What do you think?
Rate this book
Ons pad: Anders gaan leven in Portugal
Toffe vrienden en familie, een zelf verbouwd huis, leuke, interessante Jannick en Natacha hadden het allemaal.
Waarom lieten ze in 2022 dat mooie leven dan toch achter zich?
Het voelde beklemmend om tot aan hun pensioen in de rij te moeten lopen. De nood om het anders te doen was groot, maar hoe pakten ze dat aan?
Ze verhuisden naar hun oude camper en reisden traag door Frankrijk, richting Portugal. Samen gingen ze op zoek naar meer verbinding en harmonie met zichzelf en de natuur, en als het even kon naar een zo zelfvoorzienend mogelijk leven.
Twee jaar voor vertrek kreeg Natacha na veel (zelf)onderzoek de diagnose autisme. Die bevestigde alleen maar wat ze al langer ergens wachtte haar een ander leven, met minder prikkels en verplichtingen, meer rust en vrijheid. Ondanks (of is het net dankzij?) het autisme wist ze alles tot in de puntjes voor te bereiden en de grote stap te zetten.
Dit boek is het pure, persoonlijke en inspirerende verhaal van het pad dat Jannick en Natacha volgden. Van de hectische voorbereiding en afscheid nemen van alles en iedereen, de onvergetelijke zwerftocht door Frankrijk en de komst van Buju de bordercollie, tot het vinden van hun droomplekje in Portugal.
Waarom lieten ze in 2022 dat mooie leven dan toch achter zich?
Het voelde beklemmend om tot aan hun pensioen in de rij te moeten lopen. De nood om het anders te doen was groot, maar hoe pakten ze dat aan?
Ze verhuisden naar hun oude camper en reisden traag door Frankrijk, richting Portugal. Samen gingen ze op zoek naar meer verbinding en harmonie met zichzelf en de natuur, en als het even kon naar een zo zelfvoorzienend mogelijk leven.
Twee jaar voor vertrek kreeg Natacha na veel (zelf)onderzoek de diagnose autisme. Die bevestigde alleen maar wat ze al langer ergens wachtte haar een ander leven, met minder prikkels en verplichtingen, meer rust en vrijheid. Ondanks (of is het net dankzij?) het autisme wist ze alles tot in de puntjes voor te bereiden en de grote stap te zetten.
Dit boek is het pure, persoonlijke en inspirerende verhaal van het pad dat Jannick en Natacha volgden. Van de hectische voorbereiding en afscheid nemen van alles en iedereen, de onvergetelijke zwerftocht door Frankrijk en de komst van Buju de bordercollie, tot het vinden van hun droomplekje in Portugal.
354 pages, Kindle Edition
Published May 12, 2025
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 5 of 5 reviews
August 6, 2025
Mijn eerste kennismaking met Natacha. En moet zeggen ik ben zeer aangenaam verrast!
In ‘Ons pad’ vertelt Natacha Michiels op een eerlijke en herkenbare manier hoe zij en haar partner Jannick in 2022 besluiten hun leven helemaal om te gooien. Ze laten hun huis, werk en drukke leven in België achter en vertrekken met een oude camper naar Portugal. Ze willen daar rust vinden, dichter bij de natuur leven en vooral: hun eigen pad volgen.
Het boek leest als een persoonlijk dagboek. Natacha schrijft open over haar gevoelens, twijfels en dromen. Ze vertelt hoe het idee om te vertrekken ontstond, hoe moeilijk het afscheid was, en wat het met haar deed om alles wat vertrouwd was achter te laten. Ook haar diagnose autisme, die ze kort voor hun vertrek kreeg, speelt een belangrijke rol. Die diagnose gaf haar meer inzicht in zichzelf en hielp haar te begrijpen waarom het leven in België zo uitputtend aanvoelde.
Wat dit boek sterk maakt, is hoe beeldend Natacha schrijft. Je ruikt bijna de Portugese bloemen, voelt de hitte op je huid, en hoort de stilte van het platteland. Het is geen spannend avontuur vol drama, maar juist een rustige, echte reis vol kleine momenten die betekenis krijgen.
‘Ons pad’ is een warm, eerlijk boek voor iedereen die soms droomt van een eenvoudiger leven. Het laat zien dat veranderen moeilijk is, maar ook mogelijk. En dat geluk soms begint bij durven loslaten.
Voor mij ook een eyeopener om meer te genieten van de kleine dingen, dingen loslaten en gelukkig zijn!
May 29, 2026
Ons Pad van Natacha Michiels is geen boek dat roept om aandacht. Het dringt zich nergens op, wil niets bewijzen en verkoopt geen droom. En precies daarin schuilt de kracht van het boek. Dit is een eerlijk en bijzonder menselijk verhaal over durven vertragen, loslaten en opnieuw leren leven op een manier die wél klopt volgens je buikgevoel.
Wat begon als een droom in 2016 (maandenlang praten over meer natuur, vrijheid en zelfvoorzienend leven) groeide langzaam uit tot een concreet plan. Na jaren klussen aan hun huis uit 1850 besloten Natacha en haar partner Jannick het roer om te gooien. Hun huis werd verkocht, de oude camper werd hun tijdelijke thuis en in 2021 vertrokken ze richting Portugal. Niet op zoek naar luxe of een idyllisch bestaan, maar naar ademruimte. Naar eenvoud. Naar een leven met minder prikkels en meer aanwezigheid.
Natacha beschrijft die keuze nergens als een heldhaftige sprong. Geen impulsieve vlucht uit het systeem of een romantisch avontuurtje vol perfecte zonsondergangen, maar een geleidelijke zoektocht naar rust, natuur en een ander ritme. Tussen hittegolven, moestuinwerk, praktische onzekerheden en kleine geluksmomenten ontvouwt zich een verhaal dat net door zijn eenvoud zo herkenbaar aanvoelt.
Wat Ons Pad zo sterk maakt, is de rustige eerlijkheid waarmee het geschreven is. Er zijn geen grote dramatische wendingen of heldhaftige verklaringen. Ze laat juist de twijfels toe. De dagen waarop het moeilijk is. De momenten waarop ze niet weet of ze wel de juiste keuze maakte. Daardoor voelt het boek nooit als een handleiding voor een “beter leven”, maar eerder als een uitnodiging om stil te staan bij je eigen tempo, verlangens en buikgevoel.
Een mooie onderstroom in het boek is hoe Natacha gaandeweg zichzelf beter leert begrijpen door haar late autismediagnose. Niet op een zware of theoretische manier, maar heel menselijk en herkenbaar. Plots vallen bepaalde gevoelens van overprikkeling, vermoeidheid en het gevoel nergens echt te passen meer op hun plaats. Dat maakt haar zoektocht naar rust en eenvoud des te begrijpelijker. Wat sterk is, is dat ze daar open over schrijft zonder er een “autismeboek” van te maken. Ze blijft dicht bij haar eigen ervaring, waardoor het eerlijk en oprecht aanvoelt.
Ook de schrijfstijl past perfect bij de inhoud. Geen volle pagina’s of opgejaagde toon, maar heldere zinnen met ruimte ertussen. Je voelt als lezer bijna letterlijk die ademruimte waar het boek over gaat. Alsof je even mee onder de bomen mag gaan zitten, weg van deadlines, lawaai en constante druk. De natuurbeschrijvingen zijn beeldend zonder overdreven te worden: de geur van munt, het ruisen van populieren, de warmte van de Portugese zon op een gebruinde huid. Het maakt dat je het verhaal niet alleen leest, maar bijna mee beleeft.
Een bijzonder mooie toevoeging zijn de hoofdstuktitels: elk hoofdstuk draagt de titel van een lied. Zoek je de nummers tussendoor eens op, dan krijgt het verhaal nog een extra laag. De muziek werkt haast als een soundtrack bij hun reis en versterkt de sfeer en emotie van elk hoofdstuk.
Wat vooral blijft hangen na het lezen, is niet zozeer het vertrek naar Portugal, maar het verlangen dat onder alles ligt: het verlangen naar een leven dat minder wringt. Naar eenvoud zonder perfectie. Naar aanwezig kunnen zijn zonder voortdurend te moeten presteren. En dat is heel wat in de maatschappij van vandaag.
Ons Pad zal vooral passen bij lezers die zich herkennen in vermoeidheid door het moderne leven, in het zoeken naar balans of in de behoefte aan meer rust en echtheid. Het is een warm boek zonder opsmuk, dat geen antwoorden oplegt maar wel vragen opent.
Natacha Michiels schreef ook de eerdere boeken Brandweerverhalen en Kantoor Kafka. Meer over haar werk en levensproject vind je via haar site Onder de Bomen en bij Best in Books Uitgeverij. Ook haar instagrampagina toont vele foto’s van hun mooie verhaal.
Ons Pad is ook een interessant boek om in het secundair onderwijs mee aan de slag te gaan. Thema’s als identiteit, mentale rust, maatschappelijke verwachtingen, duurzaamheid en levenskeuzes komen op een toegankelijke en herkenbare manier aan bod. Door de persoonlijke schrijfstijl en de muzikale hoofdstuktitels leent het boek zich bovendien goed voor gesprekken en creatieve opdrachten rond autobiografisch schrijven, zelfreflectie en de vraag wat “een goed leven” eigenlijk betekent.
Wat begon als een droom in 2016 (maandenlang praten over meer natuur, vrijheid en zelfvoorzienend leven) groeide langzaam uit tot een concreet plan. Na jaren klussen aan hun huis uit 1850 besloten Natacha en haar partner Jannick het roer om te gooien. Hun huis werd verkocht, de oude camper werd hun tijdelijke thuis en in 2021 vertrokken ze richting Portugal. Niet op zoek naar luxe of een idyllisch bestaan, maar naar ademruimte. Naar eenvoud. Naar een leven met minder prikkels en meer aanwezigheid.
Natacha beschrijft die keuze nergens als een heldhaftige sprong. Geen impulsieve vlucht uit het systeem of een romantisch avontuurtje vol perfecte zonsondergangen, maar een geleidelijke zoektocht naar rust, natuur en een ander ritme. Tussen hittegolven, moestuinwerk, praktische onzekerheden en kleine geluksmomenten ontvouwt zich een verhaal dat net door zijn eenvoud zo herkenbaar aanvoelt.
Wat Ons Pad zo sterk maakt, is de rustige eerlijkheid waarmee het geschreven is. Er zijn geen grote dramatische wendingen of heldhaftige verklaringen. Ze laat juist de twijfels toe. De dagen waarop het moeilijk is. De momenten waarop ze niet weet of ze wel de juiste keuze maakte. Daardoor voelt het boek nooit als een handleiding voor een “beter leven”, maar eerder als een uitnodiging om stil te staan bij je eigen tempo, verlangens en buikgevoel.
Een mooie onderstroom in het boek is hoe Natacha gaandeweg zichzelf beter leert begrijpen door haar late autismediagnose. Niet op een zware of theoretische manier, maar heel menselijk en herkenbaar. Plots vallen bepaalde gevoelens van overprikkeling, vermoeidheid en het gevoel nergens echt te passen meer op hun plaats. Dat maakt haar zoektocht naar rust en eenvoud des te begrijpelijker. Wat sterk is, is dat ze daar open over schrijft zonder er een “autismeboek” van te maken. Ze blijft dicht bij haar eigen ervaring, waardoor het eerlijk en oprecht aanvoelt.
Ook de schrijfstijl past perfect bij de inhoud. Geen volle pagina’s of opgejaagde toon, maar heldere zinnen met ruimte ertussen. Je voelt als lezer bijna letterlijk die ademruimte waar het boek over gaat. Alsof je even mee onder de bomen mag gaan zitten, weg van deadlines, lawaai en constante druk. De natuurbeschrijvingen zijn beeldend zonder overdreven te worden: de geur van munt, het ruisen van populieren, de warmte van de Portugese zon op een gebruinde huid. Het maakt dat je het verhaal niet alleen leest, maar bijna mee beleeft.
Een bijzonder mooie toevoeging zijn de hoofdstuktitels: elk hoofdstuk draagt de titel van een lied. Zoek je de nummers tussendoor eens op, dan krijgt het verhaal nog een extra laag. De muziek werkt haast als een soundtrack bij hun reis en versterkt de sfeer en emotie van elk hoofdstuk.
Wat vooral blijft hangen na het lezen, is niet zozeer het vertrek naar Portugal, maar het verlangen dat onder alles ligt: het verlangen naar een leven dat minder wringt. Naar eenvoud zonder perfectie. Naar aanwezig kunnen zijn zonder voortdurend te moeten presteren. En dat is heel wat in de maatschappij van vandaag.
Ons Pad zal vooral passen bij lezers die zich herkennen in vermoeidheid door het moderne leven, in het zoeken naar balans of in de behoefte aan meer rust en echtheid. Het is een warm boek zonder opsmuk, dat geen antwoorden oplegt maar wel vragen opent.
Natacha Michiels schreef ook de eerdere boeken Brandweerverhalen en Kantoor Kafka. Meer over haar werk en levensproject vind je via haar site Onder de Bomen en bij Best in Books Uitgeverij. Ook haar instagrampagina toont vele foto’s van hun mooie verhaal.
Ons Pad is ook een interessant boek om in het secundair onderwijs mee aan de slag te gaan. Thema’s als identiteit, mentale rust, maatschappelijke verwachtingen, duurzaamheid en levenskeuzes komen op een toegankelijke en herkenbare manier aan bod. Door de persoonlijke schrijfstijl en de muzikale hoofdstuktitels leent het boek zich bovendien goed voor gesprekken en creatieve opdrachten rond autobiografisch schrijven, zelfreflectie en de vraag wat “een goed leven” eigenlijk betekent.
July 20, 2025
Na maanden van praten en dromen over een vrij en zelfvoorzienend leven, kwam in de winter van 2016 de beslissing om te zorgen dat die droom werkelijkheid zou worden. Na 3 jaar klussen in hun huis uit 1850 besloten Natacha en Jannick dat jaar om het roer om te gooien. Hun huis moest verkocht worden om de kosten van een verhuizing te kunnen dekken. Het zou nog bijna 6 jaar duren voordat ze konden vertrekken. Ze kozen ervoor om te gaan wonen en leven in Portugal. In 2021 was het zover.
Voorproefje
"Al maanden waren we aan het praten over meer natuur, vrijheid en zelfvoorzienend leven. Het was een levensstijl die ons steeds meer aansprak en intrigeerde, die aansloot bij wat we het allerliefste deden: simpel leven, buiten werken en planten kweken. Veel mensen dromen van een villa met een zwembad, wij van een groot domein met eetbare planten en een rivier. Welzijn boven welvaart."
Natacha schrijft vol overtuiging over de voorbereidingen, de reis en uiteindelijk hun nieuwe leven in Portugal. In elke fase van de reis kan ik haar enthousiasme herkennen. Haar ongeduld wanneer er een geplande datum dichterbij komt en haar frustratie wanneer die datum toch uitgesteld wordt.
De samenwerking met haar partner Jannick is redelijk uniek maar ook herkenbaar in mijn eigen relatie met mijn man Boy. Heerlijk samen klusjes aanpakken maar ook weten wanneer je elkaar even alleen moet laten.
Ondertussen leert ze ook zichzelf beter kennen. Ze neemt kennis van het feit dat ze ASS (AutismeSpectrumStoornis) heeft en leert het te omarmen wat niet altijd makkelijk is. Maar door begrip en steun van dierbaren en acceptatie van jezelf kom je een heel eind. Tussendoor echt tijd nemen voor jezelf hoort daarbij.
Quote:
---We wisten dat we niet voor het makkelijkste pad kozen, maar wel voor één waar we helemaal enthousiast van werden door er alleen maar aan te denken.---
---Natacha---
Ik heb echt serieus genoten van dit boek. Natacha heeft een vlotte schrijfstijl waardoor het verhaal prettig leest. Een leuke toevoeging is de muziek die ze bij ieder hoofdstuk aanhaalt. Ik heb er voor mezelf een lijstje van gemaakt op Spotify zodat ik nog extra diepgang aan het verhaal kan geven.
De reis naar Portugal en het vestigen van een leven daar verloopt met ups en downs zoals het echte leven is. Ik denk dat dit verhaal andere mensen enorm zal inspireren om ook een stap in de richting van zelfvoorzienendheid te zetten. Zeker wanneer er al ambities zijn in die richting.
Voorproefje:
"Ineens voelde ik het. De energetische klik kwam als vanzelf. Echt. Alles leek op zijn plaats te vallen. Ons landje, wat we deden en onze toekomst, voelden vertrouwd en juist. Ons veld was versierd met duizenden witte windebloempjes (die we later nog zouden vervloeken), de populieren ruisten in de wind, zwaluwen dansten door de vallei, munt geurde bedwelmend en de zon scheen op mijn gebruinde huid. Het was stil, mooi en rustig. Onze plek, waar we onze dromen zouden verwezenlijken. Ik zag al voor me hoe we het blanco canvas zouden omtoveren tot ons paradijsje, met veel bomen en uitbundige bloemen. Na de lunch maakte ik een korte wandeling met Buju en besefte hoe goed ik me voelde, zonder zorgen en vol vertrouwen. Alles was goed, heel goed. Ik was ontzettend blij."
Het verhaal van Natacha en Jannick heeft wel wat losgemaakt in mijn hoofd. Vooral haar besef van haar ASS heeft me aan het denken gezet. Er zijn enkele raakvlakken. Sinds een aantal jaren ben ik tot het besef gekomen dat ik hooggevoelig ben en ik ben daar nog steeds mee aan het leren omgaan. Dit boek biedt me daarom inspiratie om op onderzoek te gaan naar mezelf en hoe ik mijn hooggevoeligheid kan gebruiken in plaats van weg te stoppen zoals ik nu vaak doe. Ik wil daarom Natacha hartelijk bedanken voor het schrijven van dit verhaal en dat ze mij de mogelijkheid heeft gegeven om het lezen.
📖
Voorproefje
"Al maanden waren we aan het praten over meer natuur, vrijheid en zelfvoorzienend leven. Het was een levensstijl die ons steeds meer aansprak en intrigeerde, die aansloot bij wat we het allerliefste deden: simpel leven, buiten werken en planten kweken. Veel mensen dromen van een villa met een zwembad, wij van een groot domein met eetbare planten en een rivier. Welzijn boven welvaart."
Natacha schrijft vol overtuiging over de voorbereidingen, de reis en uiteindelijk hun nieuwe leven in Portugal. In elke fase van de reis kan ik haar enthousiasme herkennen. Haar ongeduld wanneer er een geplande datum dichterbij komt en haar frustratie wanneer die datum toch uitgesteld wordt.
De samenwerking met haar partner Jannick is redelijk uniek maar ook herkenbaar in mijn eigen relatie met mijn man Boy. Heerlijk samen klusjes aanpakken maar ook weten wanneer je elkaar even alleen moet laten.
Ondertussen leert ze ook zichzelf beter kennen. Ze neemt kennis van het feit dat ze ASS (AutismeSpectrumStoornis) heeft en leert het te omarmen wat niet altijd makkelijk is. Maar door begrip en steun van dierbaren en acceptatie van jezelf kom je een heel eind. Tussendoor echt tijd nemen voor jezelf hoort daarbij.
Quote:
---We wisten dat we niet voor het makkelijkste pad kozen, maar wel voor één waar we helemaal enthousiast van werden door er alleen maar aan te denken.---
---Natacha---
Ik heb echt serieus genoten van dit boek. Natacha heeft een vlotte schrijfstijl waardoor het verhaal prettig leest. Een leuke toevoeging is de muziek die ze bij ieder hoofdstuk aanhaalt. Ik heb er voor mezelf een lijstje van gemaakt op Spotify zodat ik nog extra diepgang aan het verhaal kan geven.
De reis naar Portugal en het vestigen van een leven daar verloopt met ups en downs zoals het echte leven is. Ik denk dat dit verhaal andere mensen enorm zal inspireren om ook een stap in de richting van zelfvoorzienendheid te zetten. Zeker wanneer er al ambities zijn in die richting.
Voorproefje:
"Ineens voelde ik het. De energetische klik kwam als vanzelf. Echt. Alles leek op zijn plaats te vallen. Ons landje, wat we deden en onze toekomst, voelden vertrouwd en juist. Ons veld was versierd met duizenden witte windebloempjes (die we later nog zouden vervloeken), de populieren ruisten in de wind, zwaluwen dansten door de vallei, munt geurde bedwelmend en de zon scheen op mijn gebruinde huid. Het was stil, mooi en rustig. Onze plek, waar we onze dromen zouden verwezenlijken. Ik zag al voor me hoe we het blanco canvas zouden omtoveren tot ons paradijsje, met veel bomen en uitbundige bloemen. Na de lunch maakte ik een korte wandeling met Buju en besefte hoe goed ik me voelde, zonder zorgen en vol vertrouwen. Alles was goed, heel goed. Ik was ontzettend blij."
Het verhaal van Natacha en Jannick heeft wel wat losgemaakt in mijn hoofd. Vooral haar besef van haar ASS heeft me aan het denken gezet. Er zijn enkele raakvlakken. Sinds een aantal jaren ben ik tot het besef gekomen dat ik hooggevoelig ben en ik ben daar nog steeds mee aan het leren omgaan. Dit boek biedt me daarom inspiratie om op onderzoek te gaan naar mezelf en hoe ik mijn hooggevoeligheid kan gebruiken in plaats van weg te stoppen zoals ik nu vaak doe. Ik wil daarom Natacha hartelijk bedanken voor het schrijven van dit verhaal en dat ze mij de mogelijkheid heeft gegeven om het lezen.
📖
June 6, 2026
2 sterren omdat het wel leuk geschreven is, maar het boek had minimaal 2/3 dunner kunnen zijn. Zit vol herhalingen, na een aantal keer weet ik wel hoe ze naar de wereld kijkt met haar autisme en hoe lastig, maar ook lief de hond is.
February 6, 2026
Er zijn boeken die je een lesje willen leren. En dan heb je Ons Pad van Natacha Michiels — een boek dat niks wil bewijzen. Geen programma, geen prestatie, geen perfectie. Gewoon een verhaal. Over twee mensen die België achterlaten en in Portugal een ander ritme zoeken. Geen exotisch avontuur, geen grote ommezwaai, maar een geleidelijke, bewuste vertraging. Eén die begint bij een diagnose, en eindigt tussen tomatenplanten, hittegolven en een andere manier van aanwezig zijn.
Van burn-out naar bodem
Wat Natacha vertelt, herken ik. Mijn jongere broer vertrok jaren geleden, na omzwervingen tussen Firenze en de Galapagos eilanden, naar het uiterste Westen van de VS. Het leverde tal van reacties van zijn ouders en omgeving die Natacha en haar partner ook kregen, en die voor mij onbegrijpelijk overkwamen.
Ik herken zelf ook de onderstroom. Dat gevoel dat het leven dat je leeft eigenlijk niet het jouwe is. Dat je scripts afloopt die je nooit zelf geschreven hebt. En dat het systeem waar je je in beweegt, steeds harder knarst in je lijf.
Bij Natacha begon het met overprikkeling, met niet meer kunnen landen na een werkdag, met zinnen die goed klonken maar geen grond meer hadden. Dan volgt er een diagnose: autisme. Geen etiket, maar een bril. Waardoor je eindelijk ziet waarom alles altijd zo intens was. Waarom je verlangt naar overzicht, naar eenvoud, naar stilte die geen straf is.
Een vertrek zonder heldhaftigheid
Wat ik mooi vind aan Ons Pad is dat het vertrek niet groots wordt opgeklopt. Geen “we gooiden alles overboord”, maar: we verkochten het huis, we namen afscheid van spullen, we reden richting zuiden. Geen grote vlucht, maar een kleine verschuiving. Geen droom die eindelijk werkelijkheid werd, maar een stap richting eerlijker leven.
Natacha en haar partner kiezen voor Portugal. Niet voor de Insta-idylle of de goedkoopste bouwgrond, maar omdat het daar kan: leven met minder. Leven met de seizoenen. Leven buiten. En dus ook: leven zonder buffer, zonder netwerk, zonder zekerheden.
Portugal is geen oplossing, maar een ruimte
Ze romantiseren het niet. Portugal is bureaucratisch, heet, eenzaam op dagen dat de moed even op is. Maar het biedt ruimte. Letterlijk. Voor stilte. Voor struikelen. Voor ritme. En voor iets wat in België moeilijker lukte: ademen.
Die adem voel je ook in het boek. Geen drukke stijl, geen overvolle pagina’s. Gewoon: zinnen met lucht. Hoofdstukken met tijd ertussen. Als lezer mag je meelopen, even naast hen gaan zitten, onder de bomen, en voelen hoe het is om even niet te moeten.
Wat mij raakt
Wat mij het meest raakte, waren de stiltes. De momenten waarop Natacha beschrijft dat ze niet wéét of dit de juiste keuze is. Dat er geen draaiboek is. Geen ‘daarom’. Alleen een vaag maar hardnekkig gevoel van: dit klopt meer dan wat er was.
En dat is misschien ook de kern van het boek. Het biedt geen recepten. Geen ‘doe dit ook’. Maar wel herkenning. In twijfel. In verlangen. In die diepe hunkering naar een ander tempo — een ander pad.
En autisme dan?
Het boek is geen autismeboek. Maar het raakt er wel aan. Natacha beschrijft hoe haar autisme verklaart waarom ze zich vroeger zo vaak uitgeput voelde. Waarom prikkels, drukte, verwachtingspatronen haar onderuithaalden. En waarom rust niet zomaar een luxe is, maar een noodzaak.
Tegelijk blijft het op persoonlijk niveau. Dat is mooi, maar ook wat gemiste kans: het zegt weinig over de bredere context van autisme en zorg, van privilege en toegang, van wie zo’n keuze kan maken en wie niet. Dat maakt het verhaal warm voor wie zich herkent, maar minder toegankelijk voor wie zoekt naar systeemkritiek of structurele reflectie.
Wat blijft hangen
Wat ik meeneem? Dat eenvoud niet betekent dat iets makkelijk is. Dat vertragen niet altijd ontspanning oplevert, maar wel ademruimte. Dat je mag kiezen voor iets wat je niet helemaal kunt uitleggen. En dat vertrekken soms geen breuk is, maar een thuiskomst.
Ons Pad is een boek dat je niet dwingt om iets te doen. Maar wel uitnodigt om te voelen: waar wringt het? Wat verlangt er in jou naar minder? Naar trager? Naar eerlijker?
En misschien, heel misschien, hoef je daar niet voor naar Portugal. Misschien begint het gewoon met het durven stellen van de vraag.
Of met dit boek. Dat niks belooft, maar veel opent.
Van burn-out naar bodem
Wat Natacha vertelt, herken ik. Mijn jongere broer vertrok jaren geleden, na omzwervingen tussen Firenze en de Galapagos eilanden, naar het uiterste Westen van de VS. Het leverde tal van reacties van zijn ouders en omgeving die Natacha en haar partner ook kregen, en die voor mij onbegrijpelijk overkwamen.
Ik herken zelf ook de onderstroom. Dat gevoel dat het leven dat je leeft eigenlijk niet het jouwe is. Dat je scripts afloopt die je nooit zelf geschreven hebt. En dat het systeem waar je je in beweegt, steeds harder knarst in je lijf.
Bij Natacha begon het met overprikkeling, met niet meer kunnen landen na een werkdag, met zinnen die goed klonken maar geen grond meer hadden. Dan volgt er een diagnose: autisme. Geen etiket, maar een bril. Waardoor je eindelijk ziet waarom alles altijd zo intens was. Waarom je verlangt naar overzicht, naar eenvoud, naar stilte die geen straf is.
Een vertrek zonder heldhaftigheid
Wat ik mooi vind aan Ons Pad is dat het vertrek niet groots wordt opgeklopt. Geen “we gooiden alles overboord”, maar: we verkochten het huis, we namen afscheid van spullen, we reden richting zuiden. Geen grote vlucht, maar een kleine verschuiving. Geen droom die eindelijk werkelijkheid werd, maar een stap richting eerlijker leven.
Natacha en haar partner kiezen voor Portugal. Niet voor de Insta-idylle of de goedkoopste bouwgrond, maar omdat het daar kan: leven met minder. Leven met de seizoenen. Leven buiten. En dus ook: leven zonder buffer, zonder netwerk, zonder zekerheden.
Portugal is geen oplossing, maar een ruimte
Ze romantiseren het niet. Portugal is bureaucratisch, heet, eenzaam op dagen dat de moed even op is. Maar het biedt ruimte. Letterlijk. Voor stilte. Voor struikelen. Voor ritme. En voor iets wat in België moeilijker lukte: ademen.
Die adem voel je ook in het boek. Geen drukke stijl, geen overvolle pagina’s. Gewoon: zinnen met lucht. Hoofdstukken met tijd ertussen. Als lezer mag je meelopen, even naast hen gaan zitten, onder de bomen, en voelen hoe het is om even niet te moeten.
Wat mij raakt
Wat mij het meest raakte, waren de stiltes. De momenten waarop Natacha beschrijft dat ze niet wéét of dit de juiste keuze is. Dat er geen draaiboek is. Geen ‘daarom’. Alleen een vaag maar hardnekkig gevoel van: dit klopt meer dan wat er was.
En dat is misschien ook de kern van het boek. Het biedt geen recepten. Geen ‘doe dit ook’. Maar wel herkenning. In twijfel. In verlangen. In die diepe hunkering naar een ander tempo — een ander pad.
En autisme dan?
Het boek is geen autismeboek. Maar het raakt er wel aan. Natacha beschrijft hoe haar autisme verklaart waarom ze zich vroeger zo vaak uitgeput voelde. Waarom prikkels, drukte, verwachtingspatronen haar onderuithaalden. En waarom rust niet zomaar een luxe is, maar een noodzaak.
Tegelijk blijft het op persoonlijk niveau. Dat is mooi, maar ook wat gemiste kans: het zegt weinig over de bredere context van autisme en zorg, van privilege en toegang, van wie zo’n keuze kan maken en wie niet. Dat maakt het verhaal warm voor wie zich herkent, maar minder toegankelijk voor wie zoekt naar systeemkritiek of structurele reflectie.
Wat blijft hangen
Wat ik meeneem? Dat eenvoud niet betekent dat iets makkelijk is. Dat vertragen niet altijd ontspanning oplevert, maar wel ademruimte. Dat je mag kiezen voor iets wat je niet helemaal kunt uitleggen. En dat vertrekken soms geen breuk is, maar een thuiskomst.
Ons Pad is een boek dat je niet dwingt om iets te doen. Maar wel uitnodigt om te voelen: waar wringt het? Wat verlangt er in jou naar minder? Naar trager? Naar eerlijker?
En misschien, heel misschien, hoef je daar niet voor naar Portugal. Misschien begint het gewoon met het durven stellen van de vraag.
Of met dit boek. Dat niks belooft, maar veel opent.
Displaying 1 - 5 of 5 reviews