What do you think?
Rate this book
In mijn ogen draag ik wolken
Ooit besloot Widá bij moeilijke momenten in haar leven voortaan haar gevoel uit te schakelen. Dat bracht haar ver toen ze als vijftienjarige Kabul moest ontvluchten en in Nederland terechtkwam, waar ze zich binnen de kortste keren de taal eigen maakte en de middelbare school afrondde, zodat ze geneeskunde kon studeren en een carrière als psychiater kon opbouwen.
Maar dan krijgt ze nieuws over een meisje dat vroeger in Kabul als een zusje voor haar was en valt de basis onder haar zo zorgvuldig pgebouwde leven weg. ‘Er was één verhaal van vroeger dat ze halverwege had losgelaten. En dat losse eindje had haar uiteindelijk ingehaald. Een onafgemaakt verhaal kun je niet begraven, dat had ze als psychiater moeten weten.’
Widá ziet maar één uitweg: een oude belofte nakomen en zo het verleden rechtzetten. Zal het haar lukken dat ene verhaal af te maken en voorgoed te laten rusten?
Maar dan krijgt ze nieuws over een meisje dat vroeger in Kabul als een zusje voor haar was en valt de basis onder haar zo zorgvuldig pgebouwde leven weg. ‘Er was één verhaal van vroeger dat ze halverwege had losgelaten. En dat losse eindje had haar uiteindelijk ingehaald. Een onafgemaakt verhaal kun je niet begraven, dat had ze als psychiater moeten weten.’
Widá ziet maar één uitweg: een oude belofte nakomen en zo het verleden rechtzetten. Zal het haar lukken dat ene verhaal af te maken en voorgoed te laten rusten?
ebook
First published January 1, 2025
85 people are currently reading
1476 people want to read
About the author
Forugh Karimi
4 books13 followersForugh Karimi (1971, Kabul) kwam als 25-jarige op de vlucht voor de oorlog in Afghanistan in Nederland terecht. Ze vervolgde hier haar studie geneeskunde en heeft inmiddels een eigen praktijk als psychiater en psychotherapeut. Ze is daarnaast hoofdredacteur van De Psychiater (het tijdschrift van de Nederlandse Vereniging voor Psychiatrie) en maakt deel uit van de Raad voor de Nederlandse Taal en Letteren.
In 2022 debuteerde Karimi met De moeders van Mahipar – bekroond met de Hebban Debuutprijs – waarna in 2023 de novelle Nargis verscheen. Met In mijn ogen draag ik wolken laat ze opnieuw zien een unieke bijdrage te leveren aan het Nederlandse literaire landschap.
In 2022 debuteerde Karimi met De moeders van Mahipar – bekroond met de Hebban Debuutprijs – waarna in 2023 de novelle Nargis verscheen. Met In mijn ogen draag ik wolken laat ze opnieuw zien een unieke bijdrage te leveren aan het Nederlandse literaire landschap.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 80 reviews
July 25, 2025
Ik begon aan dit boek op aanraden van iemand die er vol lof over sprak. In het begin moest ik wennen aan de schrijfstijl. De afwisseling van Farsi en Nederlandse woorden voelde onnatuurlijk en leidde me soms af van het verhaal en ervaarde ik als irritant vooral in de eerste hoofdstukken.
Wat me wel diep raakte, was hoe het boek de complexe geschiedenis van Afghanistan tot leven brengt… de oorlog, het verlies, het vluchten, en vooral het trauma dat generaties overstijgt. De schrijver weet dat alles op een toegankelijke en tegelijk emotioneel indringende manier over te brengen.
Voor mij was dit boek bijzonder persoonlijk. Ik herkende zóveel… in de verhalen, de trauma’s, de situaties, de emoties. Juist dat maakte het lezen aangrijpend. Vooral de hoofdstukken over de burgeroorlog waren intens. De laatste hoofdstukken heb ik zelfs met tranen in mijn ogen zitten lezen.
In mijn ogen draag ik wolken is zonder twijfel een van de mooiste boeken die ik dit jaar heb gelezen. Misschien ben ik niet helemaal objectief, omdat het verhaal zo dichtbij komt, maar dat maakt het alleen maar krachtiger. De manier waarop de schrijver zo’n complex en pijnlijk verleden invoelbaar maakt, verdient oprecht bewondering. Ik geef het vijf sterren en meer als dat kon.
Wat me wel diep raakte, was hoe het boek de complexe geschiedenis van Afghanistan tot leven brengt… de oorlog, het verlies, het vluchten, en vooral het trauma dat generaties overstijgt. De schrijver weet dat alles op een toegankelijke en tegelijk emotioneel indringende manier over te brengen.
Voor mij was dit boek bijzonder persoonlijk. Ik herkende zóveel… in de verhalen, de trauma’s, de situaties, de emoties. Juist dat maakte het lezen aangrijpend. Vooral de hoofdstukken over de burgeroorlog waren intens. De laatste hoofdstukken heb ik zelfs met tranen in mijn ogen zitten lezen.
In mijn ogen draag ik wolken is zonder twijfel een van de mooiste boeken die ik dit jaar heb gelezen. Misschien ben ik niet helemaal objectief, omdat het verhaal zo dichtbij komt, maar dat maakt het alleen maar krachtiger. De manier waarop de schrijver zo’n complex en pijnlijk verleden invoelbaar maakt, verdient oprecht bewondering. Ik geef het vijf sterren en meer als dat kon.
July 8, 2025
Zo mooi en zo verdrietig
March 19, 2026
De verhaallijn over Kabul zou ik duizend sterren geven. Ik zat hier echt aan m’n boek gekluisterd, zo heftig, mooi, goed, indrukwekkend, bizar, zielig, intens, alles!
De roadtrip met Margot geef ik minus 800 sterren, het wekte irritatie bij me op en had geen toegevoegde waarde.
1000-800=4 sterren 🙆🏻♀️
De roadtrip met Margot geef ik minus 800 sterren, het wekte irritatie bij me op en had geen toegevoegde waarde.
1000-800=4 sterren 🙆🏻♀️
August 25, 2025
4.5
Zo intens, mooi, verdrietig, niet meer zoveel gehuild om een boek sinds A Little Life
Ja, een aanrader, maar wees voorbereid
Zo intens, mooi, verdrietig, niet meer zoveel gehuild om een boek sinds A Little Life
Ja, een aanrader, maar wees voorbereid
July 28, 2025
Wat een prachtig boek, zo mooi en knap geschreven. Je kunt niet anders dan diep geraakt worden door het verdriet en verlies dat een stem krijgt. Toch is dit boek niet alleen verdrietig, de personages en de Afghaanse cultuur zijn prachtig omschreven.
November 3, 2025
Hoe belangrijk dat deze verhalen verteld blijven worden: over het lot van de Afghanen, de tol die zij betalen doordat hun land keer op keer wordt opgeofferd in het geopolitieke machtsspel, niet alleen in de jaren 90, maar zeker ook nu, onder het wrede regime van de Taliban.
Het verhaal speelt zich afwisselend af in de jonge jaren van de hoofdpersoon in Afghanistan, haar adolescentie als vluchteling in Nederland en recent op een reis naar gevluchte familieleden in Athene. Hierdoor houdt Karimi de spanning er tot de laatste bladzijde in. Hoe schrijnend ook, het gevoelsleven van de hoofdpersoon nam soms pathetische vormen aan. En ook de bedenkelijke rol die 'de' uil in dit boek krijgt, maakt dat het voor mij een 4 i.p.v. 5 sterrenleesbeleving was.
Het verhaal speelt zich afwisselend af in de jonge jaren van de hoofdpersoon in Afghanistan, haar adolescentie als vluchteling in Nederland en recent op een reis naar gevluchte familieleden in Athene. Hierdoor houdt Karimi de spanning er tot de laatste bladzijde in. Hoe schrijnend ook, het gevoelsleven van de hoofdpersoon nam soms pathetische vormen aan. En ook de bedenkelijke rol die 'de' uil in dit boek krijgt, maakt dat het voor mij een 4 i.p.v. 5 sterrenleesbeleving was.
November 3, 2025
Een boek waar je eigenlijk alleen maar verdrietig wordt.
A book that really just makes you sad.
Should be compulsory reading in NL right now before the upcoming election, given two governments in a row have fallen over asylum seeker policy.
I’d love the far-right and the aptly named ‘dumb-right’ in NL to get some perspective.
A book that really just makes you sad.
Should be compulsory reading in NL right now before the upcoming election, given two governments in a row have fallen over asylum seeker policy.
I’d love the far-right and the aptly named ‘dumb-right’ in NL to get some perspective.
February 24, 2026
In mijn ogen draag ik wolken van Forugh Karimi is een roman over opgroeien in oorlog en leven met de gevolgen daarvan. We volgen Widá, die als tiener uit Afghanistan moet vluchten en jaren later tijdens een reis naar Athene wordt geconfronteerd met haar verleden. Het heden en herinneringen lopen door elkaar en laten zien hoe lang verlies en schuld kunnen blijven hangen.
Zelf herken ik haar situatie niet, omdat ik niet ben opgegroeid in oorlog of als vluchteling. Juist daardoor maakte het boek indruk op mij. Het geeft een inkijk in een werkelijkheid die ver van mij afstaat, maar door de persoonlijke vertelstijl heel dichtbij voelt. Ik vind het ook bijzonder hoe je je eigen leven of ervaringen uit je omgeving op zo’n bijna autobiografische manier kunt verwerken in een roman. Dat dit boek is geschreven door mijn buurvrouw, maakt het voor mij extra speciaal en indrukwekkend.
Heel erg bedankt voor de boeken, Karimi <3
Zelf herken ik haar situatie niet, omdat ik niet ben opgegroeid in oorlog of als vluchteling. Juist daardoor maakte het boek indruk op mij. Het geeft een inkijk in een werkelijkheid die ver van mij afstaat, maar door de persoonlijke vertelstijl heel dichtbij voelt. Ik vind het ook bijzonder hoe je je eigen leven of ervaringen uit je omgeving op zo’n bijna autobiografische manier kunt verwerken in een roman. Dat dit boek is geschreven door mijn buurvrouw, maakt het voor mij extra speciaal en indrukwekkend.
Heel erg bedankt voor de boeken, Karimi <3
July 19, 2025
Wat een parel is dit boek 😍
August 1, 2025
6 sterren
Read
January 18, 2026Ik doe toch ook 4,5 ster!! Wel echt mooi en bijzonder geschreven!
May 22, 2025
in mijn ogen zitten heel veel regenwolken bij het lezen van dit boek. LOVE Forugh, wat een ontzettend mooi en knap geschreven boek. kon niet stoppen met lezen. vond het verschrikkelijk om te lezen maar wilde steeds meer
March 16, 2026
In dit boek word je meegenomen in het leven van Widá, een Afghaanse vluchtelinge die in Nederland terecht komt. Een intelligente vrouw die het maatschappelijk gezien ver heeft geschopt in Nederland, maar door haar ballast uit het verleden toch ook vastloopt in relaties en haar emotioneel functioneren. Mooi aan dit boek is het verrassende en verfrissende perspectief van de jonge Widá, die blikt op de ontwikkelingen in haar thuisland. En vanuit haar volwassen zijn de terugblik met herinneringen van wat zij meemaakte, meer op relationele vlak. Dit tezamen ontrafelt langzamerhand waar zij in het hier en nu tegen aanloopt. Fijn aan de schrijfstijl is de beeldende sferische verteltrant waardoor ik het verhaal echt kon voelen en meebeleven. Dikke vier sterren.
July 12, 2025
Heel graag gelezen.
July 31, 2025
http://looneybooks79.blog/2025/07/31/...
Psychiater Widá Dost en journalist Margot vertrekken vanuit Nederland met de auto naar Athene. Margot wil een reportage maken over Afghaanse vluchtelingen, zoals ook Widá zelf ook op haar vijftiende in de jaren negentig vanuit haar geboorteland moest vertrekken om te vluchten voor de vreselijke oorlog daar. Onderweg stoppen ze bij de zus van een Afghaanse collega van Widá in Frankfurt en in Wenen bij een vriendin van Widá's moeder en het verblijf dat Margot regelde in Athene heet 'The Owl's Nest', een B&B. Een toeval dat de naam van het verblijf net verwijst naar het dier waarnaar Widá als kind altijd werd vernoemd, de uil. Dat deze reis voor Widá nog een extra reden heeft weet Margot niet.
Tijdens hun trip dwalen Widá's gedachten constant af naar haar herinneringen naar haar verleden. Hoe ze als kind in Kabul woonde met haar moeder en haar grootmoeder Bibí en het land geleidelijk aan zag wegzakken in een oorlog die het land dieper in een crisis deed belanden en hoe de belangen van landen als Amerika en Rusland hierin een grote rol begonnen te spelen maar als puntje bij paaltje kwam lieten ze de bevolking stikken.
Widá's vader was een opstandeling en werd opgepakt en ze zag hem nooit meer terug. Gelukkig ontmoette haar moeder, (madár) Sjirín, haar collega Aghagul die Widá als zijn eigen dochter opvoedde. Als ook een nicht van Bibí, Begóm met haar dochter Massomá bij hen komt wonen, samen ook met Sjiríns broer oom Fahím, komen daar al eens spanningen bij te pas. Maar het is toch belangrijk familie, zeker in tijden van nood en crisis, dicht bij je te kunnen hebben. Massomá wordt dan ook heel snel het kleine zusje van Widá. Het is dan ook door hun ogen dat we zien hoe het land geleidelijk aan verandert en de rechten van vrouwen geleidelijk aan teruggeschroefd worden, volgens de religieuze wetten van de extreme vorm van Islam die zijn intrede doet. Vrouwen horen thuis te blijven, mogen niet studeren, moeten hoofddoeken dragen, mogen niet zonder een man op straat komen... (momenteel hanteert de Taliban opnieuw deze wetten).
Deze manier van leven wordt al snel onleefbaar voor verschillende mensen en als de oorlog dan ook nog eens een hoogtepunt bereikt, is de beslissing gevallen dat Widá samen met haar oom Fahím, tante Razzia en hun kind Ghezal het land ontvluchten en op zoek gaan naar een beter leven.
De volwassen Widá heeft dan ook nog steeds een groot schuldgevoel omdat ze haar familie achterliet maar vooral hoe ze haar 'zusje' Massomá in de handen van dit vreselijke regime achter moest laten. En daarom gaat ze nu dan ook naar Athene want ze heeft gehoord dat een kans op verlossing maar zal ze haar oude belofte kunnen nakomen? Zal ze het laatste deel van het verhaal kunnen afwerken?
Het minste dat je kan zeggen van dit boek is dat het een binnenkomertje is. De wereld die in dit boek beschreven wordt is geen fantasiewereld, maar de pure realiteit. Delen van het verhaal zijn dan ook gebaseerd op waargebeurde feiten, deels zelfs uit het leven van de auteur of van kennissen van haar. Het biedt inzicht op de gevolgen van inmenging van buitenaf om dan aan je lot overgelaten te worden, opkomst van extremen en de strijd tussen verschillende groeperingen binnen hetzelfde land, waarbij minderheden quasi altijd onderdrukt worden. En het ergste is dat Afghanistan tot op de dag van vandaag nog steeds de gevolgen hiervan draagt. Het verhaal van Widá is een verhaal van zoveel mensen en het is maar aan weinige gegeven dat zij de kansen krijgen dat het personage (en ik vermoed dat dat ook voor de auteur zelf zal gelden) in dit boek krijgt. En wat nog veel belangrijker is is dat je als lezer (en daarom raad ik dit en gelijkaardige boeken altijd aan aan mensen die een heel rechtlijnig en met oogkleppen op wereldbeeld hebben) de ernst, de pijn maar vooral ook het verdriet van de realiteit ziet sijpelen door de lijnen heen als ware het tranen die uit het boek druppelen.
Maar het boek gaat ook en vooral over vriendschap, over begrip, over familie en over leven met elkaar. Het is een kroniek van een meisje dat opgroeit in een wereld die beperkt is tot de plaats waar ze is opgegroeid maar waar de wereld voor haar wordt opengetrokken, uit noodzaak maar daarom niet uit eigen wil. Dit is voor mij alvast één van de meest hartverscheurende verhalen die ik dit jaar al las en staat steevast hoog in de lijst van boeken die ik iedereen vanaf nu zal aanraden om te lezen want een Must-Read is dit sowieso! Dit is een boek met hart, maar vooral met een constante traan in de ooghoek!
Psychiater Widá Dost en journalist Margot vertrekken vanuit Nederland met de auto naar Athene. Margot wil een reportage maken over Afghaanse vluchtelingen, zoals ook Widá zelf ook op haar vijftiende in de jaren negentig vanuit haar geboorteland moest vertrekken om te vluchten voor de vreselijke oorlog daar. Onderweg stoppen ze bij de zus van een Afghaanse collega van Widá in Frankfurt en in Wenen bij een vriendin van Widá's moeder en het verblijf dat Margot regelde in Athene heet 'The Owl's Nest', een B&B. Een toeval dat de naam van het verblijf net verwijst naar het dier waarnaar Widá als kind altijd werd vernoemd, de uil. Dat deze reis voor Widá nog een extra reden heeft weet Margot niet.
Tijdens hun trip dwalen Widá's gedachten constant af naar haar herinneringen naar haar verleden. Hoe ze als kind in Kabul woonde met haar moeder en haar grootmoeder Bibí en het land geleidelijk aan zag wegzakken in een oorlog die het land dieper in een crisis deed belanden en hoe de belangen van landen als Amerika en Rusland hierin een grote rol begonnen te spelen maar als puntje bij paaltje kwam lieten ze de bevolking stikken.
Widá's vader was een opstandeling en werd opgepakt en ze zag hem nooit meer terug. Gelukkig ontmoette haar moeder, (madár) Sjirín, haar collega Aghagul die Widá als zijn eigen dochter opvoedde. Als ook een nicht van Bibí, Begóm met haar dochter Massomá bij hen komt wonen, samen ook met Sjiríns broer oom Fahím, komen daar al eens spanningen bij te pas. Maar het is toch belangrijk familie, zeker in tijden van nood en crisis, dicht bij je te kunnen hebben. Massomá wordt dan ook heel snel het kleine zusje van Widá. Het is dan ook door hun ogen dat we zien hoe het land geleidelijk aan verandert en de rechten van vrouwen geleidelijk aan teruggeschroefd worden, volgens de religieuze wetten van de extreme vorm van Islam die zijn intrede doet. Vrouwen horen thuis te blijven, mogen niet studeren, moeten hoofddoeken dragen, mogen niet zonder een man op straat komen... (momenteel hanteert de Taliban opnieuw deze wetten).
Deze manier van leven wordt al snel onleefbaar voor verschillende mensen en als de oorlog dan ook nog eens een hoogtepunt bereikt, is de beslissing gevallen dat Widá samen met haar oom Fahím, tante Razzia en hun kind Ghezal het land ontvluchten en op zoek gaan naar een beter leven.
De volwassen Widá heeft dan ook nog steeds een groot schuldgevoel omdat ze haar familie achterliet maar vooral hoe ze haar 'zusje' Massomá in de handen van dit vreselijke regime achter moest laten. En daarom gaat ze nu dan ook naar Athene want ze heeft gehoord dat een kans op verlossing maar zal ze haar oude belofte kunnen nakomen? Zal ze het laatste deel van het verhaal kunnen afwerken?
Het minste dat je kan zeggen van dit boek is dat het een binnenkomertje is. De wereld die in dit boek beschreven wordt is geen fantasiewereld, maar de pure realiteit. Delen van het verhaal zijn dan ook gebaseerd op waargebeurde feiten, deels zelfs uit het leven van de auteur of van kennissen van haar. Het biedt inzicht op de gevolgen van inmenging van buitenaf om dan aan je lot overgelaten te worden, opkomst van extremen en de strijd tussen verschillende groeperingen binnen hetzelfde land, waarbij minderheden quasi altijd onderdrukt worden. En het ergste is dat Afghanistan tot op de dag van vandaag nog steeds de gevolgen hiervan draagt. Het verhaal van Widá is een verhaal van zoveel mensen en het is maar aan weinige gegeven dat zij de kansen krijgen dat het personage (en ik vermoed dat dat ook voor de auteur zelf zal gelden) in dit boek krijgt. En wat nog veel belangrijker is is dat je als lezer (en daarom raad ik dit en gelijkaardige boeken altijd aan aan mensen die een heel rechtlijnig en met oogkleppen op wereldbeeld hebben) de ernst, de pijn maar vooral ook het verdriet van de realiteit ziet sijpelen door de lijnen heen als ware het tranen die uit het boek druppelen.
Maar het boek gaat ook en vooral over vriendschap, over begrip, over familie en over leven met elkaar. Het is een kroniek van een meisje dat opgroeit in een wereld die beperkt is tot de plaats waar ze is opgegroeid maar waar de wereld voor haar wordt opengetrokken, uit noodzaak maar daarom niet uit eigen wil. Dit is voor mij alvast één van de meest hartverscheurende verhalen die ik dit jaar al las en staat steevast hoog in de lijst van boeken die ik iedereen vanaf nu zal aanraden om te lezen want een Must-Read is dit sowieso! Dit is een boek met hart, maar vooral met een constante traan in de ooghoek!
February 5, 2026
In fijne, toegankelijke taal leren we de levensloop van hoofdpersoon Widá kennen via verhalen in het nu en in de jaren 90, brieven, dagboekfragmenten en herinneringen die allemaal nooit onnatuurlijk zijn, heel fijn was dat. Widá wordt geboren in Afghanistan en haar vader wordt als zij nog heel jong is opgepakt en verdwijnt zo uit haar leven. De spanningen in het land nemen toe en de situatie wordt voor zogenaamde Hazaras zoals Widá steeds gevaarlijker, waarop zij naar Nederland vlucht.
Het verhaal begint wanneer Widá in 2023 met een schrijfster/journalist op zoek gaat naar verhalen van vluchtelingen. Samen met deze journalist leren we langzamerhand Wida’s verhaal kennen, waarbij zij in het reine probeert te komen met haar heftige verleden.
Wat heb ik veel geleerd over de geschiedenis van Afghanistan en wat was dat waardevol. Aanrader!
Citaat: wie staat neme de hand van de gevallene.
Het verhaal begint wanneer Widá in 2023 met een schrijfster/journalist op zoek gaat naar verhalen van vluchtelingen. Samen met deze journalist leren we langzamerhand Wida’s verhaal kennen, waarbij zij in het reine probeert te komen met haar heftige verleden.
Wat heb ik veel geleerd over de geschiedenis van Afghanistan en wat was dat waardevol. Aanrader!
Citaat: wie staat neme de hand van de gevallene.
May 17, 2025
Toen ik dit boek in de winkel zag liggen, sprak de uil op de kaft en de titel mij erg aan. Eerder heb ik ‘De moeders van Mahipar’ gelezen en die is mij nog bijgebleven. Dezelfde verwachting had ik ook bij dit boek. Nu uitgelezen en wat een prachtig verhaal, waarin je wordt meegezogen in de geschiedenis van Afghanistan en tegelijkertijd de (sterke) karakterontwikkeling van de hoofdpersonage Wida. Wauw!
August 21, 2025
In theorie vond ik dit erg goed. De schrijfstijl was misschien niet helemaal voor mij, maar het verhaal was wel heel goed. Ik had dit alleen niet moeten lezen op een zonvakantie, daardoor had ik er steeds niet veel zin in om verder te lezen en voelde het allemaal een beetje deprimerend (wat het ook zeker was). Maar wel zeker een aanrader als je meer over het geweld in Afghanistan wilt weten.
October 13, 2025
Prachtig boek over de Afghaanse geschiedenis en de ervaring van vluchtelingen. Mooie afwisseling tussen het verleden start van de Taliban in Afghanistan en het heden (2023).
January 18, 2026
4,5 ster!
March 17, 2026
Een verdrietig prachtig verhaal, de door oorlog verscheurde en verschrikkelijke geschiedenis van Afghanistan door de ogen van een jonge vluchteling, Wida. Heel veel geleerd van dit boek. Ik kon niet stoppen met lezen.
March 22, 2026
Wat een prachtig boek.
February 15, 2026
Ik had het boek alleen maar meegenomen uit de bieb vanwege de mooie kaft, maar wat een indrukwekkend verhaal! Een stuk geschiedenis waar ik geen weet van had en het las ook nog eens heel gemakkelijk.
January 17, 2026
4,5 ster
March 18, 2026
Echt een mooi boek, goed verhaal. Af en toe ook wel heel intens en heftig, ik heb meerdere keren gehuild tijdens dit boek, hoeveel leed kan één persoon meemaken? Het houdt je daarin ook wel echt een spiegel voor.
July 17, 2025
Eens in de zoveel tijd lees je weer eens zo’n boek! Lost for words.
May 29, 2025
Duurde wel even voordat ik in het verhaal zat door veel ingewikkelde namen, buitenlandse termen en historische feiten. Maar v.a. 1/3 vond ik het erg mooi en indrukwekkend. Een verhaal over een krachtige vrouw, opgegroeid in Afghanistan tijdens de oorlog. Verhaal over verlies, loyaliteit en herstel.
November 30, 2025
Ik ben erg in dubio over dit boek. Ik vind het een indrukwekkend verhaal. Alleen vond ik de dialogen wat stroperig, zeker uit het verleden. Ergens wel mooi met alle beeldspraken maar daardoor was het ook wat hoekig soms. De relatie tussen Margot en Widá vond ik ook niet helpen om het verhaal je te laten raken, en het consequente Wido ging me tegenstaan. Het bleef allemaal op afstand, en daardoor kwam ik er niet echt in. Aan de andere kant lijkt het ook weer te makkelijk om een tearjerker ervan te maken, en misschien is dat ook niet de oplossing. Kortom: ik ben in dubio :)
October 5, 2025
Elk gevluchte Afghaan heeft zijn of haar eigen verhaal, je kan van dat verhaal een eigen boek schrijven
Displaying 1 - 30 of 80 reviews