De geliefde Ben, de charismatische spilfiguur van de vriendenkring en een man met een groot hart, sterft onverwacht. De ware toedracht van zijn dood zet hun wereld op z’n kop en schudt opnieuw de kaarten. Eerst wordt Bens dood overschaduwd door die van een vulgaire charmezanger. Dan krijgt Bens lot alsnog nationale weerklank. Wat volgt, is een sneeuwbaleffect, een overrompeling, een tijdbom, een vergiftigd geschenk. En Anne, de slaapwandelende jonge weduwe, begeerd door verteller Nick, wordt ongewild de inzet van een stoelendans. Verdriet is drijfzand, maar met behulp van muziek, de glorieuze helende natuur en verwante geesten blijven de vrienden overeind, de idealen intact, en de toekomst zwanger van hoop. Pasen biedt meer dan één verrijzenis. Een louterende opvoering van de Mattheuspassie vormt het slotakkoord van dit aangrijpende verhaal.
Wanneer Ben, de beste vriend van Nick onverwachts overlijdt, wordt de hele wereld van zijn vrouw Ann en zijn vriendenkring op zijn kop gezet. Ben was een charismatische man, bijna perfect, met niets anders dan goede eigenschappen die door Serge Simonart sterk en liefdevol in de verf gezet worden alsof de schrijver Ben spiegelt aan een goede vriend, of omdat de schrijver deze eigenschappen hoog in het vaandel draagt. Wat volgt is een kabbelend verhaal naar het hoe en waarom van bijna 400 bladzijden maar zonder enig hoogtepunt behalve één en ook aan dit wordt voor mij te vlug aan voorbij gegaan. Het opzet van dit boek is mooi: in een cynische wereld kan het goede in de mens triomferen. Vriendschap en liefde vormen dan ook het hoofdthema. Maar het is in de derde persoon geschreven: Ben deed dit, Ben dacht dat, Ben zei dat; Nick doet dit, Nick denkt dit, Nick zegt dat en dit maakt dat ik mij er niet echt betrokken bij kon voelen. Dit verhaal verminderd tot 150 bladzijden en in de ik-vorm zou perfect zijn geweest.