Το 1953 ο Αλέξανδρος Κοτζιάς δημοσιεύει την εμβληματική Πολιορκία, πρώτο μυθιστόρημα της νεοελληνικής λογοτεχνίας για τον Εμφύλιο. Πρωταγωνιστής του, ο ασφαλίτης Μηνάς Παπαθανάσης που, στην τελευταία περίοδο της Κατοχής, ταμπουρωμένος με τους άντρες του στα Σεπόλια, συγκρούεται θανάσιμα με ένοπλους της Αριστεράς. Η κριτική αναγνωρίζει μεγάλες αρετές στον νέο συγγραφέα, το έργο όμως προκαλεί πολιτικό σάλο. Τα τραύματα του Εμφυλίου είναι ακόμα νωπά. Η Αριστερά χαρακτηρίζει το έργο «μαύρη πολιτική λογοτεχνία» θεωρώντας πως εκθειάζει τις θέσεις των ακροδεξιών συνεργατών των Γερμανών. Μετά την πτώση της χούντας το 1974, ο αριστερός ποιητής Τίτος Πατρίκιος σημειώνει πως το μυθιστόρημα δεν υπερασπίζεται την ιδεολογία των ταγματασφαλιτών, αλλά αναπλάθει με δραματική ζοφερότητα μερικές από τις πιο σκοτεινές στιγμές της ελληνικής εθνικής ζωής. Η σημερινή έκδοση για πρώτη φορά περιλαμβάνει τις γλωσσικές αναθεωρήσεις που έκανε ο συγγραφέας λίγο πριν από τον θάνατό του το 1992· περιλαμβάνει, επίσης, εκτενή υπομνηματισμό του Μιχαήλ Σ. Καλαβρού, πλούσια ανθολογία κριτικών σημειωμάτων και επιλογικό σημείωμα της Ελένης Κεχαγιόγλου.
Ο Αλέξανδρος Kοτζιάς γεννήθηκε στην Αθήνα το 1926.
Στην Kατοχή έλαβε μέρος στην Εθνική Αντίσταση. Από το 1961 ως το 1967 είχε την επιμέλεια της φιλολογικής σελίδας της εφημερίδας Μεσημβρινή, όπου έγραφε και βιβλιοκρισίες. Ως κριτικός εργάστηκε και στο Βήμα (1971-1972).
Τον καιρό της δικτατορίας υπέγραψε τη Δήλωση των 18 Συγγραφέων (1969) και μετείχε στην εκδοτική ομάδα που δημοσίευσε τα Δεκαοχτώ Κείμενα (1970), τα Νέα Κείμενα Ι και ΙΙ (1970-1971) και το περιοδικό Η Συνέχεια (1973). Το 1976 οργάνωσε την Φιλολογική Καθημερινή της οποίας είχε την επιμέλεια έως ότου αποχώρησε από τη δημοσιογραφία το 1982.
Το 1965 έλαβε το Βραβείο Πεζογραφίας της Ομάδας των Δώδεκα για το μυθιστόρημά του H απόπειρα και το 1986 το Α΄ Κρατικό Bραβείο Μυθιστορήματος για τη Φανταστική περιπέτεια. Ιδρυτικό μέλος της Εταιρείας Συγγραφέων, διετέλεσε αντιπρόεδρός της από το 1982 ως το 1984.
Σκληρό. Πρώτο πρόσωπο από τη πλευρά (μάλλον) ενός ταγματασφαλίτη λίγο πριν και μετά την απελευθέρωση. Παρότι η ταύτιση με ένα τέτοιο χαρακτήρα είναι σχεδόν απίθανη, ο Κοτζίας καταφέρνει να δώσει μια ρεαλιστική εικόνα της περιόδου, αγνοώντας γεωπολιτική και ιστορικά γεγονότα, δίνοντας όλη την ιστορία από τα μάτια ενός ανθρώπου που βλέπει το θάνατο να πλησιάζει. Σίγουρα πολύ πρώιμη γραφή σε σχέση με τα υπόλοιπα βιβλία του.
εντυπωσιακό από όλα τα βιβλία του Κοτζιά να φαίνεται αυτό πρώτο πρώτο στη λίστα. Ενδιαφέρουσα η Πολιορκία, αλλά όχι και καλύτερη από την Αντιποίηση Αρχής! Έχει επίσης αρκετά από τα μειονεκτήματα των περισσότερων πρώτων βιβλίων, με κυριότερο ότι ο συγγραφέας δεν κατέχει τόσο καλά το υλικό του όσο νομίζει. Ούτε έχει ακόμα δημιουργήσει ο Κοτζιάς αυτό το πικρόχολο χιούμορ που τον χαρακτηρίζει
Ιδιοφυές. Ένα βιβλίο-γροθιά στο στομάχι. Από πολλές πλευρές μου θυμίζει την Καρδιά του Σκότους, το ίδιο νοσηρό συναίσθημα, απο-τοπικοποίησης και υπέρβασης, μια γρήγορη ματιά στο νοσηρό κομμάτι της ανθρώπινης ψυχής. Ολοκληρωμένες προσωπικότητες, μέσα στην πολυπλοκότητά τους να συμπλέκουν τη βρωμιά και τον ηρωισμό, ένα μυθιστόρημα που σέρνεται στα αιματοβαμμένα σοκάκια της ιστορίας.
Για χρόνια εξαντλημένο βιβλίο που επανεκδόθηκε πρόσφατα. Ο Κοτζίας καταγράφει την ατμόσφαιρα της εποχής χωρίς να ενδιαφέρεται να αποδώσει το ρόλο του καλού ή του κακού στη μια ή την άλλη πλευρά με αποτέλεσμα να δεχθεί επιθέσεις και από τις δύο. Σε σημεία μου φάνηκε λίγο κουραστική η γραφή και η συνεχής μεταπήδηση από χαρακτήρα σε χαρακτήρα, από την άλλη αυτό περνάει την αίσθηση εγκλωβισμού και ασφυξίας που διέπει το βιβλίο.
Βία, τρόμος, ψυχές βασανισμένες. Η "ορθόδοξη" Αριστερά το κατηγόρησε γιατί παρουσιάζει την πλευρά των συνεργατών του κατακτητή. Ίσα-ίσα θα έλεγα, τους παρουσιάζει και ξεγυμνώνει την αθλιότητά τους. Η γραφή του Κοτζιά δεν είναι ό,τι πιο εύπεπτο, θα χρειαστεί υπομονή εάν προσπαθήσετε αυτές τις 450 σελίδες, που φτάνουν τις 500+ μαζί με τον υπομνηματισμό. Η ιστορικές γνώσεις γύρω από την περίοδο θα βοηθούσαν να μείνετε επικεντρωμένοι στην πλοκή του μυθιστορήματος και να μη "χαθείτε".
3,5⭐️αναφέρεται στην εμφύλια διαμάχη 1942/44 παρακολουθώντας τον αρχηγό και την ομάδα παρακρατικών Δύσκολο με βαθιά ψυχολογική και συναισθηματική ανάλυση των χαρακτήρων Δεν σε θέλγει Αλλά είναι μια περιγραφή εκ των έσω που αξίζει να διαβάσεις