Pablo is de hond. Pedro het baasje. Samen hebben ze een aantal problemen die ze willen oplossen. En daar begint het probleem... 'Van den hond' is een humoristische maar vooral melancholische wandeltocht van twee spartelende zielen door een verkaveling waarvan je na het lezen van dit boek zult hopen dat je er woont. Al was het maar om ze eens in het echt te zien.
'Onder een delicaat laagje hoogst verrukkelijke woordenslagroom schuilt de meedogenloze crumble van de waarheid. Pedro doet het!' - Bent Van Looy
Ik heb het boek 'Van den hond' gelezen van Pedro Elias. Het boek is zeer humoristisch en werd ook al door Philippe Geubels "geniaal"genoemd. Het boek zeker een aanrader voor mensen die van humor houden en niet alles serieus nemen. Het is een fantastisch verhaal om te lezen, het zijn iedere keer kleine hoofdstukken, de hoofdstukken zijn wel samenhangend dus het verhaal is grappig om te lezen. Soms zijn er wel pagina's met tekens en figuren en er zijn ook pagina's waar er niets geschreven is, dat kan wel beter. Ik lees niet zo graag maar dit boek is zeker goed voor mij omdat het verhaal vlot leest, dus het is zeker een voordeel. Ik vind het een van de leukste boeken dat ik ooit heb gelezen.
"Voor wie nog geen stoma heeft en er voorlopig geen wil: koop een sanseveria maar geen hond. Voor je het weet heb je er een en loop je dus driemaal daags met een kakzak in je hand over straat terwijl mooie fietsende vrouwen om je heen zwermen en je hen het liefst van al een lekke band toewenst en jezelf een reparatiekit."
Jammer dat 1 ster het minimum is dat je kunt geven. Dat is het zelfs niet waard. Absurde "humor" (als je het zo kunt noemen) van de laagste plank. Positieve : het is een dun boekje en je bent er zeer snel door. Negatieve : zonde van het papier, zonde van de tijd.
Grappig en absurd, zeker niet serieus te nemen. De laatste 30 pagina´s waren er een beetje te veel aan, te veel herhaling. Maar al bij al, ideale lectuur voor het slapen gaan, korte stukjes.
Van den Hond pakt je bij de haren. Echt wel. Toegegeven: vaak zijn de verhaaltjes al té absurd en/of tot vervelens toe ‘testikelgerelateerd’ (van den hond of de man). Verheven literatuur is dit allesbehalve en lang hoef je het niet vol te houden. Maar… dit is fris! Sprankelend in woordkeuze, enscenering, humoristische drapering en vormgeving. Waarheid schuilt er ook in… vooral doordrongen van onze Vlaamse verknochtheid. Auteur Pedro Elias durft. En lijkt zich – samen met zijn hond – net altijd enkele stappen verder te wagen. Lekker bevrijdend en ongelooflijk grappig.
'Niet voor mensen die humor een overschat concept vinden' laat Erik Van Looy weten op de achterflap. Ik had dus gewaarschuwd moeten zijn. Maar de manier waarop Pedro Elias zijn stukjes bracht op Saint Amour vond ik grappig, echt wel, en dan laat een mens zich al eens verleiden. Een impulsaankoop die een miskoop blijkt te zijn. Niet erg, want af en toe en hier en daar valt er wel te monkellachen. Wel jammer van de bomen die voor dit non-boek gesneuveld zijn.
Lang geleden dat ik nog zo hard gelachen heb met een boek. De lotgevallen van Pedro en Pablo zullen zeer herkenbaar zijn voor eigenaars van honden. Maar het is vooral een boek dat niemands lachspieren ongemoeid gaat laten. Klein maar fijn leesplezier.
humor omwikkeld met een staaltje van lichte absurditeit die om de 5 pagina's toch even een lach op mijn gezicht kon toveren. Daarnaast...toch vooral weinig inhoud en iets té absurd voor mijn leeswereld!
Het beste aan dit boekje is dat het heel snel uit is. Verder echt niks over te vertellen. Alleen dat sommige bevriende BV's bevestigen wat ik van ze denk, en eentje me teleurstelt. Het is van de hond zijn kloten, eerlijk gezegd.
Ik hou er wel van als een boek tegelijk grappig is, maar ook enorm schrijnend en triestig ergens onder die laag humor. Pedro Elias slaagt hier wonderwel in. Leuk om te lezen, niet meer of minder.