Ένα email που δημιουργεί παρανόηση στον παραλήπτη γίνεται αφορμή να γράψει ο αφηγητής μια παρωδία αστυνομικού μυθιστορήματος. "Η πόλη έχει ρεπό", μια πραγματικά ξεκαρδιστική ιστορία, όπου η μυθοπλασία μπλέκεται με την πραγματικότητα και οι λογοτεχνικοί ήρωες παίρνουν στα χέρια τους τη ζωή του συγγραφέα. Ο τελευταίος κλείνει το μάτι στον αναγνώστη, παίζει μαζί του χαμογελώντας και κρύβει τα μυστικά του, για να φωνάξει στο τέλος: Σας την έσκασα! Ένα βιβλίο "άλλο" απ' αυτό που δείχνει. Γιατί, όταν η πόλη έχει ρεπό, όλα γίνονται!...
Αν θα μπορούσα με μια λέξη να χαρακτηρίσω γενικά το έργο του Πασχάλη Πράντζιου θα ήταν:μοναδικός!Αυτό νομίζω ότι τον χαρακτηρίζει απόλυτα καθώς η γραφή του,οι ιστορίες του ακόμη και οι τίτλοι των βιβλίων του είναι απλά μοναδικοί.Από τους ελάχιστους σύγχρονους λογοτέχνες που τιμούν πραγματικά τον όρο ‘’συγγραφέας’’,ο Πράντζιος καταφέρνει με κάθε έργο του να δημιουργεί έναν διαφορετικό,θα μπορούσα να πω και παραμυθένιο κόσμο,παρόλο που σε αρκετές περιπτώσεις οι ιστορίες του βυθίζονται μέσα στη τραγικότητα που τις περιβάλλει,ωστόσο δε θα μπορέσεις ποτέ να μη γοητευτείς από τους ήρωες που έπλασε και πήραν οστά και σάρκα μέσα στις σελίδες του.Κανονικά θα έπρεπε να κάνω εκτενές αφιέρωμα σε όλα τα βιβλία του καθώς καθένα έχει ξεχωριστή θέση στη βιβλιοθήκη και στη καρδιά μου,θα μιλήσω παρόλα αυτά για το τελευταίο και ίσως καλύτερο για πολλούς λόγους βιβλίο του με τον τίτλο ‘’Η πόλη έχει ρεπό’’. Όταν διαβάζεις τον τίτλο του συγκεκριμένου βιβλίου αναρωτιέσαι:γιατί αυτός ο τίτλος;Τι σημαίνει η πόλη έχει ρεπό;Μιλάει δηλαδή για κάποια πόλη που κατέβασε ρολά,κυριολεκτικά και μεταφορικά, και δε πληρεί πλέον τις προϋποθέσεις για μια κοινωνία λειτουργική ή κάτι άλλο;Διαβάζοντας βέβαια την υπόθεση στο οπισθόφυλλο συμφωνείς πως μάλλον είναι κάτι άλλο.Μια απίστευτη και ξεκαρδιστικά σουρεαλιστική ιστορία όπου η μυθοπλασία μπλέκει με τη πραγματικότητα και που οι ήρωες του βιβλίου παίρνουν στα χέρια τους την ιστορία αλλά και τον ίδιο τον συγγραφέα και πετυχαίνουν πολλά περισσότερα από αυτό που είχαν ως αρχικό καθήκον:να φαντάζουν ως υπαρκτά πρόσωπα στον κάθε αναγνώστη και να μη τον αφήνουν να πει αν μπορεί να τους ξεχωρίσει από πρόσωπα της πραγματικής ζωής μέχρι να τελειώσει το βιβλίο.Τον ακολουθούν ωστόσο και για πολύ καιρό μετά το τέλος της ανάγνωσης καθώς δύσκολα θα μπορέσεις να ξεχάσεις την ιστορία τους αλλά και τη ζωή τους. Στη παρούσα φάση έχουμε ένα email που παρερμηνεύεται από τον παραλήπτη του με αποτέλεσμα εκείνος να αρχίσει να γράφει μια παρωδία αστυνομικού μυθιστορήματος.Κι από εκεί αρχίζουν όλα… Δε θα μπορέσω να πω περισσότερα για την υπόθεση γιατί απλά είναι τόσο ξεκαρδιστική αλλά και πολύπλοκη που μόνο αν διαβάσεις το βιβλίο θα την κατανοήσεις.Δε θέλω να πω με αυτό ότι είναι δύσκολο βιβλίο,κάθε άλλο,το διάβασα για τη πλάκα μου μέσα σε 2 μέρες,απλά δε μπορείς να δίνεις περισσότερα στοιχεία για τη ν υπόθεση γιατί το ένα δένει με το άλλο οδεύοντας στο φινάλε που όπως αναφέρει ‘’κλείνει το μάτι στον αναγνώστη’’αφήνοντας κατά νου πολλά.Το σίγουρο είναι πως διαβάζοντας αυτό το βιβλίο δε περνάς απλώς καλά.Ευχαριστείς το Θεό που τη ώρα που έψαχνες ανάμεσα στα αμέτρητα βιβλία στα ράφια του βιβλιοπωλείου,μια ανώτερη δύναμη σε ώθησε να το διαλέξεις από το ράφι,’’κάτι’’ να σου πει η υπόθεση,αν είσαι και λίγο ψαγμένος αναγνώστης,από τις 2 πρώτες σελίδες καταλαβαίνεις ότι ο συγγραφέας το έχει και να οδηγηθείς προς το ταμείο για να το πληρώσεις.Εκεί καταλαβαίνεις πως όντως υπάρχει Θεός,δεν εξηγείται διαφορετικά. Αν δεν έχετε ανακαλύψει ακόμη τον Πασχάλη Πράντζιο να η ευκαιρία σας.Διαλέξτε το πρώτο βιβλίο του που θα πέσει στα χέρια σας,δεν έχει σημασία ποιο αφού θα αγοράσετε κατόπιν και τα υπόλοιπα.Καθήστε αναπαυτικά στον καναπέ,φτιάξτε και ένα ζεστό ρόφημα-τώρα με τα κρύα επιβάλλεται-και απολαύστε το.Θα σας ανταμείψει.
Η πρώτη γνωριμία με τον συγγραφέα έγινε κυρίως λόγω του πιασάρικου τίτλου αλλά και της περιγραφής της υπόθεσης που ξεκινά από παρανόηση ενός email και διαδραματίζεται στη Θεσσαλονίκη (και όχι μόνο). Έχει απ' όλα: αυτοεξομολογήσεις ενός πρόσφατα χωρισμένου με παιδί που παραληρεί για τα βάσανά του και παράλληλα σαν αντίδραση γράφει μια ιστορία με αφορμή ένα μυστηριώδες email που λαμβάνει, η οποία εξελίσσεται σε απολαυστική παρωδία αστυνομικού (απίθανες οι Λαγουδάκη και Αλεπουδάκη, όνομα και πράμα!), μυστήριο, κουτσομπολιά, ραδιοφωνική εκπομπή με ανεξέλεγκτες παρενέργειες κλπ. Η υπόθεση παίρνει τελείως ξέφρενη πλοκή όσο τρέχουν οι σελίδες (αν ήταν άλογο θα αφήνιαζε) με παραλογισμούς κι ευτράπελα που σε κάνουν να κλαις από τα γέλια, η κορωνίδα όλων βέβαια είναι φυσικά ο Ταξιάρχης. Από τους ελάχιστους δευτεραγωνιστές που μου έμειναν στη μνήμη παρά την ιδιόρρυθμη φύση του. Γιατί ο Ταξιάρχης είναι σκύλος. Αλλά όχι οποιοσδήποτε σκύλος: είναι εκπαιδευμένος να βρίσκει ναρκωτικά και να απαντάει με γαυγίσματα μονολεκτικά ή εις διπλούν αναλόγως αν θέλει να πει ναι ή όχι. Ακόμα και το τέλος του βιβλίου που είναι το πλέον σουρρεαλιστικό που έχω διαβάσει μέχρι στιγμής (θυμίζει το Σύμπαν όταν συρρικνώνεται σαν μπαμπούσκα από κουτί σε κουτί μέχρι που καταλήγει σε ένα κουτάκι σπίρτων, για να πάρετε μια αναλογική ιδέα) δεν μειώνει σχεδόν καθόλου την αξία του βιβλίου. Ίσως μόνο μια στάλα, επειδή ο συγγραφέας έχει απίστευτα γλαφυρό χιούμορ κι ίσως δεν θα πείραζε αν το τραβούσε μέχρι τέλους. "Γουβ" όπως θα 'λεγε κι ο Ταξιάρχης.
Δυστυχώς το παρατάω κάπου στο 25%. Δεν τραβάει. Ο πρωταγωνιστής είναι ψιλοσυμπαθητικός, αλλά οι χαρακτήρες - καρικατούρες στην αστυνομική ιστορία που παρεμβάλλεται το έκαναν ανυπόφορο στην ανάγνωση, όσο "ελαφρά" και να προσπάθησα να το δω. Κρίμα, γιατί το ξεκίνησα με πολλή όρεξη.
Διαβάζοντας Πασχάλη Πράντζιο ξέρω κάθε φορά τι με περιμένει !! Γέλια μέχρι δακρύων και μέσα στο σπίτι να με κοιτάζουν όλοι , μια τρελή που διαβάζει ασταμάτητα, που δεν λέει να σηκωθεί από την καρέκλα γελά με την καρδιά της κάθε τρεις και λίγο! Καλύτερο συνδυασμό κωμωδίας και έντονου συναισθήματος δεν εχω βρεί ως τώρα. Ένα απολαυστικό βιβλίο, με ατέλειωτη δόση χιούμορ αλλά και μεγάλες αλήθειες να εμφανίζονται πίσω από τις λέξεις. Δεν είναι δυνατό να σκεφτώ μια μόνο λέξη που να το χαρακτηρίζει και περικλείει όλα τα συναισθήματα που μου προξένησε.. Αληθινό, γεμάτο συναισθήματα , γέλιο, χαρά, λύπη. Έξυπνοι διάλογοι, εύστοχοι !! Είναι ένα βιβλίο που τα έχει όλα.!! θίγει τόσα πολλά θέματα, που πρέπει να σκέφτεσαι για μέρες αφού το τελειώσεις ώσπου να το κατατάξεις κάπου οριστικά: Είναι κωμωδία; Είναι δράμα; Είναι ερωτικό μυθιστόρημα; Είναι πραγματεία για τις ανθρώπινες σχέσεις γενικά; Τι να σας πω !!! Δεν απέχει καθόλου από την πραγματικότητα, αλλά νομίζω ότι αυτό που καταφέρνει πιο καλά ο συγγραφέας μας , είναι να σε βάζει να σκεφτείς πόσο μηχανικές και χωρίς ουσία μπορεί να είναι κάποιες σχέσεις, αλλά συνάμα πόσο βαθιές και ουσιαστικές κάποιες άλλες !! Πασχάλη να ξέρεις πως εγώ θα είμαι πάντα η νούμερο ένα αναγνώστρια σου. Αυτό και καλή συνέχεια σε ό,τι κι αν κάνεις. Να έχεις πάντα στο πίσω μέρος του μυαλού σου ότι οι αναγνώστες διψάνε για το χιούμορ και την εξυπνάδα σου. Μην μας το στερήσεις αυτό ποτέ!
Το βιβλίο αυτό με εξέπληξε ευχάριστα απο την πρώτη στιγμή! Ένα διαφορετικό βιβλίο με άπλετο χιούμορ και αυτοσαρκα��μό! Ένα κείμενο που σε παρασέρνει ανάμεσα στην πραγματικότητα και την φαντασία με μπόλικο μυστήριο και αρκετή αγωνία! Οι ιστορίες που παρακολουθούμε με περίτεχνο τρόπο μπλέκονται αναμεταξύ τους και οδηγούν τον αναγνώστη σε μια άνευ προηγουμένου παρανόηση! Με έμπνευση, ευρηματικότητα και πολύ φαντασία ο Pasxalis Prantziosμας καταθέτει ένα βιβλίο που αποδεικνύει περίτρανα πως τα πράγματα δεν είναι πάντα έτσι όπως φαίνονται!
Η ΠΟΛΗ ΕΧΕΙ ΡΕΠΟ –Αλληγορική σημασία μήπως?(ίσως και να το βλέπω λάθος) Πάντως κάθε άλλο παρά ξεκουράζεται η πόλη στο συγκεκριμένο πόνημα του κ.Πράντζιου.Δύο αφηγηματικές ιστορίες πολύ ευρηματικές με κοινά σημεία όπου αναμειγνύονται και συνυπάρχουν η μυθοπλασία με την πραγματικότητα μέσα από ένα απολαυστικό και έξυπνο ανάγνωσμα όπου υπάρχει άφθονο χιούμορ,αυτοσαρκασμός,αυθόρμητοι διάλογοι και ένας τρόπος γραφής υπόδειγμα και προσεγμένος.Αλήθειες και μηνύματα περνούν μέσα από τις σελίδες του και γεγονότα από μία διασκεδαστική σκοπιά.Τονίζονται οι φοβίες,οι ανασφάλειες,οι αδυναμίες και όχι μόνο, από τους απλούς και καθημερινούς ήρωες που ζουν συνειδητά και έντονα την ζωή.Η περιπλοκότητα των καταστάσεων γίνονται μ’ένα ξεχωριστό τρόπο και οδηγούν τον αναγνώστη στα αφηγηματικά μονοπάτια του συγγραφέα με εντυπωσιακά αποτελέσματα και χαρίζοντας τον μορφές γέλιου που τόσο έχουμε ανάγκη.(τουλάχιστον εγώ την συγκεκριμένη περίοδο). Είναι ένα βιβλίο(όπως εξάλλου τα περισσότερα βιβλία) που άλλοτε σε χαλαρώνει και σε ταξιδεύει, άλλοτε σου ανοίγει το μυαλό και τους ορίζοντες και ίσως, κάποιες φορές, να σου δίνει κάποιες πιθανές απαντήσεις. Το μόνο που δεν αντιλήφθηκα,ίσως,εάν θα υπάρξει και κάποια συνέχεια γιατί το τέλος είναι κάπως διφορούμενο.Τελικά ο κ. Πράντζιος με έχει κερδίσει.Σειρά έχει τώρα το Λιωμένο Μολύβι του ιδίου.
Ένα σύγχρονο βιβλίο, γραμμένο με χιούμορ που σε βάζει στη διαδικασία να σκεφτείς τι σε περιμένει παρακάτω. Ενδιαφέροντες οι κύριοι χαρακτήρες αλλά θα ήθελα να είναι πιο ολοκληρωμένοι οι δεύτεροι ρόλοι.
Χιούμορ, μυστήριο και απορία για το τέλος, με κράτησαν αρκετές ώρες πάνω από το συγκεκριμένο βιβλίο του Π. Πράντζιου. Ένας σχετικά αντιπαθητικός ήρωας, καταφέρνει με δόση ειλικρίνειας και αυτοσαρκασμού να κατακτήσει τον αναγνώστη και να τον πείσει πως για όλα φταίει η κακή του μοίρα και ο ανάποδος Δίας!! Πλοκή μέσα στην πλοκή και δύο γυναικείοι χαρακτήρες τόσο ζωντανοί και παραστατικοί, προκαλούν αβίαστα το γέλιο και δημιουργούν το σκηνικό όπου κάποια στιγμή ο αναγνώστης να χάνεται κυριολεκτικά μέσα στο βιβλίο, αναζητώντας το πού βρίσκεται η αλήθεια. Το τέλος έξυπνο και εφευρετικό, ολοκληρώνει με τον καλύτερο τρόπο ένα πραγματικά απολαυστικό βιβλίο!
Εξυπνο και ευχαριστο βιβλιο. Οχι για να σε προβληματισει αλλα για να σε κανει να διαβασεις κατι καθημερινο και να σε κανει να χαμογελασεις. Το τελος το περιμενα λιγο διαφορετικο αλλα και παλι μου αφησε ενα χαμογελο.
Ένα πρωτότυπο και διαφορετικό ανάγνωσμα, που "μπέρδευε" επιτυχώς την πραγματικότητα με τη μυθοπλασία! Όσο προχωρούσε, μάλιστα, γινόταν πιο ενδιαφέρον, με περισσότερη δράση και αγωνία για τις εξελίξεις των ηρώων! Ένα ακόμη θετικό του βιβλίου είναι σαφέστατα και η αναφορά του σε μερικά πολύ σοβαρά κοινωνικά (και μη) ζητήματα, άξια προσοχής και προβληματισμού! Χωρίς να λείπουν, μέσα σε όλα, ο χαβαλές και η χιουμοριστική του διάθεση. Παρόλα αυτά, δεν κρύβω ότι σαν αναγνώστρια ένιωσα λιγάκι "προδομένη" με το τέλος του. Με γείωσε απότομα! Δεν ξέρω αν ήταν εξαρχής το τέλος που είχε στο μυαλό του ο συγγραφέας ή αν του βγήκε στη συνέχεια, αν και άφησε να εννοηθεί ότι ισχύει το 2ο. Είναι ένα βιβλίο που θα πρότεινα, γιατί δημιουργεί ποικιλία απόψεων και οπτικής σκοπιάς, που θα μ' ενδιέφερε να ανταλλάξω με άλλους αναγνώστες. Κλείνοντας να πω μόνο ότι Ταξίαρχε, είσαι μεγάλη μορφή και από τους πιο αξιαγάπητους ήρωες βιβλίου που έχω διαβάσει!! 😍 (3,5*)
Διαβάζεται εύκολα, έχει απλή, καθημερινή γραφή, αλλά δεν μπορώ να πω ότι με ενθουσίασε. ΟΚ, είναι ένα κωμικό μυθιστόρημα, αλλά μου φάνηκε κάπως ρηχό να το πω, λίγο κουραστικό να το πω;
Με ενοχλεί όταν επαναλαμβάνουν συνεχώς κάποιες λέξεις ή φράσεις («Συγγνώμη, Έρη», ή τα βάσανά του με τα χρέη του, κτλ). Λες και το κάνουν για να γεμίζουν σελίδες. Επίσης αυτό το μπρος-πίσω, μια η δική του ιστορία, μια των γυναικών, κούρασε πολύ γρήγορα. Το δε τέλος, απογοητευτικό. Σαν να βιαζόταν να κλείσει το βιβλίο να το παραδώσει, ένα πράμα.
Παρωδία αστυνομικού μυθιστορήματος! Σημαντικό και δύσκολο ένα βιβλίο να σε κάνει να γελάς και το συγκεκριμένο τα κατάφερε! Γέλασα πολύ με τις ηρωίδες Λαγουδάκη και Αλεπουδάκη. Ο Ταξιάρχης πρέπει να πάρει βραβείο καλύτερου χαρακτήρα βιβλίου!
Του βάζω 4 αστεράκια γιατί αν και έγινε στο τέλος ανατροπή εμένα προσωπικά με μπέρδεψε αυτό το σύμπλεγμα των συγγραφέων και ίσως θα έλεγα ήταν λίγο περιττό. Το προτείνω ανεπιφύλακτα για τις καλοκαιρινές διακοπές.
Ένα όμορφο ...χαοτικό βιβλίο!!! Η τρέλα του συγγραφέα και των ηρώων του. Ο συγγραφέας ήρωας και παντογνώστης αφηγητής. Οι ήρωες κινούνται στο βιβλίο και στην "πραγματική" ζωή του συγγραφέα. Ένα όμορφο, έξυπνο και καλοκαιρινό βιβλίο!!!