Η Αριάνα, ένα νεαρό κορίτσι από τη Σάμο που ονειρεύεται να γίνει μπαλαρίνα, γνωρίζει τυχαία τον Ρομπέρτο, έναν διάσημο Ελληνοϊταλό χορευτή που έπειτα από ένα σοβαρό τροχαίο έχει αποσυρθεί από τη σκηνή. Το ακατέργαστο ταλέντο της τον εμπνέει να γίνει ο μέντοράς της. Το τίμημα που της ζητάει να καταβάλει προκειμένου να γίνει κορυφαία μπαλαρίνα είναι αποτρόπαιο, όμως εκείνη το αποδέχεται χωρίς δεύτερη σκέψη. Τη βαφτίζει Τζίντζερ, από το πυρόξανθο χρώμα των μαλλιών της, τη μαθαίνει να ισορροπεί μοναδικά πάνω στις κόκκινες πουέντ της και την καθοδηγεί προς την κορυφή. Λίγες ώρες προτού χορέψει για πρώτη φορά στη φημισμένη Σκάλα του Μιλάνου, ένα νέο τροχαίο ανατρέπει τη ζωή της. Οδηγός του αυτοκινήτου είναι ο Ρομπέρτο και συνοδηγός η ίδια της η μητέρα. Τα αλυσιδωτά μυστικά που αποκαλύπτονται τη φέρνουν αντιμέτωπη με το πιο επικίνδυνο άλμα της ζωής της. Θα βρει τη δύναμη να σταθεί ξανά στα πόδια της ή θα την καταπιεί το πάθος της εκδίκησης; Μια βουτιά στον σκοτεινό κόσμο του μπαλέτου, όταν σβήνουν τα σαγηνευτικά φώτα της σκηνής. Μια αληθινή ανθρώπινη ιστορία για τη λεπτή γραμμή που χωρίζει τη δικαίωση από την εκδίκηση, όταν αυτή φαντάζει η μόνη επιλογή.
Η ΜΑΡΙΑ ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟΥ γεννήθηκε και μεγάλωσε στον Πειραιά. Το πραγματικό της επίθετο είναι Παναγοηλιοπούλου, αλλά σε ηλικία 19 ετών, όταν ξεκίνησε να εργάζεται ως ρεπόρτερ στο ραδιόφωνο του ΣΚΑΪ, αναγκάστηκε να το περικόψει αφού ήταν γλωσσοδέτης για τους παραγωγούς των εκπομπών. Σπούδασε Κοινωνιολογία στο Πάντειο Πανεπιστήμιο. Έχει εργαστεί στο ραδιόφωνο, στην τηλεόραση, σε περιοδικά και εφημερίδες, αλλά και στον χώρο των δημοσίων σχέσεων και της επικοινωνίας. Πρόσφατα ολοκλήρωσε ένα πρόγραμμα Εφαρμοσμένης Εγκληματολογίας στο Πάντειο Πανεπιστήμιο και τώρα φοιτά στο πρόγραμμα Θετικής Ψυχολογίας.
Αλλο 1 αριστούργημα της κυρίας Παναγοπουλου. μόνο μια συμβουλή, μην το διαβάσετε απόγευμα γιατί θα σας πιάσει το ξημέρωμα. δεν γίνεται να το αφήσεις από τα χέρια σου καθώς τα γεγονότα γεμάτα ανατροπές δεν σου αφήνουν επιλογή να πεις " θα διαβάσω λίγο τώρα και λίγο μετά " Υπέροχο πραγματικά!
Συμπαθητική ιστορία που όμως δεν αρκεί για να καλύψει τις ατέλειες του βιβλίου. Το χειρότερο για μένα είναι ότι οι διάλογοι είναι αφύσικοι λες και κάθε ένας από τους πρωταγωνιστές μετατρέπεται σε δάσκαλο ιστορίας με την πρώτη ευκαιρία. Χρήσιμες οι πληροφορίες αλλά λάθος να δίνονται μέσω των διαλόγων.
Δεν ανήκω στο φανατικό αναγνωστικό κοινό των έργων της συγγραφέως Μαρίας Παναγοπούλου. Ωχ! Αυτό ίσως να ακούστηκε κάπως ''άγαρμπο'' και ''κοφτό'', μα θέλω πάντα να είμαι ειλικρινής μαζί σας όταν μοιράζομαι τις σκέψεις μου για ένα βιβλίο που διάβασα. Αυτό μου το ''ελάττωμα'', από την άλλη, σε συνδυασμό με την χρονική απόσταση της ανάγνωσης μεταξύ των εκάστοτε έργων της δημιουργού μαζί με μία εκτίμηση προς το πρόσωπο, την πένα και τη συνολική παρουσία της στο χώρο της λογοτεχνίας στη χώρα μας, με έχει κάνει -όσες φορές έρχομαι σε επαφή με κάποιο βιβλίο της- να ζω μία όμορφη αναγνωστική εμπειρία. Ήταν, λοιπόν, μία πολύ συνειδητή μου επιλογή να διαβάσω το νέο της κοινωνικό μυθιστόρημα, με τίτλο ''Η ΕΚΔΙΚΗΣΗ ΤΗΣ ΜΠΑΛΑΡΙΝΑΣ", το οποίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ψυχογιός.
Τί ήταν, άραγε, αυτό που με ''κέρδισε'' και ''αιχμαλώτισε'' το βλέμμα μου ώστε να με πείσει να το διαβάσω; Δεν υπήρξα ποτέ μπαλαρίνα! Ποτέ δε γοητεύτηκα από την τέχνη του μπαλέτου και ποτέ δεν ανέβηκα πάνω σε πουέντ! Και ναι, δεν είχα ποτέ κάποιο ανάλογο απωθημένο ούτε ως παιδί ούτε ως ενήλικη. Απλώς αυτό το έντονο κόκκινο χρώμα των πουέντ -μοιάζει τόσο φλογερά ''αφροδισιακό'' για τη σκέψη μου σαν να μου φανέρωνε και έκρυβε, την ίδια στιγμή, ένα, ή, και περισσότερα μυστικά... Μυστικά που ήθελα να τα ανακαλύψω/αποκαλύψω... Και έπειτα, αυτός ο τίτλος του... Πώς ένα τόσο ντελικάτο και φαινομενικά εύθραυστο και αέρινο πλάσμα, όπως η μπαλαρίνα και ο χορός αυτής, να συνδέεται με κάτι τόσο σκοτεινό που φέρει αρνητικό πρόσημο, δηλαδή την εκδίκηση; Σίγουρα τίποτα δε θα ήταν τυχαίο και οι όποιες απαντήσεις θα με περίμεναν μέσα στις σελίδες του βιβλίου.
''Η Αριάνα, ένα νεαρό κορίτσι από τη Σάμο που ονειρεύεται να γίνει μπαλαρίνα, γνωρίζει τυχαία τον Ρομπέρτο, έναν διάσημο Ελληνοϊταλό χορευτή που έπειτα από ένα σοβαρό τροχαίο έχει αποσυρθεί από τη σκηνή. Το ακατέργαστο ταλέντο της τον εμπνέει να γίνει ο μέντοράς της. Το τίμημα που της ζητάει να καταβάλει προκειμένου να γίνει κορυφαία μπαλαρίνα είναι αποτρόπαιο, όμως εκείνη το αποδέχεται χωρίς δεύτερη σκέψη. Τη βαφτίζει Τζίντζερ, από το πυρόξανθο χρώμα των μαλλιών της, τη μαθαίνει να ισορροπεί μοναδικά πάνω στις κόκκινες πουέντ της και την καθοδηγεί προς την κορυφή. Λίγες ώρες προτού χορέψει για πρώτη φορά στη φημισμένη Σκάλα του Μιλάνου, ένα νέο τροχαίο ανατρέπει τη ζωή της. Οδηγός του αυτοκινήτου είναι ο Ρομπέρτο και συνοδηγός η ίδια της η μητέρα. Τα αλυσιδωτά μυστικά που αποκαλύπτονται τη φέρνουν αντιμέτωπη με το πιο επικίνδυνο άλμα της ζωής της. Θα βρει τη δύναμη να σταθεί ξανά στα πόδια της ή θα την καταπιεί το πάθος της εκδίκησης;" (Από το οπισθόφυλλο)
Για μένα, ως αναγνώστρια, δύο ήταν τα κεντρικά ζητήματα που θίγει η συγγραφέας μέσα από την παρούσα ιστορία και μου έδωσαν ''τροφή'' για σκέψη και εύστοχο προβληματισμό. Διότι, κακά τα ψέματα, όλοι κι όλες μπορούμε να βρεθούμε ''μπλεγμένοι/ες'' σε ανάλογες καταστάσεις είτε από τη μεριά του/της θύτη είτε από τη μεριά του θύματος. Σε αυτά, λοιπόν, τα δύο ζητήματα θέλω να σταθώ.
Αρχικά, η συγγραφέας εστιάζει στο κομμάτι των σχέσεων. Εκείνων που ξεκινούν ειδυλλιακά και καταλήγουν μέσα στο έρεβος λόγω της όποιας κακοποίησης. Και δεν αναφέρομαι μόνο στη σωματική, ή, στη λεκτική κακοποίηση, αλλά και στην ψυχική. Μία ακόμη πιο ύπουλη μορφή βίας που παρεισφρέει μέσα στο θυμικό μας, κάνοντας στην άκρη την όποια λογική, κάμπτοντας με έντεχνο τρόπο τις όποιες αντιστάσεις μας. Εκείνη τη βία που μας επιβάλλει (εντός κι εκτός εισαγωγικών) να στερηθούμε πολλά από τα δικαιώματά μας και ελευθερίες με πρόσχημα το δήθεν καλό μας. Αυτή η σαγηνευτική κι ακαταμάχητη πειθώ της εν λόγω μορφής βίας που μας αποπροσανατολίζει και μας ''θαμπώνει'' με τα έντονα φώτα της και μας κάνει να μην μπορούμε να δούμε την αλήθεια πίσω από εκείνη. Μα να, όμως, που τα πάντα φανερώνονται και η συνειδητοποίηση είναι εκείνη που πονά περισσότερο.
Το δεύτερο κομμάτι είναι εκείνο της εκδίκησης. Όλοι κι όλες, λίγο έως πολύ, έχουμε μία ξεκάθαρη και γεμάτη από επιχειρήματα ( ; ) γύρω από το ζήτημα της εκδίκησης αντίληψη. Δε θα προβώ σε υπεραναλύσεις επί του θέματος, αλλά μου άρεσε ο τρόπος με τον οποίο τον προσέγγισε και ανάδειξε η συγγραφέας μέσα από τις πράξεις και σκέψεις των προσώπων του βιβλίου. Σαν να του έδωσε τόσες ερμηνείες και υποστάσεις όσα και τα πρόσωπα που θα παρελάσουν από μπροστά μας... Και κάτι ακόμη. Ποια τα όρια της δικαίωσης και ποια της εκδίκησης; Μπορούν να συμπορευθούν αυτές οι δύο; Ή όχι;
Δε θα σας κουράσω παραπάνω ούτε και θα επεκταθώ σε πράγματα που ίσως να πρόδιδαν κάτι από το βιβλίο. Κρατήστε μόνο ότι για ακόμη μία φορά θεωρώ τον αναγνωστικό μου εαυτό ακόμη πιο ''πλούσιο'' από χρήσιμες σκέψεις και οπτικές για διάφορα πράγματα γύρω από τις ανθρώπινες σχέσεις, σε πολλά επίπεδα κι όχι μόνο... Αναζητήστε το! Καλή ανάγνωση.
Δε μου αρεσε καθολου! Ξεκινησε ως πολλα υποσχομενο, με πολυ δυνατη πλοκη και στο τελος κατεληξε σαν βραζιλιανικη σαπουνοπερα! Κριμα, γιατι μεχρι τη μεση ηταν εξαιρετικο!
🩰 Πρωταγωνίστρια του βιβλίου είναι η Αριάνα, ένα δεκαοκτάχρονο κορίτσι από τη Σάμο το οποίο αγαπάει πολύ το μπαλέτο και όνειρό της είναι να γίνει μπαλαρίνα. Όταν πηγαίνει στην Αθήνα να παρακολουθήσει μια παράσταση μπαλέτου, γνωρίζει τυχαία έναν σπουδαίο χορευτή μπαλέτου, τον Ρομπέρτο, ο οποίος έχει αποσυρθεί από τη σκηνή λόγω ενός τρομερού τροχαίου ατυχήματος που οδήγησε στον πολύ σοβαρό τραυματισμό του.
🩰Ο Ρομπέρτο αναγνωρίζοντας το ταλέντο της, αποφασίζει να γίνει ο μέντοράς της και να τη βοηθήσει να γίνει σπουδαία μπαλαρίνα. Όμως για να το πετύχει αυτό, της ζητάει στην ουσία να του δώσει τον έλεγχο της ζωής της, γεγονός το οποίο εκείνη αποδέχεται...
🩰 Η Αριάνα μετά από την καθοδήγηση του Ρομπέρτο γίνεται η διάσημη μπαλαρίνα Τζίντζερ η οποία ξεχωρίζει για τα πυρόξανθα μαλλιά της, τις κόκκινες πουέντ της και τον μοναδικό τρόπο που χόρευε στη σκηνή. Η ζωή της είναι αφιερωμένη στο μπαλέτο και στον Ρομπέρτο που ελέγχει και τις πιο μικρές λεπτομέρειες.
🩰Λίγο πριν χορέψει για πρώτη φορά στη διάσημη σκάλα του Μιλάνου, ένα ακόμη τροχαίο με οδηγό τον Ρομπέρτο και συνοδηγό τη μητέρα της αυτή τη φορά, έρχεται να ανατρέψει τη ζωή της.
🩰Μυστικά θα έρθουν στο φως και θα διαλύσουν όσα πίστευε και ήξερε. Θέλει να ανακαλύψει τι πραγματικά έχει συμβεί; Η αλήθεια θα φέρει τη λύτρωση ή την καταστροφή;
🩰Ένα βιβλίο με καταιγιστικό, κινηματογραφικό ρυθμό, που δεν μπορούσα να σταματήσω να διαβάζω. Μιλάει για τη φιλοδοξία, την επιθυμία να ξεχωρίσεις, για την επιρροή που ασκούν άτομα με ισχυρή προσωπικότητα πάνω σε νεαρότερα, για τον έλεγχο, την τοξικότητα, για την αγάπη και την έλλειψή της, για τα ψέματα που διαλύουν σχέσεις, για την αλήθεια που δεν πρέπει να κρύβεται, για την εκδίκηση που καταστρέφει ζωές και τη συγχώρεση που λυτρώνει. Και φυσικά για τον λαμπερό κόσμο του μπαλέτου που όμως απαιτεί θυσίες, αφοσί��ση και συνεχή προσπάθεια...
Είναι το πρώτο βιβλίο της Μαρίας Παναγοπούλου που διαβάζω και τα συναισθήματα μου ως προς αυτό είναι όχι απλά θετικά, αλλά διθυραμβικά. Καταρχάς, η συγκυρία γραφής του βιβλίου με την τραγική κατάληξη του συζύγου της αποτελεί από μόνη της πρόσθετη δυσκολία. Επιπλέον, το ότι τη συγκεκριμένη περίοδο που βιώνει όλη αυτή τη θλίψη για την απώλεια του ανθρώπου της με την αγάπη να κατακλύζει την ψυχή της, είναι επιπρόσθετη δυσκολία η συγγραφή μίας ιστορίας, όπου το μίσος και η εκδίκηση αποτελούν το κεντρικό θέμα της. Εξαιρετική πλοκή, αριστοτεχνική γραφή και πολλά μηνύματα ανάμεσα στις γραμμές. Εύγε!!!
Το τρίτο βιβλίο της κυρίας Παναγοπούλου που διαβάζω και η εξέλιξη στην γραφή είναι εμφανής. Η σκιαγράφηση των χαρακτήρων πιο πλήρης. Η ιστορία έχει ανατροπες και μεταβαίνει με δεξιοτεχνία από το παρόν στο παρελθόν και αντίστροφα. Το μοναδικό αστέρι που χάνεται είναι για το τέλος. Ενώ ξεκίνησε πολύ δυναμικά, το φινάλε ήταν λίγο αναμενόμενο και θύμιζε ισπανόφωνο σήριαλ.
Όταν βλέπω ότι ένα βιβλίο ειναι βασισμένα σε αληθινά γεγονότα το νιώθω λίγο περισσότερο. το συγκεκριμένο σε βάζει στον κόσμο του μπαλέτου. πόσο σκληρός μπορεί να γίνει; πως εξελίσσεται η ιστορία για τούς πρωταγωνιστές του βιβλίου Όταν το διαβάσετε θα με θυμηθείτε
Πρώτη φορά διαβάζω μυθιστόρημα της κ. Παναγοπούλου. Δεν έχω λόγια. Η πλοκή δεν είναι κάτι τρομερά πρωτότυπη, αλλά η γραφή της κάνει το μυθιστόρημα μοναδικό. Δεν μπορείς να προβλέψεις την συνέχεια και συνεχώς σε κρατάει σε εγρήγορση. Άριστο.