De vakantie die Marcel en Lidia op een tropisch eiland gaan doorbrengen, belooft een gedenkwaardige te worden, aangezien ze er ook hun tienjarig samenzijn vieren. De tocht erheen verloopt echter al niet zonder strubbelingen en in het hotel aangekomen zijn ze weerloos tegen de opdringerige vriendelijkheid van een echtpaar dat zich opwerpt als hun nieuwe beste vrienden. Marcel ontvlucht deze geforceerde gezelligheid door contact te zoeken met Zelda, de zestienjarige dochter van het stel. Op een ochtend wordt hij alleen wakker in de hotelkamer. Lidia is weg. Samen met Zelda gaat hij naar haar op zoek.
Een boek over vakantieblevenissen waaraan ik vol goede moed aan begon, ook omdat ik de hele dag de tijd had om te lezen, maar op de helft gekomen, had ik nog steeds geen idee wat de bedoeling was. Geestige opmerkingen en terzijdes, zeker, maar ook een tikkeltje te bijdehand. Met als gevolg dat de hoofdpersoon en verteller Marcel me koud liet. Op pag 156 (van de 275) werd het te donker om te lezen en liet ik het er verder maar bij zitten.
De vakantie die Marcel en Lidia op een tropisch eiland gaan doorbrengen, belooft een gedenkwaardige te worden, aangezien ze er ook hun tienjarig samenzijn vieren. De tocht erheen verloopt echter al niet zonder strubbelingen en in het hotel aangekomen zijn ze weerloos tegen de opdringerige vriendelijkheid van een echtpaar dat zich opwerpt als hun nieuwe beste vrienden. Marcel ontvlucht deze opgedrongen gezelligheid door contact te zoeken met Zelda, de zestienjarige dochter van het stel. Op een ochtend wordt hij alleen wakker in de hotelkamer. Lidia is weg. Samen met Zelda gaat hij naar haar op zoek. De nacht is een meesterlijke roman die met subtiele humor de vervreemding beschrijft die ongemerkt in een relatie kan sluipen.
Het is alweer een tijdje geleden dat ik dit boek gelezen heb, zodat mijn heinneringen beetje vaag zijn. Het een beetje bevreemdend verhaal met herkenbare personen. De gebeurtenissen zijn dat echter niet. Twee families ontmoeten elkaar tijdens een vakantie op een resort. De hoofdpersonen ( twee dertigers) hebben geen geweldige relatie en manlief is een beetje mislukt. De andere familie (twee volwassen tussen de 40 en 50? en een puberdochter). Er is overduidelijk geen echte klik tussen deze families, maar toch trekken ze veel met elkaar op. Verder gaat de hoofdpersoon een seksuele relatie aan met de puberdochter. Eerder heeft ie eerder een deuk in de auto van de andere familie gereden. Je verwacht dat er op het einde een soort ontknoping volgt, maar dat gebeurd niet.
Heel vreemd: Merijn De Boer heeft de gave van observatie en puntig formuleren, hij heeft een voor Nederlanders atypisch (Gogoliaans) hekelend gevoel voor humor, maar het probleem is dat zijn personages zo afstotelijk oppervlakkig of crapuleus zijn dat je er na enkele pagina's al van af wil. Dat hij mij dan nog tot ver voorbij de helft heeft laten doorlezen bewijst dat hij wat in zijn mars heeft qua stijl. Hij moet, zoals in De Saamhorigheidsgroep, enkel personages kunnen creëren die je iets kunnen schelen, en dan is het bingo.
Leuke stijl met humor. Maar het is een vreemd boek, zie geen verhaallijn. Ik wachtte op een soort clou, dacht dat veel gebeurtenissen misschien gedroomd waren....