Steven Gelders vertelt in dit boek over zijn leven als paracommando en als lid van de Belgische special forces. Over de extreme operaties die hij uitvoerde.
Over zijn gevechten tegen een vijand die hem overdag toelachte en hem 's nachts beschoot. Over de adrenaline die door zijn lijf raasde. Maar hij beschrijft ook de ondraaglijke lichtheid van het bestaan dat hem thuis opwachtte. Het onvermogen om van oorlogsnaar vredesmodus over te schakelen. En zijn crash, omdat hij te veel had gezien, te veel had meegemaakt.
Het boek heeft me echt aan het denken gezet, alleen spijtig dat er zoveel onderwerpen maar even worden aangeraakt terwijl ze erom smeken verder uitgewerkt te worden.
Één van mijn favoriete voorstellingen van Bruno Vanden Broecke is "Para", waar hij het verhaal vertelt van een militair in het Somalië van begin jaren '90. Een geweldige monoloog die insloeg als een bom.
Toen ik in de ruilbibliotheek op m'n werk "Mijn onzichtbare vijand" van Steven Gelders zag liggen, nam ik hem meteen mee. Even later kwam er trouwens nog een Canvas-reportage over hem op TV. Wat ik ook niet wist, is dat hij van Winterslag afkomstig is.
Steven vertelt over zijn training en missies als para en bij de Special Forces in Somalië, Rwanda, Burundi en Zaïre. Na elk hoofdstuk keren we even terug naar het heden, en anekdotes over hoe hij soms overdreven reageert op situaties in het dagelijkse leven omwille van zijn ervaringen in Afrika. Wat ook heel handig is, zijn de kaarten van de Afrikaanse landen zodat je het allemaal wat in het grote geheel kan plaatsen.
Het boek maakt je zeker bewust van alle trauma's die hij daar opgelopen heeft, maar het maakt je ook dankbaar dat je hier in België leeft en niet dagelijks geconfronteerd wordt met dat soort geweld. Stevens getuigenissen zijn vlot neergeschreven door Inge Delva, die er een heel toegankelijk, netjes gestructureerd en menselijk verhaal van maakt.
Heel toegankelijk boek dat je bij de keel grijpt en niet loslaat tot het einde. Het leest als dialoog met schrijver.
De gekleurde pagina's met dromen, herinneringen en blackouts maken het heel persoonlijk. Hoewel het onmogelijk inbeelden is zonder het te hebben meegemaakt, lichten deze de sluier op.
de brief aan het einde en het pleidooi voor een betere mentale begeleiding lijken heel logisch en zouden eigenlijk onmiddellijk in gebruik genomen moeten woorden.
ik had graag meer geleerd over hoe de familie hier mee omging en hoe men hen beter kan ondersteunen. ik vermoed dat deze strijd naar normaliteit samen gestreden word.