Il leggendario tesoro di Hell Gate

by Davide Morosinotto, Arianna Operamolla (Illustrator)

Li chiamavano la gang degli Scarafaggi, e che la vita non fosse giusta, loro l'avevano sempre saputo.

Lucy con la sua rabbia, Amy con i suoi segreti, Tommy con le sue paure e Mario con i suoi sogni.

E Rico, che cercava solo di essere invisibile.

Ma ora, tutto questo sarebbe cambiato.

UNA STORIA DI MISTERI, AMICIZIA E RISCATTO AMBIENTATA NELLA NEW YORK DEGLI ANNI VENTI.

UNA NUOVA STRAORDINARIA AVVENTURA DALL'AUTORE DEL RINOMATO CATALOGO WALKER & DAWN!

Genres: Young Adult, Fiction

461 pages, Kindle Edition

First published June 1, 2025

About the author

Davide Morosinotto è nato nel 1980 in provincia di Padova. Vive a Bologna, dopo una parentesi romana di un paio d’anni. Il suo mestiere è quello di traduttore di software e i suoi hobby sono le moto, i libri e i videogame. Da qualche anno si è dedicato alla scrittura di libri per ragazzi ottenendo subito importanti risultati come il premio "Mondadori Junior Award".

Reviews

[Francesca]

Quando uno scrittore riesce a farti dimenticare di essere diventata adulta è una piccola magia. E così ho divorato questa avventura, come da bambina: trattenendo il fiato, leggendo ad orari impossibili, dicendomi: "ancora una pagina e poi basta, spengo la luce".

[Patrizia]

“Il leggendario tesoro di Hell Gate” racconta la storia di Mario, Tommy, Lucy, Amy e Rico, cinque ragazzini chiamati gli “Scarafaggi” perché appartenenti a famiglie immigrate e povere residenti a East Harlem, nella New York degli anni Venti.
Un giorno gli “Scarafaggi” trovano un uomo morto sotto ad un ponte e, grazie ad alcuni oggetti in suo possesso, scoprono l’esistenza di un tesoro disperso con il naufragio della nave HMS Hussar nel 1780, periodo della rivoluzione americana.
Questo ritrovamento segna l’inizio di un’avventura piena di colpi di scena, segreti, storie e buoni sentimenti tra le strade di New York.
È un romanzo a due voci, quella dei ragazzi e del giovane Bill Swan (pilota della HMS Hussar), scritto molto bene, con un linguaggio semplice e incisivo.
Ogni capitolo è coinvolgente, appassionante, sorprendente ed è arricchito da magnifiche illustrazioni, talmente belle da sembrare foto.
L'epilogo in cui Mario, insieme alla sua nipotina, libera uno scarafaggio è molto tenero e significativo: "Questi scarafaggi... non sai mai cosa ti combinano, se solo gliene lasci l'occasione..."
È la terza opera che leggo di questo autore, dopo “Il rinomato catalogo Walker e Dawn” e “La più grande”, e devo dire che i suoi testi sono una sorpresa dopo l’altra, sempre molto curati, dettagliati e incisivi.
Non posso che consigliarne la lettura. Bellissimo.

[Books&Thistle]

È un libro per ragazzi? Davvero? No, perché io non sono ragazza ormai da un po', eppure mi sono divertita così tanto a leggerlo!!!
Siamo di fronte a un libro d'avventura strabiliante. Un incrocio fra L'Isola del tesoro, Stand by me e i Goonies. Vi è venuta voglia di leggerlo? Bene, perché è un libro perfetto per l'estate, una storia che lascia il segno e che sa di pomeriggi estivi quando gli amici sembravano essere per sempre, quando tutto sembrava possibile e il mondo era nelle nostre mani! Una vera ventata d'aria fresca. E Signor Morosinotto, ora che ci siamo conosciuti, voglio leggere altri suoi libri!!!

[Kim Coenen]

New York, jaren 1920. De stad bruist van jazz, smokkel en geheimen—maar in de schaduw vechten zes kinderen om te overleven. Ze noemen hen de Bende van de Kakkerlakken. Onzichtbaar voor de wereld, maar scherper dan wie ook. Lucy, vol woede. Amy, met haar gevaarlijke geheim. Tommy, die door angst wordt achtervolgd. Mario, die blijft dromen en Rico… die het liefst helemaal niet gezien wordt. Totdat ze onder een spoorbrug een dode man vinden. In zijn schoenen: een vreemde tekening en een sleutel. Wat begint als nieuwsgierigheid, groeit uit tot een meedogenloze zoektocht. Want iemand anders is ook op zoek en die speelt voor niets of niemand eerlijk. Tussen rivaliserende bendes, corrupte agenten en duistere krachten komt de Bende steeds dichter bij een legendarische schat… én bij een waarheid die hun leven voorgoed zal veranderen. Maar in een stad waar niemand te vertrouwen is, hebben ze elkaar harder nodig dan ooit. En deze keer kunnen ze zich niet langer verstoppen.

Mijn ervaring:
Wat een onwijs tof, origineel en meeslepend avontuur waarin geschiedenis, spanning en emotie op indrukwekkende wijze samenkomen. Ondanks dat dit een YA is, is het ook voor volwassenen die van avontuur houden een grandioze aanrader. Davide Morosinotto heeft een filmische, levendige en toegankelijke schrijfstijl. De scènes volgen elkaar in hoog tempo op en de afwisseling tussen verschillende verhaallijnen en tijdslagen - zoals de historische achtergrond rond het schip van Hell Gate - geeft het verhaal extra diepte en houdt het voortdurend in beweging.

De personages, de Bende van de Kakkerlakken, vormen de kracht van het verhaal. Deze groep jongeren draagt stuk voor stuk hun eigen bagage: angst, woede, geheimen of een diep verlangen naar erkenning. Doordat ook hun thuissituaties worden geschetst, leef je als lezer intens met hen mee. Rico, die zich het liefst onzichtbaar maakt, is het meest intrigerende personage; zijn kwetsbaarheid en groei maken indruk. Morosinotto laat de keuzes van de jongeren overtuigend voortkomen uit hun verleden en sociale omstandigheden, wat zorgt voor een geloofwaardige psychologische gelaagdheid.

Het verhaal heeft een strakke opbouw. Het tempo ligt prettig hoog en Morosinotto voelt feilloos aan wanneer hij moet versnellen of juist vertragen om ruimte te geven aan sfeer en karakterontwikkeling. Het verhaal is verslavend, leest als een trein en de vele wendingen, raadsels en dreigingen binnen de historische setting van het New York in de jaren 1920 zorgen voor een intense leeservaring.

Thema’s als vriendschap, vertrouwen, emancipatie, armoede, racisme en het verlangen naar een beter leven spelen een belangrijke rol. Het boek laat zien hoe jongeren, ondanks hun moeilijke omstandigheden, proberen grip te krijgen op hun toekomst. Die combinatie van spanning en maatschappelijke gelaagdheid maakt het verhaal niet alleen pakkend, maar ook betekenisvol—een verhaal dat echt blijft hangen.

De legendarische schat van Hell Gate is een spannende, intense, verslavende en meeslepende avontuurlijke YA. Met een vlotte, filmische schrijfstijl, psychologisch gelaagde personages en sterke thema’s, gecombineerd met verrassende wendingen en een rijke historische setting, weet Davide Morosinotto een onvergetelijke leeservaring neer te zetten. Een absolute MUST-READ!

[Beatrice]

con questo libro Morosinotto è tornato alle atmosfere del Rinomato Catalogo: coinvolgente ed appassionante, ben scritto, sembra davvero di correre e vivere le avventure per le strade di New York insieme ai protagonisti. bellissimo il finale!

[Yessica]

Vriendschap, geschiedenis, slavernij, zoektocht
Vanaf groep 8 voor de sterkere lezer.

[Annalisa Ponti]

Quatto o cinque stelle?
L’oggetto-libro è più che accattivante; le illustrazioni splendide. A ogni capitolo succede qualcosa (di bello, di brutto o di bruttissimo) e anche l’ambientazione cattura continuamente l’attenzione sia per l’originalità dei contesti sia per la scrittura “cinematografica”. I protagonisti (buoni e multicolore) sono molto simpatici, quelli cattivi odiosi; c’è l’”io” e c’è il “noi”, così come il presente, il passato e il futuro. Per lo più gli adulti, anche con le loro fragilità, si salvano. Il finale, amaro e moraleggiante allo stesso tempo, riesce a non essere scontato perché lascia aperto il dubbio: io cosa avrei fatto al loro posto? I temi affrontati sono tanti e tutti pertinenti, ricerca del tesoro a parte. Ma per tutto il tempo ho continuato a pensare: 10 o 12 anni?
In effetti alcune timide allusioni sessuali o, più nette, le scene di violenza sono concepite per lettori più grandi. L’orrore della schiavitù, degli esseri umani ridotti a oggetti, è rappresentato/raccontato in modo crudo e davvero efficace: commuove e scandalizza. Ma il meccanismo narrativo e, soprattutto, la caratterizzazione dei protagonisti sono abbastanza semplificati e la verosimiglianza si accompagna spesso al suo opposto… 10 o 12 anni?
So che la questione non sussiste: l’indicazione dell’età è puramente convenzionale e, soprattutto, che l’adolescenza (preadolescenza) è di per sé un affascinante miscuglio, ma...
Come lettrice continuo a preferire narrazioni più brevi e più controllate per quanto riguarda lo stile, il gioco voce narrante/focalizzazioni, l’approfondimento psicologico, le tematizzazioni, ma il punto di forza di questo notevole romanzo è nella varietà dei registri e degli stimoli: ci sono il piacere dell’avventura ma anche dell’intelligenza e della fantasia, il bello e il brutto della vita, una cornice rassicurante (anche educativa) insieme al divertimento per la pura affabulazione e la trasgressione. Un po’ 10, un po’ 12 e un po’ 14 anni, insomma.
Un ultimo dubbio: sbaglio di molto a ipotizzare qualche passaggio a più mani?

[Vera Viselli]

"Amy aveva notato che nel mondo esistevano due categorie di persone. Lei li chiamava i Dentro e i Fuori. I Fuori sembravano felici solo quando stavano in mezzo alla gente. Per loro era facile farsi degli amici, amavano le feste e la confusione. In compenso soffrivano la solitudine, che li rendeva tristi e di cattivo umore. La sua amica Lucy era, senza dubbio, una Fuori. Amy, invece, lei era una Dentro. Poteva stare sola anche per pomeriggi interi, leggeva, pensava e le sembrava di avere sempre qualcosa di interessante da fare. Troppe persone intorno la mettevano a disagio, faceva fatica a parlare con gli estranei. A volte, Amy se n'era accorta, i Fuori pensavano che una Dentro doveva essere una persona fredda, un po' strana e che non voleva bene a nessuno: ecco perché stava sola. Non era vero. Amy provava un sacco di emozioni diverse, forse era per questo che sentiva il bisogno di stare per conto suo. Per metterle in ordine. E voleva bene, tantissimo bene, a tantissime persone. Solo che non doveva per forza trovarsi insieme a loro. Lei voleva bene anche a distanza. Con un po' di spazio intorno".

È stato davvero bello passare un po' di tempo nella New York del primo Novecento con la gang degli Scarafaggi, tra cadaveri, mappe e tesori perduti. Peccato quest'avventura sia terminata così velocemente...

Unico appunto: l'edizione doveva essere più curata da parte della casa editrice. La copertina cartonata andava quantomeno plastificata, perché ogni copia che ho visto era rovinata agli angoli, e questo romanzo merita la perfezione.

[Federica]

Il leggendario tesoro di Hall Gate è un interessante libro di narrativa per ragazzi. Ci sono tanti buoni ingredienti: un affiatato gruppo di amici, una caccia al tesoro, un mistero da svelare, cattivi da cui fuggire, i primi batticuori…Ci sono poi riferimenti a tematiche importanti, come per esempio il bullismo, l’immigrazione, il razzismo, la mafia, trattati in modo equilibrato e senza appesantire la narrazione. Anche il contesto storico - la New York degli anni ‘20 - è ben tratteggiato e molto coinvolgente è la storia nella storia ambientata all’epoca della Guerra d’indipendenza americana. Il romanzo è piuttosto lungo ma i capitoli sono brevi e questo permette di gestire la lettura con facilità, aiutando al tempo stesso i più giovani a imparare ad approcciarsi a testi di un certo spessore, fatto che spetto li spaventa.

“Ecco, io ci ho pensato tanto, sai? A volte succede di fare errori. Di finire nei guai. Che ti sembra di essere in un vicolo cieco ed è buio e non sai più che fare. Però se ti impegni e ce la metti tutta lì a volte da quel vicolo puoi anche uscire, e magari scopri che dall’altra parte c’è una cosa bella.”

[mati]

3.5⭐️

[Tryntsje]

Ook weer een prachtig boek!!! Ik wilde steeds doorlezen.Terug in de tijd naar het New York van 1920. De personages zijn leuk en het is een spannend boek met ook een mooie boodschap. Ik twijfel tussen 4 en 5 sterren. Ik vond 'twee fonkelrode sterren in de blinkend witte sneeuw nog net iets mooier'.

[Riccardo Insero]

Morosinotto si conferma un grande autore di narrativa per ragazzi. Storia molto avvincente, protagonisti nei quali ciascuno si può riconoscere, temi affrontati molto attuali e mai banali. Non per ultimo, i temi e le dicotomie povertà-ricchezza e giustizia-ingiustizia. Meraviglioso.

[Francesca Mezzomo]

Quasi al livello del Rinomato Catalogo. Quasi. Comunque al livello del “vecchio” Morosinotto

[Debora]

Che bello questo romanzo pieno di avventura ed emozioni! ha un bellissimo finale per niente scontato, un intreccio magistrale e una ricostruzione storica che ti fa sentire immerso del tutto nelle sue atmosfere.
Ho ritrovato tutto quello che amavo di Mark Twain e Stevenson ma con uno stile più fresco, capace però di momenti profondi e affascinanti.

[Giulia giuliasbooks]

È impossibile non percepire la magia in ogni pagina.

Morosinotto non smettere di scrivere queste storie!

[Alessandro Ricci]

Un libro meraviglioso, che mi ha rapito, emozionato e trasportato via, in un altro luogo e in un altro tempo. Intrigante la storia, magnifici i protagonisti.
Tutti dovrebbero conoscerea storia degli scarafaggi

[Sara]

In teoria avrei comprato questo libro per mio figlio, ma poi… una pagina tira l’altra e me lo sono finito. Davvero un bel libro, appassionante e ben scritto.

[Tim]

Zoals meestal bij Davide Morosinotto is De Legendarische Schat van Hell Gate een geval van 'goed, maar net niet goed genoeg'. Op de een of andere manier lijkt er bij hem toch altijd ergens iets te ontbreken waardoor ik écht in het verhaal gezogen word, is er toch altijd iets waarop ik iets te zeggen heb.

Hier is dat vooral het tempo. In het begin en het einde zit er flink wat vaart achter en is het intrigerend en/of spannend, maar het middenstuk duurt te lang. Toen ik bijna halverwege was, begon het me wat te lang aan te slepen. De kinderen werken niet echt voort, er komt nog wel wat anders in het verhaal aan bod ook, en enerzijds is dat goed omdat zo hun karakter wat wordt uitgediept en het zich verder ontwikkelt, maar anderzijds stoort dat dus ook het verhaalverloop. En het duurde toch wel weer even voor het tempo weer wat de hoogte in ging.
Schijn bedriegt, overigens, want dit boek is lang niet zo lang als je zou denken. Het telt wel iets meer dan 500 bladzijdes, maar bij elk hoofdstuk - en dat zijn er een goede vijftig - staat een bladzijde met een volledige tekening, en als een hoofdstuk eindigt op een linkerpagina dan is de rechterpagina ook nog leeg. Met andere woorden: de tekst zelf neemt eigenlijk maar iets meer dan 400 bladzijdes in beslag. Op zich zijn die tekeningen een goed idee, maar soms deden ze er niet echt toe. Al die derderangspersonages zijn wat mij betreft geen introductie waard, die komen en gaan als dat past in het verhaal en doen soms maar één hoofdstuk mee.
Een aantal van die tekeningen zijn voor een deel ook verbeterd door AI. (Er is gelukkig wel een grafisch ontwerper aan te pas gekomen.) Tja, vooruit dan maar.

De schrijfstijl is wel goed, en de vertaling (zoals steeds van Peter van der Drift & Manon Smits) ook. Het is leuk dat er wat Engelse woorden in zitten, er wordt subtiel verwezen naar het principe van 'andere tijden, andere zeden'. Het leest vlot, er staan geen vreemde dingen in. Dus da's allemaal oké.

Het verhaal speelt zich af in New York, vooral Harlem, ongeveer honderd jaar geleden. Je krijgt veel informatie over de stad in die tijd en waar de kinderen zich allemaal bevinden. Wat dat betreft zijn de achtergronden van de kinderen - Italiaans, Koreaans, zwart - ook goed bedacht én logisch natuurlijk. In die tijd zag het in New York zwart van de Aziaten en Europeanen.

Of er nu vier of vijf hoofdrolspelers zijn, da's de vraag. Rico maakt dan wel deel uit van de Kakkerlakken, zoals ze worden genoemd en zichzelf ook gaan noemen, maar hij komt toch duidelijk minder aan bod dan de anderen en hij is ook minder interessant. Tommy, Mario, Amy en Lucy, daar draait het om. Ze hebben allemaal hun eigen achtergrond, karakter, ideeën en dromen en handelen daar soms ook naar (wat niet altijd even slim is). Zij zijn dus verder uitgewerkt en het zijn ook voornamelijk zij die je volgt op hun speurtocht.
Dan is er ook nog Billy Swan, waarvan Morosinotto in zijn dankwoord zegt dat hij echt geleefd heeft. Dat kwam onverwacht en was heel origineel, het geeft een extra laag aan het verhaal. Zijn hoofdstukken, die zich verder terug in de tijd afspelen, zijn ook de moeite waard. Soms ben ik bij dat soort verdelingen toch kritischer, maar hier zit dat allemaal goed in elkaar en is het goed in evenwicht ook.
Alleen die Toni met z'n bende, die de hoofdrolspelers het leven zuur maakte, die kon me totaal niet bommen. Ik snap niet echt goed wat die verhaallijn in het boek doet, wat mij betreft voegt ze niks toe. Als tegenspelers zijn de mannen van de Zwarte Hand, met Jim Cana op kop, veel gevaarlijker en belangrijker. (De Zwarte Hand heeft trouwens ook echt bestaan; of die Cana op iemand gebaseerd is of ook echt geleefd heeft, dat weet ik niet.)

7/10

[Constanze Großhauser]

Oh, die gute alte Schatzsucher-Zeit

Zuerst mal ein Riesen-Lob an die Cover-Gestalter:innen. Der halbe Schuber, der eine wunderschön illustrierte Streichholzschachtel darstellt, ist ein absoluter Hingucker. Ich bin eigentlich niemand, der Bücher nur aufgrund des Aussehens kauft, aber bei diesem kann man durchaus eine Ausnahme machen. Vor allem, weil der Inhalt ebenfalls absolut überzeugt.

Unsere Protagonisten, fünf Jugendliche, die fast unterschiedlicher nicht sein könnten, haben vor allem eine Gemeinsamkeit: sie sind Kinder von Einwanderern und leben in einem etwas ärmeren Viertel von New York. Und sie sind hungrig nach Abenteuern und dem fast naiv-kindlichen Wunsch (der allen Kindern zu Eigen ist) die Welt zu verändern. Wie sich herausstellt, erreichen sie am Ende beides.
Wer Stand by Me von Stephen King gelesen hat, fühlt sich durch den Beginn der Geschichte stark daran zurückerinnert. Die Jugendlichen machen sich auf den Weg eine Leiche anzuschauen und stoßen dabei auf ein Rätsel, das sie nicht nur mit der New Yorker Mafia in Kontakt bringt, sondern auch mit einem Leichenwagen, Booten und der U-Bahn in den frühen Jahren New Yorks. Die Stimmung der Stadt wird fantastisch eingefangen und dargestellt. Die Stadt steht noch zwiegespalten zwischen Pferdekutschen auf der einen Seite und dem modernen Automobil und der U-Bahn auf der anderen.
Eine weitere Reminiszenz an Stephen Kings Es ist eine rivalisierende Gruppe von Jugendlichen, die an einem Punkt mit Steinen in die Flucht geschlagen werden.

Die Jugendlichen handeln durchweg, wie man es von ihnen erwarten würde und sind daher ungeheuer greifbare Charaktere. Die Erkenntnis, dass ein Plan vielleicht doch nicht so gut ist, wie er sich anfangs angehört hat, ereilt die Charaktere immer wieder, wenn sie ihn schon halb ausgeführt haben. Als erwachsene Person ist das jedoch nicht nervig zu Lesen, sondern immer noch amüsant und spannend, was hauptsächlich am Schreibstil von Davide Morosinotto liegt.

Durch die Illustrationen im Buch ergibt sich teilweise fast eine zweite Geschichte innerhalb der Haupt-Geschichte. Meist erfahren wir durch die gestalteten Seiten mehr über die Vorfahren unserer Protagonisten oder etwas Hintergrundgeschichte zu anderen Nebencharakteren, auf die wir dann im folgenden Kapitel treffen. Hinten im Buch ist ein klarer Disclaimer zur Verwendung von KI in diesen Abbildungen abgedruckt. Ich befürworte zwar nicht die Verwendung von KI, stelle aber positiv heraus, dass hier die Verwendung zumindest offen kommuniziert wird. Der Text hingegen ist laut Angabe vorne im Buch völlig ohne KI erstellt worden.

Dieses Buch ist für mich eine absolute Empfehlung für Kinder und Jugendliche, die gerne spannende Abenteurerromane lesen, aber gleichzeitig auch für Erwachsene. Die Themen, für die es speziell eine Triggerwarnung im Buch gibt, werden gut aufgearbeitet, aber auch schonungslos dargestellt.

[Cristian Milia]

Dopo Il rinomato catalogo Walker & Dawn non potevo non immergermi in questa nuova storia, Il leggendario tesoro di Hell Gate. Una lettura destinata a un pubblico adolescenziale, è vero, ma in fondo — nonostante i miei quarantatré anni si facciano sentire — non ho mai smesso di sognare con gli occhi di un bambino. Ma veniamo al mio pensiero.

Siamo a New York, negli anni Venti del Novecento, dove un gruppo di giovani amici — Mario, Amy, Lucy, Tommy e Rico — soprannominati gli “Scarafaggi”, scopre il cadavere di un uomo sotto un ponte ferroviario. L’uomo custodisce in un calzino una scatola di fiammiferi. La curiosità spinge il gruppo a indagare, conducendoli fino al novembre del 1780, quando la fregata britannica HMS Hussar affondò nelle acque insidiose dell’Hell Gate, lo stretto più pericoloso dell’East River, trascinando con sé un misterioso tesoro nascosto nella stiva. La leggenda di quel naufragio, mai del tutto dimenticata, continua a riecheggiare tra i vicoli della città. La gang decide così di mettersi sulle sue tracce, seguendo indizi e misteri e finendo più volte nei guai… rischiando persino la vita.

Terza esperienza con la penna di Davide Morosinotto, che ancora una volta conferma la sua maestria: le sue idee, quando prendono forma, sanno catturare e sorprendere. La scrittura è semplice ma diretta, e ribadisce ciò che avevo già pensato nei precedenti romanzi: ritmo serrato che imprigiona pagina dopo pagina e un intreccio che non lascia scampo fino ai ringraziamenti finali.

La scelta di narrare la storia su due piani temporali — presente e passato — è originale e perfettamente costruita: il primo ti cattura, il secondo ti travolge. I personaggi sono tutti ben caratterizzati e lasciano il segno; ognuno, almeno per me, è stato in grado di toccare corde diverse, offrendo sfumature emotive che arricchiscono la storia senza appesantirla. I capitoli brevi rendono la lettura scorrevole e ben gestibile, mentre le illustrazioni che accompagnano ogni sezione aumentano l’immersione e donano movimento alla narrazione.

Ma questa storia non è solo una classica avventura alla caccia al tesoro: è molto di più. Morosinotto affronta temi importanti — il bullismo, l’immigrazione, il razzismo, la mafia — con un equilibrio delicato che non sovrasta mai la trama, ma la arricchisce e la rende più profonda, offrendo spunti di riflessione anche ai lettori più adulti.

Per concludere, Il leggendario tesoro di Hell Gate è una lettura avvincente, curata e ricca di emozioni. Un romanzo che sa divertire, coinvolgere e allo stesso tempo far pensare. Ancora una volta, Morosinotto si conferma una garanzia per chi ama le storie d’avventura capaci di parlare a tutte le età.

SOFFIO DI CARTA

[Carolienvanderwaarde]

Wat een geweldige auteur, die Davide Morosinotto. En het is waar, ik begon me af te vragen of hij soms gebruik maakt van AI, nu hij alweer zo'n enorm dik epistel heeft geproduceerd, vol historisch interessante feitjes, dit maal over het New York uit 1780 en 1920. Maar gelukkig, hij maakt er speciaal melding van, zijn werk is mensenwerk! Zijn volgende boek 'Il mistero di Kaspar Hauser' wacht alweer op een vertaling. De omslag van de Nederlandse vertaling 'De legendarische schat van Hell Gate' is de afbeelding van een lucifersdoosje. En dat doosje is belangrijk voor het verhaal. Het geeft het boek wel een bijzonder uiterlijk, maar niet perse aantrekkelijker dan het origineel.

Deels uit een andere review (Standaard Boekhandel, Kim) overgenomen:

New York, Italiaans wijk, jaren 1920. De stad bruist van jazz, smokkel en geheimen—maar in de schaduw vechten vijf kinderen om te overleven. Ze worden minachtend 'de Bende van de Kakkerlakken' genoemd, maar ze besluiten die naam te adopteren en zijn er trots op. Onzichtbaar voor de wereld, maar scherper dan wie ook. Lucy, super slim, Afro Amerikaans, geen Italiaan en dus doelwit van pesterijen, Amy, minachtend de Chinees genoemd, maar oorspronkelijk van Koreaanse komaf, met ouders die een illegaal dranklokaal runnen, Tommy, wél een Italiaan maar van school gehaald om thuis te helpen in de ijsverkoop, Mario, ook een echte Italiaan, straatarm, mede door zijn manisch depressieve moeder die door de hele buurt voor gek wordt verklaard en Rico… wees, dakloos, Italiaans, altijd bang om in een weeshuis gestopt te worden en dus een kampioen in onzichtbaar blijven. De Bende van de Kakkerlakken, een hechte vriendengroep die het liefst zo min mogelijk opvalt. Totdat ze onder een spoorbrug een dode man vinden. In zijn schoenen: een vreemde tekening en een sleutel. Wat begint als nieuwsgierigheid, groeit uit tot een meedogenloze zoektocht. Want anderen zijn ook op zoek naar de geheimen van deze dode man. Tussen rivaliserende bendes, corrupte agenten en duistere krachten komt de Bende steeds dichter bij een legendarische schat… én bij een waarheid die hun leven voorgoed zal veranderen. In een stad waar niemand te vertrouwen is, hebben ze elkaar harder nodig dan ooit. En deze keer kunnen ze zich niet langer verstoppen.

Voor iedereen vanaf 12 jaar die van avontuur en spanning houdt. Heel knap hoe er ondanks het meermaals heftige verhaal toch heel veel humor in dit boek zit.
Enthousiast, ervaren voorlezende leerkrachten kunnen het in groep 7 en 8 voorlezen en meteen op zoek gaan naar achtergrond informatie over de geschiedenis van New York, over het schip The Hussar, de aanwezigheid van Nederlandse namen in deze stad en andere geschiedkundige aanknopingspunten die volop aanwezig zijn in dit prachtige verhaal.

[Joke]

De legendarische schat van Hell Gate gaat over de hoop op een beter leven, waarvoor sommige mensen écht alles over hebben. We komen terecht in East Harlem, New York, in de jaren twintig, waar (Italiaanse) immigranten amper het hoofd boven water kunnen houden. Het is de tijd van de drooglegging, waarvoor inventieve oplossingen gevonden worden.

Het boek vertelt het verhaal van ‘de kakkerlakkenbende’, die bestaat uit vijf kinderen. Dit zootje ongeregeld van verschillende nationaliteiten ontdekt een dode man onder een brug. In zijn kleding vinden ze een doosje met daarin een sleutel en een tekening. Door deze onverwachte vondst duiken ze de geschiedenis in, op zoek naar een verloren schat – een zoektocht vol raadsels, gevaren en bijzondere ontdekkingen die hun leven zullen veranderen.

Buitenbeentjes
De legendarische schat van Hell Gate is een boek vol spannende wendingen en vindingrijke personages die voor meerdere uitdagingen komen te staan. Twee verhaallijnen wisselen elkaar af: die van ‘de kakkerlakkenbende’ in het heden van het boek, en die van havenloods Bill Swan in het verleden. Auteur Davide Morosinotto sleurt de lezers mee in een groot avontuur waarin een vriendengroep van buitenbeentjes centraal staat en heel wat te verduren krijgt.

Morosinotto weet de sfeer van arme immigrantenfamilies goed weer te geven in dit gelaagde verhaal. De kinderen gaan na de lagere school werken als ijsblokkenverkoper of schoenpoetser om een steentje bij te dragen. Ze leven in een omgeving waar de mensen dicht op elkaar leven, elkaar goed kennen, in de gaten houden en roddelen. Ze leven dan wel in armoede, maar vieren het leven.

Aan het einde van de hoofdstukken staan fraaie illustraties over de volledige pagina, die vast wat prijsgeven van het volgende hoofdstuk en waarin je meer leest over de personages. Dat is een verrijking van het verhaal en laat zien hoe immigranten onder druk staan in een leefomgeving waarin bendes de scepter zwaaien.

De legendarische schat van Hell Gate is gebaseerd op historische feiten en personages, waaromheen een vereenvoudigd fictief verhaal is opgehangen. Een leuk detail is dat Morosinotto de bibliotheek als een bron van kennis gebruikt en hij aandacht schenkt aan het belang van opleiding.

Morosinotto heeft al vele prijzen gewonnen, waaronder de Super Premio Andersen voor Het mysterieuze horloge van Walker & Dawn en de Strega Ragazze e Ragazzi voor De Allergrootste. In Nederland werden zijn boeken bekroond met de Vlag en Wimpel en de Zilveren Griffel. Met De legendarische schat van Hell Gate laat hij ons nadenken over het onrecht in de wereld, over pesten, racisme, de positie van immigranten, het slavernijverleden van Amerika en de Onafhankelijkheidsoorlog.

Deze recensie verscheen eerder in de boekenkrant nr. 5-2026

[Andrea Maino]

Negli anni Venti del Novecento, a New York, gli “scarafaggi” sono un gruppo di ragazzini costituito da Mario, Amy, Lucy, Tommy e Rico. Un giorno scoprono un cadavere in riva al fiume e una scatola di fiammiferi al suo fianco, collegata strettamente al tesoro di Hell Gate, mai rinvenuto. I cinque ragazzini decidono così di mettersi sulle sue tracce, seguendo indizi e misteri e mettendosi più volte nei guai, rischiando anche la vita.



“Poi, ripensando a quello che aveva detto Beth all’ingresso, scosse la testa. «“Una biblioteca non è posto per ragazzini”… Che assurdità. Un posto con dentro tutte le storie del mondo. Ma dove altro dovrebbero stare, secondo lei, dei ragazzini?”



Nel 1780, invece, Bill Swan permette di comprendere che cosa sia effettivamente accaduto al tesoro e chi fosse coinvolto nella sparizione.

Ritengo che i libri di Morosinotto non possano essere catalogati esclusivamente come “romanzi per ragazzi” perché sono ben scritti e con intrecci precisi e intriganti ed è un peccato perderne la lettura. Per chi è sulla quarantina, come me, il racconto ha il sapore dei Goonies, ma anche del classico “L’isola del tesoro”, e pagina dopo pagina mi sono divertita, emozionata, spaventata, intristita e commossa. I cinque amici sono diventati anche amici miei, facendomi ringiovanire di oltre venticinque anni, e mi sono sentita coinvolta nella loro caccia al tesoro contro il tempo. L’ambientazione è stata curata nei minimi dettagl, così come la caratterizzazione dei personaggi e delle loro famiglie, e del quartiere di East Harlem, dove vivono.

La parte conclusiva è commovente, ho apprezzato la scelta fatta dai protagonisti e l’attenzione data al tema dell’amicizia nonostante le differenze che sono rispettate e condivise, sottolineandone la ricchezza e la peculiarità.



“A volte succede di fare errori. Di finire nei guai. Che ti sembra di essere in un vicolo cieco ed è buio e non sai più che fare. Però se ti impegni e ce la metti tutta poi a volte da quel vicolo puoi anche uscire, e magari scopri che dall’altra parte c’è una cosa bella.”



Un romanzo d’avventura straordinario, per grandi e ragazzini a partire dagli 11 anni. La copertina, davvero originale, impreziosisce il contenuto.

Morosinotto è una garanzia per una lettura di qualità e consiglio questo romanzo, ma anche i precedenti, per un perfetto regalo di Natale!

[Una (EX) precaria tra i libri]

Fin dall’annuncio dell’uscita del nuovo romanzo di Morosinotto lo sapevo che mi sarebbe piaciuto, che l’avrei amato. Questo è il Morosinotto che piace a me… quello alla Mark Twain… anche se in realtà l’inizio del libro è più Stephen King che Mark Twain, nel senso che fin dalle primissime righe rievoca Stand By Me, il bellissimo racconto del Re (poi diventato un altrettanto bellissimo film): cinque giovani amici camminano lungo la ferrovia per andare a vedere un cadavere… naturalmente i cinque sono emarginati e bullizzati (etichettati da tutti come gli Scarafaggi).

Ma questo è solo l’inizio, poi la vicenda si trasforma in una caccia a un tesoro affondato degna di Robert Louis Stevenson in cui i pirati delle navi a vela lasciano il posto a una minaccia più realistica, quella della mafia italo-americana, perfettamente inserita nell'ambientazione della New York degli anni '20.

Scritto meravigliosamente bene… un grande omaggio alla letteratura classica per ragazzi, pur mantenendo uno stile contemporaneo e incisivo, che ti tiene attaccato fino all’ultima riga facendoti identificare per forza con uno dei quattro ragazzini (tanto diversi tra loro quanto amici inseparabili).

Come ne Il rinomato catalogo Walker & Dawn, anche qui le illustrazioni che accompagnano la vicenda riguardano, di capitolo in capitolo, tutta una serie di documenti al centro della storia (un diario, una mappa, documenti di identità e carte personali dei vari personaggi coinvolti, etc) che rendono la lettura più immersiva e interattiva.

Oltre alla trama avventurosa ci sono … Il bullismo e l'emarginazione affrontati con sensibilità.
L'immigrazione è un altro tema cruciale, esplorato attraverso le storie personali dei protagonisti e delle loro famiglie, che lottano per trovare il loro posto in una nuova nazione.

Ma al centro di tutto c'è la celebrazione dell'amicizia, della lealtà e, in un omaggio sottile ma potente, dell'amore per i libri

[Dorieke]

Eerst even wat lovende woorden over de cover van dit boek, want die ziet er fantastisch uit. Het is een luciferdoosje (of zeg maar gerust ‘doos’, want het is een dikke pil), waarbij het boek net als bij een echt lucifersdoosje uit zijn omhulsel schuift. Echt schitterend gedaan. Die stijl van illustraties en origineel gebruik daarvan vind je terug in het hele boek, daar alleen al kun je uren op puzzelen.

Dan naar de inhoud van deze dikke jeugdroman, die aangeraden staat voor 11+ en die ik zou aanbevelen voor klas 1 en 2 van de middelbare school. Het verhaal speelt zich af in de jaren ‘20 van de vorige eeuw en New York. Grappig, want in ‘De eerste Alix’ reisde ik als lezer onlangs naar de jaren ‘20 en in ‘Whistler’ naar New York - ik was goed voorbereid dus.
Vijf kinderen groeien op in moeilijke omstandigheden. Zij hebben steun en plezier aan elkaar en worden wel spottend de ‘bende van de kakkerlakken’ genoemd. De een heeft geen ouders meer, de ander een moeder die lijdt aan depressies en weer een ander groeit op in een te klein appartement met meerdere families. Bij toeval ontdekken ze een dode man onder een spoorbrug, en daar begint een groots avontuur. Die man zet hen namelijk op het spoor van een schat. Een ware jacht ontvouwt zich, waarin de bende op alle manieren wordt tegengewerkt. Op een derde van het boek komt de vaart er goed in en ga je als lezer ook in de versnelling. Intussen speelt er ook nog een verhaallijn in de negentiende eeuw, bij de zwarte omstandigheden rond de oorsprong van de schat.

Heerlijk, meeslepend boek! Wel best heftig soms ook, het schuwt moeilijke thema’s als armoede, slavernij, misdaad, moord en geweld niet. Maar dat maakt het ook des te spannender en realistischer.

[Annette Langedijk]

Ik las dit boek met de leesclub van @onderwijswereld-po Elke dag 4 hoofdstukken, dus echt “slow reading” en wat fijn was dat! Op die manier duik je toch veel dieper in een boek en daar leende dit boek zich ook enorm goed voor. Mede dankzij de paginavullende zwart-wit illustraties aan het begin van elk hoofdstuk. Elke illustratie gaf ook weer een hint naar het mysterie. En wat een prachtig mysterie was dat!

“De jacht op de schat begon voor de Kakkerlakkenbende met een dode man onde de spoorbrug.”

Met deze zin zit je meteen midden in de spanning van het verhaal. De kakkerlakbende bestaat uit Mario, Lucy, Tommy, Amy en Rico. Het verhaal speelt zich af in de jaren 20 in New York, in de niet zo beste wijk “East Harlem” , ook wel “Italian Harlem” genoemd omdat er zoveel Italianen wonen. En in die tijd betekende dat dus ook: de Maffia!

Na de vondst van de man ontraffelt zich een mysterie rondom een gezonken schip met aan boord een grote lading goud. Al jaren jagen mensen op die schat en ook nu is de Kakkerlakkenbende niet de enige die op het goud uit is.
Een gevaarlijke zoektocht volgt.

“Wat is ervoor nodig om een hee klein stapje te zetten? Tja, soms is daar alle moed van de wereld voor nodig.”

Ik vond het echt een fantastisch boek! Het heeft me gegrepen en geraakt, verwonderd en verrast. Het hield me in zijn greep door de manier van schrijven; meeslepend en boeiend. Maar ook de zoektocht, de raadsels en mysteries, de dreiging van de andere schatenjagers… Alles bijelkaar echt een prachtig boek. En die kaft dan???
Kortom: Legendarisch! Niet alleen de schat, maar ook het boek!

“Die kakkerlakken… je weet nooit wat ze allemaal voor elkaar kunnen krijgen als je ze maar de kans geeft.”

[DoraLupin]

Ich kenne bereits ein Buch des Autors über Kaspar Hauser und da mir das sehr gut gefallen hat, wollte ich natürlich gerne noch mehr seiner Werke lesen. Das Cover hat mich sofort in seinen Bann gezogen und eine abenteurliche Schatzsuche im historischen New York hat sich einfach klasse angehört!

Womit ich gar nicht gerechnet hatte ist, wie wunderschön das ganze Buch ist! Nicht nur der Inhalt kann sich sehen lassen, auch die Illustrationen sind einfach traumhaft und bringen ein ganz besonderes Flair der Zeit mit! Ich finde deshalb, dass sich dieses Buch besonders gut als Geschenk eignet für Kinder, die gerne besonders illustrierte Bücher und über Schatzsuchen lesen.

Die Geschichte führt den Leser nach New York ins Jahr 1927. Rico und seine Freunde finden einen Toten unter der Eisenbahnbrücke, der eine Streichholzschachtel bei sich hat. In dieser befindet sich eine geheimnisvolle Zeichnung und ein Schlüssel. Die fünf Jugendlichen machen sich auf mehr über den Inhalt der Schachtel zu erfahren und es wird richtig spannend!

Zunächst werden die fünf Jugendlichen vorgestellt und so ist der Leser schon sehr nahe an der Bande dran. Der Schreibstil ist wie in dem anderen Buch das ich von diesem Autor gelesen habe, sehr angenehm zu lesen und kindgerecht. Dennoch ist die Geschichte auch sehr spannend und mitreißend geschrieben. Es gibt Rätsel zu lösen, es wird brenzlig, es ist aber auch historisch und eine tolle Schatzsuche. Ich habe das Buch geliebt und kann es nur weitereempfehlen, sowohl für Kinder, als auch für junggebliebene Erwachsene.

[Jean-Claude Rijckeghem]

In het New York van de jaren twintig stoten vijf tieners, die 'de kakkerlakken' worden genoemd, onder een spoorbrug op het lichaam van een man. In zijn schoenen vinden ze een luciferdoosje met een geheimzinnige tekening en een sleutel. Het zet hen op het spoor van een schat op een schip, de HMS Hussar, dat in 1780 is vergaan in het bestaande Hellegat (verengelst tot Hell Gate) voor New York dat zo wordt genoemd omdat stromingen en rotsen de scheepvaart er verraderlijk maken. We volgen niet alleen de vijf tieners op hun zoektocht maar ook de geschriften van de zwarte matroos Billy Swan die de loods was op de HMS Hussar...
'De legendarische schat van Hell Gate' is een meeslepend en levendig avonturenverhaal vol spanning en onverwachte wendingen. Het boek geeft een mooi beeld van het New York van de jaren twintig met zijn Italiaanse gemeenschap en zijn beroemde bibliotheek. Het is weerom prachtig geschreven. Enig minpuntje is dat de roman wat lang is en dat je je aandacht moet verdelen over zes hoofdpersonages. In zijn dankwoord bedankt auteur Davide Morosinotto, Italië meest geprezen jeugdschrijver, ook de lezer 'omdat je dit boek tot leven hebt gebracht door het te lezen. Want zonder lezen zou er niets zijn gebeurd. Dan zou er nooit iets gebeuren.'

[Renate Oudekerk]

Ik vond De legendarische schat van Hell Gate van Davide Morosinotto een spannend en leuk boek. Het verhaal speelt zich af in New York in de jaren twintig en gaat over een groep kinderen die op zoek gaan naar een legendarische schat. Er gebeurt steeds iets nieuws, waardoor het boek niet saai wordt en je snel verder wilt lezen. Ook vond ik de personages leuk, omdat iedereen anders is en je ze goed leert kennen tijdens het avontuur.

Morosinotto verwerkt echte geschiedenis, zoals de legende rond het gezonken schip HMS Hussar, in een fictief avontuur dat geloofwaardig blijft. Dat maakt het boek extra bijzonder: je leert iets over het verleden terwijl je een spannende schattenjacht volgt.

De cover past heel goed bij het verhaal. Op de voorkant staat het luciferdoosje dat een belangrijke rol speelt in het boek. Eerst lijkt het gewoon een normaal doosje, maar tijdens het lezen ontdek je waarom het zo bijzonder is. Dat maakt de cover interessant en passend bij het avontuur.

Een enorme aanrader!

[Dolci Fusa]

Non ho mai ingranato, con questo audiolibro: all'inizio mi distraevo di continuo, a metà guardavo la percentuale a ogni più sospinto sperando di aver fatto grossi balzi in avanti, alla fine ho dato un'accelerata per levarmelo di torno.
I giovani protagonisti sono tutti troppo stereotipati, non c'è approfondimento ma solo gesti e sentimenti troppo prevedibili; anche la vicenda in sé, slittando avanti e indietro ogni capitolo, stenta a decollare. Il finale è inverosimile e balordo, per tutta la pseudo-anticipazione della ricerca, e oltre non vado.
Mi dispiace dirlo ma per me è stata una delusione, peccato perché tutti gli altri titoli di questo autore mi erano piaciuti.