Αρχές χειμώνα του ’67. Η σκόνη από το πραξικόπημα των συνταγματαρχών δεν έχει «κάτσει» ακόμα, ο στρατός βρίσκεται σε μόνιμη επιφυλακή και κανείς δεν ξέρει τι του επιφυλάσσει το αύριο. Στον Έβρο ο εκνευρισμός έχει φτάσει στο κατακόρυφο. Οι στρατιώτες ζουν σε σκηνάκια στο ποτάμι, τα σχολεία κλείνουν, στα καφενεία μιλούν για τον επικείμενο πόλεμο με την Τουρκία. Αφορμή τα πρόσφατα γεγονότα της Κύπρου: ο θάνατος περισσότερων από είκοσι Τουρκοκυπρίων και η σύλληψη του Ντενκτάς. Τα γεγονότα καταγράφει στο ημερολόγιό του ένας δόκιμος αξιωματικός που βρέθηκε στην περιοχή. Μόνος του, χωρίς άνωθεν προστασία, περνάει από μονάδα σε μονάδα κι από κρεβάτι σε κρεβάτι με τη φόρα των είκοσι χρόνων του. Ο αξιωματικός είναι, φυσικά, πρόσωπο της φαντασίας του συγγραφέα, Διονύση Χαριτόπουλου. Τα γεγονότα είναι -εκτός από τα επουσιώδη- αληθινά. Και το τέλος, σημαδιακό: το βασιλικό πραξικόπημα το Δεκέμβριο της ίδιας χρονιάς θα μεταθέσει το «μέτωπο» από την ελληνοτουρκική μεθόριο στο εσωτερικό του στρατού με διώξεις αξιωματικών και αλληλοκατηγορίες.
Ο Διονύσης Χαριτόπουλος γεννήθηκε το 1947 στην Αθήνα και μεγάλωσε στον Πειραιά όπου από μικρή ηλικία έκανε διάφορες χειρωνακτικές δουλειές στο Λιμάνι και στα γύρω μηχανουργεία, εγκατέλειψε νωρίς δύο απόπειρες σπουδών στην Αθήνα και στο Λονδίνο και δούλεψε στη διαφήμιση μέχρι το 1990.
Πολύ καλά γραμμένο βιβλίο με σύντομες προτάσεις, σύντομες σκέψεις, σύντομη αποτύπωση διαλόγων και περιστατικών που προσομοιάζει ημερολόγιο. Είναι το χρονικό της θητείας ενός δόκιμου στον Έβρο την πρώτη περίοδο της δικτατορίας, μέχρι και το βασιλικό αντιπραξικόπημα του Γλύξμπουργκ. Η θητεία ενός δοκίμου διαφέρει πολύ τόσο από τη θητεία ενός φαντάρου όσο και από ενός μονιμά. Η αποτύπωση αυτής στο βιβλίο του Χαριτόπουλου είναι πολύ ρεαλιστική και είναι αλήθεια ότι κατά τη θητεία το 90%, της ρουτίνας, φιλτράρεται και μένουν οι έντονες και οι μεγάλες στιγμές.
Μια πολύ ενδιαφέρουσα μαρτυρία για τον τρόπο που χειρίστηκε η κυβέρνηση της δικτατορίας το κυπριακό ζήτημα και την επιστράτευση του 1967. Όπως επίσης και οι αναφορές στον τρόπο σκέψης και ζωής των αξιωματικών του στρατού την εποχή εκείνη. "Ο στρατός δεν είναι ένας άλλος κόσμος. Είναι μια άλλη διάσταση του κόσμου μας. Και οι στρατιωτικοί κουβαλάνε το βάρος της βίαιης πλευράς του εαυτού μας" "Λένε οτι εκεί που τελειώνει η λογική, αρχίζει ο στρατός" (αποσπάσματα απο το βιβλίο).
Άρχισε πολύ χαλαρά,σχεδόν στην πλάκα,τελείωσε όμως δυνατά και υπέροχα.Ο Χαριτόπουλος οτι ειναι να σου πει,σου το λέει ευθεία,κατάματα.Δεν ειναι απλά μια καταγραφή χαζοχαρούμενων περιπετειών στο στρατό,οχι φυσικά.Παει αρκετά πιο μακριά το θέμα.Σε κάποιες σελίδες ήταν σα να διάβαζα δικά μου βιώματα στον Έβρο,τότε με την κρίση στα Ιμια.Αυτά.
Ένα βιβλίο γραμμένο σε μορφή προσωπικού ημερολογίου (απ' ότι κατάλαβα είναι εν μέρει, αν όχι εξ ολοκλήρου, αυτοβιογραφικό) από την περίοδο του 1967 όπου ο ήρωας μεταφέρεται σε μονάδες του Έβρου ως Δόκιμος Αξιωματικός! Περιγράφει τη ζωή στα σύνορα, το γενικότερο κλίμα, τις εντάσεις με την γείτονα χώρα, τα δεδομένα της τότε κοινωνίας και εποχής/περιόδου! Λειτουργεί ως παρατηρητής και μας μεταφέρει το πλαίσιο ετοιμότητας και πίεσης που υπάρχει σταθερά σε τέτοια σημεία στον χάρτη, σχολιάζει τις σχέσεις και συγκρούσεις μεταξύ φαντάρων και αξιωματικών και την ύπαρξη ιεραρχίας και εξουσίας. Σαν βιβλίο περισσότερο θα έλεγα ότι μυεί έναν άνθρωπο που δεν έχει καμία σχέση με τον στρατό και του δίνει μια γενική εικόνα για το πώς λειτουργεί, μεταφέροντάς τον πιο στοχευμένα στην δύσκολη αυτή περίοδο που βίωσε η χώρα μας!
"Ο στρατός είναι σαν θρησκεία. Σε προετοιμάζει για τη Μέρα της Κρίσης. Όταν τίποτε από όσα ξέρεις δεν θα ισχύει. Λένε ότι, εκεί που τελειώνει η λογική, αρχίζει ο στρατός. Το χειρότερο είναι άλλο. Εκεί που τελειώνει η ειρήνη και αρχίζει ο πόλεμος. Η απόλυτη τρέλα."
This entire review has been hidden because of spoilers.
Ένα ημερολόγιο της θητείας του συγγραφέα στον Έβρο με αποτύπωση της καθημερινότητας του στρατεύματος αλλά και με αναφορές στους εθνικούς ολετήρες της δικτατορίας. Τα πολιτικοστρατιωτικά γεγονότα μέσα από τη ματιά ενός πολίτη.
Γρήγορη κοφτή γραφή. Περίμενα να είναι περισσότερο ιστορικό ενώ στην πραγματικότητα ο συγγραφέας μιλά περισσότερο για τον εαυτό του. Ένα καλό βιβλίο πάντως.