sendo totalmente honesta botei chorando dende o segundo capítulo. tocoume bastante o libro. non é normal o ben escrito que está e a facilidades ca que chega ao corazón. é perfecto!
non é un libro para nada malo, pero creo que ten unha serie de fallos estruturais.
para empezar, o mellor e o peor do libro é como está escrito. a autora ten unha pluma espectacular para ser tan nova. oxalá escribir así de ben. pero penso que chega un punto que a súa escrita é demasiado filosófica e abstracta, case existencialista. iso fai que o lector se desoriente, que non saiba moi ben que está lendo. a min pasoume exactamente iso. penso que debeu darlle máis peso á liña da historia e menos á palabra.
despois ben é certo que repite constantemente adverbios e certas palabras que ao ler tantas veces nunha mesma páxina queda raro. isto nótase moito máis ao ser un libro moi curto.
creo que a autora ten moitísimo que dicir, que ten un talento incrible e estou seguro que a súa próxima obra vaime encantar. arriba a xuventude que escribe.