Η Χώρα των Πυγμαίων Ινδιάνων είναι ένα μικρό οικολογικό παραμύθι, που γράφτηκε πολύ πριν διαδοθούν αυτές οι ιδέες στο ευρύ κοινό. Στην προσπάθειά τους να δραπετεύσουν από τον σύγχρονο πολιτισμό, οι Ντακ έρχονται αντιμέτωποι με μια μικρόσωμη φυλή ιθαγενών, που ζουν απομονωμένοι από τον έξω κόσμο, σε πλήρη αρμονία με την φύση. Οι Πυγμαίοι Ινδιάνοι, που μοιάζουν με ξωτικά μεταμφιεσμένα σε ερυθρόδερμους, είναι έτοιμοι να υπερασπίσουν σθεναρά τις λίμνες και τα δάση τους, με μόνα όπλα τα ακόντια και τα τόξα τους, και σύμμαχους τα ζώα και τα ψάρια! Ο Σκρουτζ και τα ανίψια του συμβολίζουν τον σύγχρονο πολιτισμό, αλλά και τους αποίκους που κουβάλησαν στην άγνωστη ήπειρο το βαρύ φορτίο των χειρότερων ελαττωμάτων τους. Χάρη στον Μπαρκς, οι Πυγμαίοι Ινδιάνοι θα σταθούν πολύ πιο τυχεροί από πολλές πραγματικές φυλές και θα υπερασπιστούν την φιλοσοφία τους ενάντια στον Σκρουτζ Μακ Ντακ και όλα όσα συμβολίζει.
Carl Barks was an American cartoonist, author, and painter. He is best known for his work in Disney comic books, as the writer and artist of the first Donald Duck stories and as the creator of Scrooge McDuck. He worked anonymously until late in his career; fans dubbed him "The Duck Man" and "The Good Duck Artist". In 1987, Barks was one of the three inaugural inductees of the Will Eisner Comic Book Hall of Fame. Barks worked for the Disney Studio and Western Publishing where he created Duckburg and many of its inhabitants, such as Scrooge McDuck (1947), Gladstone Gander (1948), the Beagle Boys (1951), The Junior Woodchucks (1951), Gyro Gearloose (1952), Cornelius Coot (1952), Flintheart Glomgold (1956), John D. Rockerduck (1961) and Magica De Spell (1961). He has been named by animation historian Leonard Maltin as "the most popular and widely read artist-writer in the world". Will Eisner called him "the Hans Christian Andersen of comic books." Beginning especially in the 1980s, Barks' artistic contributions would be a primary source for animated adaptations such as DuckTales and its 2017 remake.
Ενδιαφέρουσες οι οικολογικές ανησυχίες του Barks. Είναι δύσκολο να καταλάβει κανείς προς τα πού έγερνε περισσότερο η ζυγαριά όσον αφορά κάποιες απόψεις του. Οι Πυγμαίοι παρουσιάζονται περισσότερο ως ξωτικά, παρά ως άνθρωποι, αλλά είπαμε, άλλες εποχές αυτές. Αν δεν κάνω λάθος, στην αμερικανική έκδοση των απάντων του Barks υπάρχουν σημειώσεις που ασχολούνται με το θέμα των ξεπερασμένων στοιχείων (όπως για παράδειγμα οι φιλές των ιθαγενών). Επίσης, οι δύο τελευταίες ιστορίες σχεδιάστηκαν ως «διαφημίσεις» για την Disneyland.
Στην ιστορία «Η κούρσα του Μισισιπή» κάνει την πρώτη εμφάνισή του ο Μόργκαν Μουργόλυκος, αρχηγός της γνωστής συμμορίας, πιο γνωστός ίσως ως «παππούς». Αν και αυτές οι δύο τελευταίες ιστορίες που προωθούν την Disneyland είναι και τόσο τρομερές.
Η Χώρα των Πυγμαίων Ινδιάνων περιέχει μερικές από τις πιο αστείες ιστορίες του Καρλ Μπαρκς με πρωταγωνιστές το Ντόναλντ και τον Σκρουτζ. Συστήνεται ανεπιφύλακτα! Κοινό χαρακτηριστικό των ιστοριών του τομου οι γρήγορες εναλλαγές καταστάσεων που προκαλούν αβίαστα το γέλιο.