"Am I so smart or are you so stupid?" —Louis van Gaal I started out wanting to write a book about Marco van Basten. I still do, but I dread the moment when I have to write something I know will make him unhappy. He’s not a man you wage war on. With Louis van Gaal it’s as a journalist he leaves you no choice. You’re not worthy of the name if you aren’t prepared to return fire when he starts yelling. Hugo Borst is an award-winning writer, journalist and TV pundit. He is also a close friend of Louis van Gaal. Well, he used to be. O, Louis is Hugo’s attempt to get to grips with this larger-than-life character. Full of outrageous stories and unintentionally hilarious encounters, Borst details his quest to understand the man and the breakdown in their friendship. He interviews an array of experts who each interpret the great manager from the perspective of their own field—a cleric, a politician, a psychiatrist, an impersonator, a theater director, writers, poets and a trio of keen comic minds. Through these meetings as well as through his own encounters with Van Gaal, Borst is finally able to unlock the personality of this exceptional, talented, infuriating and even, occasionally, loveable man.
Hugo Borst is een prima Schrijver. Ik genoot van zijn columns, de klassieker "de Coolsingel bleef leeg" en soms wist hij me te raken met "over vaders en zonen". Ik was dan ook zeer benieuwd wat zijn zoektocht naar de ware Van Gaal zou opleveren.
Dat werd een beetje een teleurstelling. Niet alleen qua inhoud, maar ik ook in de mens Borst. Drijfveer voor het boek blijkt een niet te geloven zo kleuterachtig ruzietje in een kort telefoongesprek. Borst toont zich een beetje op zijn sneust door excuses te verwachten voor zoiets triviaals... Al snel blijkt dat het boek eigenlijk vooral draait om de soms ietwat enge fascinatie van Borst met Van Gaal.
Eerlijk is eerlijk, Borst geeft zich bloot. Hij laat deze kant, deze obsessie, in al zijn nare glorie zien. Mocht Van Gaal dit boek lezen, dan is het hem vergeven als hij Borst vanaf nu als een beetje enge stalker ziet.
In het boek spreekt hij diverse personen die niet direct tot Van Gaal's inner circle behoren maar wel elk een mening of uniek perspectief op Van Gaal kunnen bieden. Velen van hen valt Borst lastig (als een verongelijkt kind) met het eerder genoemde pathetische ruzietje tussen hem en Van Gaal. Serieus Hugo: "nobody gives a f***). Dieptepunt is echter dat Freek de Jonge ruim baan krijgt om te laten zien dat hij soms waanzinnige conclusies uit niks kan trekken en nog steeds zijn vage zinnespinsels als vaststaande feiten poneert.
De grootste teleurstellingen zijn echter het vertrouwen (of gebrek daaraan) van Borst in zijn boek en zijn lezers. Twee keer spreekt hij de lezer toe dat een hoofdstuk of passage nu wat saai is omdat we de diepte ingaan. En dat de lezer ook kan skippen naar een andere pagina. Denkt Borst dat zijn lezers dit niet aankunnen?
O, Louis is eigenlijk een raar psychologisch ego-document geworden. Wil je de ietwat vreemd obsessieve kant van Hugo Borst (die overigens nog steeds makkelijk wegleest) leren kennen? Dan is dit je boek. Hoopte je op wat inzage in de persoon van Gaal, dan heb je meer aan een willekeurig kroeggesprek met één van de 16 miljoen bondscoaches die ons land rijk is.
Vreemd egodocument. Wie meer te weten wil komen over Van Gaal laat dit boek links liggen. Warm aanbevolen voor wie meer inzicht wil krijgen in de psyche van Hugo Borst.
Picked this up in the hope that I'd experience an honest and in depth insight into LVG. I don't think this book offers that, given the history between Borst and LVG I was perhaps naive in my hope.
However, you actually learn very little about LVG the man, rather this book gives a greater view of the author himself and you put the book down wondering why you read it, and realising that it was a personal journey for author, offering little to the reader. Therapeutic writing?
Anyway, without doubt once if the strangest books I've read.
Zeeeeeeer matig boek van Borst. Hij probeert te achterhalen wie Louis nu precies is, en zijn eigen obsessie/zoek naar erkenning probeert te verklaren. HIj doet doet dit door vraaggesprekjes met talloze bekende Nederlanders (Anna Enquist. wtf!), en heuze aflveringen van Voetbal Inside maar volledig uit te schrijven.. Ondanks een aantal onbekende, vermakelijke anecdotes, levert dit totaal geen nieuwe inzichten op die we de afgelopen 20 jaar al eerder hebben gehoor (gespleten persoonlijkheid? onzeker? mist zijn vader?). En hoe komt Borst zelf van zijn obsessie af? Door een veels te lang boek te schrijven waarna hij zelf ook wel klaar is met het onderwerp. De lezer was dit op helft van het boek al.
One of the stranger books I have ever read. In a way, it was very fulfilling because the author makes him part of the biography in a way that is not annoying and that perspective in a semi-unauthorized piece (I don’t think LvG and ‘authorized’ can be in the same sentence) makes it work in a very unique way.
A bizarre book. It feels like Hugo Borst used it as therapy for his relationship with Louis van Gaal. Very strange way to approach a book but some useful insights into the character and persona of the Dutch manager. Overall an OK read but certainly wouldn't recommend it to people. 3/5.
O,Louis geschreven door Hugo Borst is een eerlijk onderzoek naar de persoon Louis van Gaal en de persoon Hugo Borst. De zelf-gediagnosticeerde autist Borst bespreekt de vele mediaoptredens van Van Gaal alsmede de aanvaringen en vriendschappelijke interacties tussen Borst en Van Gaal.
In het boek gaat Borst in gesprek met vele bekende en minder bekende Nederlanders die Van Gaal niet persoonlijk kennen. De voor de hand liggende kritiek zou kunnen zijn dat het boek enkel en exercitie in de psychologie van de koude grond is, maar ik waag dat te betwijfelen. In vele gesprekken spiegelen de personen waarmee Borst spreekt ook zichzelf aan Van Gaal-wat ze van hem (denken te) weten. De eerlijkheid en openheid van Borst ten aanzien van zijn eigen persoon, zijn sterktes en zwaktes, maakt het een zeer informatief en vermakelijk boek.
Ergens in het boek beschrijft Borst een interactie met Van Gaal na een persconferentie waarin hij Van Gaal vergewist dat zijn boek over hem op de helft is. Borst stelt dat de geautoriseerde biografie over Van Gaal vrijwel enkel positieve kanten belicht, waarop Van Gaal antwoordt dat Borst dan vast ook wel de negatieve kanten zal opschrijven. Borst eindigt deze conversatie met de woorden en zonder enige vorm van cynisme: maar je weet het hè Louis, ik hou van je. O, Louis is een boek van Borst beschreven voor zichzelf en een vriend die hem niet (meer) ziet staan: Louis van Gaal.
Het boek is feitelijk het resultaat van een lange sessie van zelftherapie van Borst en zijn moeizame relatie met 'de Grote Trainer en Persoon' Van Gaal zonder dat het ergens zeurderig of zeikerig overkomt. Het is een genuanceerd boek waarin de sterktes, zwaktes en eigenaardigheden van Van Gaal en Borst worden geanalyseerd en het is op een manier geschreven waardoor ook de lezer zich een spiegel kan voorhouden.
Hierdoor is het ook voor mij een leerzaam boek dat stof tot nadenken geeft. Met alle mediaoptredens van Van Gaal in het achterhoofd is het genealogisch onderzoekje naar Van Gaals voorouders hilarisch. Een veronderstelde voorouder van Van Gaal studeerde theologie met Erasmus in Leuven, en zijn leermeester werd later paus Adrianus VI. De rechtlijnigheid heeft Van Gaal dus niet van een vreemde.
Ik kan niet wachten op de reactie van Van Gaal op dit boek, mocht hij ooit een reactie geven. Ik kan me echter haast niet voorstellen dat Van Gaal niets met dit boek zal doen. Dat het niet in zijn publieke gedrag te zien zal zijn. Maar goed, ik heb dan ook geen gebrek aan voorstellingsvermogen; ik hoop het vooral, dat Van Gaal er iets mee doet.
In dit boek rijgt Hugo vlotte zinnen aaneen tot een verhaal waarin hij niet alleen laat zien wat voor interessante en meegaande man hij zelf is, maar ook hoe we Louis van Gaal als trainer, mens en publiek persoon kunnen zien. O, Louis biedt een kijkje in de ziel van Hugo Borst en in de verschillende aspecten die er zitten aan het vellen van een oordeel over een voetbaltrainer. Net zoals veel goede sportboeken niet over sport gaan, gaat O, Louis ook helemaal niet over voetbal. Het gaat vooral over obsessies. Borst is daar vrij duidelijk in en schrijft dan ook op zoek zijn naar de reden waarom hij zelf geobsedeerd is door Van Gaal en waarom Van Gaal de geobsedeerde man is die wij allemaal kennen. Maar eigenlijk gaat het over wat obsessies met ons doen en hoe die soms, en soms wat vaker, in de weg staan van een aangenaam mens zijn. Wat mij betreft is dat reden genoeg om dit boek te lezen, maar mocht die motivatie niet genoeg zijn, dan volgt hieronder nog een lijstje van redenen om O, Louis te lezen:
- Simon Kuper legt nog een keer haarfijn uit waarom Louis van Gaal geen wereldtrainer is en waarom Frank de Boer nooit zal slagen in het buitenland. - Maarten van Rossem en Andre van Duin laten hun ligt schijnen over de publieke optredens van Louis. - Borst vertelt ons hoe Louis zijn relatie met Leo, Leo Verheul, kapot heeft gemaakt en hoe zij later weer nader tot elkaar zijn gekomen.
Lezenswaardig boek dat de ondertitel 'verhaal van een obsessie' zou kunnen hebben. Terwijl het in het begin van het boek nog om Louis Van Gaal lijkt te gaan, of zelfs over Hugo Borst, wordt het later duidelijk dat de obsessie met Van Gaal het hoofdonderwerp van het boek is. Een obsessie die aan het eind nog even onverklaarbaar is als aan het begin, maar het verhaal neemt de lezer mee in een interessante exploratie van de psyche en de relaties van Van Gaal. Daarnaast zien we hoe Borst zichzelf de maat neemt, daarbij kritisch en vol spot is, maar zich tegelijk ook kwetsbaar opstelt.
De zelfanalyse van Borst, die erop neerkomt dat hij in karakter lijkt op Van Gaal, loopt als leitmotiv door het boek heen. Dit komt mij enigszins gekunsteld over. Hoe grondiger je iemand analyseert, hoe meer eigenschappen je überhaupt vindt, en hoe meer van die karaktertrekken je dus ook bij jezelf zult aantreffen. Dat neemt niet weg dat je ook heel veel van die eigenschappen niet hebt. Die reflectie komt bij Borst echter niet op.
Dit is het eerste boek dat ik over voetbalwereld and voetbaljournalistiek heb gelezen. Ik heb er van genoten ondanks dat Borst regelmatig doordraaft(geeft hij ook toe) en soms ronduit irritant is. Ik heb soms het idee naar VI Oranje te kijken, een programma dat ook vaak wordt genoemd. Toch de pasages met Freek de Jonge (die ik ontzettend irritant vind vooral nadat ik hem in 2001 had onmoet en hem allerlei betweterige onzin over Argentinie hoorde verkondigen), Herman Koch, Wouter Bos, Bram Bakker, de beschrijvingen van de vele conflicten van Van Gaal en de pers, Van Gaal en zijn gehate buurmanen vele andere zaken zijn om te van te smullen.
Hugo Borst waagt een poging om, in plaats van een beperkte versie, de 'totale mensch' Louis van Gaal te doorgronden. Dit doet hij door in Van Gaal's verleden te duiken, reflectie en het gesprek aan te gaan met een aantal mensen die niet direct met Van Gaal in contact staan.
Aangenaam, luchtig, amusant leesvoer voor eenieder die de uitbarstingen van Van Gaal in de media vermakelijk dan wel fascinerend vindt. Zelf heb ik dit boek gelezen als 'vakantieboek' en daarvoor is dit prima geschikt.
Even in superlatieven vervallen: het meest geniale en intieme sportboek dat ik ooit gelezen heb door (met afstand) de beste en meest kleurrijke Nederlandse sportjournalist. Lees het nawoord er maar op na.
Een boek dat erg lekker weg leest! Daarnaast vind ik het ook wel wat hebben dat van Gaal er voor gekozen heeft om na het succesvolle WK 2014 trainer te worden bij Manchester United, en niet, zoals sommige mensen hem in het boek aanbevelen, een rustig leven met zijn vrouw is gaan leven.
Now and then, I tend to become overwhelmed by fantasies of control and power. For the summer I thought I'd read a book on a God-like figure in the middle of attention and in control of things. I considered a rereading of Suetonius but chose a great biography on Louis van Gaal.
Hugo Borst neemt je mee op een reis waarin hij zijn eigen fascinatie met Louis van Gaal probeert te analyseren en tegelijkertijd ook Louis zelf. Zowel Hugo als Louis zijn fascinerende mensen dus ik heb de reis ademloos meegelopen. Ook voor niet voetballiefhebbers de moeite waard.
Beetje traag begin waarin vrij onduidelijk is wat Borst nu precies wil, maar later vrij boeiend. Hoewel hey boek uiteindelijk meer zegt over de schrijver dan Van Gaal.