XIX საუკუნის დასაწყისიდან რუსეთის იმპერიამ სამეფო-სამთავროებად დაშლილი საქართველო ეტაპობრივად დაიპყრო და ძალმომრეობით შეეცადა მის ადმინისტრაციულ მართვასა და რუსულ იმპერიულ სისტემასთან შერწყმას. მიდგომა შეიცვალა 1845 წლიდან, მას შემდეგ, რაც კავკასიაში მეფისნაცვლად მიხეილ ვორონცოვი გამოგზავნეს.
წიგნი ეხება საქართველოს ისტორიის სწორედ ამ გარდამტეხი მომენტის, აგრეთვე მეფისნაცვლის ინსტიტუტისა და რუსული იმპერიული მმართველობის დამყარების პროცესის შესწავლას ინსტიტუციონალიზმის თეორიების მიხედვით.
გიორგი ჭკადუასნაირი ისტორიკოსები, რომ ჩაანაცვლებენ როინ მეტრეველისნაირ ისტორიკოსებს და დაფასდება ასეთი შრომები, შემდეგ გაცილებით უკეთეს მდგომარეობაში იქნება მეცნიერებაც და ქვეყნის განვითარებაც დაჩქარდება.
ვფიქრობ, "არტანუჯის" ამ ახალ სერიაში კიდევ არაერთ საინტერესო ავტორსა და თემას შევხვდებით. მიმართულება და პირველი წიგნი ამის იმედს ნამდვილად გვაძლევს. მიუხედავად იმისა, რომ გიორგი ჭკადუას ნაშრომი, მოცულობიდან გამომდინარე, ამომწურავად ვერ გვაცნობს მიხეილ ვორონცოვის მმართველობას (ამისთვის მრავალი ტომის წაკითხვაც კი არ იქნება საკმარისი), მისი მნიშვნელობა განსაკუთრებით დიდია ახლა, როდესაც რუსეთი არ იშურებს ძალისხმევას და მეფის რუსეთის (ისევე როგორც, საბჭოთა კავშირის) მსგავსად, "რბილი ძალით" ("კულტურული დაყვავების" პოლიტიკით) ცდილობს ჩვენს ხელში ჩაგდებას (რაც ორჯერ უკე წარმატებით განახორციელა და ხანგრძლივი პერიოდით მოახერხა ჩვენი ქვეყნის ანექსია).