Beatriz, Marie, Valentine, Kom Piu en Toronto zijn doodsbenauwd nu een bende mysterieuze wrekers de straffen die ze voor hun moeders bedachten, ook écht uitvoeren! Toronto is helemaal overstuur: in een woede-uitbarsting heeft ze haar mama en diens vriendin dood gewenst. De tijd tikt genadeloos weg terwijl ze samen met haar boezemvriendinnen probeert om de boeman die het op haar moeder gemunt heeft een halt toe te roepen.
Eindelijk het tweede deel gevonden bij de bibliotheek, en tja, hij was wel ergggg spannend, maar het einde was erg teleurstellend. Arme Toronto, en ik vind het jammer dat we dus nu nooit meer te weet komen waarom ze dat heeft gekozen. Ook met de Moederkiller, tja, sorry hoor. Ik had toch wat beters verwacht. Ik vind de meiden nog steeds onuitstaanbaar, vooral Toronto. Ik heb niet echt zin, in tegenstelling tot het vorige boek, om nog langer te schrijven. Geen enkele inspiratie.
Deuxième tome de l’intrigue... et on bascule d bas le suspense, l’horreur. Va-t-on démasquer et arrêter ce punisseur qui semble vraiment très dangereux ? Une superbe histoire.
Zidrou heeft me met zijn beeldromans steeds weten te boeien, doen meeleven en af en toe weten te ontroeren. Lydie, Een Mooie Reis, De Verhalenverteller, De Klant, Het Vel van de Beer : allemaal eersteklasse-strips die ik zonder verpinken kan aanraden. Met Moederkillers, een stap naar een wat breder publiek, levert hij een thriller voor jong en oud. Het gebruik van een ongeloofwaardig concept (waarvoor hij leentjebuur bij een manga-collega lijkt te hebben gespeeld) is voor mij geen probleem. Het verhaal wordt echter ferm verzwakt door de ongeloofwaardige reacties en dialogen door personages waamee je geen band of voeling hebt. Toch ben je als lezer benieuwd hoe het afloopt dus echt slecht wordt het niet. Het tekenteam van dienst (precies leerlingen van Gazotti) levert weer sterk, dynamisch tekenwerk af. Hopelijk is de volgende Nederlandstalige Zidrou-publicatie iets wat meer aan de ribben blijft kleven.