Ο Θεός δεν έχει ανάγκη εισαγγελέα

by Δημήτρης Κ. Χριστόπουλος (Editor)

"Ο Θεός δεν έχει ανάγκη εισαγγελέα: Εκκλησία, βλασφημία και Χρυσή Αυγή" είναι συλλογικός τόμος της Ελληνικής Ένωσης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου που ασχολείται με το εμβληματικό ζήτημα της βλασφημίας στην Ελλάδα σήμερα. Με αφορμή δύο γεγονότα που απασχόλησαν την επικαιρότητα το 2012, τη βίαιη παύση μιας θεατρικής παράστασης και την αστυνομική απαγόρευση μιας σελίδας κοινωνικής δικτύωσης, οδηγηθήκαμε σε περιστατικά παραδοσιακής λογοκρισίας. Τα περιστατικά αυτά δεν είναι ακριβώς πρωτοφανή για την Ελλάδα. Είναι όμως σίγουρα ανοίκεια για το φιλελεύθερο πολίτευμα.
Τα περιστατικά αυτά εγγράφονται, όπως τεκμηριώνεται στο βιβλίο, σε ένα συνεχές ακραίου συντηρητικού πατερναλιστικού λόγου που ανέκαθεν αξιοποιούσε ένα μάλλον πλειοψηφικό τμήμα της Ορθόδοξης Εκκλησίας, προκειμένου να εξασφαλίσει με όρους πιο ηγεμονικούς τη δική του εδραίωση στην ελληνική κοινωνία αλλά και μια ακόμα πιο προνομιούχα θέση στο κράτος. Ωστόσο, εκεί όπου συγκλίνουν οι συγγραφείς -και αυτό είναι το δύσοσμο νέο ενώπιον του οποίου μας φέρουν αντιμέτωπα τα πρόσφατα περιστατικά- είναι πως πλέον συγκροτείται μια καινούργια ανίερη συμμαχία στον αγώνα κατά της βλασφημίας. Μια συμμαχία με το νεοναζισμό υπό την ανοχή, τη συγκατάβαση ή ακόμα και με τη συνεργία τμημάτων της Ορθόδοξης Εκκλησίας.
Ο Θεός λοιπόν δεν έχει ανάγκη εισαγγελέα, πολλώ δε μάλλον των καταστατικών εχθρών της δημοκρατίας. Οι συγγραφείς παρουσιάζουν, ερμηνεύουν αλλά και θέτουν μια δημοκρατική πολιτική κοινότητα ενώπιον των ευθυνών που έχει απέναντι στη βία και τη μισαλλοδοξία. Το βιβλίο είναι κυρίως μια προειδοποίηση για τους θεσμούς σε μια εύθραυστη συγκυρία. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

176 pages, Paperback

First published February 1, 2013

About the author

Ο Δημήτρης Χριστόπουλος γεννήθηκε το 1969 στην Αθήνα με καταγωγή από την Πελασγία Φθιώτιδος. Με σπουδές νομικής, πολιτικών επιστημών και θεωρίας του δικαίου στην Ελλάδα (Κομοτηνή), τη Γαλλία (Στρασβούργο, Αμιένη) και το Βέλγιο (Βρυξέλλες) απέκτησε, από το 1992 ως το 1999, εργασιακή εμπειρία στο Συμβούλιο της Ευρώπης, την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, και στον Οργανισμό για την Ασφάλεια και Συνεργασία στην Ευρώπη στην Αλβανία και Βοσνία–Ερζεγοβίνη ως διευθύνων περιφερειακού γραφείου στο Brcko. Με την επιστροφή του στην Ελλάδα εργάστηκε ως ειδικός επιστήμονας στο Συνήγορο του Πολίτη (1999-2003) και στο Τμήμα Πολιτικών Επιστημών του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης (2000-2002).

Η συνεργασία του με το Συνήγορο του Πολίτη συνεχίστηκε με την ιδιότητα του συντονιστή του Προγράμματος «Ευνομία» υπό την αιγίδα του Συμβουλίου της Ευρώπης και στόχο τη στήριξη και παροχή τεχνογνωσίας σε ομόλογους θεσμούς σε χώρες της Νοτιοανατολικής Ευρώπης και του Καυκάσου (2000-2009). Από το 2009 ως το 2011, διευθύνων ευρωπαϊκού consortium διδυμοποίησης του Έλληνα, του Ολλανδού και του Σλοβένου Συνήγορο υπό την Ευρωπαϊκή Επιτροπή με το νεοπαγή Σέρβο ομόλογο θεσμό.

Από το 2000 διδάσκει στο Τμήμα Πολιτικής Επιστήμης και Ιστορίας του Παντείου Πανεπιστημίου, όπου εκλέχτηκε λέκτορας το 2003 και επίκουρος καθηγητής το 2008 με γνωστικό αντικείμενο «Συγκριτική Πολιτική: Ευρώπη-Μειονότητες». Το 2012 εξελέγη στην βαθμίδα του αναπληρωτή καθηγητή και το 2018 έγινε τακτικός καθηγητής. Διδάσκει «Εισαγωγή στην ευρωπαϊκή θεωρία του κράτους και του δικαίου» στους φοιτητές β’ εξαμήνου και ως μαθήματα ελεύθερης επιλογής στο προπτυχιακό: «Μειονότητες στην Ευρώπη», «Ιδιότητα του πολίτη και μετανάστευση» και «Τέχνη, ελευθερία και λογοκρισία». Στο μεταπτυχιακό πρόγραμμα σπουδών διδάσκει από το 2006 το μάθημα «Μειονότητες στη νεωτερικότητα». Σε προγενέστερη περίοδο, το μάθημα είχε διδαχθεί για τρία χρόνια και στο μεταπτυχιακό πρόγραμμα «Πολιτική Επιστήμη και Κοινωνιολογία» του Πανεπιστημίου Αθηνών ενώ ξαναδιδάσκεται το 2012 και 13. Παράλληλα, έχει διδάξει ως επισκέπτης σε πανεπιστήμια και ινστιτούτα εκτός Ελλάδας, όπως στο Πανεπιστήμιο του Essex (Η.Β.), του Βοσπόρου (Τουρκία), Αμιένης (Γαλλία), Columbia (U.S.A), Javaskyla (Φινλανδία). Το χειμερινό εξάμηνο του 2009-2010 στο πλαίσιο της εκπαιδευτικής του άδειας δίδαξε στο Ινστιτούτο Κοινωνικής Θεωρίας και Φιλοσοφίας του Πανεπιστημίου του Βελιγραδίου (Σερβία).

Πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου της Ελληνικής Ένωσης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου από το 2003, (www.hlhr.gr), και μέλος της Ένωσης από το 1996. Από το 2011 αντιπρόεδρος του συμβουλίου. Η Ένωση είναι η παλαιότερη και μεγαλύτερη οργάνωση που δραστηριοποιείται στο χώρο των δικαιωμάτων στην Ελλάδα και μέλος της Διεθνούς Ομοσπονδίας Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (www.fidh.org).

To 2013 εξελέγη αντιπρόεδρος της Διεθνούς Ομοσπονδίας Δικαιωμάτων του Ανθρώπου ως το 2016. Το 2016 εκλέχθηκε πρόεδρος της FIDH.

Ιδρυτικό μέλος του Κέντρου Ερευνών Μειονοτικών Ομάδων (www.kemo.gr), του πρώτου think tank που ασχολήθηκε με τα μειονοτικά στην Ελλάδα, και υπεύθυνος, μαζί με τον Κωνσταντίνο Τσιτσελίκη, της Σειράς Μελετών του ΚΕΜΟ, στις εκδόσεις Κριτική (1998-2008) και Βιβλιόραμα (2009-).

Μέλος του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών (1996 -), της Συντακτικής Επιτροπής του περιοδικού Θέσεις (1998 -), της Ελληνικής Εταιρίας Πολιτικής Επιστήμης (2003-) της Εθνικής Επιτροπής Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (2004-2005 και 2008-2010), αναπληρωματικό μέλος της Επιτροπής Πολιτογράφησης της Περιφέρειας Ανατολική Αττικής (2011-) και ιδρυτικό μέλος του Ομίλου Αριστόβουλου Μάνεση (2002 -).

Γλώσσες εργασίας τα ελληνικά, αγγλικά και γαλλικά.

Τα υπόλοιπα ενδιαφέροντα στον μεγάλο ελεύθερο χρόνο που προσπαθεί να έχει, σχετίζονται με τα ταξίδια, την πολιτική και τη μουσική.

Η ερευνητική του δραστηριότητα αφορά, μεταξύ άλλων, ζητήματα δικαιωμάτων, μειονοτήτων, μεταναστών, ιδιότητας του πολί

Reviews

[. . . _ _ _ . . . · Rating 2 out of 5]

Όχι ο Θεός, αλλά κανένας σοβαρός άνθρωπος δεν έχει ανάγκη Εισαγγελέα

ΥΓ : τι έχουμε εδώ ; Λίγο νόμους περί βλασφημίας (;), λίγο Εκκλησία, λίγο τα ΜΑΤ στο Χυτήριο, λίγο Εισαγγελείς, λίγο Χρυσή Αυγή, και το αγόρι μου. Πλίνθοι, κέραμοι ατάκτως εριμμένα, από κάτι καθηγητές στο Σάο Πάολο (;). Και αν οι προθέσεις είναι αγαθές, αν διατρέχεις την ελληνική νομολογία από τον Παστίτσιο (η ΜΟΝΗ ίσως πραγματικά προβληματική περίπτωση), στον Άγιο Πρεβέζης στις αρχές του 1980, για να φτάσεις στον Λασκαράτο που δικάστηκε στο Εφετείο Κέρκυρας το 1869 (!), ειλικρινά δεν έχεις ικανό υλικό, και τις περισσότερες φορές οι υπογράφοντες δεν ξέρουν καν το θέμα τους. Κάτι πήγε να ψελλίσει το πρώτο κείμενο περί προστατευόμενου έννομου αγαθού, αλλά όχι..Αγνοούν παντελώς το θέμα, λες και σύσσωμη αστυνομική και δικαστηριακή πρακτική ασχολείται καθημερινά με βλασφημία. Αλλά γκες γουάτ : αν αύριο πχ χρυσαυγίτες μπαίνανε σε ένα τζαμί και σκίζανε ένα κοράνι, ποιοι θα σκίζανε τις κιλότες τους για απόδοση δικαιοσύνης και βάσει ποιων νόμων ;
Ρίχνοντας πχ τα πάντα στο ίδιο τσουκάλι, από τον Πακιστανικό Ποινικό Κώδικα (Τζίζους...) μέχρι τα γεγονότα στο Χυτήριο αξιώνοντας μάλιστα από την Πολιτεία να προστατεύσει τους συντελεστές του έργου (Πως αλήθεια ; Στέλνοντας τα ΜΑΤ κάθε βράδυ έξω από το θέατρο όπως ευθέως εννοείς; ), χάνεις τη μπάλα, ειδικά αν καταγράφεις ως "λογοκρισία" κάποιους γραφικούς Καντιωτικούς που κατέλαβαν τα σκηνικά του Αγγελόπουλου στον ποταμό Σακουλέβα στην Φλώρινα ("Κάθαρμα, την σακουλεύτηκες τελικά" όπως θα έλεγε και η Ελένη Βλαχάκη). Αλλά ας πει κάποιον στον μαλάκα που υπογράφει το συγκεκριμένο κείμενο ότι "λογοκρισία"συνιστά κρατική επέμβαση και δεν μπορείς αυθαίρετα να την τοποθετείς σε πινακάκια "λογοκρισίας" για να αυγατίσεις το υλικό σου.
Όλοι οι παραπάνω έχουν άλλα θέματα : ο Αγγελόπουλος διακινεί ναρκωτικά μέσω των ταινιών του,ο Κολλάτος είναι κακόγουστος (αλλά αυτό δεν αποτελεί ποινικό αδίκημα), και η Βάσια Παναγοπούλου, μεταφράστρια του έργου στο Χυτήριο, είναι η πραγματική Πέγκυ Καρρά, άσε που σχεδίαζε να σκοτώσει τον Δοξιάδη (;), οπότε το Corpus Christi είναι παρωνυχίδα.
Με λίγα λόγια ; Αγαθές προθέσεις (τουλάχιστον σε κάποια κείμενα), αλλά όχι, για μένα δεν κάνεις για μοντέλο και δεν περνάς στο bootcamp.