Ο Ρουμί και πάλι, αναζητά τον Έρωτα. Μέσα από ένα χείμαρο λέξεων, μεταφορών, εικόνων και παρομοιώσεων. Εξουδετερώνοντας τη λογική με το βίωμα, τα αισθήματα με την εμπειρία, το ζητούμενο -που είναι πάντα ο Έρωτας- θριαμβεύει με τη δύναμη της Αγάπης.
Το σώμα σου είναι η ρόδα του μύλου και η αγάπη είναι το νερό. Έχεις δει ποτέ τη ρόδα του μύλου να γυρίζει χωρίς νερό;
Sufism inspired writings of Persian poet and mystic Jalal ad-Din Muhammad ar-Rumi; these writings express the longing of the soul for union with the divine.
Jalāl ad-Dīn Muhammad Rūmī - also known as Jalāl ad-Dīn Muhammad Balkhī, Mevlânâ/Mawlānā (مولانا, "our master"), Mevlevî/Mawlawī (مولوی, "my master") and more popularly simply as Rumi - was a 13th-century Persian poet, jurist, Islamic scholar, theologian and Sufi mystic who lived in Konya, a city of Ottoman Empire (Today's Turkey). His poems have been widely translated into many of the world's languages, and he has been described as the most popular poet and the best-selling poet in the United States.
His poetry has influenced Persian literature, but also Turkish, Ottoman Turkish, Azerbaijani, Punjabi, Hindi, and Urdu, as well as the literature of some other Turkic, Iranian, and Indo-Aryan languages including Chagatai, Pashto, and Bengali.
Due to quarrels between different dynasties in Khorāṣān, opposition to the Khwarizmid Shahs who were considered devious by his father, Bahā ud-Dīn Wālad or fear of the impending Mongol cataclysm, his father decided to migrate westwards, eventually settling in the Anatolian city Konya, where he lived most of his life, composed one of the crowning glories of Persian literature, and profoundly affected the culture of the area.
When his father died, Rumi, aged 25, inherited his position as the head of an Islamic school. One of Baha' ud-Din's students, Sayyed Burhan ud-Din Muhaqqiq Termazi, continued to train Rumi in the Shariah as well as the Tariqa, especially that of Rumi's father. For nine years, Rumi practised Sufism as a disciple of Burhan ud-Din until the latter died in 1240 or 1241. Rumi's public life then began: he became an Islamic Jurist, issuing fatwas and giving sermons in the mosques of Konya. He also served as a Molvi (Islamic teacher) and taught his adherents in the madrassa. During this period, Rumi also travelled to Damascus and is said to have spent four years there.
It was his meeting with the dervish Shams-e Tabrizi on 15 November 1244 that completely changed his life. From an accomplished teacher and jurist, Rumi was transformed into an ascetic.
On the night of 5 December 1248, as Rumi and Shams were talking, Shams was called to the back door. He went out, never to be seen again. Rumi's love for, and his bereavement at the death of, Shams found their expression in an outpouring of lyric poems, Divan-e Shams-e Tabrizi. He himself went out searching for Shams and journeyed again to Damascus.
Rumi found another companion in Salaḥ ud-Din-e Zarkub, a goldsmith. After Salah ud-Din's death, Rumi's scribe and favourite student, Hussam-e Chalabi, assumed the role of Rumi's companion. Hussam implored Rumi to write more. Rumi spent the next 12 years of his life in Anatolia dictating the six volumes of this masterwork, the Masnavi, to Hussam.
In December 1273, Rumi fell ill and died on the 17th of December in Konya.
Πιάστηκα για τα καλά / στα δίχτυα της Αγάπης, γράφει ο θεολόγος που από τον μεγάλο του έρωτα έγινε ποιητής, άρα έφτασε στα όρια της αίρεσης. Από τον αγαπημένο Σαμς, τον μυστηριώδη δερβίση φίλο του Ρουμί, στον Αγαπημένο είναι ο δρόμος της ζωής (ή της απάρνησής της με τον τρόπο που την ξέραμε). Με πλούσιες εικόνες από τη φύση και την καθημερινή ζωή, και τόσο συχνά με το κρασί, ο Ρουμί μνημειώνει την αναζήτηση του αγαπημένου, που από Σαμς γίνεται ο ίδιος ο Θεός. Οι χιλιάδες επιθυμίες που είχε πριν διαλύθηκαν από την επιθυμία του να γνωρίσει εκείνον, που είναι καταφύγιο, φως, φωτιά, ήλιος, γιορτή, κρασί. Ενώ τον αναζητά παντού, νιώθει τελικά ότι είναι μέσα του κι έτσι είναι παντού. Έκαψες τα ξερά αγριόχορτα του μυαλού μου, του λέει, όχι όμως σαν κατηγορία. Διότι, ενταγμένος στη χορεία των μεγάλων μυστικών, ο Ρουμί απαρνιέται λογική και νου, που μοιάζουν με το αμυδρό φως / των μακρινών άστρων και θέλει απλώς να χάσει την ψυχή του μες στην αγάπη του Θεού, γιατί δεν υπάρχει άλλος δρόμος. Εραστής, Θεός –μυστική ποίηση, όπου η απόλυτη βεβαιότητα της ύπαρξης του άλλου και της αγάπης του γειτονεύει, ενίοτε βασανιστικά, με την αμφιβολία, αλλά τελικά λυτρώνει η οικειοθελής και χαρούμενη απόλυτη παράδοση στη βούληση του άλλου, η πλήρης παραίτηση από το εγώ. Κάθε τι χάνει το νόημά του όταν έχεις γευτεί τη γενναιοδωρία του άλλου. Η αγάπη του δεν είναι απλό ιδίωμα ή ενέργεια, είναι η ίδια η συνθήκη της ύπαρξης! Τα ποιήματα αυτά (μικρή επιλογή από χιλιάδες στίχους) αποτελούν μία πρόσκληση (έντονα ρητορική ίσως για τις συνήθειες του σημερινού αναγνώστη, αλλά αυθεντική) προς τους «εραστές της αλήθειας» και μέσα στην παραφορά τους (ψυχική, σωματική –και, ως διαμεσολαβημένη, λεκτική) εμπιστεύονται αυτόν που θα τα διαβάσει: Εσύ θ’ ακούσεις μόνο / ό,τι είσαι έτοιμος ν’ ακούσεις.
Βάστα τα χαλινάρια της Αγάπης και μη φοβάσαι. Κρατήσου από την αλήθεια που κρύβει το ψέμα και μη φοβάσαι. Πρέπει να ξέρεις, ο Αγαπημένος που ψάχνεις δεν είναι κάποιος άλλος από σένα τον ίδιο. Κράτα αυτή την αλήθεια και μη φοβάσαι.
Τη μέρα που θα μ' αγγίξει η αγάπη σου, θα μου' ρθει τέτοια τρέλα, που ακόμα κι οι τρελοί θα το βάλουν στα πόδια. Και του πιο σπουδαίου ποιητή οι στίχοι δεν θα μπορέσουν ποτέ να συλλάβουν, πώς αγκιστρώνεται η καρδιά μου στο δόλωμα που ρίχνουν τα βλέφαρά σου.
Αν και ο "Αγαπημένος" είναι μέχρι τώρα το αγαπημένο μου βιβλίο από τον Ρουμί, δε γίνεται να μη βάλω 5* και σε αυτό. Πώς ο έρωτας εμπλέκεται με έναν μαγικό τρόπο με τον Θεό και με όλες τις θρησκείες στην ουσία, αν και μουσουλμάνος ο ίδιος;