Steeds meer vrouwen krijgen een late diagnose ADHD. Jarenlang vragen ze zich af waarom alles moeizamer gaat, waarom er zoveel afleiding is en waarom hun to-dolijstjes almaar langer worden. Nele Reymen was geen uitzondering.
Toen haar psycholoog ADHD suggereerde, dacht ADHD? Dat is toch iets voor hyperactieve jongetjes? Ze zag zichzelf niet zo, maar besloot zich toch te laten testen. Dat bleek een kantelpunt.
In dit boek neemt Nele Reymen je mee op een zoektocht door haar leven voor, tijdens en na de diagnose. Een leven waarin ADHD altijd aanwezig was, maar pas laat werd herkend. Op een toegankelijke en herkenbare manier beschrijft Nele de symptomen van ADHD bij vrouwen en de impact die het heeft op haar denken, emoties en dagelijkse functioneren.
Dit is geen handleiding, maar een eerlijk en persoonlijk relaas van een vrouw die eindelijk antwoorden krijgt. Misschien is dit ook jouw verhaal als je je al lang afvraagt of er iets mis is met jou, maar je eigenlijk 'gewoon' ADHD hebt.
Nele Reymen schrijft als auteur en Flair-columnist altijd op een (h)eerlijk herkenbare manier en met een scherpe pen over het leven. Sinds haar diagnose doet ze dat ook over haar leven met ADHD.
Vooral het hoofdstuk 'na de diagnose' heb ik als waardevol ervaren. Het deel 'tijdens' waarbij er telkens een vragenlijst tussen de verhalende delen zit, heeft even voor wat leesvertraging gezorgd omdat ik me voor de zoveelste keer nergens in herkende. Het imposter syndroom stak weer zwaar de kop op. Ik heb dan ook geen ADHD. Ik heb AuDHD. Vandaag was het laatste hoofdstuk en dan vooral het allerlaatste deel van dat hoofdstuk exact wat ik nodig had. Een aanrader voor wie nog volop in het proces van aanvaarding zit, en voor al wie ADHD in volwassen vrouwen beter wil begrijpen.
Een heel fijn boek voor vrouwen die nieuw zijn in het ADHD-traject! Nele Reymen is op late leeftijd gediagnosticeerd, net als ik, en het is erg fijn om die herkenning te vinden in dit boek. Ik denk dat dit boek vooral perfect is voor mensen die zich willen laten testen of net getest zijn. Het hele proces van de diagnostiek dag(en) wordt namelijk in veel detail beschreven.
Ik heb mijn diagnose een jaar geleden gekregen en heb ondertussen al veel research gedaan en veel gesprekken met de psycholoog en psychiater achter de rug. Hierdoor stond er voor mij niet veel nieuwe informatie in dit boek en heb ik het 3 sterren gegeven.
Amai. Zo herkenbaar. Ik moest meermaals de naam op de cover van het boek controleren om zeker te zijn dat ik het boek niet geschreven heb. Momenteel wacht ik op de officiële diagnose maar het zou zo veel verklaren en het zou ook de weg openzetten naar hulp.
Ik heb zelf net de diagnose ADHD gekregen en herken mezelf zeer hard in hoe ze haar proces beschrijft. Ook wordt het op momenten op een grappige, luchtige manier verteld wat het leuker maakt om hierover te lezen.
3,5 stars. Het is een eerlijk, bij momenten pijnlijk verhaal en toch met veel humor geschreven. En toch viel het voor mij niet helemaal in de plooi: er kwamen net iets te veel adhd website citaten aan te pas en ook bij het diagnose stuk met die honderden vragen had de balans van info vs persoonlijke ervaring nog beter gekunnen.
En toch ben ik blij dat ik het gelezen heb. Met extra punten voor de naam van het boek trouwens.
Leest vlot - geeft een kwetsbare inkijk in het proces van diagnose. Een dieper begrip van ADHD vind je niet in dit boek maar lotgenoten zullen vast blij zijn met zoveel (h)erkenning.
In de gehele eerste helft van het boek is de schrijfster/hoofdpersoon zo hinderlijk dat het de toon heeft gezet voor mijn gevoel bij het gehele boek.
Het is vrij hinderlijk dat de hoofdpersoon, nadat haar één keer wordt gesuggereerd dat ze mogelijk ADHD heeft, dit direct overneemt zonder zich eerst te laten diagnosticeren. Ze gaat vervolgens zelf onderzoek doen en lijkt zichzelf er steeds meer van te overtuigen dat ze ADHD heeft, zonder dat hier zekerheid over bestaat. Tegelijkertijd ontwikkelt ze een sterke drang naar een officiële diagnose, terwijl ze die conclusie voor haar gevoel al heeft getrokken. Vervolgens begint haar intense strijd om anderen er ook van te overtuigen dat ze ADHD heeft.
De schrijfster komt over als wanhopig in haar zoektocht naar een diagnose en lijkt daar alles aan te willen doen. Dit is echt tenenkrommend. Ze gaat er bijna om smeken. Dit blijkt onder andere uit passages waarin ze aangeeft enorm teleurgesteld te zijn dat haar moeder geen duidelijke symptomen kan benoemen, omdat dit haar kansen op een diagnose zou kunnen verkleinen. Ze lijkt zich er sterk van bewust dat bepaalde antwoorden nodig zijn om “hoog genoeg te scoren”, wat een ongemakkelijke indruk wekt. Als ze vervolgens wel de diagnose krijgt, klinkt het nog net niet alsof ze een loterij heeft gewonnen. Aan de andere kant begrijp ik wel hoe erg het als een opluchting kan voelen als je een diagnose krijgt en je eindelijk een soort verklaring hebt voor de dingen waar je zo tegenaan loopt en waar anderen niet zo’n last van lijken te hebben. Maar toch..
Wat wel positief is, is dat in de tweede helft van het boek meer aandacht wordt besteed aan hoe mensen met ADHD zich kunnen voelen. Er wordt een motiverende toon aangeslagen, waarbij wordt benadrukt dat mensen zichzelf niet als een mislukking of als iemand met een “stoornis” hoeven te zien. De boodschap dat er niets mis is met hen als persoon, en dat het van belang is om te beseffen dat je brein gewoon iets anders werkt dan die van anderen, komt hier duidelijk en waardevol naar voren. Dit maakt dat het boek toch op een goede manier met een mooie boodschap wordt afgesloten.
Ik heb al een tijdje het vermoeden dat ik eigenlijk al mn hele leven worstel met ADHD, ook ik was geen hyperkinetisch jongentje maar heb altijd al moeite gehad om mij 'gewoon' te voelen. Nele Reymen schrijft dit boek zodanig dat zelfs deze ADHD'er er door enkele sessies doorraast. Het boek staat vol herkenbare symptomen en passages, waardoor het mij enorm heeft kunnen raken, Dankjewel Nele om je persoonlijke ervaringen te delen, om mensen te doen snappen wat ADHD inhoudt en om mensen tot inzichten te doen komen en de stap naar hulp te zoeken misschien wat kleiner te maken.
Nele is echt helemaal zoals ze dit boek heeft geschreven: heel authentiek met veel woorden, emoties en humor. Je volgt de weg van haar diagnose, met alle (heel veel!) gedachten daarrond zoals het écht is gebeurd en dat maakt dit een heel waardevol document voor vrouwen (met een vermoeden van) ADHD die een vergelijkbare zoektocht (hebben) doorlopen. Heel veel twijfels, angsten en vragen komen eerlijk aan bod. Dat maakt het ook een belangrijk boek voor de omgeving: want hoe kwam bij hen de diagnose binnen en wat betekende hun reactie: Nele beschrijft het allemaal open en eerlijk.
Interessant om de ervaring van een andere persoon met ADHD te lezen. Ze heeft het over haar periode voor de diagnose, tijdens en erna. Persoonlijk vond ik het stuk over na de diagnose het meest interessant, maar voor mensen die een vermoeden hebben dat ze zelf ADHD hebben, zijn de eerste 2 delen zeker nuttig. In het stuk tijdens de diagnose overloopt ze deel per deel een vragenlijst die ze van haar psychiater heeft gekregen. En deze staat ook in het boek gedrukt zodat je die eventueel zelf kan invullen.
Ik zit nog in de vragenlijst-fase bij mijn zoektocht, maar ben door dit boek redelijk zeker geworden. Soms was het precies of mijn leven werd beschreven...
Bij mij gaat het wel over een andere vorm van ADHD (ADHD-H), dus sommige stukken waren helemaal niet "mij", maar ook dit was interessant om te ontdekken.
Ik ben door dit boek een stapje dichter gekomen in mijn eigen zoektocht.
Deels herkenbaar, deels is Nele heel anders dan ik. Op sommige momenten maakte ik mezelf danweer wijs dat ik helemaal geen ADHD heb, maar gewoon lui ben. Dus vooral herkenbaar de dubbele dosis zelfkritiek en hoe ze altijd dacht ze incapabel was om als volwassenen te functioneren. Medicatie werkt helaas niet bij mij, dus het is weer een verdere zoektocht naar hoe ik mijn disfunctionerende symptomen kan verminderen of gewoon leren ADHD te accepteren.
2,5 ⭐ Verhaal kan volwassenen die twijfelen om zich te laten diagnosticeren zeker inspireren. Nele schrijft heel open, vlot en eerlijk over haar proces. Als je al wat weet over ADHD is het nogal langdradig en kan je er misschien weinig uithalen. ik wil de worsteling van een moeder met ADHD niet minimaliseren... Toch denk ik dat veel moeders van jonge kinderen best hoog zouden scoren op de onderdelen uit de DSM en ook echt 'struggelen' om vooruit te geraken in het leven.
Reymen stopte de ADHD-vragenlijsten van haar pyschiater in een boek en schreef daar een dagboekverhaal omheen, opgeluisterd met weergaven van dialogen met haar man. Niet mijn kopje thee. Dit ego-document mag terug naar de bieb. Ik vul tzt zelf de formulieren wel in en tot die tijd heb ik geen behoefte aan spoilers.
(Geen sterren vanwege het overslaan van grote delen van het boek).
Het is een aangenaam/ vlot geschreven boek over een ADHD diagnose op latere leeftijd. Het laat helder zien welke inzichten het oplevert over het brein en oude patronen. Daarnaast geeft het ook een kijk over hoe familie en/ of partners hier tegenover staan in het begin en tijdens het proces tot diagnostisering.
3,5 ⭐ Het hoofdstuk dat de vragenlijst in verband met de diagnose overloopt, was voor mij geen meerwaarde. Ook de uitleg over wat ADHD is, was voor mij te lang maar vast wel nuttig voor mensen die net hun diagnose hebben gekregen of mensen in hun omgeving beter willen begrijpen. Vanuit mijn job in de jeugdzorg was mijn achtergrond te ruim voor dit boek.
Heb zelf geen ADHD maar denk dat het goed is voor mensen die zich afvragen of ze ADHD hebben en wanneer dat al bekend is dat ze zichzelf in dit "boek" kunnen vinden. Daarnaast kan het ook goed zijn om te weten waar ADHD,ers tegen aanlopen in het dagelijkse leven en je daar dan ook eerder begrip voor kunt opbrengen.
Als partner van een vrouw (30) die net de diagnose ADHD heeft is dit boek een enorme herkenning. Het helpt om in het brein van mijn partner te duiken en het opent gesprekken over deze diagnose en de bijbehorende struggles. Dikke aanrader!