Καληνύχτα Ζωή

by Menelaos Lountemis, Μενέλαος Λουντέμης

"Άμα τον πόνο σου τον μοιράζεσαι μ' άλλους" -λένε- "λιγοστεύει". Μπορεί. Την πείνα σου όμως μ' όσους και να τη μοιραστείς, δε θα χορτάσεις. Τα πάρκα ήταν γιομάτα νηστικούς. [...] Μα τι έτρεξε και γέμισ' ο κόσμος νηστικούς; Η κρίσις, λένε.
"Ένεκα η κρίσις, κύριε..."

Μα τι ήταν η "κρίσις"; Αρρώστια; Κι αν ήταν έτσι, γιατί δεν κολλούσαν όλοι;

Ο ήρωας εγκαταλείπει την Αθήνα, στην οποία ζει μέρες απόγνωσης και ανέχειας, και ταξιδεύει στην Αιδηψό, με την ελπίδα να βρει εκεί καλύτερη τύχη. Στη λουτρόπολη με την έντονη τουριστική ανάπτυξη, θα αντιμετωπίσει αρχικά την απελπισία της ανεργίας. Έπειτα θα εργαστεί ως σερβιτόρος, αν και η δουλειά δε θα τον απαλλάξει από τη φτώχεια, αλλά ούτε και από τη σκληρότητα των ανθρώπων. Θα κατορθώσει ωστόσο να επιβίωσει και να γράψει την "ιστορία μιας ψυχής"....

235 pages, Hardcover

First published January 1, 1946

About the author

Menelaos Lountemis (Greek: Μενέλαος Λουντέμης) was the pen name one of the most important essayists in the Greek interwar period and post-World War II era. His pen name was inspired by his later homeland's river Loudias.

Reviews

[Marbook_gr · Rating 5 out of 5]

Μου άρεσε απίστευτα!! Δεν το περίμενα!

[Maria Dellaporta]

Το ρεζουμέ του βιβλίου είναι ότι οι Έλληνες εργοδότες ήταν σκατοψυχοι από καταβολές του κόσμου. Επίσης η σαιζόν είναι κόλαση για τα γκαρσόνια και λοιπούς ξενοδοχουπαλληλους.

[Irini Gergianaki · Rating 4 out of 5]

24 γράμματα είναι στη διάθεση όλων. Ο Λουντέμης τα πλάθει λέξεις, αισθήματα, ενδόμυχες σκέψεις. Σκέψεις που "πλαντάζουν" ένα νεαρό αγόρι που αναγκάζεται να δουλέψει γκαρσόνι στην Αιδηψό. Και αν δεν ήταν η γλώσσα που χρησιμοποιεί ο συγγραφέας και που σε μεταφέρει νοερά σε προηγούμενες δεκαετίες, ίδια και απαράλλακτα -ίσως και χειρότερα- τα πράγματα στην Ελλάδα του σήμερα με την ανεργία, την κοινωνική αδικία, το στίγμα ορισμένων επαγγελμάτων, τη φτώχεια και την πείνα να ταλανίζουν νέους και όχι μόνο. Βαρύ το παράπονο μα αλαφραίνει τον αναγνώστη όταν συνειδητοποιεί κανείς πως αυτός ο νεαρός έγραφε αυτά που έγραφε με το αίμα της καρδιάς του αλλά τελικά δεν πτοήθηκε από τις κακουχίες της ζωής.

Αγαπημένη και χαρακτηριστική φράση από τον πρόλογο του βιβλίου
"Καλύτερα να μην έχει κανείς φτερά παρά να ’χει και να του τα ματώνουν"

[Tassos Bog · Rating 5 out of 5]

Στο βιβλίο αυτό μας παρουσιάζει τις δυσκολίες που αντιμετώπισε όταν αναγκάστηκε να πάει στην Αιδηψό για δουλειά. Φτώχεια, χρήματα καθόλου και κακές συνθήκες εργασίας όπου οι εργοδότες εκμεταλλεύονται τους υπαλλήλους. Γίνεται γκαρσόνι, πριονιστής μαρμάρου και τα αφεντικά τον εκμεταλλεύονται για να πλουτίσουν. Με λεπτό χιούμορ αλλά πόνο περιγράφει την καθημερινότητά του στο νησί. Φίλοι που θα συναντήσει, έρωτες που δεν ευδοκιμούν και μια ζωή που φεύγει, που γλιστρά σαν το νερό και δεν την απολαμβάνει.

«Μα γιατί θέλουν να με κάνουν πέτρα; Εγώ δε θέλω. Εγώ ζωή θέλω. Αυτή την κακοτράχαλη ζωή που τόσο μ' αγαπάει. Αυτή τη στρίγκλα τη ζωή, που με περιχύνει με φτυσιές και δάκρυα. Αυτή τη ζωή. Αυτή...».

[Ioannis Dimakopoulos · Rating 4 out of 5]

Βιβλίο "παράπονο" για τη ζωή και τις κακουχίες της. Ο συγγραφέας μοιράζεται τις σκέψεις του για τη ζωη και τους ανθρώπους γύρω του, νιωθοντας μειονεκτικά απέναντι στους περισσότερους. Έχοντας όμως χιουμορτιστική διάθεση μέσα σε ένα γενικότερο πλαίσιο μελαγχολίας και φτώχειας.

Θεωρώ πως περίπου στα 2/3 του βιβλίου ανακυκλωνονται παρόμοιες σκέψεις του, με εκείνες που εκφράστηκαν στην αρχή, όμως η κορύφωση του βιβλίου έρχεται με φυσικό τρόπο και μας υπενθυμίζει το βασικό θέμα του βιβλίου, το παράπονο του.

[Panagiotis Bazoukis · Rating 5 out of 5]

Τι υπέροχο αυτοβιογραφικό βιβλίο του Λουντέμη...οποίος έχει δουλέψει γκαρσονι θα δει κάποια στοιχεία σε αυτό το βιβλίο,βέβαια άλλες εποχές με προσβολές με μπουλινγκ με με με...τι γραφή