What do you think?
Rate this book
Ρεπυμπλίκ - Βαστίλλη
Σε αυτό το ανέκδοτο μυθιστόρημα της Μέλπως Αξιώτη, μια γυναίκα βρίσκεται ανάμεσα σε δύο χώρες, ανάμεσα σε δύο γλώσσες, με τη μνήμη να επιμένει όσο και η ζωή. Η πρωταγωνίστρια Λίζα πηγαίνει στο Παρίσι κυνηγημένη από την Ελλάδα του Εμφυλίου, στοιχειωμένη από μνήμες θανάτου, αίματος, τρόμου αλλά και ηρωισμού. Πηγαίνει σε ένα Παρίσι το οποίο γνωρίζει από παιδί, μέσα από διαβάσματα και ακούσματα, από πικάντικες ιστορίες και υπονοούμενα, ένα Παρίσι φιλικό και τόσο διαφορετικό από τη χώρα της. Έχει αφήσει πίσω της μια ζωή, θέλει να φτιάξει μια καινούργια, και ο τρόπος της είναι πρώτα και κύρια η γλώσσα: Αφήνει τα γαλλικά, που τόσο καλά τα ξέρει, να σκαλώσουν πάνω στη μητρική της γλώσσα, τα αφήνει να γίνουν γλώσσα όχι απλώς επικοινωνίας αλλά έρωτα και τέχνης. Υπάρχουν οι επιθυμίες, υπάρχουν οι ιδέες, οι πόθοι. Υπάρχει και η πραγματικότητα, που είναι ανελέητη.
Θάνατος, εξορία. Και πάλι εξορία. Σκληρή.
Πίσω από τη Λίζα, η Μέλπω και η δική της ζωή, η δική της υπερορία, ο αγώνας της με τις λέξεις, πότε για την ένταξη και πότε ενάντια στη λησμονιά, η εσωτερική της διαπάλη, η γραφή της, διχασμένη κι αυτή και στη συνέχεια διαμελισμένη, σπαραγμένη μέσα στη σύγκρουση που ταλανίζει μια χώρα, έναν λαό, την ανθρώπινη ψυχή, την τέχνη.
Ένα μυθιστόρημα διχασμού, θλίψης, νοσταλγίας, επίμονης ελπίδας κι απελπισίας, με τη γνώριμη, ακόμη και στην άλλη γλώσσα, τα γαλλικά, γραφή της Μέλπως Αξιώτη. Η συγγραφέας το σκόρπισε σε μεταγενέστερα κείμενα, το κομμάτιασε, όπως κομματιάστηκε η δική της ζωή στα ξένα.
Θάνατος, εξορία. Και πάλι εξορία. Σκληρή.
Πίσω από τη Λίζα, η Μέλπω και η δική της ζωή, η δική της υπερορία, ο αγώνας της με τις λέξεις, πότε για την ένταξη και πότε ενάντια στη λησμονιά, η εσωτερική της διαπάλη, η γραφή της, διχασμένη κι αυτή και στη συνέχεια διαμελισμένη, σπαραγμένη μέσα στη σύγκρουση που ταλανίζει μια χώρα, έναν λαό, την ανθρώπινη ψυχή, την τέχνη.
Ένα μυθιστόρημα διχασμού, θλίψης, νοσταλγίας, επίμονης ελπίδας κι απελπισίας, με τη γνώριμη, ακόμη και στην άλλη γλώσσα, τα γαλλικά, γραφή της Μέλπως Αξιώτη. Η συγγραφέας το σκόρπισε σε μεταγενέστερα κείμενα, το κομμάτιασε, όπως κομματιάστηκε η δική της ζωή στα ξένα.
248 pages, Paperback
First published April 1, 2014
3 people are currently reading
54 people want to read
About the author
Μέλπω Αξιώτη
21 books6 followersΗ Μέλπω Αξιώτη γεννήθηκε στην Αθήνα, κόρη του μυκονιάτη μουσικοσυνθέτη και τεχνοκριτικού Γεωργίου Αξιώτη και της αριστοκράτισσας Καλλιόπης Βάβαρη. Οι γονείς της χώρισαν το 1908 και η Μέλπω μεγάλωσε στη Μύκονο με τον πατέρα της, ο οποίος τον επόμενο χρόνο παντρεύτηκε την Μαρουλίνα Γρυπάρη, κόρη του πολιτικού Ιωάννη Γρυπάρη, με την οποία απέκτησε δυο παιδιά. Το 1910 η μητέρα της παντρεύτηκε το Δημήτριο Ποσειδώνα.
Στη Μύκονο η Μέλπω μεγάλωσε χωρίς μητέρα στο αυστηρό περιβάλλον της οικογένειας Αξιώτη και τέλειωσε το Σχολαρχείο. Από το 1918 ως το 1922 μπήκε εσωτερική στη Σχολή Ουρσουλίνων της Τήνου. Το 1922 κατέβηκε στην Αθήνα και έζησε μαζί με τη μητέρα της και την ετεροθαλή αδερφή της Χαρούλα. Δύο χρόνια αργότερα πέθανε ο πατέρας της, κατά τη διάρκεια επίσκεψής του στην Αθήνα. Το 1925 παντρεύτηκε το θεολόγο και δάσκαλό της Βασίλη Μάρκαρη με τον οποίο έφυγε για τη Μύκονο. Ο γάμος τους κράτησε τέσσερα χρόνια. Μετά το διαζύγιο επέστρεψε στην Αθήνα όπου προσπάθησε να ζήσει ξανά με τη μητέρα της. Οι δυσκολίες στη σχέση τους ωστόσο την οδήγησαν σε συνεχείς μετακομίσεις. Το 1936 προσχώρησε στο Κ.Κ.Ε., εγκαινιάζοντας τη δια βίου πολιτική της προσχώρηση στην Αριστερά. Ένα χρόνο αργότερα γνωρίστηκε με το δικηγόρο Νίκο Αλεξίου με τον οποίο συνδέθηκε ερωτικά.
Το 1933 πρωτοεμφανίστηκε στη λογοτεχνία με τη δημοσίευση του διηγήματος Απ’ τα χτες ως τα σήμερα στο περιοδικό Μυκονιάτικα Χρονικά του Γιαννούλη Μπόνη. Ακολούθησαν κι άλλες δημοσιεύσεις στο ίδιο περιοδικό και το 1938 κυκλοφόρησε το πρώτο της μυθιστόρημα, που είχε τίτλο Δύσκολες Νύχτες και τιμήθηκε ένα χρόνο αργότερα με το πρώτο βραβείο του Γυναικείου Συλλόγου Γραμμάτων και Τεχνών. Κατά την προπολεμική περίοδο ήρθε σε επαφή με τους αθηναϊκούς λογοτεχνικούς κύκλους και γνωρίστηκε με το Νίκο Εγγονόπουλο, το Γιώργο Θεοτοκά, το Νίκο Καββαδία, τον Κλέωνα Παράσχο, το Γιώργο Σεφέρη, ενώ κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής εντάχτηκε στην Εθνική Αλληλεγγύη του ΕΑΜ και συνεργάστηκε στον παράνομο Τύπο, μαζί με τις Διδώ Σωτηρίου, Έλλη Αλεξίου, Έλλη Παππά, Τιτίκα Δαμασκηνού και άλλες ελληνίδες της αντίστασης. Μετά την απελευθέρωση συνέχισε τη συγγραφική και πολιτική της δραστηριότητα, ενώ παράλληλα συνεργάστηκε με το περιοδικό Χαραυγή (1946).
Οι επικείμενες συνέπειες της αριστερής της δράσης την ανάγκασαν να καταφύγει το 1947 στη Γαλλία, από όπου συνέχισε να αγωνίζεται μέσω άρθρων σε περιοδικά και συμμετοχών της σε συνέδρια, λόγους και άλλες εκδηλώσεις του εκεί αριστερού κινήματος. Στη Γαλλία γνωρίστηκε με κορυφαίες μορφές της αριστερής διανόησης (Louis Aragon, Elsa Triolet, Paul Elyard, Andre και Alice Bonnard, Pablo Neruda κ.α.). Από το Παρίσι ξεκίνησε και η πορεία προς την πανευρωπαϊκή της καταξίωση ως λογοτέχνιδας με τη μετάφραση του μυθιστορήματός της Εικοστός αιώνας, αρχικά στα γαλλικά (1949) και στη συνέχεια στα γερμανικά, ιταλικά, ρωσικά και πολωνικά. Το 1950 διάβημα της ελληνικής κυβέρνησης προς τη γαλλική προκάλεσε αναχώρηση της Αξιώτη για την Ανατολική Γερμανία, στα πλαίσια ομαδικής απέλασης 90 ατόμων. Από τη Δρέσδη όπου έζησε ως το τέλος του έτους συνέχισε τη δράση της, ενώ συνεχίστηκαν οι δημοσιεύσεις και εκδόσεις έργων της στις ευρωπαϊκές χώρες. Το Νοέμβρη του 1951 εγκαταστάθηκε στο Ανατολικό Βερολίνο, όπου ασχολήθηκε με την αρθρογραφία και τη λογοτεχνική μετάφραση και πήρε μέρος στο Παγκόσμιο Φεστιβάλ Νεολαίας, στα πλαίσια του οποίου γνωρίστηκε με το Ναζίμ Χικμέτ. Το 1952 μετακόμισε στη Βαρσοβία και εργάστηκε σε ελληνική εκπομπή του εκεί ραδιοφωνικού σταθμού μετά από πρόσκληση του Λευτέρη Μαυροειδή. Στη Βαρσοβία έζησε ως το 1955.
Με απόφαση της ελληνικής κυβέρνησης επέστρεψε στην Ελλάδα το 1964 και τα τελευταία χρόνια υπέφερε από προϊούσα αμνησία και σωματική καχεξία. Πέθανε σε ηλικία 68 ετών το Μάιο του 1973 σε οίκο ευγηρίας. Κηδεύτηκε στο Νεκροταφείο Ζωγράφου. Προτομή της φιλοτεχνήθηκε και τοποθετήθηκε στην πλατεία της περιοχής Μύλων της Μυκόνου.
Στη Μύκονο η Μέλπω μεγάλωσε χωρίς μητέρα στο αυστηρό περιβάλλον της οικογένειας Αξιώτη και τέλειωσε το Σχολαρχείο. Από το 1918 ως το 1922 μπήκε εσωτερική στη Σχολή Ουρσουλίνων της Τήνου. Το 1922 κατέβηκε στην Αθήνα και έζησε μαζί με τη μητέρα της και την ετεροθαλή αδερφή της Χαρούλα. Δύο χρόνια αργότερα πέθανε ο πατέρας της, κατά τη διάρκεια επίσκεψής του στην Αθήνα. Το 1925 παντρεύτηκε το θεολόγο και δάσκαλό της Βασίλη Μάρκαρη με τον οποίο έφυγε για τη Μύκονο. Ο γάμος τους κράτησε τέσσερα χρόνια. Μετά το διαζύγιο επέστρεψε στην Αθήνα όπου προσπάθησε να ζήσει ξανά με τη μητέρα της. Οι δυσκολίες στη σχέση τους ωστόσο την οδήγησαν σε συνεχείς μετακομίσεις. Το 1936 προσχώρησε στο Κ.Κ.Ε., εγκαινιάζοντας τη δια βίου πολιτική της προσχώρηση στην Αριστερά. Ένα χρόνο αργότερα γνωρίστηκε με το δικηγόρο Νίκο Αλεξίου με τον οποίο συνδέθηκε ερωτικά.
Το 1933 πρωτοεμφανίστηκε στη λογοτεχνία με τη δημοσίευση του διηγήματος Απ’ τα χτες ως τα σήμερα στο περιοδικό Μυκονιάτικα Χρονικά του Γιαννούλη Μπόνη. Ακολούθησαν κι άλλες δημοσιεύσεις στο ίδιο περιοδικό και το 1938 κυκλοφόρησε το πρώτο της μυθιστόρημα, που είχε τίτλο Δύσκολες Νύχτες και τιμήθηκε ένα χρόνο αργότερα με το πρώτο βραβείο του Γυναικείου Συλλόγου Γραμμάτων και Τεχνών. Κατά την προπολεμική περίοδο ήρθε σε επαφή με τους αθηναϊκούς λογοτεχνικούς κύκλους και γνωρίστηκε με το Νίκο Εγγονόπουλο, το Γιώργο Θεοτοκά, το Νίκο Καββαδία, τον Κλέωνα Παράσχο, το Γιώργο Σεφέρη, ενώ κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής εντάχτηκε στην Εθνική Αλληλεγγύη του ΕΑΜ και συνεργάστηκε στον παράνομο Τύπο, μαζί με τις Διδώ Σωτηρίου, Έλλη Αλεξίου, Έλλη Παππά, Τιτίκα Δαμασκηνού και άλλες ελληνίδες της αντίστασης. Μετά την απελευθέρωση συνέχισε τη συγγραφική και πολιτική της δραστηριότητα, ενώ παράλληλα συνεργάστηκε με το περιοδικό Χαραυγή (1946).
Οι επικείμενες συνέπειες της αριστερής της δράσης την ανάγκασαν να καταφύγει το 1947 στη Γαλλία, από όπου συνέχισε να αγωνίζεται μέσω άρθρων σε περιοδικά και συμμετοχών της σε συνέδρια, λόγους και άλλες εκδηλώσεις του εκεί αριστερού κινήματος. Στη Γαλλία γνωρίστηκε με κορυφαίες μορφές της αριστερής διανόησης (Louis Aragon, Elsa Triolet, Paul Elyard, Andre και Alice Bonnard, Pablo Neruda κ.α.). Από το Παρίσι ξεκίνησε και η πορεία προς την πανευρωπαϊκή της καταξίωση ως λογοτέχνιδας με τη μετάφραση του μυθιστορήματός της Εικοστός αιώνας, αρχικά στα γαλλικά (1949) και στη συνέχεια στα γερμανικά, ιταλικά, ρωσικά και πολωνικά. Το 1950 διάβημα της ελληνικής κυβέρνησης προς τη γαλλική προκάλεσε αναχώρηση της Αξιώτη για την Ανατολική Γερμανία, στα πλαίσια ομαδικής απέλασης 90 ατόμων. Από τη Δρέσδη όπου έζησε ως το τέλος του έτους συνέχισε τη δράση της, ενώ συνεχίστηκαν οι δημοσιεύσεις και εκδόσεις έργων της στις ευρωπαϊκές χώρες. Το Νοέμβρη του 1951 εγκαταστάθηκε στο Ανατολικό Βερολίνο, όπου ασχολήθηκε με την αρθρογραφία και τη λογοτεχνική μετάφραση και πήρε μέρος στο Παγκόσμιο Φεστιβάλ Νεολαίας, στα πλαίσια του οποίου γνωρίστηκε με το Ναζίμ Χικμέτ. Το 1952 μετακόμισε στη Βαρσοβία και εργάστηκε σε ελληνική εκπομπή του εκεί ραδιοφωνικού σταθμού μετά από πρόσκληση του Λευτέρη Μαυροειδή. Στη Βαρσοβία έζησε ως το 1955.
Με απόφαση της ελληνικής κυβέρνησης επέστρεψε στην Ελλάδα το 1964 και τα τελευταία χρόνια υπέφερε από προϊούσα αμνησία και σωματική καχεξία. Πέθανε σε ηλικία 68 ετών το Μάιο του 1973 σε οίκο ευγηρίας. Κηδεύτηκε στο Νεκροταφείο Ζωγράφου. Προτομή της φιλοτεχνήθηκε και τοποθετήθηκε στην πλατεία της περιοχής Μύλων της Μυκόνου.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 7 of 7 reviews
March 28, 2022
Εξαιρετικά σημαντική από πολλές πλευρές η έκδοση του Ρεπυμπλίκ - Βαστίλλη, του μέχρι πρόσφατα ανέκδοτου μυθιστορήματος της "Ελληνίδας Βιρτζίνια Γουλφ" από τις εκδόσεις Άγρα. Ο αναγνώστης έχει τη δυνατότητα να παρακολουθήσει τρεις περιπέτειες: κατ' αρχάς αυτήν της Λίζας, persona της Μέλπως Αξιώτη, στο μεταπολεμικό Παρίσι, την συνάντησή της με το μεγάλο εφηβικό της όνειρο, τη φιλόξενη Πόλη του Φωτός - καίτοι ως τόπο υπερορίας, διανθισμένη με άφθονα σπαράγματα της προγενέστερης ζωής της στην Ελλάδα, στη συνέχεια αυτήν του γαλλικού πρωτότυπου κειμένου και της διαδρομής του από το 1948-49 που γράφτηκε μέχρι να φτάσει να εκδοθεί στα ελληνικά εν έτει 2014 και, τέλος, της μεταφραστικής περιπέτειας της κυρίας Τιτίκας Δημητρούλια στην προσπάθειά της να επαναφέρει την "αυτομετάφραση" της Αξιώτη καθώς έγραφε το κείμενο στα γαλλικά, στο αρχικό ελληνικό κείμενο που περνούσε μυστικά και αθέατα μέσα στο νου της. Πραγματικός άθλος! Την μοντερνιστικά αθώα ποιητική γραφή της συγγραφέως, είχα πολλά χρόνια να τη συναντήσω, από τη δεκαετία του 90 όταν είχα διαβάσει τις Δύσκολες Νύχτες του 1938 και τη νουβέλα Θέλετε να Χορέψομε Μαρία; του 1940. Ομολογώ πως τώρα την εκτίμησα και την απόλαυσα πολύ περισσότερο!
February 8, 2019
Bonjour les lecteurs...
Melpo Axioti est une écrivaine grecque qui a écrit une partie de son œuvre en démotique, une autre en français. Elle est née le 15 juillet 1905 à Athènes et morte dans cette même ville le 22 mai 1973.
D'obédience marxiste, Melpo Axioti fait partie de la résistance contre l'occupant Nazi et est contrainte de fuir la Grèce à la fin de la seconde guerre mondiale quand la droite prend le pouvoir et ceci pour préserver sa sécurité.
Elle s'installe en France où elle est chargée par le parti communiste grec de faire connaître et rayonner la culture grecque, puis le gouvernement grec décide de l'expulser en RDA.
Elle n'est revenue en Grèce qu'en 1964.
La majorité de son œuvre à été écrite durant ses années d'exil. Son éditeur français n'était autre que Louis Aragon
"République-Bastille", roman largement autobiographique, raconte l'exil de Lisa et ses premiers jours à Paris.
Elle est installée entre République et Bastille, découvre cette ville lumière dont on lui a tant parlé.
Tout l'étonne: l'architecture, les parisiennes, la vie publique, tout est tellement différent de chez elle, là de l'autre côté de la méditerranée.
Lisa ( alias Melpo), se souvient des paysages, de la vie là-bas, de la guerre, de son passé de résistante.
Lisa oscille entre le passé d'une Grèce qui n'existe plus et la vie nouvelle qui se présente à elle en France.
Ce court récit est l'histoire de ses premiers temps intégration. Il n'est pas totalement achevé du fait du départ précipité de Melpo.
L'écriture de Melpo Axioti est surprenante, toute en image, chargée de poésie. Mais elle est également puissante.
Comparée à Elsa Triolet et Nathalie Sarraute, Melpo Axioti est une grande poétesse grecque surréaliste.
Ce livre a été rédigé en français et l'auteure a toujours refusé qu'il soit édité ( il faudra attendre 65 pour enfin en savourer la lecture).
Découverte surprenante .
Melpo Axioti est une écrivaine grecque qui a écrit une partie de son œuvre en démotique, une autre en français. Elle est née le 15 juillet 1905 à Athènes et morte dans cette même ville le 22 mai 1973.
D'obédience marxiste, Melpo Axioti fait partie de la résistance contre l'occupant Nazi et est contrainte de fuir la Grèce à la fin de la seconde guerre mondiale quand la droite prend le pouvoir et ceci pour préserver sa sécurité.
Elle s'installe en France où elle est chargée par le parti communiste grec de faire connaître et rayonner la culture grecque, puis le gouvernement grec décide de l'expulser en RDA.
Elle n'est revenue en Grèce qu'en 1964.
La majorité de son œuvre à été écrite durant ses années d'exil. Son éditeur français n'était autre que Louis Aragon
"République-Bastille", roman largement autobiographique, raconte l'exil de Lisa et ses premiers jours à Paris.
Elle est installée entre République et Bastille, découvre cette ville lumière dont on lui a tant parlé.
Tout l'étonne: l'architecture, les parisiennes, la vie publique, tout est tellement différent de chez elle, là de l'autre côté de la méditerranée.
Lisa ( alias Melpo), se souvient des paysages, de la vie là-bas, de la guerre, de son passé de résistante.
Lisa oscille entre le passé d'une Grèce qui n'existe plus et la vie nouvelle qui se présente à elle en France.
Ce court récit est l'histoire de ses premiers temps intégration. Il n'est pas totalement achevé du fait du départ précipité de Melpo.
L'écriture de Melpo Axioti est surprenante, toute en image, chargée de poésie. Mais elle est également puissante.
Comparée à Elsa Triolet et Nathalie Sarraute, Melpo Axioti est une grande poétesse grecque surréaliste.
Ce livre a été rédigé en français et l'auteure a toujours refusé qu'il soit édité ( il faudra attendre 65 pour enfin en savourer la lecture).
Découverte surprenante .
August 16, 2025
Lisa es una joven griega que llega a París desde su Grecia natal, poco tiempo después de finalizar la II Guerra Mundial. Deja atrás un pasado lleno de miseria, hambre, dolor, miedo y guerra para llegar a una ciudad cuyo pasado está lleno de guerras y violencia, pero que perdura en el tiempo. Su refugio, su habitación de París entre République y Bastille es la que da título al libro.
Lisa nos acerca no solo a ese París urbanita, que sobrevive y supera todo y a todos. Nos cuenta además, el pasado de Lisa en Grecia: los años de ocupación nazi y su lucha con la resistencia griega, el hambre ocasionado no solo por la guerra en si sino por el terrible "racionamiento" que establecieron los nazis invasores, y sus amores, desde su maestro de primaria cuando tenía doce años (n.: vomitivo).
Recibí este libro de Masa Crítica de Babelio en su último sorteo, un ejemplo de como gracias a esta iniciativa se acercan a los lectores libros que de otra forma es difícil llegar a conocer.
Este libro me ha dejado descolocada a la hora de emitir mi opinión. La prosa de Axioti es rica, con muchos matices, con juegos de palabras y metáforas a tutiplén, pero al mismo tiempo resulta difícil de leer; es una prosa para pensar, que te hace pensar. E, incluso, a veces llegas a sentir dentro de ti lo que quiere transmitir, aunque no hayas entendido las expresiones: la desesperación, las ganas de huir de Lisa, huir de su pasado, de la guerra, de sus demonios. Es una lectura difícil, repito, que ha resultado interesante, aunque no puedo decir que me haya gustado. Y he ahí el dilema; no me ha gustado, pero sí me ha hecho sentir, así que ¿qué nota le pongo?
Lisa nos acerca no solo a ese París urbanita, que sobrevive y supera todo y a todos. Nos cuenta además, el pasado de Lisa en Grecia: los años de ocupación nazi y su lucha con la resistencia griega, el hambre ocasionado no solo por la guerra en si sino por el terrible "racionamiento" que establecieron los nazis invasores, y sus amores, desde su maestro de primaria cuando tenía doce años (n.: vomitivo).
Recibí este libro de Masa Crítica de Babelio en su último sorteo, un ejemplo de como gracias a esta iniciativa se acercan a los lectores libros que de otra forma es difícil llegar a conocer.
Este libro me ha dejado descolocada a la hora de emitir mi opinión. La prosa de Axioti es rica, con muchos matices, con juegos de palabras y metáforas a tutiplén, pero al mismo tiempo resulta difícil de leer; es una prosa para pensar, que te hace pensar. E, incluso, a veces llegas a sentir dentro de ti lo que quiere transmitir, aunque no hayas entendido las expresiones: la desesperación, las ganas de huir de Lisa, huir de su pasado, de la guerra, de sus demonios. Es una lectura difícil, repito, que ha resultado interesante, aunque no puedo decir que me haya gustado. Y he ahí el dilema; no me ha gustado, pero sí me ha hecho sentir, así que ¿qué nota le pongo?
December 1, 2025
Melpo Axioti, escriptora i comunista grega, es veu forçada a abandonar el seu país i exiliar-se a França a causa de la Dictadura dels Coronels.
Malgrat ser un relat d’exili duríssim, l’escriptora és capaç de fer un relat preciós tant del seu comiat al seu país com de l’arribada a París.
“Res no és més trist… que la mar devastada. (…) Els peixos que contenia, la mar, la seua vida de cada dia, tots aquests milers de milions de sexes que feien l’amor sense parar, les migracions col·lectives a través dels oceans, les estacions, les edats, tot allò que el món terrestre prendria de la mar, tot allò que el fons de la mar creava de vida i de mort, en una mar devastada, res, res ja no existeix. Ells partirien amb el vent; serien els únics viatgers que marxarien sense bitllet. Sense bitllet i sense control.”
Durant el llibre descriu com París l’acull, i és una constant comparació amb el seu país. Per a ella, a París hi ha vida. El barri, els costums de la gent, el café de París, el Sena, el caràcter de lluita dels parisencs, fan que se senta com a casa.
“Lisa va entendre, en aquell moment, que es trobava en un país que lluitava cada dia, que se’n recordava dels seus morts. Era això.”
L’editorial Errata Naturae té la versió en castellà i vos recomane molt el llibre. És preciós. ❤️
Malgrat ser un relat d’exili duríssim, l’escriptora és capaç de fer un relat preciós tant del seu comiat al seu país com de l’arribada a París.
“Res no és més trist… que la mar devastada. (…) Els peixos que contenia, la mar, la seua vida de cada dia, tots aquests milers de milions de sexes que feien l’amor sense parar, les migracions col·lectives a través dels oceans, les estacions, les edats, tot allò que el món terrestre prendria de la mar, tot allò que el fons de la mar creava de vida i de mort, en una mar devastada, res, res ja no existeix. Ells partirien amb el vent; serien els únics viatgers que marxarien sense bitllet. Sense bitllet i sense control.”
Durant el llibre descriu com París l’acull, i és una constant comparació amb el seu país. Per a ella, a París hi ha vida. El barri, els costums de la gent, el café de París, el Sena, el caràcter de lluita dels parisencs, fan que se senta com a casa.
“Lisa va entendre, en aquell moment, que es trobava en un país que lluitava cada dia, que se’n recordava dels seus morts. Era això.”
L’editorial Errata Naturae té la versió en castellà i vos recomane molt el llibre. És preciós. ❤️
August 1, 2024
Étonnant, joli (mais wahou, la fascination pour ""Paris"")
TW VSS / spoiler :
La préface est un peu paresseuse sur le plan du genre en revanche, notamment pour le fait de reprendre le terme de "premier amour" pour la relation pédo du début du livre, clairement présentée comme ambiguë (comme une autre ensuite).
TW VSS / spoiler :
La préface est un peu paresseuse sur le plan du genre en revanche, notamment pour le fait de reprendre le terme de "premier amour" pour la relation pédo du début du livre, clairement présentée comme ambiguë (comme une autre ensuite).
August 7, 2020
Εξαιρετική έκδοση και φιλολογικά και τυπογραφικά και γλωσσικά. Ένα βιβλίο που αποτυπώνει τη βραχεία παραμονή τής Μέλπως Αξιώτη στο αγαπημένο της Παρίσι, γραμμένο στη γαλλική και μεταγλωττισμένο άψογα από την κ. Τιτίκα Δημητρούλια στην ελληνική.
Η εξόριστη πολιτική πρόσφυγας βγάζει τον πόνο της για την υπερορία δίνοντας αρκετές πολύ συγκινητικές στιγμές στο μυθιστόρημά της. Ως μυθιστόρημα δεν διακρίνεται για την περιπετειώδη του πλοκή.
Η εξόριστη πολιτική πρόσφυγας βγάζει τον πόνο της για την υπερορία δίνοντας αρκετές πολύ συγκινητικές στιγμές στο μυθιστόρημά της. Ως μυθιστόρημα δεν διακρίνεται για την περιπετειώδη του πλοκή.
February 13, 2025
Ιδιαίτερη περίπτωση βιβλίου, μιας και είναι η αντίστροφη μετάφραση μιας αυτο-μετάφρασης. Μικρό και περιεκτικό, μια εξαιρετική πρώτη γνωριμία με τη γραφή της Μ. Αξιώτη.
Displaying 1 - 7 of 7 reviews