با عنوان "فردوسی و شاهنامه" چند کتاب دیگر هم یافت می شود، یکی از محیط طباطبائی و دیگری مجموعه ای از سخن رانی های مختلف که علی دهباشی جمع آوری کرده و.. کار منوچهر مرتضوی بیشتر دارای هدفی مشخص است که به منابع و ماخذ شاهنامه پرداخته و آن را از نگاه خود بررسی کرده، به داستان های حماسی و اسطوره ای و تاریخی و عشقی آن اشاره کرده و جهان بینی فردوسی را بررسی کرده و تاثیر و نفوذ فردوسی و شاهنامه در ادبیات ایران، در انتها هم یادداشت هایی در مورد برخی از داستان های حماسی شاهنامه دارد که در مجموع، کاری خواندنی ست و از غلو و عرق ملی و تعصب ناسیونالیستی کمتر نشانی دارد. با این همه جای بررسی جزء به جزء شاهنامه و از نگاه های مشخص و حرفه ای تر، آن گونه که شاهرخ مسکوب و محمد مختاری انجام داده اند، در میان پژوهش هایی که در مورد شاهنامه و فردوسی شده، هم چنان خالی ست.