Ίσως μια ιστορία αγάπης. Μαρτέν Παζ.
📖📖📖
Αν έπρεπε να χαρακτηρίσω κάπως τον Μαρτέν Παζ θα τον αποκαλούσα θεόσταλτη μουτζούρα. Είναι ο τύπος που εισβάλλει στην πραγματικότητά μας "ελεεινοποιώντας" -και κατ'επέκταση ξορκίζοντάς την με τον πιο ευρηματικό, αυθεντικό, πηγαίο και διασκεδαστικό τρόπο αρχίζοντας να τη ζωγραφίζει με φρικτά-χαμογελαστά ωστόσο-προσωπάκια, να τις φοράει μουστάκια, να τραβάει ασυνάρτητες καμπύλες εκεί που σύμφωνα με το μοτίβο της ζωής έπρεπε να χαρακτούν ευθείες, σαν προνήπιο στην αίθουσα καλλιτεχνικών, εκμεταλλευόμενος αυτην ακριβώς την αίσθηση του κόσμου απέναντι στη δημιουργική του "αφέλεια" που του συγχωρεί τα πάντα λόγω παιδικότητας, οπότε εκείνος με ασφάλεια συνεχίζει να μετατρέπει την τρίχα σε τριχιά πολύ αποδοτικά!
📖📖📖
Αν για κάτι πρέπει να είναι προετοιμασμένος ο αναγνώστης όσον αφορά στις δημιουργίες αυτού του υπέροχα παλαβού Γάλλου είναι η υπερβολή• μια υπερβολή ωστόσο καθόλα λειτουργική μες την παράλογη ευταξία του ιδιαίτερου σύμπαντος που χτίζει από το τίποτα, από απλά περιστατικά που θα μπορούσαν να περάσουν αδιάφορα στους περισσότερους.
Φλυαρεί υπέροχα, γεφυρώνει την ειδυλλιακότητα με την κενότητα υπό τη σκέπη μιας πληθωρικής έκφρασης που μοιάζει με κράμα ονείρου, πραγματικότητας, λυρισμού και ρεαλισμού ανακατεμένων στο ίδιο συγγραφικό καζάνι για να σου σερβίρει λογοτεχνία, σύγχρονη, ενδιαφέρουσα, ασυγκράτητη, ασταμάτητη, ειλικρινά αστεία, που πλατειάζει με τον πιο ενδιαφέροντα τρόπο.
Η φλυαρία του Παζ δεν είναι από αυτές που έχουν σκοπό να καλύψουν τα κενά αλλά αντιθέτως αναδεικνύουν την ουσία που κρύβεται στις χαραμάδες τους. Είναι ο δημιουργός που το ταλέντο του εντοπίζεται περισσότερο στην ιδιοσυγκρασία του παρά στην τεχνική του.
Η αφήγηση του δεν αποκρύπτει το δυσάρεστο αλλά το ανασύρει στην επιφάνεια, χωρίς όμως να σου φορά τις μπάλες του φυλακισμένου στα πόδια. Κάνει εκείνο το ιδιότυπο διαλεκτικό άλμα απ'τη μελαγχολία στην αίσθηση πως υπάρχει κι άλλος τρόπος να βλέπεις τα πράγματα. Μετατοπίζει την μπίλια σε μια άλλη γωνία όρασης, ανάλαφρη και παιχνιδιάρα, απρόβλεπτη και γεμάτη προοπτικές!
📖📖📖
"Λίγες εμπειρίες είναι τόσο οδυνηρές όσο ένας χωρισμός. Ο χωρισμός βιώνεται σαν απόπειρα δολοφονίας σχολαστικά σχεδιασμένη, γιατί η βόμβα έχει τοποθετηθεί στην καρδιά μας: αδύνατον να ξεφύγεις από τη βιαιότητα της έκρηξης. Αλλά, σ' αυτή την περίπτωση, ο Βιρζίλ μάθαινε ότι τον είχε εγκαταλείψει μια γυναίκα που δε γνώριζε και με την οποία, ήταν αυτονόητο, δεν είχε ποτέ σχέση. Δεχόταν κατάστηθα το σοκ τού ότι ήταν το αντικείμενο μιας ερωτικής απόρριψης ενώ ταυτόχρονα καταλάβαινε το ανυπόστατο του πράγματος".
If I had to describe Martin Page in a single phrase, I'd probably call him a heaven-sent doodle.
He's the sort of writer who barges into reality only to lovingly deface it, and, in doing so, somehow exorcise it. He covers it with ghastly little smiling faces, sketches moustaches where none belong, and draws gloriously nonsensical curves where life insists there should be straight lines. Like a nursery child let loose in an art classroom, he exploits the world's tendency to mistake creative innocence for actual innocence. Because everyone indulges the child, he gets away with everything, and quietly turns every molehill into a mountain with astonishing efficiency.
📖📖📖
If there's one thing every reader should prepare for when venturing into the work of this wonderfully unhinged Frenchman, it's excess. But it's an excess with purpose, perfectly at home within the absurd internal logic of the universe he conjures out of almost nothing, out of fleeting, everyday incidents most of us would overlook without a second glance.
He digresses magnificently. He builds improbable bridges between idyllic beauty and existential emptiness beneath the shelter of a lavish prose style that feels like dreams, reality, lyricism and realism all bubbling away in the same literary cauldron. What emerges is fiction that is unmistakably modern, gloriously alive, delightfully unruly, genuinely funny, and so joyfully expansive that even its detours become destinations worth visiting.
Page's verbosity never exists to disguise an absence of substance. Quite the opposite; it reveals the meaning hidden inside the cracks. His greatest gift lies less in technical virtuosity than in the singularity of his sensibility.
His stories never pretend that pain doesn't exist. They bring it into the light without shackling the reader to it. Instead, he performs that peculiar alchemy of moving effortlessly from melancholy to the quiet conviction that perhaps there is another way of looking at things after all. He nudges the ball into an entirely different corner of the table, inviting us to see the world from an angle that is lighter, more playful, deliciously unexpected, and unexpectedly full of possibility.
📖📖📖
"Few experiences are as painful as a separation. A breakup feels like a meticulously planned murder attempt, because the bomb has been planted inside your heart: there is no escaping the violence of the explosion. Yet Virgil found himself learning that he had been abandoned by a woman he had never known and with whom, naturally, he had never had a relationship. He was struck full force by the shock of being rejected in love while simultaneously recognising the utter absurdity of it all."