα εκδίκηση και δικαίωση.
Τρίτον, το 5αρι μπήκε γιατί έχει γρήγορη πλοκή, ιδιαίτερους χαρακτήρες, ανατρεπτικό τέλος κ φυσικά επέρχεται η κάθαρση!
Έβαλα 5 για πολλούς λόγους. Πρώτον ξεκινώντας τις πρώτες σελίδες μού ήρθαν αμέσως εικόνες. Παλιές γειτονιές με νεοκλασσικά σπίτια, πλούσιες οικογένειες με κύρος κ όνομα. Γειτονιές φτωχικές, κλειστές κοινωνίες στις οποίες υπάρχουν μυστικά. Άνθρωποι, με πάθη, άνθρωποι που έχουν κάνει λάθη. Άλλοι που μετάνιωσαν, που δε μίλησαν, που δεν έφυγαν όταν έπρεπε. Άνθρωποι που ζούνε δυστυχισμένοι, με μια απέραντη θλίψη μέσα τους. Η οδύνη τους σκίζει τα σωθικά...τους γερνά, τους ισοπεδώνει.
Δεύτερον, μού ξύπνησε πολλά συναισθήματα. Αγχώθηκα, θύμωσα, πόνεσα, οργίστηκα, ΦΩΝΑΞΑ, ζήτησα εκδίκηση και δικαίωση.
Τρίτον, το 5αρι μπήκε γιατί έχει γρήγορη πλοκή, ιδιαίτερους χαρακτήρες, ανατρεπτικό τέλος κ φυσικά επέρχεται η κάθαρση!
September 9, 2015
Είναι ένα βιβλίο που δεν θα το χαρακτηριζα αστυνομικό αλλά περισσότερο αστυνομικό κοινωνικό δράμα.Οι χαρακτήρες είναι για άλλη μια φορά ολοζώντανοι και ενδιαφέροντες.Και η αλήθεια είναι
οτι στην αρχή μπερδευτηκα γιατί είναι πολλοί και φαινομενικά άσχετοι μεταξυ τους.Αλλα στη συνέχεια το κουβάρι ξετυλίγεται και σιγά σιγά ολα μπαίνουν στη θέση τους.Η συγγραφέας έχει έναν τρόπο να σε μεταφέρει σ'αυτην την πόλη,να σου γνωρίσει αυτούς τους απλούς καθημερινούς ανθρώπους με τα προβλήματα τους ,τα μυστικά τους,τα λάθη τους,τον πόνο που κουβαλάνε,έναν τρόπο που είναι τόσο άμεσος που σε κάνει να νιώθεις σαν να κάθεσαι στο τραπέζι μαζι τους και να μυρίζεις τη σούπα που τρώνε.
οτι στην αρχή μπερδευτηκα γιατί είναι πολλοί και φαινομενικά άσχετοι μεταξυ τους.Αλλα στη συνέχεια το κουβάρι ξετυλίγεται και σιγά σιγά ολα μπαίνουν στη θέση τους.Η συγγραφέας έχει έναν τρόπο να σε μεταφέρει σ'αυτην την πόλη,να σου γνωρίσει αυτούς τους απλούς καθημερινούς ανθρώπους με τα προβλήματα τους ,τα μυστικά τους,τα λάθη τους,τον πόνο που κουβαλάνε,έναν τρόπο που είναι τόσο άμεσος που σε κάνει να νιώθεις σαν να κάθεσαι στο τραπέζι μαζι τους και να μυρίζεις τη σούπα που τρώνε.
February 29, 2016
'Εχοντας διαβάσει το πρώτο βιβλίο της συγγραφέως, προσδοκούσα την έκδοση του δεύτερου. Ήταν ένα βιβλίο καλογραμμένο, με πολύ καλά δομημένους χαρακτήρες και μυστήριο που σε κρατούσε σε αγωνία..
October 11, 2014
219 μέρες βροχής, 219 μέρες ασταμάτητης νεροποντής. Ένα παράδοξο για τα ελληνικά καιρικά φαινόμενα γεγονός αποτελεί το φόντο για την πιο πρωτότυπη αστυνομική ιστορία που έχω διαβάσει ποτέ. Μια μικρή επαρχιακή πόλη της βόρειας Ελλάδας βρέχεται ασταμάτητα από καταρράκτες νερού που της χαρίζει το Καλό (ή το Κακό) απλόχερα. Οι κάτοικοι δεν προλαβαίνουν να προσαρμοστούν, να συνηθίσουν, να εντάξουν μέσα τους αυτό το γεγονός, όταν αρχίζουν φόνοι μικρών παιδιών. Άγγελοι που δεν πρόλαβαν να τραγουδήσουν τον ύμνο της ζωής, βρίσκονται δολοφονημένοι απάνθρωπα, με σβησμένα μάτια, με παγωμένα χείλια, με ασάλευτες καρδούλες. Κλωστές που κόπηκαν, λες, άτσαλα και βιαστικά από κακότεχνο ράφτη. Ποιος σκοτώνει; Γιατί; Με ποιο δικαίωμα; Πόσο άσχημα επέδρασε στον ψυχισμό του δολοφόνου η αφειδώλευτη υδρόπτωση;
Ένα από τα δυνατότερα, ανατρεπτικότερα αστυνομικά και ταυτόχρονα ένα από τα διεισδυτικότερα και ρεαλιστικότερα κοινωνικά μυθιστορήματα που έχουν κυκλοφορήσει ως τώρα. Οι κατά συρροήν φόνοι είναι η ευκαιρία και η αφορμή για τη συγγραφέα να δημιουργήσει χαρακτήρες ολοζώντανους και αληθινούς, να παρουσιάσει τις σχέσεις μεταξύ των κατοίκων μιας πόλης αλλά και μεταξύ των ίδιων των μελών μιας οικογένειας. Οι ενδοοικογενειακές διαφορές, τα όνειρα και οι προσδοκίες μιας ζωής που διαψεύδονται, ο αταβισμός και η απληστία, η προδοσία και η ενοχή, είναι στοιχεία που συγκρατούν ένα χορό κλειστό, ομόκεντρο, από τον οποίο κανείς από τους συμμετέχοντες δεν μπορεί να ξεφύγει. Και η ποιητική, αριστοτεχνική γραφή της αγαπημένης λογοτέχνιδος, να ντύνει όσο γίνεται πιο τρυφερά την ωμότητα και τη βία. Όσοι διάβασαν το Και γύρω τους η θάλασσα και αγάπησαν το στυλ και το ύφος της κυρίας Βακάλη, θα ανατριχιάσουν με το πόσο πολύ δένει αυτός ο τρόπος γραφής με μια αστυνομική ιστορία. Η αγωνία και η ποίηση αναπαριστούν το πιο παράδοξο και ταιριαστό ζευγάρι που τροχοπεδεί με τα παγοπέδιλα της βίας στην εύθραστη παγωμένη λίμνη της ανάγνωσης.
Δεν υπάρχει καταιγιστική δράση και πιστολίδι, ούτε το κλασικό τρίπτυχο «ποιος σκοτώνει-πώς τον πιάνουμε-τι του κάνουμε», ούτε βαρετές και ατελείωτες καταθέσεις μαρτύρων ή υπερβολικά πολλά πρόσωπα και περίπλοκες καταστάσεις. Κι όμως αυτή ακριβώς είναι η γοητεία και η πρωτοτυπία του. Σαν προκομμένη αράχνη, η συγγραφέας στήνει έναν ιστό σφιχτοπλεγμένο, αριστοτεχνικό και αόρατο για το αθώο μάτι. Κάθε κλωστή δεμένη με την άλλη, κάθε πλέξη τυλιγμένη γύρω από τους πρωταγωνιστές του βιβλίου. Και ο ιστός απλώνεται, όλο και απλώνεται και σφίγγει και τυλίγει και παρασέρνει σε μια κλειστοφοβική ατμόσφαιρα, όπου το φως στο βάθος είναι ελάχιστο και οι ανάσες αντηχούν στους γύρω τοίχους.
Η Σταυρούλα και ο Παντελής Μπίσκας, ο Χαρίλαος και η Φωφώ Παπαδήμα, ο Ανάργυρος Σταφιδόγλου, ο Θεμιστοκλής Θρασυβουλίδης και η Καλλιρρόη Καραντώνη, ο Νικήτας Συμεωνίδης, ο Άγγελος είναι άνθρωποι με μίση, πάθη, κρυμμένα μυστικά και ενοχές για τα λάθη του παρελθόντος ή και του παρόντος. Τοποθετούνται σταδιακά στην πλοκή του μυθιστορήματος, δε βιάζονται να επικοινωνήσουν με τον αναγνώστη, αγωνίζονται να συνηθίσουν την ακατάπαυστη βροχή, πιέζονται να αγνοήσουν τον σκοτεινό τους εαυτό και να συνεχίσουν την επιφανειακά ατάραχη ζωή τους. Ακόμη και οι δευτεραγωνιστές συστήνονται, απλώνουν τη ζωή τους μπροστά σου, σε καλούν να τους γνωρίσεις, να ρίξεις μια κλεφτή ματιά και μετά να συνεχίσεις να ψάχνεις τον δολοφόνο. Μια σύζυγος βυθισμένη στη σιωπή της ψυχής μετά τον άδικο χαμό του παιδιού της, ένας πάμπλουτος τοκογλύφος που δε διστάζει να ζητήσει ανήθικα ανταλλάγματα, μια γυναίκα που κεντά παντού το μονόγραμμά της, μια νοσοκόμα που θρηνεί τον χαμό του αδελφού της ώσπου να της χτυπήσει την πόρτα ο έρωτας, ένας γιος μεγαλέμπορου που παρατά περιουσία και μαγαζί για να σπουδάσει μουσική, κάτοικοι μιας πόλης που ξυπνά κάθε μέρα μούσκεμα από τη βροχή, ιδρωμένη από την αγωνία για το επόμενο θύμα.
Οι μονόλογοι του δολοφόνου είναι συγκλονιστικοί και ο τρόπος σκέψης του ανατριχιαστικός! «Γι’ αυτό και στράφηκα προς τα παιδιά. Ψυχές καινούργιες, φρέσκες. Tabulae rasae! Αλαβάστρινες, γυαλιστερές επιφάνειες. Χωρίς τις χαρακιές της γνώσης, δίχως τις γρατζουνιές της εμπειρίας. Άψογες ψυχές, παρθένες...» (σελ. 401). Και σκοτώνει. Δε διστάζει να αφαιρέσει αθώες ζωές για να σκιτσάρει το δικό του σχέδιο, να ζωγραφίσει τον δικό του αιμάτινο πίνακα. Το αίμα ανακατεύεται με το νερό, ρέουν αντάμα προς τις σχάρες των υπονόμων και τις διψασμένες ρίζες των δέντρων. Λεύτερη, ανακουφισμένη φεύγει η ψυχή των μικρών πλασμάτων κι ο αναγνώστης θυμώνει όλο και περισσότερο με τον Αστυνόμο Σκιαδά που έχει αναλάβει τη διαλεύκανση.
Ο Σκιαδάς, ένας από τους πιο ανθρώπινους, ρεαλιστικά δοσμένους αστυνομικούς που έχω συναντήσει, οξυδερκής, ταπεινός, μοναχικός, πιστός στο καθήκον, καλείται να εξιχνιάσει αυτήν τη δύσκολη υπόθεση. Ένας άνθρωπος ερωτικά μόνος, χώνεται στα άδυτα του λαβύρινθου, κυνηγάει τον ένοχο και συναντάει τον έρωτα στα μάτια μιας γυναίκας που αλλάζει τη νοοτροπία του, τον αναστατώνει, τον φέρνει αντιμέτωπο με τρυφερές αναμνήσεις γεγονότων που έχει ξεχάσει πια. Κι αγωνίζεται να εκτελέσει τα καθήκοντά του αλλά και να ξεκινήσει μια σχέση που θα του χαρίσει την τρυφερότητα, τη φροντίδα, το νοιάξιμο, τον έρωτα που έχουν κρυφτεί από τα μάτια του.
Όλες οι λέξεις έχουν θέση στο βιβλίο, όλα τα περιστατικά έχουν λόγο ύπαρξης. Η ματιά της συγγραφέως είναι κοφτερή σα νυστέρι, φωτογραφίζει διαπροσωπικές σχέσεις παραστατικότατα και επιλέγει να περιγράψει ενδιαφέρουσες φυσιογνωμίες. Ο αναγνώστης, όταν ξεκινήσει αυτό το ταξίδι, είμαι σίγουρος ότι δε θα το αφήσει από τα χέρια του. Το φινάλε του βιβλίου θα το θυμάμαι για πολύ καιρό. Ανατρέπει τα πάντα και δίνει μια μαχαιριά στην καρδιά τόσο δυνατή που χάνει πολλούς χτύπους. Με αυτό το βιβλίο η συγγραφέας κάνει ένα μεγάλο άλμα προς τη βελτίωση και προχωρά ακόμη πιο κοντά στη συγγραφική ολοκλήρωση. Το Και γύρω τους η θάλασσα το αγάπησα, όμως το 219 ημέρες βροχής το λάτρεψα.
Ένα από τα δυνατότερα, ανατρεπτικότερα αστυνομικά και ταυτόχρονα ένα από τα διεισδυτικότερα και ρεαλιστικότερα κοινωνικά μυθιστορήματα που έχουν κυκλοφορήσει ως τώρα. Οι κατά συρροήν φόνοι είναι η ευκαιρία και η αφορμή για τη συγγραφέα να δημιουργήσει χαρακτήρες ολοζώντανους και αληθινούς, να παρουσιάσει τις σχέσεις μεταξύ των κατοίκων μιας πόλης αλλά και μεταξύ των ίδιων των μελών μιας οικογένειας. Οι ενδοοικογενειακές διαφορές, τα όνειρα και οι προσδοκίες μιας ζωής που διαψεύδονται, ο αταβισμός και η απληστία, η προδοσία και η ενοχή, είναι στοιχεία που συγκρατούν ένα χορό κλειστό, ομόκεντρο, από τον οποίο κανείς από τους συμμετέχοντες δεν μπορεί να ξεφύγει. Και η ποιητική, αριστοτεχνική γραφή της αγαπημένης λογοτέχνιδος, να ντύνει όσο γίνεται πιο τρυφερά την ωμότητα και τη βία. Όσοι διάβασαν το Και γύρω τους η θάλασσα και αγάπησαν το στυλ και το ύφος της κυρίας Βακάλη, θα ανατριχιάσουν με το πόσο πολύ δένει αυτός ο τρόπος γραφής με μια αστυνομική ιστορία. Η αγωνία και η ποίηση αναπαριστούν το πιο παράδοξο και ταιριαστό ζευγάρι που τροχοπεδεί με τα παγοπέδιλα της βίας στην εύθραστη παγωμένη λίμνη της ανάγνωσης.
Δεν υπάρχει καταιγιστική δράση και πιστολίδι, ούτε το κλασικό τρίπτυχο «ποιος σκοτώνει-πώς τον πιάνουμε-τι του κάνουμε», ούτε βαρετές και ατελείωτες καταθέσεις μαρτύρων ή υπερβολικά πολλά πρόσωπα και περίπλοκες καταστάσεις. Κι όμως αυτή ακριβώς είναι η γοητεία και η πρωτοτυπία του. Σαν προκομμένη αράχνη, η συγγραφέας στήνει έναν ιστό σφιχτοπλεγμένο, αριστοτεχνικό και αόρατο για το αθώο μάτι. Κάθε κλωστή δεμένη με την άλλη, κάθε πλέξη τυλιγμένη γύρω από τους πρωταγωνιστές του βιβλίου. Και ο ιστός απλώνεται, όλο και απλώνεται και σφίγγει και τυλίγει και παρασέρνει σε μια κλειστοφοβική ατμόσφαιρα, όπου το φως στο βάθος είναι ελάχιστο και οι ανάσες αντηχούν στους γύρω τοίχους.
Η Σταυρούλα και ο Παντελής Μπίσκας, ο Χαρίλαος και η Φωφώ Παπαδήμα, ο Ανάργυρος Σταφιδόγλου, ο Θεμιστοκλής Θρασυβουλίδης και η Καλλιρρόη Καραντώνη, ο Νικήτας Συμεωνίδης, ο Άγγελος είναι άνθρωποι με μίση, πάθη, κρυμμένα μυστικά και ενοχές για τα λάθη του παρελθόντος ή και του παρόντος. Τοποθετούνται σταδιακά στην πλοκή του μυθιστορήματος, δε βιάζονται να επικοινωνήσουν με τον αναγνώστη, αγωνίζονται να συνηθίσουν την ακατάπαυστη βροχή, πιέζονται να αγνοήσουν τον σκοτεινό τους εαυτό και να συνεχίσουν την επιφανειακά ατάραχη ζωή τους. Ακόμη και οι δευτεραγωνιστές συστήνονται, απλώνουν τη ζωή τους μπροστά σου, σε καλούν να τους γνωρίσεις, να ρίξεις μια κλεφτή ματιά και μετά να συνεχίσεις να ψάχνεις τον δολοφόνο. Μια σύζυγος βυθισμένη στη σιωπή της ψυχής μετά τον άδικο χαμό του παιδιού της, ένας πάμπλουτος τοκογλύφος που δε διστάζει να ζητήσει ανήθικα ανταλλάγματα, μια γυναίκα που κεντά παντού το μονόγραμμά της, μια νοσοκόμα που θρηνεί τον χαμό του αδελφού της ώσπου να της χτυπήσει την πόρτα ο έρωτας, ένας γιος μεγαλέμπορου που παρατά περιουσία και μαγαζί για να σπουδάσει μουσική, κάτοικοι μιας πόλης που ξυπνά κάθε μέρα μούσκεμα από τη βροχή, ιδρωμένη από την αγωνία για το επόμενο θύμα.
Οι μονόλογοι του δολοφόνου είναι συγκλονιστικοί και ο τρόπος σκέψης του ανατριχιαστικός! «Γι’ αυτό και στράφηκα προς τα παιδιά. Ψυχές καινούργιες, φρέσκες. Tabulae rasae! Αλαβάστρινες, γυαλιστερές επιφάνειες. Χωρίς τις χαρακιές της γνώσης, δίχως τις γρατζουνιές της εμπειρίας. Άψογες ψυχές, παρθένες...» (σελ. 401). Και σκοτώνει. Δε διστάζει να αφαιρέσει αθώες ζωές για να σκιτσάρει το δικό του σχέδιο, να ζωγραφίσει τον δικό του αιμάτινο πίνακα. Το αίμα ανακατεύεται με το νερό, ρέουν αντάμα προς τις σχάρες των υπονόμων και τις διψασμένες ρίζες των δέντρων. Λεύτερη, ανακουφισμένη φεύγει η ψυχή των μικρών πλασμάτων κι ο αναγνώστης θυμώνει όλο και περισσότερο με τον Αστυνόμο Σκιαδά που έχει αναλάβει τη διαλεύκανση.
Ο Σκιαδάς, ένας από τους πιο ανθρώπινους, ρεαλιστικά δοσμένους αστυνομικούς που έχω συναντήσει, οξυδερκής, ταπεινός, μοναχικός, πιστός στο καθήκον, καλείται να εξιχνιάσει αυτήν τη δύσκολη υπόθεση. Ένας άνθρωπος ερωτικά μόνος, χώνεται στα άδυτα του λαβύρινθου, κυνηγάει τον ένοχο και συναντάει τον έρωτα στα μάτια μιας γυναίκας που αλλάζει τη νοοτροπία του, τον αναστατώνει, τον φέρνει αντιμέτωπο με τρυφερές αναμνήσεις γεγονότων που έχει ξεχάσει πια. Κι αγωνίζεται να εκτελέσει τα καθήκοντά του αλλά και να ξεκινήσει μια σχέση που θα του χαρίσει την τρυφερότητα, τη φροντίδα, το νοιάξιμο, τον έρωτα που έχουν κρυφτεί από τα μάτια του.
Όλες οι λέξεις έχουν θέση στο βιβλίο, όλα τα περιστατικά έχουν λόγο ύπαρξης. Η ματιά της συγγραφέως είναι κοφτερή σα νυστέρι, φωτογραφίζει διαπροσωπικές σχέσεις παραστατικότατα και επιλέγει να περιγράψει ενδιαφέρουσες φυσιογνωμίες. Ο αναγνώστης, όταν ξεκινήσει αυτό το ταξίδι, είμαι σίγουρος ότι δε θα το αφήσει από τα χέρια του. Το φινάλε του βιβλίου θα το θυμάμαι για πολύ καιρό. Ανατρέπει τα πάντα και δίνει μια μαχαιριά στην καρδιά τόσο δυνατή που χάνει πολλούς χτύπους. Με αυτό το βιβλίο η συγγραφέας κάνει ένα μεγάλο άλμα προς τη βελτίωση και προχωρά ακόμη πιο κοντά στη συγγραφική ολοκλήρωση. Το Και γύρω τους η θάλασσα το αγάπησα, όμως το 219 ημέρες βροχής το λάτρεψα.
December 15, 2024
Μετά το πρώτο της μυθιστόρημα, "Και γύρω τους η θάλασσα", η Αφροδίτη Βακάλη επιστρέφει φέτος με ένα μυθιστόρημα διαφορετικό και ιδιαίτερο. Με μια ιστορία σπονδυλωτή, γύρω από τον πυρήνα της οποίας εξελίσσονται δεκάδες άλλες ιστορίες, αλλά και μυριάδες εσωτερικές αναζητήσεις. Γιατί όπως η ίδια η ζωή, έτσι και ο άνθρωπος, είναι πλάσμα πολύπλοκο, αδύνατο να το περιγράψεις με μία λέξη, με δεκάδες προσωπικότητες εξαρτώμενες από τις εκάστοτε πράξεις του και τ' αποτελέσματα που αυτές θα φέρουν. Οι "219 ημέρες βροχής" είναι με μια πρώτη ματιά ένα αστυνομικό μυθιστόρημα, στην ουσία όμως των πραγμάτων, είναι κάτι πολύ περισσότερο. Είναι ένα μυθιστόρημα ψυχογραφικό, μια κοινωνική ανάλυση της ίδιας της κοινωνίας και όσων την αποτελούν. Είναι ένα κομψοτέχνημα, από την πρώτη μέχρι και την τελευταία του σελίδα.
Μια επαρχιακή πόλη της οποίας η τοποθεσία ή το όνομα δεν αναφέρονται, αλλά ούτε και διευκρινίζονται με κάποιον άλλο τρόπο. Ο χρόνος, άγνωστος επίσης. Δεν χρειάζεται να ξέρουμε. Η φρίκη έχει πάντα το ίδιο πρόσωπο, όπου κι αν εξελίσσεται. Το μόνο που γνωρίζουμε είναι πως στην πόλη αυτή βρέχει ασταμάτητα για μήνες, με το νερό της βροχής άλλοτε να είναι ορμητικό, απειλητικό, βίαιο κι άλλοτε, πάλι, αχνές ψιχάλες που ανακουφίσουν κι εξαγνίζουν, επιτρέπουν στους κατοίκους της πόλης αυτής να ανασάνουν. Μια πόλη που στο βροχερό, λασπωμένο σκηνικό της, εξελίσσεται μια φρικαλεότητα που δεν χωράει ανθρώπου νους. Δολοφονίες! Δολοφονίες μικρών παιδιών, αταίριαστων και ασύνδετων μεταξύ τους, που έχουν αναστατώσει την μικρή κοινωνία, έχουν σπείρει τον φόβο και τον τρόμο, την απελπισία, μια ατέρμονη αγωνία που ριζώνει βαθιά μέσα στις οικογένειες των θυμάτων -και όχι μόνο-, με την αστυνομία να φαντάζει ανίκανη να βρει μια λύση στο μυστήριο αυτό. Κι ανάμεσα στα πλήθη, ο αστυνόμος Σκιαδάς, αποφασισμένος ν' ανακαλύψει την αλήθεια και να φέρει την λύτρωση που τόσο μεγάλη ανάγκη έχουν όλοι.
Δεν έχω διαβάσει το προηγούμενο βιβλίο της κυρίας Βακάλη αλλά οφείλω να ομολογήσω πως νιώθω συγκλονισμένη κλείνοντας τις "219 ημέρες βροχής" και τοποθετώντας τες στο ράφι της βιβλιοθήκης μου. Κοιτάζω ακόμα τη ράχη του βιβλίου και μονάχα μια σκέψη κυριαρχεί στο μυαλό μου. "Γιατί είμαστε έτσι οι άνθρωποι"; Απάντηση δεν έχω, όχι σαφή, τουλάχιστον. Και αυτό θεωρώ πως είναι το μεγαλύτερο προτέρημα του βιβλίου αυτού. Ότι σε αναγκάζει να ψάξεις βαθιά μέσα σου, να σκαλίσεις τις πιο σκοτεινές γωνιές του μυαλού και της ψυχής του, όλα τα στοιχεία εκείνα που συνθέτουν και τελικά, καθορίζουν την ύπαρξή σου. Γιατί έστω και σε μικρά κομμάτια, ταυτιζόμαστε με κάθε ήρωα που συμμετέχει στην ιστορία αυτή, έμμεσα ή άμεσα. Άνθρωποι απλοί, καθημερινοί, άνθρωποι που βρίσκονται γύρω μας, που θα μπορούσαμε να είμαστε εμείς, γονείς, αδέρφια, σύζυγοι, εραστές και ανάμεσά τους συναισθήματα δυνατά κι απόλυτα. Συναισθήματα αγάπης, μίσους, καταπιεστικής ανάγκης, παράδοσης και μετάνοιας.
Αλλά στην πραγματικότητα, στο βιβλίο αυτό, ο μοναδικός πρωταγωνιστής είναι η βροχή. Η βροχή που έχει ζωή, αναπνέει, ορίζει, κυριεύει, καθοδηγεί πάθη κι αποφάσεις, εκφράζει την εσωτερικότητα των υπόλοιπων ηρώων που χορεύουν γύρω της, ακολουθώντας το πρόσταγμά της, νομίζοντας λανθασμένα πως ελέγχουν τη μοίρα τους. Όχι, δεν την ελέγχουν, δεν την ορίζουν, απλά παίρνουν αποφάσεις που δεν θα τους στέψουν απαραίτητα ως νικητές. Και είναι μοναδικός ο τρόπος που η συγγραφέας έχει καταφέρει να συνδυάσει μεταξύ τους ιστορίες ανθρώπων που καμία σχέση δεν έχουν μεταξύ τους, ίσως να μην έχουν καν συναντηθεί ποτέ. Και είναι παράδοξο να αποδεικνύεται πως το πεπρωμένο είναι περίεργο πράγμα και πως τα νήματα της μοίρας των ανθρώπων μπλέκονται με τρόπους που ίσως κανείς να μην είχε φανταστεί ποτέ. Γιατί η ίδια η ζωή είναι που δημιουργεί τα πιο παράξενα σενάρια κι εμείς πρωταγωνιστές που καλούμαστε θέλοντας και μη, να υποδυθούμε τους ρόλους μας.
Ακολουθώντας έναν υπέροχο αφηγηματικό ρυθμό, ρεαλιστικό, άμεσο και ουσιώδη, η συγγραφέας ξετυλίγει τα νήματα των ζωών των ηρώων της για να κεντήσει με τις κλωστές αυτές κάτι ολότελα δικό της πάνω στο λευκό ύφασμα. Και με κάθε βελονιά, μπορούμε να δούμε τα πρόσωπά τους να παίρνουν σχήμα, τα απελπισμένα βλέμματά τους να ζωντανεύουν, να μυρίσουμε την υγρασία της βροχής που έχει νοτίσει τα ρούχα τους, το αίμα των θυμάτων που απλώνεται στα ρυάκια της βροχής, να νιώσουμε την λάσπη στα πόδια μας, τον τελευταίο χτύπο μιας καρδιάς πριν αυτή σταματήσει για πάντα με μία μονάχα κίνηση. Σχεδόν κινηματογραφικά, με μικρές, κοφτές προτάσεις που προκαλούν ένταση, η κυρία Βακάλη μας προσφέρει -αναμφίβολα- ένα από τα καλύτερα βιβλία αυτής της εκδοτικής περιόδου που οπωσδήποτε πρέπει να διαβάσετε. Όχι μόνο γιατί είναι καλογραμμένο και σε κάνει να αγωνιάς για την αποκάλυψη του ενόχου -που ίσως τελικά να μην έχει σημασία-, αλλά γιατί πρόκειται για ένα ψυχογράφημα άξιο μελέτης αλλά και για μια μνεία στο Θεό και το πεπρωμένο που με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, πάντα βρίσκουν το δρόμο τους.
Μια επαρχιακή πόλη της οποίας η τοποθεσία ή το όνομα δεν αναφέρονται, αλλά ούτε και διευκρινίζονται με κάποιον άλλο τρόπο. Ο χρόνος, άγνωστος επίσης. Δεν χρειάζεται να ξέρουμε. Η φρίκη έχει πάντα το ίδιο πρόσωπο, όπου κι αν εξελίσσεται. Το μόνο που γνωρίζουμε είναι πως στην πόλη αυτή βρέχει ασταμάτητα για μήνες, με το νερό της βροχής άλλοτε να είναι ορμητικό, απειλητικό, βίαιο κι άλλοτε, πάλι, αχνές ψιχάλες που ανακουφίσουν κι εξαγνίζουν, επιτρέπουν στους κατοίκους της πόλης αυτής να ανασάνουν. Μια πόλη που στο βροχερό, λασπωμένο σκηνικό της, εξελίσσεται μια φρικαλεότητα που δεν χωράει ανθρώπου νους. Δολοφονίες! Δολοφονίες μικρών παιδιών, αταίριαστων και ασύνδετων μεταξύ τους, που έχουν αναστατώσει την μικρή κοινωνία, έχουν σπείρει τον φόβο και τον τρόμο, την απελπισία, μια ατέρμονη αγωνία που ριζώνει βαθιά μέσα στις οικογένειες των θυμάτων -και όχι μόνο-, με την αστυνομία να φαντάζει ανίκανη να βρει μια λύση στο μυστήριο αυτό. Κι ανάμεσα στα πλήθη, ο αστυνόμος Σκιαδάς, αποφασισμένος ν' ανακαλύψει την αλήθεια και να φέρει την λύτρωση που τόσο μεγάλη ανάγκη έχουν όλοι.
Δεν έχω διαβάσει το προηγούμενο βιβλίο της κυρίας Βακάλη αλλά οφείλω να ομολογήσω πως νιώθω συγκλονισμένη κλείνοντας τις "219 ημέρες βροχής" και τοποθετώντας τες στο ράφι της βιβλιοθήκης μου. Κοιτάζω ακόμα τη ράχη του βιβλίου και μονάχα μια σκέψη κυριαρχεί στο μυαλό μου. "Γιατί είμαστε έτσι οι άνθρωποι"; Απάντηση δεν έχω, όχι σαφή, τουλάχιστον. Και αυτό θεωρώ πως είναι το μεγαλύτερο προτέρημα του βιβλίου αυτού. Ότι σε αναγκάζει να ψάξεις βαθιά μέσα σου, να σκαλίσεις τις πιο σκοτεινές γωνιές του μυαλού και της ψυχής του, όλα τα στοιχεία εκείνα που συνθέτουν και τελικά, καθορίζουν την ύπαρξή σου. Γιατί έστω και σε μικρά κομμάτια, ταυτιζόμαστε με κάθε ήρωα που συμμετέχει στην ιστορία αυτή, έμμεσα ή άμεσα. Άνθρωποι απλοί, καθημερινοί, άνθρωποι που βρίσκονται γύρω μας, που θα μπορούσαμε να είμαστε εμείς, γονείς, αδέρφια, σύζυγοι, εραστές και ανάμεσά τους συναισθήματα δυνατά κι απόλυτα. Συναισθήματα αγάπης, μίσους, καταπιεστικής ανάγκης, παράδοσης και μετάνοιας.
Αλλά στην πραγματικότητα, στο βιβλίο αυτό, ο μοναδικός πρωταγωνιστής είναι η βροχή. Η βροχή που έχει ζωή, αναπνέει, ορίζει, κυριεύει, καθοδηγεί πάθη κι αποφάσεις, εκφράζει την εσωτερικότητα των υπόλοιπων ηρώων που χορεύουν γύρω της, ακολουθώντας το πρόσταγμά της, νομίζοντας λανθασμένα πως ελέγχουν τη μοίρα τους. Όχι, δεν την ελέγχουν, δεν την ορίζουν, απλά παίρνουν αποφάσεις που δεν θα τους στέψουν απαραίτητα ως νικητές. Και είναι μοναδικός ο τρόπος που η συγγραφέας έχει καταφέρει να συνδυάσει μεταξύ τους ιστορίες ανθρώπων που καμία σχέση δεν έχουν μεταξύ τους, ίσως να μην έχουν καν συναντηθεί ποτέ. Και είναι παράδοξο να αποδεικνύεται πως το πεπρωμένο είναι περίεργο πράγμα και πως τα νήματα της μοίρας των ανθρώπων μπλέκονται με τρόπους που ίσως κανείς να μην είχε φανταστεί ποτέ. Γιατί η ίδια η ζωή είναι που δημιουργεί τα πιο παράξενα σενάρια κι εμείς πρωταγωνιστές που καλούμαστε θέλοντας και μη, να υποδυθούμε τους ρόλους μας.
Ακολουθώντας έναν υπέροχο αφηγηματικό ρυθμό, ρεαλιστικό, άμεσο και ουσιώδη, η συγγραφέας ξετυλίγει τα νήματα των ζωών των ηρώων της για να κεντήσει με τις κλωστές αυτές κάτι ολότελα δικό της πάνω στο λευκό ύφασμα. Και με κάθε βελονιά, μπορούμε να δούμε τα πρόσωπά τους να παίρνουν σχήμα, τα απελπισμένα βλέμματά τους να ζωντανεύουν, να μυρίσουμε την υγρασία της βροχής που έχει νοτίσει τα ρούχα τους, το αίμα των θυμάτων που απλώνεται στα ρυάκια της βροχής, να νιώσουμε την λάσπη στα πόδια μας, τον τελευταίο χτύπο μιας καρδιάς πριν αυτή σταματήσει για πάντα με μία μονάχα κίνηση. Σχεδόν κινηματογραφικά, με μικρές, κοφτές προτάσεις που προκαλούν ένταση, η κυρία Βακάλη μας προσφέρει -αναμφίβολα- ένα από τα καλύτερα βιβλία αυτής της εκδοτικής περιόδου που οπωσδήποτε πρέπει να διαβάσετε. Όχι μόνο γιατί είναι καλογραμμένο και σε κάνει να αγωνιάς για την αποκάλυψη του ενόχου -που ίσως τελικά να μην έχει σημασία-, αλλά γιατί πρόκειται για ένα ψυχογράφημα άξιο μελέτης αλλά και για μια μνεία στο Θεό και το πεπρωμένο που με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, πάντα βρίσκουν το δρόμο τους.
October 20, 2014
Το καινούριο βιβλίο της Αφροδίτης Βακάλη «219 ημέρες βροχής» μας μεταφέρει στην κλειστή κοινωνία μιας επαρχιακής πόλης, όπου φρικτές δολοφονίες μικρών παιδιών σκορπούν τον τρόμο. Ο αστυνόμος Σκιαδάς καλείται να εξιχνιάσει τα αποτρόπαια εγκλήματα, αλλά κυρίως να προλάβει τον επόμενο φόνο.
��ίναι από εκείνες τις φορές που δε ξέρω τι ακριβώς πρέπει να πω για ένα βιβλίο. Όταν ολοκλήρωσα την ανάγνωσή του άρχισα να αναφωνώ «αριστούργημα». Γιατί αυτό είναι το «219 ημέρες βροχής», ένα αριστούργημα.
Σίγουρα με γοήτευσε το αστυνομικό του υπόβαθρο, ωστόσο κάτι τέτοιο είναι λίγο για να χαρακτηρίσεις ένα τέτοιο βιβλίο. Με γλώσσα γεμάτη λυρισμό και ποίηση η συγγραφέας τοποθετεί, φαινομενικά, στο επίκεντρο τη μοναχική φιγούρα του αστυνόμου Σκιαδά, ο οποίος καλείται να λυτρώσει όσους μένουν πίσω. Σε αυτό το σημείο θεωρώ πως βρίσκεται η επιτυχία του συγκεκριμένου λογοτεχνικού έργου. Περιγράφει χαρακτήρες καθημερινούς, γεμάτους πόνο και ζωγραφισμένους με γκρίζα χρώματα. Ο καθένας μας μπορεί να βρει κομμάτια του εαυτού του και να ταυτιστεί. Οι ήρωες είναι ψυχογραφικά άψογοι ώστε δεν υπάρχει η παραμικρή αμφιβολία για τις αποφάσεις και τις κινήσεις τους.
Η ιστορία ξετυλίγεται λίγο-λίγο και ο αναγνώστης προσπαθεί να φτάσει στη λύση του μυστηρίου. Όλοι έχουν τους λόγους τους για να διαπράξουν τα εγκλήματα και ταυτόχρονα να ανακαλύψουν τον ένοχο. Ταυτόχρονα, όλοι έχουν τα πάθη, τον πόνο και τα μυστικά τους. Προσπαθούν να βρουν την ευτυχία τους με όποιον τρόπο θεωρούν σωστό.
Ποιος ή ποιοι σκοτώνουν όμως με τόσο μελετημένο και ψυχρό τρόπο αθώα παιδιά;
Με γρήγορη δράση και σφιχτοδεμένη πλοκή η συγγραφέας διαχειρίζεται ένα λεπτό, ευαίσθητο ζήτημα με τρόπο ειλικρινή, απογυμνωμένο από την όποια σοβαροφάνεια. Ταυτόχρονα αναδεικνύει τα συστήματα με τα οποία νοηματοδοτούνται οι ταυτότητες, όπως αυτή του παιδιού, αλλά και το πώς μορφοποιούνται οι κοινωνικές αναπαραστάσεις.
Η πένα της κυρίας Βακάλη είναι άμεση, ξεχωριστή και ταυτόχρονα καταστροφική. Καταστροφική γιατί όσο βυθιζόμαστε μέσα σε αυτήν, όσο τη νιώθουμε να μας ρουφάει, χάνουμε τον εαυτό μας και γινόμαστε ένα με τους υπέροχους ήρωες της.
Όπως προείπα, είναι από εκείνες τις φορές που δε ξέρω ακριβώς τι πρέπει να πω για ένα βιβλίο. Το μόνο που ξέρω είναι αυτό που ένιωσα όταν έφτασα στην τελευταία σελίδα. Αυτό το υπέροχο συναίσθημα -όταν ξέρεις πως έχεις διαβάσει κάτι εξαιρετικό- και σε ακολουθεί για ώρες. Κλείνεις τα μάτια και προσπαθείς να απαντήσεις τα γιατί. Και τελικά καταλαβαίνεις πως το «219 ημέρες βροχής» είναι τόσο μοναδικό όσο η ίδια η ζωή, γιατί περιγράφει την ίδια τη ζωή ακριβώς όπως είναι. Γκρίζα, σοκαριστική, λυτρωτική.
��ίναι από εκείνες τις φορές που δε ξέρω τι ακριβώς πρέπει να πω για ένα βιβλίο. Όταν ολοκλήρωσα την ανάγνωσή του άρχισα να αναφωνώ «αριστούργημα». Γιατί αυτό είναι το «219 ημέρες βροχής», ένα αριστούργημα.
Σίγουρα με γοήτευσε το αστυνομικό του υπόβαθρο, ωστόσο κάτι τέτοιο είναι λίγο για να χαρακτηρίσεις ένα τέτοιο βιβλίο. Με γλώσσα γεμάτη λυρισμό και ποίηση η συγγραφέας τοποθετεί, φαινομενικά, στο επίκεντρο τη μοναχική φιγούρα του αστυνόμου Σκιαδά, ο οποίος καλείται να λυτρώσει όσους μένουν πίσω. Σε αυτό το σημείο θεωρώ πως βρίσκεται η επιτυχία του συγκεκριμένου λογοτεχνικού έργου. Περιγράφει χαρακτήρες καθημερινούς, γεμάτους πόνο και ζωγραφισμένους με γκρίζα χρώματα. Ο καθένας μας μπορεί να βρει κομμάτια του εαυτού του και να ταυτιστεί. Οι ήρωες είναι ψυχογραφικά άψογοι ώστε δεν υπάρχει η παραμικρή αμφιβολία για τις αποφάσεις και τις κινήσεις τους.
Η ιστορία ξετυλίγεται λίγο-λίγο και ο αναγνώστης προσπαθεί να φτάσει στη λύση του μυστηρίου. Όλοι έχουν τους λόγους τους για να διαπράξουν τα εγκλήματα και ταυτόχρονα να ανακαλύψουν τον ένοχο. Ταυτόχρονα, όλοι έχουν τα πάθη, τον πόνο και τα μυστικά τους. Προσπαθούν να βρουν την ευτυχία τους με όποιον τρόπο θεωρούν σωστό.
Ποιος ή ποιοι σκοτώνουν όμως με τόσο μελετημένο και ψυχρό τρόπο αθώα παιδιά;
Με γρήγορη δράση και σφιχτοδεμένη πλοκή η συγγραφέας διαχειρίζεται ένα λεπτό, ευαίσθητο ζήτημα με τρόπο ειλικρινή, απογυμνωμένο από την όποια σοβαροφάνεια. Ταυτόχρονα αναδεικνύει τα συστήματα με τα οποία νοηματοδοτούνται οι ταυτότητες, όπως αυτή του παιδιού, αλλά και το πώς μορφοποιούνται οι κοινωνικές αναπαραστάσεις.
Η πένα της κυρίας Βακάλη είναι άμεση, ξεχωριστή και ταυτόχρονα καταστροφική. Καταστροφική γιατί όσο βυθιζόμαστε μέσα σε αυτήν, όσο τη νιώθουμε να μας ρουφάει, χάνουμε τον εαυτό μας και γινόμαστε ένα με τους υπέροχους ήρωες της.
Όπως προείπα, είναι από εκείνες τις φορές που δε ξέρω ακριβώς τι πρέπει να πω για ένα βιβλίο. Το μόνο που ξέρω είναι αυτό που ένιωσα όταν έφτασα στην τελευταία σελίδα. Αυτό το υπέροχο συναίσθημα -όταν ξέρεις πως έχεις διαβάσει κάτι εξαιρετικό- και σε ακολουθεί για ώρες. Κλείνεις τα μάτια και προσπαθείς να απαντήσεις τα γιατί. Και τελικά καταλαβαίνεις πως το «219 ημέρες βροχής» είναι τόσο μοναδικό όσο η ίδια η ζωή, γιατί περιγράφει την ίδια τη ζωή ακριβώς όπως είναι. Γκρίζα, σοκαριστική, λυτρωτική.
November 22, 2014
Ένα εξαιρετικό βιβλίο! Η συγγραφέας πετυχαίνει να δώσει ένα αμιγώς αστυνομικό έργο και ταυτόχρονα ένα αξιόλογο κοινωνικό και ψυχογραφικό μυθιστόρημα. Με τρυφερές αναφορές στις ανθρώπινες σχέσεις από τον έρωτα και τη μητρότητα, ως την αδελφική αγάπη, το συζυγικό πάθος ή αλληλοσπαραγμό, το μίσος και την αγωνία της προσωπικής ολοκλήρωσης, πετυχαίνει μια παράλληλη ιχνογράφηση της κοινωνικής αδράνειας που επικρατεί και των οικογενειακών δεσμών και σχέσεων. Έτσι η αστυνομική διάσταση της ιστορίας, που οι λάτρεις του είδους θα αγαπήσουν πολύ, γίνεται ο μοχλός που κινητοποιεί τα συναισθήματα και αλλάζει τη θέαση των πραγμάτων, τόσο στους ήρωες του βιβλίου όσο και στους αναγνώστες του.
October 15, 2014
Εξαιρετικο!!!
November 20, 2014
Ένα ατμοσφαιρικό θρίλερ εκτυλίσσεται μέσα σε ένα σκοτεινό, διαρκώς βροχερό σκηνικό! Μια επαρχιακή πόλη που ζεί στους ρυθμούς μιας ασταμάτητης βροχής, συγκλονίζεται από τους αλλεπάλληλους φόνους μικρών παιδιών! Με πρόσχημα αυτή την θλιβερή συγκυρία η Αφροδίτη Βακάλη, βρίσκει την πρόφαση και την αφορμή να εστιάσει στους χαρακτήρες και να εισχωρήσει βαθιά στις ψυχές τους! Να περιγράψει τα βιώματα τους, να αναλύσει την πολύπλοκη σκέψη τους! Όπως το μαχαίρι με την κοφτερή λεπίδα κόβει το νήμα της ζωής των παιδιών, έτσι και οι αλήθειες που βγαίνουν σιγά σιγά στο φως, κόβουν την ανάσα και συγκλονίζουν! Επαναφέρουν στην στιγνή πραγματικότητα όσους εθελοτυφλούν και δεν βλέπουν την λάθος πορεία της ζωής τους! Αλήθειες που έμειναν κρυμένες στο υποσυνείδητο, γεγονότα θλιβερά που ψάχνουν δικαίωση και εκδίκηση! Λάθη που αιωρούνται περιμένοντας την αποδοχή! Και αλύπητα τους χτυπά η βροχή διαβρώνοντας τις σχέσεις, ανοίγοντας τις παλιές πληγές! Οι σκέψεις απελευθερόνονται! Ξεχύνονται σαν χείμαρροι οι ενοχές, οι τύψεις, οι χαμένες προσδοκίες! Άλλοι έρχονται αντιμέτωποι με τα κρυφά τους απωθημένα, ζητάνε ανταλλάγματα! Άλλοι αναθεωρούν την στάση τους απέναντι στην ζωή και αναζητάνε την συντροφιά που στερήθηκαν!Και άλλοι μετράνε τα λάθη των αποφάσεων τους! Τα μοιραία λάθη που τους στέρησαν για πάντα πρόσωπα αγαπημένα! Ο θάνατος των παιδιών γέννημα ενός αρρωστημένου μυαλού, γίνεται κίνητρο για εκδίκηση, αλλά και αφορμή για την λυτρωτική παραδοχή μιας λάθος πορείας! Το ζητούμενο η λύση στο μυστήριο των φόνων, αλλά ταυτόχρονα και η αναζήτηση μιας χαραμάδας απο φως στις ζωές που έχουν βαλτώσει από την κακιά μοίρα και τις εσφαλμένες επιλογές! Και ενώ όλοι πιστεύουμε πως η καλοσχεδιασμένη εκδίκηση έχει δώσει το τέλος στην υπόθεση, πες η ζωή πες η θεική παρέμβαση που δεν θέλει να αφήνει κανέναν ατιμώρητο, δίνει το ανατρεπτικό τέλος, δίνει την λύση και αποδίδει δικαιοσύνη!
Το βιβλίο αυτό που κράτησα στα χέρια μου και σας προτείνω ανεπιφύλακτα να το κρατήσετε και στα δικά σας χέρια, με έκανε να αισθανθώ χωρίς καμία αμφιβολία το μεγαλείο των λέξεων, το μεγαλείο της τέχνης να επεξεργάζεσαι μια ιστορία τραγική όπως είναι οι αναφορά σε δολοφονίες παιδιών! Οι επιπτώσεις που έχουν στις ζωές της οικογένειας τους και ευρύτερα στην κοινωνία, και ενώ πιστεύεις πως θα διαβάσεις μια απλή η περίτεχνη ιστορία εξιχνίασης εγκλημάτων, διαβάζεις τελικά ένα πολύπλευρο αστυνομικό και ψυχολογικό λογοτέχνημα που σου ξυπνά όλες σου τις αισθήσεις! Το 219 ημέρες βροχής ξεπερνά κατά πολύ αυτό που λέμε κλασσικό αστυνομικό μυθιστόρημα! Οι δολοφονίες των παιδιών είναι η αρχή αλλά και η προέκταση της υπόθεσης! Ένας χάρτης καταπιεσμένων συναισθημάτων ξετυλίγεται μπροστά μας, μια καταιγίδα αναπόφευκτων εξελίξεων που συμπαρασύρει τους ήρωες αλλά και τους αναγνώστες! Η γραφή άμεση, εύστοχη, χτυπάει κατευθείαν στην καρδιά και στο μυαλό μας! Νιώθεις τους ήρωες τους καταλαβαίνεις, τους αποδέχεσαι, τους συμπαραστέκεσαι! Κάθε ήρωας και μια ιστορία, κάθε ήρωας και ένα αγκάθι! Η χειρουργική ακρίβεια της περιγραφής αγκίζει τα μύχια της ψυχής τους η οποία τους απογυμνώνει και μας τους παρουσιάζει!
Κλειώ, Καλλιρρόη, Φωφώ, Νικήτας, Σταυρούλα, Ανάργυρος, Άγγελος Αντώνης και όσους άλλους διαγράφουν την πορεία τους στις σελίδες αυτού του βιβλίου, άλλους θα τους λατρέψετε, άλλους θα τους μισήσετε, αλλά πάνω από όλα θα τους καταλάβετε και θα τους νιώσετε!
Το βιβλίο αυτό που κράτησα στα χέρια μου και σας προτείνω ανεπιφύλακτα να το κρατήσετε και στα δικά σας χέρια, με έκανε να αισθανθώ χωρίς καμία αμφιβολία το μεγαλείο των λέξεων, το μεγαλείο της τέχνης να επεξεργάζεσαι μια ιστορία τραγική όπως είναι οι αναφορά σε δολοφονίες παιδιών! Οι επιπτώσεις που έχουν στις ζωές της οικογένειας τους και ευρύτερα στην κοινωνία, και ενώ πιστεύεις πως θα διαβάσεις μια απλή η περίτεχνη ιστορία εξιχνίασης εγκλημάτων, διαβάζεις τελικά ένα πολύπλευρο αστυνομικό και ψυχολογικό λογοτέχνημα που σου ξυπνά όλες σου τις αισθήσεις! Το 219 ημέρες βροχής ξεπερνά κατά πολύ αυτό που λέμε κλασσικό αστυνομικό μυθιστόρημα! Οι δολοφονίες των παιδιών είναι η αρχή αλλά και η προέκταση της υπόθεσης! Ένας χάρτης καταπιεσμένων συναισθημάτων ξετυλίγεται μπροστά μας, μια καταιγίδα αναπόφευκτων εξελίξεων που συμπαρασύρει τους ήρωες αλλά και τους αναγνώστες! Η γραφή άμεση, εύστοχη, χτυπάει κατευθείαν στην καρδιά και στο μυαλό μας! Νιώθεις τους ήρωες τους καταλαβαίνεις, τους αποδέχεσαι, τους συμπαραστέκεσαι! Κάθε ήρωας και μια ιστορία, κάθε ήρωας και ένα αγκάθι! Η χειρουργική ακρίβεια της περιγραφής αγκίζει τα μύχια της ψυχής τους η οποία τους απογυμνώνει και μας τους παρουσιάζει!
Κλειώ, Καλλιρρόη, Φωφώ, Νικήτας, Σταυρούλα, Ανάργυρος, Άγγελος Αντώνης και όσους άλλους διαγράφουν την πορεία τους στις σελίδες αυτού του βιβλίου, άλλους θα τους λατρέψετε, άλλους θα τους μισήσετε, αλλά πάνω από όλα θα τους καταλάβετε και θα τους νιώσετε!
This entire review has been hidden because of spoilers.
August 13, 2016
Όταν είδα για πρώτη φορά τον τίτλο του εξωφύλλου η περιέργειά μου κεντρίστηκε . Γιατί 219 και όχι 218 ή 220 ημέρες ; Γιατί μονός αριθμός και όχι ζυγός..Το βλέμμα μου στάθηκε πολύ ώρα στο εξώφυλλο . Μεγέθυνα τη φωτογραφία και μελέτησα και την παραμικρή λεπτομέρεια επάνω του. Διαβάζοντας την περίληψη και τις δύο πρώτες σελίδες του βιβλίου , ήξερα πως θα με άγγιζε. Πριν ακόμη κυκλοφορήσει. Δεν ήξερα όμως πόσο θα με γοήτευε!
Τρεις ενότητες !
΄΄μια άνοιξη που κόβει σαν λεπίδι ΄΄
΄΄ πάθος της ψυχής το άχθος ΄΄
΄΄παράξενα που ισορροπεί ο κόσμος ΄΄ .
Κι ανάμεσά τους μια γραφή λιτή, τρυφερή , γλυκιά - αυτή της συγγραφέως - εκφρασμένη με μικρές προτάσεις, μέσα σε μια ιστορία με έντονα νουάρ ατμόσφαιρα , να σκιαγραφεί χαρακτήρες, να τους σμιλεύει , να τους δίνει ζωή αναλύοντας ταυτόχρονα και τις πιο μικρές ακρούλες της ζωής τους.
Ταμπλώ βιβάν και όχι απλώς φόντο πίσω τους , η βροχή. Πρωταγωνίστρια κι αυτή με τον τρόπο της. Που πέφτει συνεχώς , άλλοτε σιγανά , άλλοτε δυνατά και μαζί της πέφτουν και απογυμνώνονται ψυχές ανταριασμένες ή σκοτεινές .. Ψυχές που ψάχνουν μια διέξοδο, που ψάχνουν μια γαλήνη και άλλες ημερεύουν , άλλες εξαγνίζονται και άλλες προχωρούν στο σκοτεινό τους δρόμο.
Ήρωες πολλοί, άνθρωποι του μεσοαστικού και μικροαστικού ιστού της κοινωνίας μας . Άνθρωποι απτοί, καθημερινοί. Ανάμεσά τους παιδιά . Παιδιά και .. βόλοι. Βόλοι πράσινοι, βόλοι γαλάζιοι, βόλοι διάφανοι. Βόλοι που φέρνουν τη χαρά, τη λαχτάρα αλλά και τη δικαίωση, την κάθαρση.
Το τέλος έρχεται καταλυτικό, ξεπλένοντας σαν εξαγνιστική βροχή κάθε τι που ρυπαίνει και μολύνει τα μάτια μας . Έρχεται καταιγιστικό και παρασέρνει και αποκαθιστά όσα ο νόμος δεν μπόρεσε να κάνει.
Ένα μέρος του όμως αφήνεται στη φαντασία του κάθε αναγνώστη . Να το πλάσει όπως εκείνος το βλέπει, να το συνεχίσει όπως εκείνος το επιθυμεί και να αλλαχτεί - γιατί όχι - την επόμενη φορά που θα κρατήσει στα χέρια του αυτό το βιβλίο.
Γιατί ένα είναι σίγουρο . Το βιβλίο αυτό θα ξαναδιαβαστεί.
Τρεις ενότητες !
΄΄μια άνοιξη που κόβει σαν λεπίδι ΄΄
΄΄ πάθος της ψυχής το άχθος ΄΄
΄΄παράξενα που ισορροπεί ο κόσμος ΄΄ .
Κι ανάμεσά τους μια γραφή λιτή, τρυφερή , γλυκιά - αυτή της συγγραφέως - εκφρασμένη με μικρές προτάσεις, μέσα σε μια ιστορία με έντονα νουάρ ατμόσφαιρα , να σκιαγραφεί χαρακτήρες, να τους σμιλεύει , να τους δίνει ζωή αναλύοντας ταυτόχρονα και τις πιο μικρές ακρούλες της ζωής τους.
Ταμπλώ βιβάν και όχι απλώς φόντο πίσω τους , η βροχή. Πρωταγωνίστρια κι αυτή με τον τρόπο της. Που πέφτει συνεχώς , άλλοτε σιγανά , άλλοτε δυνατά και μαζί της πέφτουν και απογυμνώνονται ψυχές ανταριασμένες ή σκοτεινές .. Ψυχές που ψάχνουν μια διέξοδο, που ψάχνουν μια γαλήνη και άλλες ημερεύουν , άλλες εξαγνίζονται και άλλες προχωρούν στο σκοτεινό τους δρόμο.
Ήρωες πολλοί, άνθρωποι του μεσοαστικού και μικροαστικού ιστού της κοινωνίας μας . Άνθρωποι απτοί, καθημερινοί. Ανάμεσά τους παιδιά . Παιδιά και .. βόλοι. Βόλοι πράσινοι, βόλοι γαλάζιοι, βόλοι διάφανοι. Βόλοι που φέρνουν τη χαρά, τη λαχτάρα αλλά και τη δικαίωση, την κάθαρση.
Το τέλος έρχεται καταλυτικό, ξεπλένοντας σαν εξαγνιστική βροχή κάθε τι που ρυπαίνει και μολύνει τα μάτια μας . Έρχεται καταιγιστικό και παρασέρνει και αποκαθιστά όσα ο νόμος δεν μπόρεσε να κάνει.
Ένα μέρος του όμως αφήνεται στη φαντασία του κάθε αναγνώστη . Να το πλάσει όπως εκείνος το βλέπει, να το συνεχίσει όπως εκείνος το επιθυμεί και να αλλαχτεί - γιατί όχι - την επόμενη φορά που θα κρατήσει στα χέρια του αυτό το βιβλίο.
Γιατί ένα είναι σίγουρο . Το βιβλίο αυτό θα ξαναδιαβαστεί.
December 18, 2015
Το βιβλίο είναι καλογραμμένο και μου άρεσε αλλά προσωπικά δεν θα το κατέτασσα στα αστυνομικά. Οι σελίδες που έχουν να κάνουν με τους φόνους και την διερεύνηση των είναι λίγες ενώ μεγάλο μέρος αφορά στους ήρωες της ιστορίας.Υπάρχουν πολλοί χαρακτήρες και η συγγραφέας τους περιγράφει αριστουργηματικά, σε κάνει να αισθάνεσαι ότι τους έχεις μπροστά σου και γίνεσαι μάρτυρας των κρυφών σκέψεων των και των μυστικών που κρύβουν λίγο πολύ όλοι τους. Για μένα αυτές οι περιγραφές ανθρώπων και συναισθημάτων είναι το δυνατό σημείο του βιβλίου. Τέλος η συνεχής αναφορά στην βροχή, εξωπραγματική για τον ελλαδικό χώρο, από κάποιο σημείο και μετά σε κουράζει.
November 28, 2014
Υπεροχο βιβλιο!!!
April 22, 2020
Χαίρομαι πολύ που πρόσφατα ανακάλυψα την συγγραφέα. Διαβάζοντάς κι άλλα βιβλία της είναι σχετικά απλό το συγκεκριμένο. Έχει έναν μαγικό τρόπο να σε κρατάει σε αγωνία. Ενώ η πλοκή είναι σχετικά απλή καταφέρνει με τον τρόπο της να σε μαγέψει.
May 13, 2017
Καλό ήταν...
Ένα από τα θετικά ήταν το βάθος που είχαν όλοι οι χαρακτήρες του βιβλίου, το αρνητικό ήταν κάποιες περιττές λεπτομέρειες (κάλλιστα θα μπορούσε να τις παραλείψει).
Όλο το βιβλίο ήταν γραμμένο σε αφηγηματικό στυλ αλλά ο τρόπος γραφής του μου έδινε την εντύπωση της μιζέριας ίσως επειδή ήταν τόσο λεπτομερές.
Πιστεύω ότι κινήθηκε πολύ καλά στο θέμα των θυμάτων... δεν ξέρω αν είχε το ίδιο ενδιαφέρων αν τα θύματα ήταν ενήλικες.
Νευρίασα λίγο στα τελευταία 3 κεφάλαια (κάπου εκεί καταλαβαίνεις τι γίνεται) αλλά μου άρεσε πολύ έτσι όπως έκλεινε η ιστορία...
3 βροχερά αστέρια...
Ένα από τα θετικά ήταν το βάθος που είχαν όλοι οι χαρακτήρες του βιβλίου, το αρνητικό ήταν κάποιες περιττές λεπτομέρειες (κάλλιστα θα μπορούσε να τις παραλείψει).
Όλο το βιβλίο ήταν γραμμένο σε αφηγηματικό στυλ αλλά ο τρόπος γραφής του μου έδινε την εντύπωση της μιζέριας ίσως επειδή ήταν τόσο λεπτομερές.
Πιστεύω ότι κινήθηκε πολύ καλά στο θέμα των θυμάτων... δεν ξέρω αν είχε το ίδιο ενδιαφέρων αν τα θύματα ήταν ενήλικες.
Νευρίασα λίγο στα τελευταία 3 κεφάλαια (κάπου εκεί καταλαβαίνεις τι γίνεται) αλλά μου άρεσε πολύ έτσι όπως έκλεινε η ιστορία...
3 βροχερά αστέρια...
August 29, 2020
Πάρα πολύ ωραίο βιβλίο! Δίκαιο τέλος για όλους. Αστυνομικό, αλλά η γραφή είναι ποιητική. Θα ήταν πολύ βοηθητικό για τον αναγνώστη αν υπήρχαν τα πρόσωπα του έργου γραμμένα στην αρχή, ώστε να γίνει πιο ευκολονοητη η σχέση των ηρώων μεταξύ τους.
June 25, 2018
Στην αρχή με τράβηξε το εξώφυλλο, μετά ο τίτλος....Το περιεχόμενο το βρήκα εξίσου ατμοσφαιρικό! Ανεξήγητοι θάνατοι στην ελληνική επαρχία...(θα έβαζα 3,5 αλλά λόγω εξωφύλλου παιρνει 4).
November 25, 2014
Διαβάζοντας αυτο το αριστουργηματικό βιβλίο γεμίζεις απο σκέψεις,αναρωτιέσαι και περιπλανιέσαι σε νοητούς λαβύρινθους σαν άλλη Καλλιρόη...Γεμίζει το μυαλό συναισθήματα και όσο αντιφατικό και αν είναι αυτό, το κατάφερε άψογα με την πένα της η ευρηματική και ταλαντούχα Αφροδίτη Βακάλη. Διαβάζοντάς το, ακούς τις στάλες της βροχής να πέφτουν στην ψυχή σου και άλλοτε να τη γδέρνουν, άλλοτε πάλι να τη χαϊδεύουν, να τη νανουρίζουν... Βλέπεις τη βροχή να λασπώνει στο πέρασμά της τα πάντα και άλλοτε πάλι να ρέει και να καθαρίζει, να αγιάζει... Οι χαρακτήρες άρτια σκιαγραφημένοι ... Σαν να τους ξέρεις...Σαν να τους έχεις συναντήσει κάπου...Συμπάσχεις μαζί τους, πονάς, θρηνείς, αγανακτείς,αγωνιάς, φοβάσαι και καρτεράς την εκδίκηση... τη ΛΥΤΡΩΣΗ... Στο τέλος ελευθερώνεσαι μαζί τους... Δικαιώνεσαι... Και τότε, στην τελευταία σελίδα του βιβλίου έρχεται η στιγμή που δεν ακούς πια τη βροχή, το επίμονο μουρμουρητό της... και απο τις χαραμάδες της ψυχής σου βλέπεις τον ξεχασμένο ήλιο.. έναν ήλιο φωτεινό και ''καθαρό'' που έρχεται να σε ζεστάνει, να μαλακώσει τις πληγές σου... Τότε είναι η στιγμή που άθελά σου αναφωνείς: ''Τι παράξενα που ισορροπεί ο κόσμος''...
July 15, 2017
Είναι το δεύτερο βιβλίο της Αφροδίτης Βακάλη που διαβάζω και μπορώ να πω ότι η ιστορία είναι αρκςτά προβλέψιμη αλλά όχι με happy ending όπως θα μπορούσε να περιμένει κανείς! Και πάλι η γλώσσα και η γραφή της μου άρεσαν πάρα πολύ, ισορροπεί με απόλυτη επιτυχία μεταξύ της μεστής πρότασης και του μελό, από την άποψη ότι το θέμα είναι σκληρό. Το θέμα της δεν είναι οι φόνοι των μικρών παιδιών αλλά οι ανθρώπινες αντιδράσεις και ενέργειες που έφτασαν εκεί, ο ανθρώπινος πόνος που προέρχεται από τον σατράπη σύζυγο, το γάμο μεταηύ αταίριαστν ανθρώπων, τη μοίρα που χτυπά απροειδοποίητα αλλά και η ελπίδα για ζεστασιά, αγάπη και γαλήνη. Για κάποιο λόγο, είχα την αίσθηση ότι διάβαζα ιστορία του Σιμενόν με τον Μαιγκρέ, προσαρμοσμένη στα ελληνικά πρότυπα και αυτό δεν είναι μομφή αλλά έπαινος. Η συγγραφέας πιάνει τον παλμό της ζωής μιας μικρής επαρχιακής πόλης και ανοίγει χωρίς να γίνει αντιληπτή, την πόρτα και τα παράθυρα πολλών σπιτιών και μας κάνει κοινωνούς της ζωής και των προβλημάτων τους. Ελπίζω να διαβάσω κατι καινούργιο δικό της σύντομα γιατί τη θεωρώ πολύ αξιόλογη.
August 14, 2015
Άν και δεν είμαι φαν των αστυνομικών, το συγκεκριμένο που είναι συγχρόνως και κοινωνικό μου άρεσε και με κράτησε σε εγρήγορση.Τέλος λυτρωτικό και φυσικά την ανάλογη τιμωρία για τον κάθε είδους ένοχο,είτε ψυχικής είτε σωματικής δολοφονίας.Πλοκή γρήγορη με άμμεση γραφή και καλή προσέγγιση χωρίς επαναλήψεις και κενά με πρωταγωνιστή την βροχή που κατακλύζει τα πάντα ακόμη και τις ψυχές των ανθρώπων και συμπρωταγωνιστή την μουσικότητα που συνοδεύει.Εξάλλου και η βροχή είναι ένα είδος μουσικής.Πολλοί και διαφορετικοί χαρακτήρες με ποικίλα συναισθήματα και ζωντανές περιγραφές που τις χειρίζεται εξαιρετικά η συγγραφέας,κατά την διάρκεια του σκοτεινού ταξιδιού σε μια περίοδο βροχής που κρατά 219 ημέρες και που ταιριάζει με όλη την ροή των γεγονότων και που στο τέλος έρχεται το φως και ο ήλιος συγχρόνως με την κάθαρση και την τιμωρία ορισμένων ενόχων ,κατά μια έννοια,γιατί σε άλλους συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο.
December 13, 2014
Καλό αλλα μου άφησε αναπάντητα ερωτήματα...
March 26, 2023
Αν κάνετε το λάθος και πιστέψετε, διαβάζοντας την σύνοψη, ότι είναι αστυνομικό βιβλίο, θα απογοητευτείτε όπως κι εγώ και θα καταλήξετε να διαβάζετε ένα βιβλίο που αφορά τις δυσλειτουργικές σχέσεις των μελών κάποιων οικογενειών μιας κωμόπολης κάπου στην Ελλάδα. Θα μάθετε όλες τις σκέψεις τους (όπως το πώς να αισθάνεται άραγε ο στήμονας ενός κρίνου και γιατί αναφωνούμε παντα ιιιι! και αααα! οταν ξαφνιαζόμαστε και ποτέ εεεεε!) και τα συναισθήματα που τους προκαλούν οι δολοφονίες καποιων παιδιών. Κάπου στο βάθος ένας αστυνόμος προσπαθεί να εξιχνιάσει τα εγκλήματα αλλά δεν μας ενδιαφέρει τόσο ο τρόπος όσο οι αντιδράσεις και οι συνέπειες που έχει η έρευνα στους εμπλεκόμενους. Από τα μισά και μετά του βιβλίου είχε σταματ��σει πλέον να με ενδιαφέρει ποιος είναι ο δολοφόνος γιατί εμφανώς δεν ενδιέφερε και τη συγγραφέα. Σου περνάει το μήνυμα ότι δεν έχει σημασία ο ένοχος αλλά οι συνθήκες των φονων και οι επιπτώσεις που φέρνουν στα μέλη μιας κοινωνίας.
May 20, 2018
πρώτη επαφή με την συγγραφέα.. ο τίτλος δε μάρεσε (καθότι σιχαίνομαι την βροχή) & γιαυτό άργησα πολύ να το ξεκινήσω, κάτι που έκανα με μισή καρδιά.. όμως από την αρχή το λεξιλόγιο με τράβηξε.. κόλλησα με το βιβλίο, το αγάπησα.. το λεξιλόγιο για μένα είναι το μισό, το άλλο μισό η πλοκή.. οι πολλοί ήρωες με μπέρδεψαν στην αρχή, τα συναισθήματά τους και οι σκέψεις τους αρχικά με ξένισαν.. καθώς όμως προχωρούσε η ιστορία, ξεδιπλωνόταν η μεταξύ τους σχέση, τα γεγονότα που τους σημάδεψαν κ με έκανε να μη μπορώ να το αφήσω από τα χέρια μου.. δεν είναι καθαρά αστυνομικό μυθιστόρημα, αλλά κυρίως ψυχογράφημα.. εξαιρετικά προσεγμένο, άριστα δομημένο.. σίγουρα θα διαβάσω κ άλλο δικό της..
March 13, 2021
Ειμαι στη σελιδα 54 κι ενω η γραφη ειναι ευχαριστη, κυλαει, μ ενοχλει που παραθετει κομματια κομματια απο διαφορες ιστοριες και με 10αδες προσωπα που υποθετω θα θελει να ενωσει στο τελος. Δεν ξερω αν η συγγραφεας νομιζει οτι ολοι οι αναγνωστες διαβαζουν ενα βιβλιο ολοκληρο χωρις κανενα διαλειμμα, αλλα εγω που διαβαζω μερικες δεκαδες σελιδες την ημερα ειναι αδυνατον να θυμηθω τα ονοματα απο ολες αυτες τις σκορπιες ιστοριες. Δεν νομιζω οτι θα αναζητησω αλλο βιβλιο της ιδιας συγγραφεως.
June 7, 2020
Συγκλονιστικά απρόβλεπτο!
July 17, 2020
Μου άρεσε πάραπολύ.Ένιωωθα σαν να είχα τη συγγραφέα μπροστά μου και μου διηγιόταν την ιστορία.
February 6, 2022
Ενδιαφέρον ψυχογράφημα, όχι τόσο αστυνομικό, όσο ανθρώπινο, θα έλεγα. διαβάζεται άνετα και σου αφήνει πράγματα για να σκεφτείς.
March 22, 2015
Υπέροχο, καθηλωτικό, σκοτεινό. Αισθάνεσαι τη βροχή στο δέρμα σου, τη μυρίζεις σε κάθε σελίδα, μέχρι να έρθει το λυτρωτικό φινάλε και να βγει το ουράνιο τόξο μετά απο "219 μέρες βροχής"
Displaying 1 - 30 of 32 reviews