Едгар Алън По (1809-1849) е не само първият професионален американски писател, но и основоположникът на редица жанрове в литературата. С текстовете от този сборник на практика се ражда детективският жанр и за първи път се официализират дотогава смятаните за псевдонауки физиогномика, криптология, дедукция, френология.
Изданието съдържа: * „Златният бръмбар“ (The Gold-Bug (1843)) * „Убийствата на улица „Морг“ (The Murders in the Rue Morgue (1841)) * „Загадката на Мари Роже“ (The Mystery of Marie Roget (1842))
The name Poe brings to mind images of murderers and madmen, premature burials, and mysterious women who return from the dead. His works have been in print since 1827 and include such literary classics as The Tell-Tale Heart, The Raven, and The Fall of the House of Usher. This versatile writer’s oeuvre includes short stories, poetry, a novel, a textbook, a book of scientific theory, and hundreds of essays and book reviews. He is widely acknowledged as the inventor of the modern detective story and an innovator in the science fiction genre, but he made his living as America’s first great literary critic and theoretician. Poe’s reputation today rests primarily on his tales of terror as well as on his haunting lyric poetry.
Just as the bizarre characters in Poe’s stories have captured the public imagination so too has Poe himself. He is seen as a morbid, mysterious figure lurking in the shadows of moonlit cemeteries or crumbling castles. This is the Poe of legend. But much of what we know about Poe is wrong, the product of a biography written by one of his enemies in an attempt to defame the author’s name.
The real Poe was born to traveling actors in Boston on January 19, 1809. Edgar was the second of three children. His other brother William Henry Leonard Poe would also become a poet before his early death, and Poe’s sister Rosalie Poe would grow up to teach penmanship at a Richmond girls’ school. Within three years of Poe’s birth both of his parents had died, and he was taken in by the wealthy tobacco merchant John Allan and his wife Frances Valentine Allan in Richmond, Virginia while Poe’s siblings went to live with other families. Mr. Allan would rear Poe to be a businessman and a Virginia gentleman, but Poe had dreams of being a writer in emulation of his childhood hero the British poet Lord Byron. Early poetic verses found written in a young Poe’s handwriting on the backs of Allan’s ledger sheets reveal how little interest Poe had in the tobacco business.
ادگار آلن پو همانند روح القدس..آن شیپور ازلی ادبیات جنایی ست..که با سر برآوردنش به دنیایی شگفت انگیز حیات بخشید..نبوغ خاص آلن پو در آفرینش دوپن..نیای حقیقی شرلوک هلمز و هرکول پوآرو ها و همه آنان که از آن پس آمدند...نه،کلمات را بیش از این فرسوده نمیکنم..تنها بخوانیم و کامروا از جادوی آلن پو در میان صفحات زندگی کنیم.
باید اقرار کرد که غرابت جزء لازم زیباییه. امّا دربارهی ترجمهی فارسی، ترجمهی میرعباسی شاید تنها ترجمه و اگر نه، از انگشتشمار ترجمههایی از پو باشه که نه فقط ارزش خوندن داره، که ترجمهی خوبیه.
По не е само тъмна поезия на лунна светлина, гарвани, осмиващи живота, и тъга по загубените и нивга непритежавани любими. Ако очаквате обичайните пълчища отмъстителни черни котки, щракащи челюсти на железни вдовици и махала от нищото, спускащи се в тъмнината – ето ви нещо различно, което можете да четете, дори да не се идентифицирате, освен може би понякога в банята, като душевен гот, от онези с дебелата черна линия на клепачите и бретона в очите. Криминални разкази, повече Дойл, отколкото По, детайлни, анализиращи до степен на дребнавост, логични до непоносимост, сравнима само с теоретизиране на физични закони от Шелдън Купър в ранна утрин след добър запой. Но все пак са и мрачни, жестоки истории, човеконенавистни, човекообидни, човекоомразни. По.
Загадката на Мари Роже е малка компилация от три истории, които ще се харесат на онези читатели, които обичат реалистичните обяснения на видимо необясними ситуации. Едно огромно съкровище, за което единствената улика е малко бръмбарче и парче полу разложена хартия, ще се намери чрез сложна система от декриптиране и дедукция, на която не един и двама вълшебници на паролите ще повдигнат учудено вежди, че човешкият мозък може да мисли далеч по-ефективно от която и да е машина. Труп в комина и друг с почти отделена глава на кротки женици ще отведе един несъзнателно гениален в проследяването на причинно-следствени връзки нарочен за детектив човечец до намирането на странен отговор за източника на невиждано по размерите на жестокостта си убийство. А само лек оглед на трупа на красавицата на квартала, поругана, разложена и измъчвана до смърт, ще доведе до разкритието на цяла престъпна схема от бандити, като наизлезли от някоя от специалните книжки на Сад, които поради липса на хартия и мастило е изписвал с личните си вегански продукти по стените на килията си.
Може би По ще ви се види малко сух в разсъжденията си по време на привидно безкрайните си анализи, направени сякаш от разумна машина, а не от грешащ принципно емоционален индивид от страстен френски произход. Може би пък ще решите, че ненужно брутална е смъртта, макар че какво значение има какъв е характера на края, щом е за последно. По е различен, суров, безкомпромисен, и задоволяващ най-тъмните дебри на човешкото, където са се скрили клетките на първите прадеди, при които правилото е било общо взето изяж или бъди изяден. С малко размисъл от страна на студената гениалност виновните ще бъдат намерени. Ще ми се понякога да не виждахме лицата на убийците, да си мислим, че не са хора, никакъв вид нормални, ходещи, говорещи, имали детство човеци. А тези, които ги намират дали не са и те един вид други чудовища… По ще ви накара да се позамислите.
این اولین کتاب از آلن پو هست که خوندم فکر میکنم باز هم ترجمه کاوه میرعباسی خیلی دلنشین بود واسم آلن پو شخصیت بزرگ و نقش مهمی در ادبیات پلیسی داشته این کتاب شامل سه داستان کوتاه هست چهار یا پنج ماه پیش خوندمش الان نمیتونم به شرح جزئیات ماجرا بپردازم برای علاقه مندان به رمان های پلیسی توصیه ش میکنم البته احتمال اینکه وقتی می خونید بگید معماهای تکراری و قدیمی توش هست زیاده که خب جوابش هم ساده تر از اون هست جواب اینه که آلن پو خودش به خلق این داستان ها و معماها پرداخته که بعد تر خیلییییییییییی زیاد تو کتاب ها و ماجراهای پلیسی دیگه ازشون استفاده شده ;)
Не съм особена почитателка на детективските и криминални романи, но реших, че е задължително да прочета Едгар Алън По. Стилът му на писане и самото повествование ми бяха малко странни, но въпреки това логическата нишка е гениална. :) Любителите със сигурност ще оценят. Оценка 3.5.
هنگامی که از قاتل تنهایی صحبت کردم که کوله بارش را خرکشکنان به طرف کرانه میبرد، تلویحا این احتمال را مطرح ساختم که برای خودش قایقی دست و پا کند. حالا درمییابیم که ماری روژه از قایق در آب انداخته شده. منطقا، جز این نمیتوانسته باشد. نمیشده جنازه را به آبهای کمعمق ساحل بسپارد. خراشها و نشانههای خاصی که بر پشت و شانههای قربانی افتادهاند، قطعه چوبهای کلفت کف قایق را لو میدهند. اینکه جنازه را بیآنکه وزنهای به آن بسته شده باشد یافتند، خود مؤید این نظر است. اگر آن را از ساحل در آب انداخته بودند، وزنهای هم به آن آویزان بود. برای فقدانش فقط یک توضیح میشود ارائه داد، و آن غفلت قاتل است که باعث شده احتیاط لازم را به خرج ندهد و قبل از دور شدن از ساحل وزنهای همراه نبرد. بیتردید، موقعی که خواسته جنازه را در رودخانه پرت کند، متوجه حواسپرتیاش شده، اما چیزی در دسترسش نبوده که چارهساز باشد. تن دادن به هر خطری برایش از بازگشت به آن کرانهی نفرین شده سهلتر بوده. قاتل، پس از خلاصی یافتن از آن بار منحوس، شتاب داشته هرچه زودتر به شهر برگردد. آنجا، در اسکلهای تاریک و پرتافتاده، بر ساحل جهیده. اما تکلیف قایق چه میشد آیا باید آن را محکم به جایی میبست؟ او شتاب زدهتر از آن بود که به فکر بستن قایق باشد. از این گذشته، با بستن قایق به اسکله، گمان میبرد مدرکی را علیه خودش به آنجا گره میزند؛ طبیعیترین واکنش این بود که هر چه را به جنایتش مربوط میشد، تا جایی که امکان داشت از خود دور کند. نه فقط قصد داشت از اسکله بگریزد، بلکه مصلحت نمیدید بگذارد قایق آنجا بماند. قطعا، آن را شناور بر آب رها کرده.
بیاییم به خیالپردازیمان ادامه دهیم. صبح، آن خبیث بخت برگشته، با مشاهدهی اینکه قایق را یافتهاند و در محلی نگه داشتهاند که، چه بسا، به حکم وظیفهاش، غالبا گذرش به آنجا میافتد، سخت یکه خورده و دستخوش دلهرهای مهیب شده. شب بعد، بیآنکه جرئت مطالبهی سکان را داشته باشد، آن را به جایی برده و گم و گور کرده. حالا، این قایق بدون سکان کجاست؟ بگذاریم یافتنش یکی از نخستین اهدافمان باشد. همین که چشممان به جمالش روشن شود، صبح دولتمان دمیده. این قایق، با سرعتی که خودمان نیز از آن متحیر میشویم، ما را تا مردی رهنمون میشود که آن یکشنبهی شوم از آن استفاده کرد. تأیید از پی تأیید میآید و صحت این نظر بیش از پیش ثابت میشود و رد قاتل را پی میگیریم و پیدایش میکنیم.
قرار بود مدت زیادی توی کتابخونه باشم، نگاهی به کتابای جلوم انداختم و سرانجام معمای ماری روژه رو برداشتم نه به خاطر اینکه نظرم رو به خودش جلب کرد بلکه به این دلیل که خیلی کوتاه بود. من چیزهای زیادی راجب آلن پو میدونستم و هر چی نباشه پو شخصیت مورد علاقهی من توی سگ های ولگرد بانگوعه اما تا به حال چیزی ازش نخونده بودم پس باید بگم که این سه ستاره به خاطر اینه که انتظار همچین روایتی رو نداشتم، راوی چندتا نکته نه راجب جنایت بلکه راجب دوپن گفت و ادامهی داستان مکالمهای کاملاً یک طرفهی دوپن بود پس در واقع به ماجرا علاقه داشتم مخصوصاً داستان اول که مجرم به شدت غیرمنتظره بود اما نوع روایتش باب میل من نبود.
کتاب، مجموعه سه داستان از آلن پو با محوریت شخصیت شوالیه دوپن است؛ شخصیتی مرموز که همانند کاراگاه ها استعداد غریبی در حل معماهای لاینحل دارد. این سه داستان از کلاسیکهای ادبیات جنایی و برای علاقه مندان ژانر از ضروری ترین منابع مطالعه هستند. شیوه پرداخت آلن پو و یا به عبارت دقیق تر، شکل برخورد شوالیه دوپن با معماهای جنایی و شیوه استدلالی او هر علاقه مندی را مجذوب می کند. آلن پو در داستان معمای ماری روژه بیشتر از اینکه به شیوه معمول داستانهای جنایی به دنبال حل معما باشد در جستجوی به چالش کشیدن فرضیات دم دستی دیگران از حادثه است. پایان باز داستان و شیوه استنتاجی کاراگاه دوپن در رد و تایید احتمالات گوناگون، توجه غریب او به جزییات و توضیحات فیلسوف مآبانه ش در نفی و انکار فرضیه های ساده انگارانه دیگران از حادثه قتل، به غایت نوآورانه است. در اهمیت دو داستان دیگر هم بسیار گفته شده و بیان دوباره ش تکرار مکررات است. مقاله کوتاهی نیز در انتهای کتاب در این باره توضیحات مفیدی داده است
کتاب را برای خواندن انتخاب نکردم و مجبور بودم بخوانم و صادقانه بگویم در ۱۲ صفحه ی اول این مساله داشت دیوانه ام می کرد ولی اگر تو هم مثل منی امیدت را از دست نده و به خواندن ادامه بده قول می دهم بهتر می شود من خیلی معمایی نمی خوانم و شرلوک هولمز و پوآرو به کنار ایده ی زیادی در باره ی این ژانر ندارم برای همین نمی توانم آن را با کتاب های دیگر مقایسه کنم و خیلی درموردش حرفی بزنم ولی به عنوان سه داستان کوتاه برای یک بعداز ظهر قابل قبول و لذت بخش بود فقط اگر بتوانی از ۱۲ صفحه ی اول بگذری
کتابی کوتاه شامل ۳ داستان کوتاه قتل های کوچه مورگ و معمای ماری روژه و نامه ی ربوده شده که شخصی به نام شوالیه دوپن که به ظاهر فردی معمولی است ولی ذهن بسیار فعالی دارد مانند کارآگاه رمزگشایی هایی را از پشت پردهی قتل ها و دزدی ها انجام می دهد و در همه حال با نظریه هایش کمک به یافتن حقایقی هر چند دور از ذهن به علت سادگی و ملموسی شان میکند و تمام این نظرات را برای شخص سومی که به نظر نویسنده کار یعنی ادگار آلن پو می آید تعریف میکند. در مقدمه کار خواندم خلق شخصیت شوالیه دوپن آغازی برای خلق شخصیت هایی از قبیل پوآرو و شرلوک هلمز و... بوده.
مقدمه کتاب داره از یه سبک کتابهای کاراگاهی حرف میزنه به اسم armchair deective. کاراگاه روی مبل. سه تا داستان توی این کتابه که صرفا روایتها و سرنخ های یه داستان رو بررسی میکنه و به نتیجه میرسه. اینطوری نیست که توی بطن داستان غوطه بخورین و اتفاقا رو در لحظه رخ دادنشون درک کنین. البته خب توی کتابای کاراگاهی اکثرا اتفاقی افتاده و بعد کاراگاهه وارد داستان میشه. اما خب توی این کتاب این حالت روایتگونه صرف و منفعل بودن مخاطب زیاد مورد پسند من نبود.
سه داستان از آلن پو. اولین چیزی بود که از او خواندم و با پیشبینی من از داستانهاش سازگار نبود. همه شواهد داستان رو هم که که کنار هم گذاشتم و استدلال کردم، در نهایت با اونچه در انتها رخ داد بسیار متفاوت بود. متن داستانها بسیار روان و خوشخوان و هر سه هم کارآگاهی است.