Het leven heeft geen zin. Onze instincten bedriegen ons. Er is veel meer ongeluk dan geluk op aarde. Het beste is niet geboren te zijn. Wie geen zin heeft om deze overtuigingen vertaald te zien in onderkoelde romans, houdt zich beter ver van het werk van Marcellus Emants. In "Op zee" gaat de schrijver Satis aan boord van een boot met bestemming De Oost. Hij is een rijke edelman die niet voor zijn werk reist, maar louter om zijn leven te overdenken. En wat hij overdenkt is een eenzame jeugd, een vreselijke studietijd in Leiden, een moeilijk bestaan als auteur, een huwelijk als een som van misverstanden. Zijn vrouw is overleden en Satis staat er weer alleen voor. Ook zijn schrijverschap is geen bron van trots meer. Satis zit gevangen tussen onrust en verveling, tussen Boeddhistische onthechting en gitzwart pessimisme. En de lezer krijgt een gelegenheid om zijn geest scherp te slijpen aan de grote levensvragen. Door de beperkte omvang is deze roman een uitstekende introductie tot Emants' werk en overtuigingen.-
Marcellus Emants was a Dutch novelist who was one of the few examples of Dutch Naturalism. He is seen as a first step towards the renewing force of the Tachtigers towards modern Dutch literature, a movement which started around the 1880s. His most well-known work is 'A Posthumous Confession', published in 1894
‘Wie de sneeuwberg niet op kan, beklimt een heuvel er naast en maakt zich dan wijs, dat het mooier is de witte spits te beschouwen dan er op te staan.’
Mooie novelle (of roman, wat je wil), die deels een intellectuele autobiografie lijkt te zijn, met de vertrouwde elementen (een hoofdpersoon die niet hoeft te werken voor zijn geld, zijn bezigheid zoekt in schrijven en in de liefde, en in beide wordt teleurgesteld) omgewerkt tot een parabel over de zinloze eeuwige cyclus van begeerte, teleurstelling, somberheid en langzaam weer opflakkeren van de begeerte (of die nou amoureus of literair is).