In een appartement in Antwerpen, op de vijfde verdieping, woont een prille zeventiger. Hij houdt van jazz, van lezen, van denken en kijken. En daar dan over schrijven. Zijn naam is Josse De Pauw, en al vijf jaar denkt hij twaalf keer per jaar na op papier voor de Standaard der Letteren. Dat denkwerk werd nu voor het eerst gebundeld in een authentiek, scherpzinnig en warm boek.
Gelukkig kreeg ik het boek gratis want anders had ik me de aankoop toch wel echt beklaagd. Ik schrijf ook af en toe eens iets maar ik hou dat best voor mezelf en dat zou Josse de Pauw best ook gedaan hebben zijn ideeën bedenkingen over mondkapje en dergelijke zijn nu wel wat gedateerd en interesseren ons ook wat minder. In de beschrijvingen werd mij belooft iets scherpzinnig te mogen lezen maar na een paar hoofdstukken heb ik het opgegeven want de meeste stukken zijn vrij ontoegankelijk of onbegrijpelijk of mijn ziet het nut er niet van en ander en beter graag
Tom Lanoye over 'En?': Een zaterdag zonder 'En?' van Josse voelt aan als een weekend zonder zondag. Altijd lichtvoetig en onvoorspelbaar - dartel als een pasgeboren veulen, vrolijk melancholisch als een doorrookte jazztrompettits... De man die van alle niemandallen en harde feiten spits, tijdloze miniaturen maakt.' Ik had het niet beter kunnen zeggen.