Πιάστηκα για τα καλά / στα δίχτυα της Αγάπης, γράφει ο θεολόγος που από τον μεγάλο του έρωτα έγινε ποιητής, άρα έφτασε στα όρια της αίρεσης. Από τον αγαπημένο Σαμς, τον μυστηριώδη δερβίση φίλο του Ρουμί, στον Αγαπημένο είναι ο δρόμος της ζωής (ή της απάρνησής της με τον τρόπο που την ξέραμε). Με πλούσιες εικόνες από τη φύση και την καθημερινή ζωή, και τόσο συχνά με το κρασί, ο Ρουμί μνημειώνει την αναζήτηση του αγαπημένου, που από Σαμς γίνεται ο ίδιος ο Θεός.
Οι χιλιάδες επιθυμίες που είχε πριν διαλύθηκαν από την επιθυμία του να γνωρίσει εκείνον, που είναι καταφύγιο, φως, φωτιά, ήλιος, γιορτή, κρασί. Ενώ τον αναζητά παντού, νιώθει τελικά ότι είναι μέσα του κι έτσι είναι παντού. Έκαψες τα ξερά αγριόχορτα του μυαλού μου, του λέει, όχι όμως σαν κατηγορία. Διότι, ενταγμένος στη χορεία των μεγάλων μυστικών, ο Ρουμί απαρνιέται λογική και νου, που μοιάζουν με το αμυδρό φως / των μακρινών άστρων και θέλει απλώς να χάσει την ψυχή του μες στην αγάπη του Θεού, γιατί δεν υπάρχει άλλος δρόμος. Εραστής, Θεός –μυστική ποίηση, όπου η απόλυτη βεβαιότητα της ύπαρξης του άλλου και της αγάπης του γειτονεύει, ενίοτε βασανιστικά, με την αμφιβολία, αλλά τελικά λυτρώνει η οικειοθελής και χαρούμενη απόλυτη παράδοση στη βούληση του άλλου, η πλήρης παραίτηση από το εγώ. Κάθε τι χάνει το νόημά του όταν έχεις γευτεί τη γενναιοδωρία του άλλου. Η αγάπη του δεν είναι απλό ιδίωμα ή ενέργεια, είναι η ίδια η συνθήκη της ύπαρξης!
Τα ποιήματα αυτά (μικρή επιλογή από χιλιάδες στίχους) αποτελούν μία πρόσκληση (έντονα ρητορική ίσως για τις συνήθειες του σημερινού αναγνώστη, αλλά αυθεντική) προς τους «εραστές της αλήθειας» και μέσα στην παραφορά τους (ψυχική, σωματική –και, ως διαμεσολαβημένη, λεκτική) εμπιστεύονται αυτόν που θα τα διαβάσει: Εσύ θ’ ακούσεις μόνο / ό,τι είσαι έτοιμος ν’ ακούσεις.