What do you think?
Rate this book


The Road to Middle-earth, Tom Shippey’s classic work, now revised in paperback, explores J.R.R. Tolkien’s creativity and the sources of his inspiration. Shippey shows in detail how Tolkien’s professional background led him to write The Hobbit and how he created a timeless charm for millions of readers. Examining the foundation of Tolkien’s most popular work, The Lord of the Rings, Shippey also discusses the contribution of The Silmarillion and Unfinished Tales to Tolkien’s great myth cycle, showing how Tolkien’s more “difficult” books can be fully appreciated. He goes on to examine the remarkable twelve-volume History of Middle-earth, written by Tolkien’s son and literary heir Christopher Tolkien, which traces the creative and technical processes by which Middle-earth evolved.
532 pages, Kindle Edition
First published January 1, 1982
χρόνος ανάγνωσης κριτικής: 36 δευτερόλεπτα
Ο φετινός Σεπτέμβρης ήταν ο μήνας που έκλεισαν 50 χρόνια
από τον θάνατο του Τόλκιν. Ήταν επίσης και ένας μεταβατικός
ας το πούμε μήνας για το πρότζεκτ Τόλκιν.
Αυτό διότι το συγκεκριμένο βιβλίο είναι το τελευταίο που ασχολείται
άμεσα και εκτενώς με τη Μέση-γη και τους μύθους της και το
τελευταίο που εκτείνεται πέρα των 400 σελίδων.
Οπότε ο υπόλοιπος Τόλκιν θα είναι κάτι διαφορετικό
και κάπως πιο ξεκούραστο.
Είναι γραμμένο από τον ακαδημαϊκό Τομ Σίπι και είναι μια
ακαδημαϊκού στυλ μελέτη στο πώς το στοιχείο της δουλειάς του Τόλκιν τον βοήθησε
να φτιάξει και να αναπτύξει την δική του μυθολογία πάνω σε όσα δίδασκε
στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης (αγγλοσαξωνική γλώσσα, σκανδιναβική λογοτεχνία).
Ενδιαφέρον ανάγνωσμα ειδικά για τους λάτρεις του Τόλκιν αλλά
σε αρκετά σημεία πλατειάζει και επαναλαμβάνεται
και είναι αρκετά ακαδημαϊκό για τα γούστα μου και κάπως με ψιλοκούρασε.
Ίσως φταίει κι ο δίχρονος κορεσμός μου πάνω σε ό,τι
έχει σχέση (κυρίως) με την Πρώτη Εποχή της Μέσης-γης.
Αλλά σε γενικές γραμμές μου άρεσε.
"This is a deathbed strikingly devoid of the sacraments, of Extreme Unction, of 'the consolations of religion'. It is impossible to think of Aragorn as irretrievably damned for his ignorance of Christianity (though it is a view some have tried to foist on Beowulf). Still, he has not fulfilled the requirements for salvation either."(p. 202)