In de 37 gedichten uit Eerst gebeurt zoveel dat het nauwelijks mogelijk is ze samen te vatten in één coherent verhaal. Het openingsgedicht, 'Het huis bleek stenen', is de verwoording van een verschrikkelijk inzicht: misschien wel van het besef dat het dak dat je boven je hoofd dacht te hebben geen enkele geborgenheid blijkt te bieden. Er zijn alleen maar losse stenen, er is geen uitzicht, en misschien zelfs niet eens een uitgang. Maar in het slotgedicht, 'Het raam uit, de dakgoot over', is er een suggestie van iets wat op bevrijding of vlucht zou kunnen duiden. Iemand worstelt zich via een zolderraampje het huis uit naar een 'windpraam van licht'. Is er dan toch verlossing mogelijk? Wie zal het zeggen. Tussen begin en einde speelt zich een heleboel af waarmee we alle kanten op kunnen en op gaan.
Esther Jansma was a Dutch writer, poet and academic. Jansma worked as an archaeologist. Jansma published her first collection of poetry Stem onder mijn bed (Voice under my Bed) in 1988. In 1990, she published Bloem, steen (Flower, Stone), which reflected her feelings after her first child died at birth. Jansma was a professor in the Geosciences department at Utrecht University.
Eergisteren zaten we samen gezellig op de bedrand. Nu ja, ik zat, jij lag in mijn schoot. In de slaapkamer had ik uit de propvolle boekenkast met dichtbundels nog maar eens Eerst geplukt. Nog maar eens overdonderden je pareltjes me.
Gisterenavond overdonderde me het nieuws. Terwijl mijn leerlingen zich naarstig over een schrijfopdracht bogen, vlamde de krantenkop op mijn laptopscherm. Nee toch. Meteen schuimde ik het internet af. Met ‘Aanwezigheid’ sloot ik de les af. Aanwezig, ja, dat zal jouw poëzie altijd blijven. Jouw slaap is niet de slaap van de dingen.