Hoe verloopt het jaar van een politica? Wat wordt in openbare zittingen gezegd en wat gebeurt achter de schermen? Lusten politici elkaar rauw of zijn er vriendschappen en samenwerkingen, misschien zelfs over partijgrenzen heen?Petra De Sutter geeft een ongekende inkijk in de antwoorden op die vragen. In 2024 hield ze een dagboek bij en schreef bijna dagelijks neer wat er in de politiek gebeurde, wat ze zelf te doen had en hoe ze dit alles ervaarde.Eerlijk, enthousiast, soms kwaad maar altijd vol energie doet Petra verslag van (de aanloop naar) de verkiezingen en de gevolgen daarvan voor haarzelf, partijgenoten en ons land.Tussen de politieke verslagen door vangt de lezer ook een glimp op van het persoonlijke leven van Petra – een leven vol cultuur, vriendschappen, lekker eten, en heel af en toe een welkome avond bij de tv.
Oké, eerlijk gezegd was ik helemaal vergeten dat ik dit boek had liggen. Mijn kamer is tijdens de blok zo’n rommel dat ik het gewoon niet eens zag liggen. Gisteren, tijdens een blokpauze, heb ik dan maar het dagboek van Petra uitgelezen en verrassend genoeg was het best interessant. Ik heb geleerd dat een politicus vooral heel veel vergadert, lezingen geeft en op restaurant gaat. Oké, dat wist ik eigenlijk al. Maar daarnaast komt ook een enorme verantwoordelijkheid kijken en heel heel heel weinig vrije tijd. Die schaarse vrije tijd vulde Petra met lezen; dus naast dit boek heb ik nu ook een lijstje vol inspiratie voor volgende literatuur. Het was niet bepaald literair meesterlijk geschreven, maar hé, nergens stond dat ik dat mocht verwachten. Af en toe moest ik stiekem lachen om de vele zinnen die eindigden met drie puntjes… Alsof er een superspicy onthulling volgde, maar dit voor de lezer verboden terrein bleef. Pluspunten voor het vermelden van een Schamper-interview. Enfin, ik kijk nu al ontzettend uit naar 'Dagboek van een rector' over twee jaar. Misschien met een West-Vlaamse vicerector als co-auteur?
Ik lees voortdurend dat het politieke ambt een "hondenstiel" is : heel veel uren kloppen ,dossiers vreten ,meetings alom ,veel kilometers en een grote discipline aan de dag leggen .Weliswaar staat daar een mooie verdienste tegenover maar je moet van gewapend beton zijn om dit lang uit te houden . Bovenop komt nog het gehoon van de onverschilligen en het getier op sociale media .. Ik kocht het boek in een opwelling toen ik in mijn favoriete boekhandel "De witte zee -Oostende' was . Petra is gemaakt voor de politiek : op iedere bladzijde lezen we wel hoe fijn een discussie was , hoeveel voldoening het geeft om een wetsvoorstel weer een paar cm vooruit te duwen en wat een voorrecht het is om bekwame ,keihard werkende medewerkers (federaal ,lokaal) rond zich te hebben . Hondenstiel ? Petra gaat voor een andere stijl : ze zoekt het conflict niet , geen spierballengerol maar wel :mensen bij mekaar brengen en bruggen bouwen .. Een stijl die blijkbaar op verschillende niveaus wordt geapprecieerd en die haar deed uitgroeien tot Grande Dame vd Belgische Politiek . Naast de politiek is er dan nog tijd voor kunst, literatuur en gastronomie ..geen minuut blijft onbenut . Waar Petra dan nog de tijd gevonden heeft om dit dagboek te schrijven ,in een jaar van federale én gemeenteverkiezingen , is me een raadsel . Geen grote literatuur, wel boeiend en noopt ons om wat anders naar sommige politici te kijken die het menen met hun idealisme .
Petra geeft de lezer een interessante inkijk in haar dagelijkse leven, in een erg bewogen jaar vol veranderingen. Je hoeft niet per se grandioze dingen te verwachten bij aanvang van het boek, het is en blijft een dagboek van een politica. Maar als je het leest met die gedachte, is het zeker een aanrader!
Geen hoogstaande literatuur maar wel een mega interessante kijk achter de schermen! Petra toont dat de stijl als bruggenbouwer kan werken in een mannelijke politieke wereld.