What do you think?
Rate this book
Agrigento
V Agrigentu živi čudaški zdravnik Pausania Anchite. Na večer življenja, hudo bolan, začne raziskovati preteklost svojega mesta, antičnega Akraganta, ki ga je v zlatem obdobju globoko zaznamoval filozof Empedokles.
Zdravnika vsako jesen obišče hčerka, ki živi v Rimu. Tokrat se ji na vlaku pridruži ostareli mafijec, ki bo svojo zadnjo nalogo tik pred »upokojitvijo« opravil v rojstnem Agrigentu. Tu, v zapuščenem stanovanju, na begu pred roko pravice trepeta terorist in se nadeja čudeža. Naključje – ali usoda – pripelje sem z daljnega Rodosa tudi študentsko ljubezen zdravnikove hčerke … Medtem ko se glavni junaki spopadajo z življenjem, ki se jim izmika, iz njihovih spominov in pripovedi pred nami vstaja Sicilija z dolgo, bogato, pogosto nasilno preteklostjo in nič manj barvito sedanjostjo.
Roman je leta 2011 prejel nagrado EU za književnost.
Zdravnika vsako jesen obišče hčerka, ki živi v Rimu. Tokrat se ji na vlaku pridruži ostareli mafijec, ki bo svojo zadnjo nalogo tik pred »upokojitvijo« opravil v rojstnem Agrigentu. Tu, v zapuščenem stanovanju, na begu pred roko pravice trepeta terorist in se nadeja čudeža. Naključje – ali usoda – pripelje sem z daljnega Rodosa tudi študentsko ljubezen zdravnikove hčerke … Medtem ko se glavni junaki spopadajo z življenjem, ki se jim izmika, iz njihovih spominov in pripovedi pred nami vstaja Sicilija z dolgo, bogato, pogosto nasilno preteklostjo in nič manj barvito sedanjostjo.
Roman je leta 2011 prejel nagrado EU za književnost.
348 pages, Hardcover
First published May 1, 2014
1 person is currently reading
52 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 5 of 5 reviews
April 13, 2021
Rzadko, czytając książki mam skojarzenia z konkretnymi osobami. Ta lektura wyjątkowo przywodzi mi na myśl aż dwie osoby.
Pierwszą z nich jest polski piosenkarz popowy Andrzej Piaseczny, a to za sprawą wywiadu, w którym przytoczył taką oto anegdotę dotyczącą jego współpracy z innym piosenkarzem, autorem tekstów i kompozytorem Sewerynem Krajewskim: "Kiedyś pokazałem Sewerynowi napisany przeze mnie tekst najnowszej piosenki. Seweryn przeczytał, pokiwał głową i powiedział: "No dobrze...,ale o czym to jest? Tekst wtedy jest dobry i ma szansę stać się przebojem, jeśli jest o czymś, więc o czym to jest?"
Dokładnie takie samo pytanie zadawałam sobie ja czytając "Agrigento". Tekst poprawny (oprócz kilku wpadek polskiej, jak sądzę korekty), zgrabnie napisany, ale o czym? Tematów mamy tutaj do wyboru, do koloru: starożytność, mitologia, przemijanie, niespełniona miłość, nieszczęśliwa para, arystokracja oraz mafia aż z trzech perspektyw: skruszonego gangstera, czynnego mafiosa i staruszka, który nie uczestniczy i nie sympatyzuje, ale zawsze chętnie uratuje nawróconego przestępcę zarówno przed bolesnym odwetem mafii jak i każącym ramieniem sprawiedliwości. Niestety ten osobliwy misz masz nie dość, że nie ma punktów stycznych, to jeszcze do niczego konkretnego nie prowadzi i nic konkretnego nie przekazuje.
Druga osoba, z którą kojarzę tę książkę to Agata Passent - admiratorka kultury wysokiej i promowania literatury przy filiżance wybornej angielskiej herbaty, z oryginalnej angielskiej porcelany, którą popijając nie zapominamy o odchyleniu i koniecznie wyprostowaniu z gracją godną arystokratki małego palca prawej dłoni. O literaturze w towarzystwie tak wykwintnego napoju mówimy oczywiście tylko i wyłącznie górnolotnymi frazesami. Frazesy te niestety często odarte z przesadzonej egzaltacji zazwyczaj stają się pustosłowiem. Taki sposób mówienia, czy też dyskutowania o literaturze zaproponowała owa Pani w zapewne swoim mniemaniu, do którego dość nieudolnie starała się przekonać widzów, elitarnym programie "Xięgarnia" emitowanym w telewizji TVN24, w którym po raz pierwszy o tej książce usłyszałam, w sposób opisany powyżej. Program jakiś czas temu "zrobił przysługę" wszystkim bibliofilom i zagorzałym czytelnikom i uprzejmie upadł. Na długo przed tym zanim program żywota swego dokonał, ja przestałam go oglądać z szacunku dla współprowadzącego Filipa Łobodzińskiego, którego cenię za tłumaczenia, ale któremu szczerze współczułam i roli i współprowadzących w tym programie. Choć uczciwie przyznać trzeba, że jako jedyny z szacownego grona gospodarzy programu, zawsze był najlepiej przygotowany. Jak wspomniałam w tym programie po raz pierwszy usłyszałam o tym dziele z ust wspomnianej Pani Passent rozpływającej się nad zaletami i wartościami wspomnianego tekstu. Niestety w owym czasie dość bezkrytycznie podchodziłam do jej poleceń i dopiero z czasem zrozumiałam, że to co Pani Agata mówi często i gęsto rozmija się z tym co znajdujemy w książce, a jej zachwyty wygłaszane są bez znajomości fabuły, a śmiem twierdzić również bez czytania, na podstawie jedynie opisu z okładki.
Zwiedziona słowami wspomnianej osoby, postanowiłam poczuć się jak wyrobiony czytelnik, dostępujący zaszczytu obcowania z literaturą wysoką. Moje oczekiwania były równie wielkie jak rozczarowanie po przeczytaniu. Jako osoba kierunkowo wykształcona umiem odróżnić literaturę wartościową od popularnego czytadła, wyłapać konteksty, zrozumieć subtelne aluzje i czerpać przyjemność z obcowania z poetyckim językiem. Niestety w tym dziele nic takiego nie znalazłam i żadnej przyjemności z czytania nie odczułam. Poszukując wartości i uniwersalnego przekazu, znalazłam opowieść o starożytności, ani to odkrywczą, ani nową. Opowiedzianą już w innych publikacjach dużo lepiej w innych odsłonach. Uniwersalizm zawierający się w jednym zdaniu: "każdą cywilizację prędzej czy później czeka zagłada z tych samych powodów, tylko z pomocą innych metod" nie jest prawdą objawioną, tylko faktem stwierdzonym i przyjętym do wiadomości już dawno, dodatkowo popartym niezaprzeczalnymi świadectwami, więc ani autor tej myśli nie stworzył, ani tym bardziej nie udowodnił. Poza tym w literaturze wysokiej postacie powinny charakteryzować się zróżnicowaniem charakterologicznym oraz głębokim życiem wewnętrznym. Postacie tej powiastki nie mają ani charakterów, ani głębi, a życie wewnętrzne jest tak samo niespotykane jak pingwiny na Saharze. Wątek współczesny żywcem wzięty z podrzędnego romansu: ona chciałaby, ale się boi; on chciałby, ale musi się jeszcze zastanowić, do tego trochę sensacyjnych scen kryminalnych z udziałem mafii, która nawet maluchów nie jest w stanie przestraszyć oraz jako bonus przewodnik turystyczny po chyba wszystkich możliwych sycylijskich kościołach.
Po drobiazgowej analizie tego wybitnego i ubogacającego, według niektórych, utworu odpowiedź na postawione na początku pytanie "O czym to jest?" Może być tylko jedna: "Dokładnie o niczym". Kolejna opowiastka jakich wiele, która popychana kołem zamachowym popytu, nowocześnie zwanym marketingiem miała być namiastką obcowania z wielkim dziełem, promowanym w ambitnym programie, a okazała się Wielkim Oszustwem.
Ja nie polecam, choć z przeczytanej książki naukę wyciągnęłam: "Ufaj sobie i swoim wyborom czytelniczym, a do poleceń podchodź z ciekawością i otwartą głową, ale przede wszystkim z dystansem, tym większym im polecenie żarliwsze". Polecam innym podobne podejście, a tę "pierwszorzędną podróbę" szczerze radzę omijać szerokim kołem.
Pierwszą z nich jest polski piosenkarz popowy Andrzej Piaseczny, a to za sprawą wywiadu, w którym przytoczył taką oto anegdotę dotyczącą jego współpracy z innym piosenkarzem, autorem tekstów i kompozytorem Sewerynem Krajewskim: "Kiedyś pokazałem Sewerynowi napisany przeze mnie tekst najnowszej piosenki. Seweryn przeczytał, pokiwał głową i powiedział: "No dobrze...,ale o czym to jest? Tekst wtedy jest dobry i ma szansę stać się przebojem, jeśli jest o czymś, więc o czym to jest?"
Dokładnie takie samo pytanie zadawałam sobie ja czytając "Agrigento". Tekst poprawny (oprócz kilku wpadek polskiej, jak sądzę korekty), zgrabnie napisany, ale o czym? Tematów mamy tutaj do wyboru, do koloru: starożytność, mitologia, przemijanie, niespełniona miłość, nieszczęśliwa para, arystokracja oraz mafia aż z trzech perspektyw: skruszonego gangstera, czynnego mafiosa i staruszka, który nie uczestniczy i nie sympatyzuje, ale zawsze chętnie uratuje nawróconego przestępcę zarówno przed bolesnym odwetem mafii jak i każącym ramieniem sprawiedliwości. Niestety ten osobliwy misz masz nie dość, że nie ma punktów stycznych, to jeszcze do niczego konkretnego nie prowadzi i nic konkretnego nie przekazuje.
Druga osoba, z którą kojarzę tę książkę to Agata Passent - admiratorka kultury wysokiej i promowania literatury przy filiżance wybornej angielskiej herbaty, z oryginalnej angielskiej porcelany, którą popijając nie zapominamy o odchyleniu i koniecznie wyprostowaniu z gracją godną arystokratki małego palca prawej dłoni. O literaturze w towarzystwie tak wykwintnego napoju mówimy oczywiście tylko i wyłącznie górnolotnymi frazesami. Frazesy te niestety często odarte z przesadzonej egzaltacji zazwyczaj stają się pustosłowiem. Taki sposób mówienia, czy też dyskutowania o literaturze zaproponowała owa Pani w zapewne swoim mniemaniu, do którego dość nieudolnie starała się przekonać widzów, elitarnym programie "Xięgarnia" emitowanym w telewizji TVN24, w którym po raz pierwszy o tej książce usłyszałam, w sposób opisany powyżej. Program jakiś czas temu "zrobił przysługę" wszystkim bibliofilom i zagorzałym czytelnikom i uprzejmie upadł. Na długo przed tym zanim program żywota swego dokonał, ja przestałam go oglądać z szacunku dla współprowadzącego Filipa Łobodzińskiego, którego cenię za tłumaczenia, ale któremu szczerze współczułam i roli i współprowadzących w tym programie. Choć uczciwie przyznać trzeba, że jako jedyny z szacownego grona gospodarzy programu, zawsze był najlepiej przygotowany. Jak wspomniałam w tym programie po raz pierwszy usłyszałam o tym dziele z ust wspomnianej Pani Passent rozpływającej się nad zaletami i wartościami wspomnianego tekstu. Niestety w owym czasie dość bezkrytycznie podchodziłam do jej poleceń i dopiero z czasem zrozumiałam, że to co Pani Agata mówi często i gęsto rozmija się z tym co znajdujemy w książce, a jej zachwyty wygłaszane są bez znajomości fabuły, a śmiem twierdzić również bez czytania, na podstawie jedynie opisu z okładki.
Zwiedziona słowami wspomnianej osoby, postanowiłam poczuć się jak wyrobiony czytelnik, dostępujący zaszczytu obcowania z literaturą wysoką. Moje oczekiwania były równie wielkie jak rozczarowanie po przeczytaniu. Jako osoba kierunkowo wykształcona umiem odróżnić literaturę wartościową od popularnego czytadła, wyłapać konteksty, zrozumieć subtelne aluzje i czerpać przyjemność z obcowania z poetyckim językiem. Niestety w tym dziele nic takiego nie znalazłam i żadnej przyjemności z czytania nie odczułam. Poszukując wartości i uniwersalnego przekazu, znalazłam opowieść o starożytności, ani to odkrywczą, ani nową. Opowiedzianą już w innych publikacjach dużo lepiej w innych odsłonach. Uniwersalizm zawierający się w jednym zdaniu: "każdą cywilizację prędzej czy później czeka zagłada z tych samych powodów, tylko z pomocą innych metod" nie jest prawdą objawioną, tylko faktem stwierdzonym i przyjętym do wiadomości już dawno, dodatkowo popartym niezaprzeczalnymi świadectwami, więc ani autor tej myśli nie stworzył, ani tym bardziej nie udowodnił. Poza tym w literaturze wysokiej postacie powinny charakteryzować się zróżnicowaniem charakterologicznym oraz głębokim życiem wewnętrznym. Postacie tej powiastki nie mają ani charakterów, ani głębi, a życie wewnętrzne jest tak samo niespotykane jak pingwiny na Saharze. Wątek współczesny żywcem wzięty z podrzędnego romansu: ona chciałaby, ale się boi; on chciałby, ale musi się jeszcze zastanowić, do tego trochę sensacyjnych scen kryminalnych z udziałem mafii, która nawet maluchów nie jest w stanie przestraszyć oraz jako bonus przewodnik turystyczny po chyba wszystkich możliwych sycylijskich kościołach.
Po drobiazgowej analizie tego wybitnego i ubogacającego, według niektórych, utworu odpowiedź na postawione na początku pytanie "O czym to jest?" Może być tylko jedna: "Dokładnie o niczym". Kolejna opowiastka jakich wiele, która popychana kołem zamachowym popytu, nowocześnie zwanym marketingiem miała być namiastką obcowania z wielkim dziełem, promowanym w ambitnym programie, a okazała się Wielkim Oszustwem.
Ja nie polecam, choć z przeczytanej książki naukę wyciągnęłam: "Ufaj sobie i swoim wyborom czytelniczym, a do poleceń podchodź z ciekawością i otwartą głową, ale przede wszystkim z dystansem, tym większym im polecenie żarliwsze". Polecam innym podobne podejście, a tę "pierwszorzędną podróbę" szczerze radzę omijać szerokim kołem.
August 31, 2018
Pięknie się tak zanurzyć w tę prozę. Hatziantoniou pisze nieśpiesznie, odwołuje się do mitów i historii. Akcja rozpięta jest między wiekami, między realnym światem a mitologią, między Sycylią i Grecją. Opowiada ustami swoich bohaterów historię miejsc, czasu i ludzi.
Chyba mam nową książkę do dodania na półkę ulubionych 💙
Chyba mam nową książkę do dodania na półkę ulubionych 💙
March 17, 2021
Well ... I am not satisfied. I buy this book in bookstore because Agrigento is town in Sicily, Italy and i love Italyyyyy, who doesnt :). Description was love story in Sicily with many history about Agrigento and Sicily. I said thats it! Love it... Buuut the book is sooo boring and big, like never have and, with many many historical figures and events, and that story which is in diskription is only in few pages. I don't recommended, i expect something else.
November 24, 2016
Po co ja to przeczytałem? Męcząca książka składająca się z ciągnących się jak krew z nosa wynurzeń, spacerów po zabytkach, wybielania mafii, marzeń o dawnej arystokracji i opisów relacji miłosnych pseudointelektualnych ludzi przyprawiających o mdłości.
Książka irytująca, nudna i przepoetyzowana.
Książka irytująca, nudna i przepoetyzowana.
Displaying 1 - 5 of 5 reviews