Ergens in Europa ligt Caravantis, een jonge republiek, voortgekomen uit een revolutionair politiek experiment. Het parlement is er afgeschaft en ambtenaren maken hun beleid op basis van pragmatiek in plaat van ideologie. Als de Amerikaanse journalist Jakob Jarvik naar Caravantis komt voor een reportage, maakt hij kennis met Suzanne, echtgenote van de gewoonste man van het land. Zij neemt Jarvik bij de arm en leidt hem naar het hart van Caravantis. Daar ontdekt hij dat deze utopische samenleving, zoals elke maatschappij die het paradijs op aarde wil zijn, een gruwelijk nachtzijde heeft.
Caravantis is prachtig geschreven en heel divers aangezien Albers gebruik maakt van verschillende genres en schrijfwijzen: het brengt tot leven de meest ratelende reisgids, tot het grootste filosoferende kankergenie. Het afwisselend perspectief van hoofdstuk tot hoofdstuk draagt alleen maar bij tot het dynamische aspect van de leeservaring; je voelt je werkelijk overal tegelijkertijd aanwezig en betrokken. Het enigste jammere aan dit boek als een geheel is dat ik op het einde geen wauw-gevoel had. Alle vragen die maar bleven opduiken tijdens het lezen, zijn beantwoord -maar niet diep genoeg en vooral niet sinister genoeg naar mijn smaak. Ik had een complot van jewelste verwacht en dat was er niet. De oploop van het verhaal had me in zekere zin erin geluisd door mij de illusie te geven dat er iets meer onder het gras zou zitten dan alleen maar een addertje. Jammer, want met zo'n schrijftalent had er zeker iets vele groters van kunnen worden. Al geloof ik graag dat dit puur een smaakverschil is en dat anderen hier hun favoriete roman in kunnen vinden.
Boek leest vlot en er zit zeker een redelijke mate van humor in. Er zit een zekere spanningsopbouw in maar je wat niet waartoe die leidt. Uiteindelijk volgt er een soort van apocalyptisch einde. Dat voelt raar aan want je had een heel ander einde verwacht. Je denkt steeds dat er iets gaat gebeuren en dan gebeurt het niet maar het einde had niemand kunnen voorspellen.
Een heel fijn boek. Het beschrijft een "zeerepubliek" in het grote Europa. Verschillende verhaallijnen die door elkaar heen het land en de maatschappij beschrijven en die een boeiende samenvatting vormen van hoe de wereld gezien kan worden (en misschien door velen met geknik zou gelezen worden). Tragiek, nostalgie, romantiek, met momenten ook de nodige suspens. Het zit er allemaal in. Je kan de personages zien, ruiken, ... soms doet het aan een schilderij van Hopper denken. Veel indrukken, boeiende taal, vlot leesbaar en toch diepgang Eentje om te lezen en te herlezen.
Een Utopia dat toch niet zo mooi blijkt te zijn als voorgespiegeld wordt... Een Amerikaans journalist probeert te begrijpen hoe alles hier werkt en komt steeds meer ongerijmdheden tegen tót hij zelf deel uit gaat maken van dit tot mislukken gedoemde land. Het einde vind ik tekenend voor het hele bestaan daar. Misschien ook het bewijs voor de dronkenmanstheorie dat de aarde plat was en de zwaartekracht een ultieme vorm van heimwee van de aarde?
Breedvoerig en uitwaaierend verhaal dat erg traag op gang komt. Het middendeel van het boek heeft als titel 'Scherven' en voor mij is dat een goede omschrijving voor het hele boek. Ik mis iets wat het boek zou kunnen bijeenhouden. Geen van de personages nodigt uit tot identificatie, geen van de stemmen is meeslepend. Het boek eindigt met een geheim dat erg ongeloofwaardig is en een ramp die de hele boel nog eens omgooit. Jammer.
Heel interessante roman. Verschillende verhaallijnen die elkaar raken in de nieuwe republiek Caravantis aan de noordzee. Boeiend hoe bepaalde politiek incorrecte ideeën in Caravantis in de praktijk worden omgezet. Leest als een trein. Een boek dat ik misschien nog wel eens, een beetje trager en bedachtzamer, zou willen lezen.
Alweer getwijfeld tussen 3 en 4 sterren. Vier sterren voor het schrijftalent van Frank Albers. Drie sterren voor de verhaallijnen die mijn voortschrijdende geheugenverlies niet zullen overleven. Mooi boek.