Daemon Bakery

Daemon Bakery #1

by ลวิตร์

‘มอร์เทม’ เจ้าชายรัชทายาทแห่งไปศาจราชอาณาจักรนั้นไม่เหมือนเจ้าชายทั่วๆ ไป เขาเป็นลูกครึ่งปีศาจที่หลงใหลขนมหวาน และอยากเป็นคนทำเบเกอรี่! โชคร้ายที่ชาวปีศาจไม่สามารถรับรสหวานได้ กินขนมที่เขาทำเท่าไหร่ๆ ก็ไม่รู้รสชาติ มอร์เทมจึงตัดสินใจหนีออกจากวังและเดินทางจากแดนปีศาจมายังแดนมนุษย์
และนี่ก็คือจุดเริ่มต้นที่ทำให้เขาได้เจอกับ ‘ปาชามินา’ สาวน้อยอัจฉริยะซึ่งฝันอยากเป็นผู้กล้า และต้องการกำจัดมอร์เทมให้สิ้นซาก เนื่องจากเขาเล็กๆ บนหัวและหางที่โผล่ออกมามันบอกชัดเจนว่ามอร์เทมเป็นปีศาจ! แล้ว (ว่าที่) ผู้กล้าอย่างเธอจะดูดายได้อย่างไร
ทว่า... เพียงแค่ได้ลิ้มรสขนมของมอร์เทมเท่านั้นแหละ ปาชามินาก็ถึงกับร้องไห้ออกมาเป็นลิตร เฝ้าตามติดและเกาะแข้งเกาะขามอร์เทมเพื่อขอขนมเป็นประจำ แทบจะลืมจุดประสงค์เรื่องปราบปีศาจของตัวเองไปหมดสิ้น!

Genres: Fantasy, Fiction

227 pages, Paperback

First published January 1, 2014

Reviews

[nananatte]

1
เรื่องราว 3 ชั่วคนของตระกูลกษัตริย์มนุษย์กับตระกูลจักรพรรดิปีศาจ
เพราะมีใครบางคนฝืนทำเรื่องผิดธรรมชาติ แดนมนุษย์และแดนปีศาจที่ต่างรักษาสมดุลไว้ไม่ยุ่งเกี่ยวกันเลยพลอยซวยทั้งสองดินแดน

เป็นเหตุให้เจ้าชายรัชทายาทฝั่งมนุษย์ ต้องข้ามแดนมาปราบราชาปีศาจ
แต่นั่นก็ยังไม่ใช่ทั้งหมดหรอก เพราะเจ้าชายมนุษย์องค์รองเองก็ต้องแต่งงานให้กับเจ้าหญิงทายาทของราชาปีศาจ และใช้ชีวิตที่เหลืออยู่ที่นั่น ดินแดนสองฝั่งจึงกลับสู่ภาวะปกติ

ฟังแบบนี้ก็อาจเข้าใจผิดว่า งั้นเจ้าชายมนุษย์องค์รองต้องสละตัวเอง ยอมถูกกักขังในแดนปีศาจน่ะสิ!

เปล่า... ฮีตกหลุมรักเจ้าหญิงปีศาจต่างหาก เพราะชีสวยมากกกก และอ่อนแอสุดๆ
เจ้าชายเห็นแล้วก็เลยปิ๊งอย่างแรงตั้งแต่แรกเห็น

แล้วพอโลกเข้าสู่ภาวะสงบสุขมายาวนานนับแต่นั้น
เด็กน้อยที่เกิดจากเจ้าหญิงปีศาจกับเจ้าชายมนุษย์ก็เลยเป็นเด็กที่เกิดมาอย่างเพียบพร้อม

หน้าตาดี มีความสามารถ มีทั้งอำนาจ วาสนา
เป็นเด็กดี ได้รับความรักจากทั้งท่านพ่อ ท่านแม่ ท่านตา
แถมยังมีความสามารถประหลาด คือ ทำขนมหวานได้อร่อยสุดๆ อีกต่างหาก

นี่คือ เจ้าชายมอร์เทม ตัวเอกของเรื่อง Daemon Bakery
ซึ่งอีกหน่อยก็จะโตไปเป็นจักรพรรดิฟิลาดิอุส แอด มอร์เทมแห่งครีมสด (ตอนแรกก็จะงงๆ หน่อยว่า 'แห่งครีมสด' คืออะไร แต่อ่านๆ ไปแล้วก็เหมาะสมดี)


2
เล่ม 1 เปิดเรื่องมาตรงที่มอร์เทมหนีออกจาโลกปีศาจมาเปิดร้านขนมที่แดนมนุษย์ เพราะพ่อแม่ไม่เข้าใจ และเพราะปีศาจกินรสหวานไม่ได้(ปีศาจไม่มีต่อมรับรสหวาน คือถ้ากินแล้วจะแหวะแบบขยะแขยง)

ถ้าดูแบบภาพรวม Daemon Bakery เป็นโรแมนติกคอเมดี้แหล่ะ เกือบทุกคู่เค้าก็มีฉากน่ารักมากมาย
เล่ม 1 อ่านสบายๆ หัวเราะยาวไปจนจบเล่ม ไม่ใช่แค่ปาชาที่เด้งดึ๋งฟูๆ หรอก ตัวละครทุกตัวแลดู SD มากกกกกก
แต่เล่ม 2-3 ดราม่ามาเต็ม เล่าเรื่องยุคก่อนมอร์เทมว่าเป็นไงมาไง ทำไมโลกมนุษย์กับโลกปีศาจถึงมาดองกันได้
ส่วนเล่ม 4-5 มีฉากแอ็คชั่นเยอะอยู่ แต่ก็เป็น coming of age ของมอร์เทมกับปาชาแหล่ะ

เราคิดว่าเรื่องนี้ตั้งคำถามกับการให้นิยาม "ผู้กล้า" กับ "ปีศาจร้าย"
ตัวปาชาเองก็บอกมาตั้งแต่เล่ม 1 ว่าเธออยากเป็นผู้กล้า อยากเข้มแข็ง ออกไปต่อสู้ปีศาจร้าย ปกป้องคนอ่อนแอเหมือนอย่างกษัตริย์อารัช(เจ้าชายรัชทายาทที่ไปปราบราชาปีศาจ ต่อมาขึ้นเป็นกษัตริย์)

***ถัดจากตรงนี้ มีสปอยด์ค่ะ***

แต่ว่า... ปีศาจในแดนปีศาจที่เราเห็น ไม่มีใครเป็น "ปีศาจร้าย" เลยน่ะสิ
โอเค วัฒนธรรมบางอย่างของปีศาจอาจจะต่างกับมนุษย์หน่อย โดยเฉพาะเวลาเพิ่งเจอหน้ากันครั้งแรก
ปีศาจจะต่อยตีกันจนอีกฝ่ายสลบไป อันนี้เรียกเป็นการละลายพฤติกรรมเพื่อกระชับมิตร (มนุษย์จะเข้าใจพวกแกถูกได้ไง๊!!)

แต่มันก็ไม่มีปีศาจตัวไหนเป็นปีศาจร้ายเลยจริงๆ
ตัวที่ร้ายจริงๆ น่ะ กลับเป็นมนุษย์ต่างหาก

ก็ถ้ามองจากบรรดา villain ทั้งหลายในจักรวาลของคุณพัณณิดาแล้ว
ตัวร้ายเรื่องนี้เขาก็เป็นมนุษย์แหล่ะนะ ไม่ได้มีพลังเวทย์หรือพลังแปลกพิศดารชนิดใดในตัวเองเลย
แต่เพราะไม่มีพลัง แต่ดึงดันอยากมีพลังเยี่ยงเทพเจ้า
เขาก็เลยทำเรื่องต่างๆ (ที่ไม่ควรทำ) จนเหนือความเป็นมนุษย์ไปไกลลลลลลมากๆ แล้วแหล่ะ



3
ถ้าอ่านแค่ 3 เล่ม ตัวละครที่เราชอบสุดคือ ท่านตา
เป็นคนสุขุม นุ่ม ลึก พูดน้อย การกระทำชัดเจน แถมหน้าตาดีอีกต่างหาก
ประโยคเด็ดของท่านตา "เป็นผู้ชายต้องตัดสินใจเร็ว ตาเจอยายเจ้า 3 วันก็ตัดสินใจแล้ว"

แต่ถ้าอ่านครบ 5 เล่ม คงต้องขอแก้คำตอบ
เพราะท่านตาเล่ม 4-5 นี่ใกล้เคียงเทพเจ้าเข้าไปทุกที (ท่านไมราก็พอกัน)
แลดูน่ากราบไหว้บูชามากกว่าเอาไว้กรี้ดกร้าดนะคะ

เนื่องจากในเรื่องนี้ มอร์เทมกับปาชาเด็กมากเลย เราอ่านแล้วเหมือนนั่งดูลูกหลานเจริญเติบโต ^^;;
และเพราะมอร์เทมเป็นตัวละครหลักที่ไม่เหมือนตัวเอกเรื่องอื่นของคุณพัณณิดาที่มักเป็นคนชายขอบ
เพราะน้องเล่นมาแบบชีวิตดี มีพร้อม ไม่ขาดตกบกพร่องตรงไหน ชีวิตไม่เคยสูญเสียอะไรเลย
โอเค โดยภาพรวม น้องน่ารักมาก นิสัยดีสุดๆ เป็นเด็กที่ถูกเลี้ยงดูเป็นอย่างดี โตมาด้วยความรักความอบอุ่นเลย
แต่พออะไรไม่ได้ดั่งใจ (มีไม่บ่อยหรอก) น้องจะหงุดหงิด โกรธ ขนาดว่าเปิดเรื่องยังหนีออกจากบ้านเพราะไม่ได้ดังใจเลย การแสดงออกหลายๆ ครั้งที่ทะเลาะกันกับปาชา หรือช็อตเด็ดในเรื่องมันเกิดขึ้นเพราะน้องโมโหคุมอารมณ์ตัวเองไม่ได้เลย

แต่ในทางกลับกัน เพราะได้อ่านเรื่องนี้ด้วยแหล่ะ ก็เลยทำให้คิดได้ว่า
ภารกิจหรืองานบางอย่างในโลกนี้ บางทีก็ต้องอาศัยคนแบบมอร์เทมเท่านั้นถึงจะทำได้ล่ะนะ
เพราะเติบโตมาอย่างเพียบพร้อมอุดมสมบูรณ์ขนาดนี้ โดยที่ยังรักษาจิตใจที่ดีเอาไว้ได้
กับเรื่องยากๆ ที่ผู้ใหญ่แก้ไขไม่ได้ ทำไม่ได้
ก็ด้วยเพราะเขาเกิดและเติบโตมาเช่นนี้ จึงมีแต่เขาเท่านั้นที่ทำได้... เราคิดว่างั้นนะคะ

ซีนที่เราชอบที่สุดของมอร์เทมคือ ซีนที่น้องต้องทำขนมให้มารุสไพรา
แล้วน้องหยิบช็อคโกแล็ตที่ตัวเองได้จากกษัตริย์อารัชตอน 6 ขวบยื่นให้แทน
เราว่าซีนนี้เด็ดจริง มีอารมณ์ทับซ้อนหลายเลเยอร์มาก ประทับใจค่ะ

เนื่องจากเรื่องนี้ตัวละครเยอะ และทุกตัวก็ดองเป็นญาติกันหมด
ตรงเล่ม 2 ที่สามารถสื่อสารความสัมพันธ์ตัวละครเยอะแยะซึ่งพันกันยุ่งสุดๆ ออกมาให้เราเข้าใจได้โดยที่เราไม่ต้องวุ่นวายเขียน mapping เพื่อจำว่าใครเคยทำอะไรกับใครยังไง ต้องขอชมเลยว่า เล่ม 2 เขียนดีมากกกกก


4
ในบรรดาตัวละครมากมาย ตัวที่เราว่าน่าสนใจมี 3 ตัว คือ

(1) กษัตริย์อารัช - ตอนแรก คนอ่านรู้จักเขาแค่ในฐานะผู้กล้าที่ปราบราชาปีศาจได้ เป็นวีรบุรุษแบบที่ปาชายกย่องให้เป็น role model เป็นพระราชาที่ทำงานหนัก เป็นที่รักของประชาชน ดูแลบ้านเมืองให้สงบสุข แต่ขณะเดียวกันก็เป็นคนชอบขนมหวานและสัตว์ฟูๆ (เจอตัวอะไรน่ารัก จะตื่นเต้นจนเลือดกำเดาไหล) มีนิสัยเห็นตัวอะไรอ่อนแอเป็นไม่ได้ ต้องปรี่เข้าไปดูแลขุนให้อ้วนท้วนขนมัน

แต่พอได้อ่านทั้ง 5 เล่ม จะพบว่าอารัชเป็นตัวละครที่ควรค่ากับคำว่า "วีรบุรุษ" จริงๆ
ตัวเขาไม่เคยได้รับความรักจากพ่อแม่ ก็...มีพ่อแบบนั้น ส่วนแม่ก็อายุสั้น ไม่ทันได้เลี้ยงสักเท่าไร
โอเค อาจมีแม่นมที่รักเขาเป็นอย่างดี แต่ทั้งที่โตมาด้วยพื้นฐานแบบนั้น ก็ยังเป็นคนที่สามารถรักคนอื่น เป็นคนที่มีแสงสว่างในตัวเองสมกับชื่ออารัช อิลูมินา จริงๆ

(2) เจ้าชายรีกัล - รีกัลเป็นลูกของกษัตริย์อารัช โตมาโดยรู้ดีว่าปู่ของตัวเองเป็นคนเลวร้ายขนาดไหน ทั้งที่ตัวเองเป็นคนมีความสามารถมากๆ แต่ในใจก็กลัวอยู่ตลอดว่าจะโตไปกลายเป็นคนนิสัยเลวร้ายไหม เพราะเขาเองไม่สามารถรักคนอื่นได้เลย และเจ้าชายรีกัลเป็นคนเนิร์ดมากกกกกก คิดอะไรซับซ้อนสุด ก่อตั้งกองกบฏและกลุ่มค้าของเถื่อนทั่วอาณาจักรเพื่อปล้นงานของท่านพ่อ ท่านพ่อจะได้ไม่ต้องทำงานหนักเกินไป

เราว่าเ��่ม 5 เจ้าชายรีกัลเท่มากกับการเสียสละตัวเองแบบนั้น จริงๆ แค่ตัวเองหน้าตาเหมือนมารุสไพราก็คงรู้สึกขยะแขยงตัวเองมากพออยู่แล้ว นี่ยังเจอว่าตัวเองนิสัยเหมือนเข้าไปอีก ตลอดชีวิตเขาแบกความรู้สึกพวกนี้แล้วยังทำงานทั้งหมดทั้งมวลพวกนี้ได้เรียบร้อยขนาดนี้ได้ยังไงก็ไม่รู้เหมือนกัน

ดังนั้น ตอนที่อ่านเล่ม 5 แล้วเจอว่า จู่ๆ ก็มี "วาล" โผล่เข้ามาในเรื่องเพื่อมาช่วยเจ้าชายในหอคอยน่ะ... เราคิดว่าคุณพัณณิดาใจดีจัง ดีแล้วล่ะที่มีวาลโผล่เข้ามาในชีวิตของรีกัลนะ

เราว่ารีกัลไม่ได้เป็น apathy เหมือนปู่ของฮีหรอก รีกัลก็มี sympathy & empathy นะ
เพียงแต่... กษัตริย์อารัชน่ะเป็นคนดีแบบคนดี๊คนดี เหนือค่าเฉลี่ยมนุษย์ไปไกลแสนไกลน่ะสิ

(3) เจ้าชายอิตซาลเอเร - หรือ "อิตซี่" ที่ทุกคนเรียกตามปาชา เราไม่คิดว่าเราจะชอบอิตซี่ได้เลยนะ (ถ้าพิจารณาแค่เล่มแรก 555) อิตซาลคือเจ้าชายองค์น้องของกษัตริย์อารัช ก็คือคนที่แต่งงานไปอยู่แดนปีศาจ และก็เป็นพ่อของมอร์เทมนั่นเอง

แต่ถ้ามองว่าอิตซี่ที่จริงก็ไม่ได้มีพลังอะไร แต่ก็ยังกล้ารับน้ำหนักเพื่อค้ำแดนแทนภรรยา
ตอนอ่าน ซีนปลูกต้นไม้โลกอันแสนอลังการนั้น เราก็รู้สึกว่าอิตซี่น่าทึ่งจริงๆ ทั้งที่ตัวเองก็เป็นเพียงมนุษย์เท่านั้น(เป็นลูกครึ่งเผ่าหิมะ แต่อิตซี่ก็ไม่มีพลังอยู่ดี) เขาถึงกับแบกหน้าที่หนักหน่วงขนาดนี้มาได้ยังไงเป็นเกือบยี่สิบปีล่ะเนียะ

และอิตซี่น่ะ ปากบอกว่าพี่ชายตัวเองไส้ในเป็นเต้าหู้อย่างนั้นอย่างนี้ จริงๆ ก็เป็นคนรักพี่มากๆ เลยแหล่ะ
แหม... ขนาดรสนิยมการเลือกผู้หญิง ยังเลือกเหมือนพี่ชายตัวเองเลย (แพ้ทางสิ่งมีชีวิตที่แลดูบอบบางอ่อนแอล่ะซิ๊...)

ตอนที่กษัตริย์อารัชกลายเป็นคนแก่ แล้วต้องมาหลบซ่อนตัวในโลกปีศาจ
พออิตซี่เปิดประตูเข้ามาเห็นพี่ชายตัวเองสภาพนั้นแล้วฮีน้ำตาตกเลย
โห... เราซึ้งล่ะค่ะ ฮีก็รักพี่ชายของฮีเนอะ

อิตซี่เป็นตัวตบมุกเยอะที่สุดของเรื่องแล้ว แต่ถึงจะเป็นคนแบบนั้น ฉากที่อิตซี่อยู่กับท่านไมรา ก็น่ารักมากๆ ทุกฉากเลยนะ




5
นอกจากนี้ ก็จะมีซีนที่เราชอบมากๆ คือ ซีนปาชาแบกมอร์เทมร่างแมวปีนขึ้นถ้ำกำเนิด
ฉากนี้ทรงพลังมาก ความรู้สึกเข้มข้นมากๆ พลังของวัยรุ่น ความกลัว ความกล้าหาญ ความหนาว ความตาย กัดฟันสู้ไปทั้งที่มองไม่เห็นหนทางและก็ไม่เข้าใจด้วยว่าทำไปทำไม แต่รู้แค่ว่าต้องทำแบบนี้เท่านั้น

ตรงซีนนี้ไปจนถึงฉากต่อเนื่องคล้อยหลังที่นางหมดสติไปแล้วมอร์เทมฟื้นขึ้นมา แล้วมอร์เทมก็อาละวาดว่าใครใช้ให้ปาชาพาตัวเองไปถ้ำกำเนิดแบบนั้น แล้วปาชาก็สลบไม่ฟื้นเลย เราว่าช่วงตรงนี้คือช่วง iconic ที่สุดของเรื่องเลยค่ะ

แน่นอนว่า Daemon Bakery มันเป็นรอมคอมนะ ซีนจู๋จี๋หวานจ๋อยหรือซีนเขินๆ ก็มากมายเต็มไปหมด
แน่นอนว่าที่ 1 ก็ต้องยกให้ซีนนามะช็อคโกแล็ต เช็ดช็อคโกแล็ตเลอะปากอยู่แล้ว (ดึกแล้วกรี้ดดังจนเกรงใจข้างบ้าน)

แต่เราก็ชอบฉากที่ท่านฟาริลเปิดประตูห้องนอนลูกชายเข้ามา แล้วเจอว่าปาชานอนหลับอยู่บนเตียง มีหางของมอร์เทมพันข้อมืออยู่ เราว่าฉากนี้น่ารักและอบอุ่นมากเลยล่ะ

หรือซีนที่ยกพลังคนทั้งตระกูลเพื่อยุมอร์เทมให้ไปจีบปาชาดีๆ ได้แล้ว!!!

เราคิดว่าปาชาเป็นตัวละครหญิงที่น่ารักมากๆ เลยค่ะ
เรื่องช่วงที่ปาชาไปเรียนในโรงเรียนทหารก็สนุกไปอีกแบบ
เพราะถึงเราจะเห็นว่าปาชาเป็นคนอารมณ์ร้อน แสดงออกตรงๆ แต่พอตัวเองมีปัญหาขึ้นมาจริงๆ น้องจะเงียบแหล่ะ(อ้อ นางตรงข้ามกับมอร์สินะ)

และแน่นอนว่า... ฉากหึงนับครั้งไม่ถ้วนของมอร์ที่เขียนจดหมายมาถามว่า "ว่าแต่ หมอนี่เป็นใคร?" เนียะ น่ารักดีจริงๆ 555

อีกคู่นึงที่เราว่าคุณพัณณิดาใจดีมากเลย ก็คือ กาใส่ตัวละคร "ท่านเบนี" เข้ามา
เพราะในบรรดาผู้คนที่ถูกทำร้าย คนที่โดนแบบสาหัสสุดๆ จนแทบไม่เหลือสภาพมนุษย์ก็เห็นจะเป็น "มาลิค"
ก็เลยชอบซีนท่านเบนีเข้าไปช่วยมาลิคในคุกห้องครัวค่ะ ท่านราชินีปากแข็งก็มีมุมอ่อนโยนนะ


6

สิ่งที่เราชอบที่สุดในเรื่อง คือ การกระทำอย่างวีรบุรุษ
พวกเขาไม่ได้กำลัง "พยายามทำตัวอย่างวีรบุรุษเพื่อให้แลดูเท่ในสายตาคนอื่น"
แต่พวกเขาก็แค่ทำมัน เพราะนั่นคือสิ่งดีที่สุดที่เขาคิดได้สำหรับสถานการณ์ตอนนั้น
มันคือทางเดียวที่ด้วยสติปัญญาและกำลังของเขาจะทำได้ เขาจึงแค่ทำมัน

ไม่ว่าจะมอร์เทม ปาชา รีกัล อารัช วาล ท่านเบนี อิตซี่ ท่านฟาริล ร็อกซาน กระท่านท่านไมรา หรือท่านตาก็ตาม
พวกเขาไม่ได้กำลังทำเท่
แต่เพราะมีคนที่พวกเขาอยากปกป้อง พวกเขาถึงสู้แบบเต็มกำลัง วางความกลัวเอาไว้ตรงนั้น แล้วก็เดินหน้าเท่านั้น

พวกเขาไม่ได้รู้สึกว่าตัวเองกำลังเสียสละ ไม่ได้คิดว่าตัวเองทำอะไรที่น่ายกย่อง
พวกเขา "แค่ทำสิ่งที่ควรทำ ณ ตอนนั้น"

และเพราะพวกเขาคิดแบบนั้น ทำแบบนั้น
พวกเขาถึงเท่มากๆ เลยล่ะ

เราคิดว่าเราก็ได้เรียนรู้ไปพร้อมปาชาแหล่ะว่า ผู้กล้าคืออะไร


ป.ล. ถ้าขาดท่านอาลักษณ์หลวงแห่งไปศาจราชอาณาจักรที่คอยจดทุกอย่าง เรื่องคงไม่ฮาขนาดนี้
ป.ล.2 เราว่าเรื่องนี้ก็ธีมครอบครัวแหล่ะ ครอบครัวใหญ่ ครอบครัวขยาย และการเลี้ยงดูเด็กค่ะ

[Kitty Siries · Rating 5 out of 5]

เป็นการเล่าเรื่องที่มีความฮาเป็นส่วนผสมที่ลงตัว
อ่านแล้วรู้สึกรื่นเริงกับพระเอกของเรื่องที่มีความชื่นชอบในการทำขนมหวาน
ความง้องแง้งของจักรพรรดิเมืองไปศาจที่เป็นคนซึนขนาดหนัก โวยวายกับเมียตลอดว่า ลูกไม่รักข้าแล้ว
การบันทึกพงศาวดารของอาลักษณ์หลวงที่จดทุกคำพูด

[Kwanchanok · Rating 5 out of 5]

เป็นแฟนตาซีที่มีอารมณ์ขันและวิธีการนำเสนอที่แหวกแนว

[แมวป่วย ทำงานเพื่อสนับสนุนงานอดิเรก · Rating 5 out of 5]

ขณะรีวิว : อ่านจบแล้ว (5 เล่มจบ)

ขอรีวิวรวมเลยละกันเน้อ

#เรื่องย่อ
เป็นการยากที่จะเล่าเรื่องย่อของเรื่องนี้...
ในคำโปรยหนังสือ บอกว่า เป็นเรื่องแฟนตาซี ของ มอร์เทม เจ้าชายลูกครึ่งปีศาจ ที่ไม่อยากสืบราชสมบัติแต่อยากเปิดร้านขนมหวานแทน เพราะปีศาจไม่สามารถรับรู้รสหวาน แต่ตัวเขาที่เป็นลูกครึ่งสามารถรับรสได้และรักในการทำขนมมาก เขาจึงไปเรียนทำขนมที่แดนมนุษย์ซะเลย

จริงๆ นี่ไม่ใช่เรื่องย่อ แต่มันเป็นแค่จุดเริ่มต้น ของมหาแฟนตาซี ที่มีเนื้อหาอลังการมากกว่าแค่การทำขนม

คือ... ถ้าแค่ดูหน้าปก และอ่านคำโปรย จะไม่ได้ดึงดูดให้มาอ่าน ก็จะพลาด ไม่รู้เลยว่าของดี...

#จุดเริ่มต้นของการอ่าน
คือมันต้องมีจุดเริ่มไงแก.. เพราะอย่างที่บอกว่าปกกับคำโปรยไม่ได้สื่ออะไร และที่สำคัญเพราะกองดอง���ม่งเยอะ เลือกไม่ถูก

คืองี้.. วันนั้น ไปเดินงานหนังสือ ระหว่างเดินเดินอยู่ ไปสะดุดตาบูธนึงเข้า สีสันสวย แฟนตาซีจ๋าทั้งบูธ โปสเตอร์หนังสือที่แปะโชว์คือ เรื่องไรไม่รู้ ชั้นไม่รู้จักสักเรื่อง แต่.. อะ ลองโฉบไปดูซิ เราชอบสนับสนุน สนพ.เกิดใหม่อยู่ละ ลองไปดูว่าเค้าขายอะไร หนังสือแบบไหน..

เมื่อเดินเข้าไป จึงได้รู้ว่านี่มันคือ "หนังสือทำมือ" ทั้งหมดเลย คือหนังสือที่คนเขียนเขียนเอง พิมพ์ขายเอง

พอหยิบมาดู โอโห เล่มละสามสี่ร้อยกว่าบาท! นึกในใจ มันขายได้หรอวะ เล่มแม่งนิดเดียว หนาไม่ถึงครึ่งของแฮรี่เล่มหนึ่งอะ เหลือบดูชื่อคนเขียน "ลวิตร์" พนักงานก็เข้ามาแนะนำพอดีว่า นี่เป็นภาคต่อ ภาคสปินออฟ บลาๆ ของ Daemon Bakery ที่ Enter books เคยตีพิมพ์ค่ะ ขายดีมากค่ะ..

เออแล้วก็มีคนมุงอยู่เยอะๆจริงๆ เลยคิดว่า มันต้องมีดีอะไรสักอย่างแน่ๆ ขายราคานี้แล้วมีคนมาถาม มีคนมาขอซื้อ แถมมาออกบูธ แล้วก็เอ๊ะ..นึกได้ ชั้นมีเรื่อง Daemon Bakery นี่หว่า ซื้อมาดองไว้สัก 8 ปีได้ละมั้ง เพราะกล่องมันสวยดี ชื่อเรื่องก็ประหลาด กลับบ้านแล้วลองขุดเอามาอ่านดีกว่า ว่ามันมีดีอะไรวะ
นั่นละฮ่ะ ถึงได้ฤกษ์อ่าน 55555

#รีวิว
งานโคตรรรดี ดีจริงๆๆ เคยอ่านงานคนไทย คิดว่าบารามอสดีละ อันนี้คือดีกว่า โดยเฉพาะในเรื่องการเรียบเรียงของภาษา อ่านไม่มีสะดุดเลย อีกอย่างภาษาการเขียนแบบนี้ ไม่มีวันได้จากหนังสือแปลแน่นอน มันต้องคนไทยด้วยกันเขียนถึงใช้คำได้โดนใจแบบสำนึกรักบ้านเกิดขึ้นมาแบบนี้

แนวการเขียน สลับไประหว่างบุคคลที่1 บุคคลที่2 ที่3 ได้อย่างแนบเนียน ไหนจะมีการแทรกแนวเขียนที่เหมือนตัวละครเขียนจดหมายหากัน ทำให้มัน 'แปลก' แหวกแนวมาก ไม่เหมือนเรื่องใดๆที่อ่านมา

ถ้อยคำที่เลือกใช้ในแต่ละบทสนทนาของตัวละคร ทำให้เห็นภาพ เห็นคาแรคเตอร์ของตัวละครนั้น ๆ ได้ โดยไม่ต้องมีคำบรรยายใด ๆ

ภาษาเขียนที่เหมือนภาษาพูดทำให้อ่านง่าย อ่านสนุก หัวเราะไปกับตัวละคร แต่ในบางครั้งก็มีการแทรกภาษาที่เป็นเหมือนข้อคิด อ่านบางบทนี่มีสะอึก แบบอยากจดไว้ชะมัด คำพูดแบบนี้ ข้อคิดแบบนี้ ภาษาแบบนี้
กลมกล่อมเหลือเกิน ทำให้ยิ้ม หัวเราะ น้ำตาตก มีหมดทุกอารมณ์

เนื้อเรื่องก็มีส่วนที่ซับซ้อนให้ลุ้นอยู่ ให้ชวนติดตาม ทำให้มันสนุกมากและดีมาก
เรานิยามคำว่า หนังสือดี กับ หนังสือสนุก ไม่เหมือนกันนะ แต่เรื่องนี้ คือดีและสนุก
สรุป - ชั้นตกเป็นทาสเรียบร้อย และใจจดใจจ่อ รอไปงานหนังสือ เพื่อซื้ออีภาคต่อ ภาคสปินออฟ หรืออะไรก็แล้วแต่ที่มีขาย

<<อ่านรีวิวงานอื่นๆ https://www.facebook.com/SickCatReview

[Pattranit Kongsaenkam · Rating 5 out of 5]

รักส์มากค่ะะะ

[Kamolchanok Chimnuan · Rating 5 out of 5]

มีแค่เล่ม 1 และดองไว้ตั้งแต่ปี 57 พอได้มาอ่านตอนนี้ก็รู้สึกว่าสนุกดี ไม่เครียด ตอนท้ายน้ำตาซึมไปหลายยก 🥹

[Or_O · Rating 4 out of 5]

เจ้าชายปีศาจที่อยากทำขนมกับสาวน้อยผู้กล้าที่โปรดปรานขนมเป็นที่สุด
โทนเรื่องอบอุ่น ทั้งเรื่องไม่มีเครื่องหมายคำพูด จะเล่าเรื่องผ่านจดหมาย บันทึก และจดหมายเหตุต่างๆ แทน

กรี๊ดท่านตาที่สุด รักท่านตา