Ο Δημήτριος Βικέλας (Ερμούπολη Σύρου 15 Φεβρουαρίου 1835 - Αθήνα 7 Ιουλίου 1908) ήταν Έλληνας λόγιος, ποιητής και πεζογράφος. Ως λογοτέχνης μνημονεύεται για το μυθιστόρημά του "Λουκής Λάρας", (1879), έργο πολύ σημαντικό για την εξέλιξη της νεοελληνικής πεζογραφίας. Είναι επίσης γνωστός για τη συμμετοχή του στην επιτροπή διοργάνωσης των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας το 1896. Μάλιστα, ήταν και ο πρώτος πρόεδρος της ΔΟΕ
Δυο διηγήματα γραμμένα εις την καθαρεύουσα. Διηγήματα που μιλάνε για Ελλάδα ίσως και κάπως στενάχωρα, αλλά αν παρατηρήσει κανείς δεν υπάρχει τέλος στα διηγήματα του, η ζωή συνεχίζεται, οι πρωταγωνιστές συνεχίζουν. Η ζωή διορθώνει τα λάθη αρκεί να την πάρουμε στα χέρια μας και να μην περιμένουμε τίποτα από άλλους, μονό κακό κάνουν. Το πρώτο διήγημα: ¨ο παππάς νάρκισσος¨ αλληγορικά μπορεί να σου έρχεται στο νου κάτι κακό για παππά αλλά απλά είναι το όνομα του. Εξιστορεί σε λίγες σελίδες πως ενοίκησε ο νεαρός παπάς τον φόβο του θανάτου, μεταλαμβάνοντας έναν λεπρό τις τελευταίες του ώρες. Στο δεύτερο διήγημα: ¨τα δύο αδέρφια¨, δυο νεαρά ξαδέρφια ταξιδεύουν σε ένα νησί των Επτανήσων (δεν αναφέρει όνομα), φιλοξενούνται από μια οικογένεια και διαπιστώνουν μια παράξενη συμπεριφορά… προσπαθούν να αποκρύψουν την κόρη τους… μετά από λίγο και με την βοήθεια των κατοίκων μαθαίνουν ότι για την κοπέλα αυτή δυο νεαρά αδέρφια σκοτώθηκαν. Ένα από τα αδέρφια που αγαπούσε έμοιαζε και είχε το ίδιο όνομα με έναν από τους νεαρούς επισκέπτες. Αυτή η συνάντηση δεν έγινε ποτέ… δεν την άφησαν να γίνει…. Το πιο φτηνό βιβλίο που αγόρασα ποτέ 5 λεπτά…. Και ώμος με πολύ ακριβό λόγο και νόημα. Θαυμάσια διηγήματα του Δημήτριου Βικέλα, σημείωση και αυτός υδροχόος.