پمپه

by Pierre Corneille, محمدعلی معیری (Translator)

This work has been selected by scholars as being culturally important, and is part of the knowledge base of civilization as we know it. This work was reproduced from the original artifact, and remains as true to the original work as possible. Therefore, you will see the original copyright references, library stamps (as most of these works have been housed in our most important libraries around the world), and other notations in the work.

This work is in the public domain in the United States of America, and possibly other nations. Within the United States, you may freely copy and distribute this work, as no entity (individual or corporate) has a copyright on the body of the work.

As a reproduction of a historical artifact, this work may contain missing or blurred pages, poor pictures, errant marks, etc. Scholars believe, and we concur, that this work is important enough to be preserved, reproduced, and made generally available to the public. We appreciate your support of the preservation process, and thank you for being an important part of keeping this knowledge alive and relevant.

Genres: Plays, French Literature

119 pages, Paperback

First published January 1, 1644

About the author

Pierre Corneille était l'un des trois grands dramaturges français du XVIIe siècle , avec Molière et Racine. Il a été appelé «le fondateur de la tragédie française» et était productive pendant près de quarante ans.

Vous pouvez lire son oeuvre sur:
- http://www.poesies.net/corneille.html
- http://gallica.bnf.fr/Search?ArianeWi...

Pierre Corneille was one of the three great seventeenth-century French dramatists, along with Molière and Racine. He has been called "the founder of French tragedy" and produced plays for nearly forty years.

You can read his works (in French) on:
- http://www.poesies.net/corneille.html
- http://gallica.bnf.fr/Search?ArianeWi...

Reviews

[Beluosus · Rating 3 out of 5]

L'idolâtrie des Grands Personnages d'Histoire m'ennuyait. Les monologues me semblaient plus artificiels que d'habitude dans une telle pièce, et souvent frôlaient l'hagiographie. Mais l'absence du personnage éponyme me paraissait bien moderne ; alors je n'étais pas complètement déçu d' En attendant Pompée.

[Matthew Leigh · Rating 4 out of 5]

La mort de Pompée n'est pas le chef d'oeuvre de Corneille mais la pièce reste très intéressante, en particulier si vous connaissez les trois derniers livres de la Pharsale de Lucain. Corneille cite les vers du neuvième livre où Caton offre son opinion de la vie et les ambitions de Pompée, et il a emprunté à Lucain les personnages de Pothin, Achillas, Cornélie, Ptolémée, Septimius, Cléopatre et César. Il y a une série d'allusions à Lucain et les échos du texte latin et de la pensée politique du poète néronien enrichissent la pièce entière.

[Talia_ · Rating 3 out of 5]

3.5

[Mohammad Ali Shamekhi · Rating 3 out of 5]

ترجمه ترجمه ی متوسطی است - اگر مطابقت را معیار خوبی ترجمه لحاظ کنیم. من به طور خاص پس از پرده ی سوم به طور مکرر به اصل فرانسوی نمایشنامه هم مراجعه داشته ام و با نزدیک شدن به پایان کتاب، تقریبا اکثر بخش ها را هم در اصل فرانسوی و هم ترجمه ی فارسی خوانده ام. بنابراین می توانم تا حدی خود را محق بدانم که مدعی نه چندان وفادار بودن ترجمه باشم. در جاهایی چندین کلمه یا حتی یک خط، در یک وصف خلاصه شده اند و در مواقع دیگر یک صفت به صورت یک یا چند جمله ترجمه شده است. در موارد معدودی هم چیزی ترجمه شده که در اصل نیست یا در اصل چیزی هست که ترجمه نشده - البته این موارد در حد کلمات است و احتمال تفاوت نسخه های مرجع فرانسوی را هم باید لحاظ کرد.

اما از این موارد که بگذریم کم نیستند مواردی که لحن ترجمه شایسته و مناسب و فی حد ذاته به عنوان یک نوشته فارسی سلیس و روان است. این تلاش منجر شده است که در مواردی جملاتی در ترجمه ی فارسی به دل بنشینند و برانگیزاننده باشند حال آنکه در اصل فرانسوی چنگی به دل نمی زنند. البته عکس این موارد چنانکه همواره می توان انتظار داشت به طور قاطع بیشتر صادق است.

نیت نخست من این بود که به این کتاب چهار ستاره بدهم اما گمان بردم که بخش عمده ی لذت من ناشی از خواندن اصل ابیات مقفای فرانسوی است و نه ترجمه های فارسی آنها. برای همین به سه ستاره اکتفا کردم. اما به هر حال خواندن متن فارسی در کنار رجوع به اصل فرانسه برای من لذت فراوانی به همراه داشت. البته در عین حال بسیار طاقت فرسا هم بود و مدتی بسی بیشتر را می طلبید.

نخستین مراجعاتم به اصل فرانسوی موجب شده بود که راسین را بیشتر از کرنی بپسندم - راسین متأخرتر است - اما کم کم با پیش رفتن کرنی نیز زیبایی های خود را به رخ کشید و مرا از آن دل ناچسب شمردن پشیمان کرد...