What do you think?
Rate this book
Een bloedovergoten dageraad
Ondoden. Spinnen. Een bungalow in de mist, bloedsporen die niet kunnen verdwijnen, meisjes in rode jassen en een dageraad, een bloedovergoten dageraad waar een zoon naar zijn moeder zoekt... En waar niets meer hetzelfde zal zijn...
In dit vervolg op het verhalenbundel Zwarte muren die in het teken stond van het onontkoombare, verhaalt Anthonie Holslag hier over (doods)angst, leegheid, de echo die na het geweld plaatsvindt. Ditmaal voert de auteur u mee naar een bloedovergoten dageraad.
Maar vergis u niet, wat zich voor u uitstrekt is nooit wat het lijkt. U zult belaagd worden, er zal iets tussen de wanden van de werkelijkheid sluipen. De pagina's zullen rood kleuren, ook al is de dood soms niet zo evident en oneindig veel subtieler dan we vermoeden. Maar bovenal is dit de gruwel van zinloos geweld, menselijke monsters ... en soms erger, geweld waar een koelbloedige geest achter verscholen gaat.
Een bundel voor de fijnproever en liefhebbers van subtiele horror.
In dit vervolg op het verhalenbundel Zwarte muren die in het teken stond van het onontkoombare, verhaalt Anthonie Holslag hier over (doods)angst, leegheid, de echo die na het geweld plaatsvindt. Ditmaal voert de auteur u mee naar een bloedovergoten dageraad.
Maar vergis u niet, wat zich voor u uitstrekt is nooit wat het lijkt. U zult belaagd worden, er zal iets tussen de wanden van de werkelijkheid sluipen. De pagina's zullen rood kleuren, ook al is de dood soms niet zo evident en oneindig veel subtieler dan we vermoeden. Maar bovenal is dit de gruwel van zinloos geweld, menselijke monsters ... en soms erger, geweld waar een koelbloedige geest achter verscholen gaat.
Een bundel voor de fijnproever en liefhebbers van subtiele horror.
488 pages, Paperback
First published September 25, 2014
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 9 of 9 reviews
December 8, 2017
Een 9- voor deze indringende, enge maar ook ontroerende verhalenbundel, die raakt aan in elk geval voor mij herkenbare gevoelens. Angst doet namelijk rare dingen met een mens. Het is maar een klein voorbeeld, maar een tijdje geleden was de steunbalk bovenin mijn grootste aquarium losgeschoten en ik had gezien dat daardoor de voorruit een beetje bol kwam te staan. Nu is een lekkage altijd een van mijn grote angsten geweest (240 liter over de vloer, wat een ravage). Ik zag nog geen water druppelen, maar ik was wel bezorgd. Als ik een tik hoorde (van de verwarming bijvoorbeeld) dacht ik al dat de bak lek was. Dan ging ik kijken en was er niks aan de hand. Ik had in die periode last van hyperventilatie en lag soms zwetend en zwaar ademend in bed. Tijdens een van die periodes dacht ik dat ik een tik hoorde vanuit de woonkamer, het geluid van de ruit die het begaf. Ik wist het echt zeker. Dus ik stond op om te kijken. Niks aan de hand. Ik ging weer liggen, maar een paar minuten later wist ik weer zeker dat er iets aan de hand moest zijn. Dus ik ging weer kijken. Opnieuw niks. Maar ik kon het niet geloven. Dus ik keek weer in de woonkamer. Wat ik me later realiseerde, was dat ik oordopjes in had. Het geluid dat ik dacht te horen, kon ik niet eens horen. De angst had een auditieve hallucinatie veroorzaakt. Aan dit voorval moest ik denken bij het boek van Anthonie. En ik moest denken aan mijn ervaringen met pesters, vooral de jongens op een christelijk zomerkamp die me achterna zaten met een emmer water tot diep in de bosjes, waar ik viel en onder een wespennest terecht kwam. Het pesten heeft ook diepe sporen achter gelaten. Gelukkig heb ik niet hetzelfde meegemaakt als de auteur, die zijn ervaring met zinloos geweld beschrijft in het gevoelige, prachtige voorwoord. Hij schrijft daar dat een angstige ervaring op een bepaald moment overgaat in trauma, waardoor de manier waarop je de wereld ziet verandert, je waarneming vervormt. En dat beschrijft hij prachtig in de verhalen die volgen. Het gevoel opgejaagd te worden, het gevoel iets te zien of te horen dat er misschien niet is, de zekerheid dat het onheil je gaat treffen. Er staan ook wat klassiekere horrorverhalen in deze bundel. Die vond ik niet altijd de sterkste, zoals die over een vampier. Het zombieverhaal was goed geschreven en beklemmend, hoewel dat niet per se door het zombie-element kwam. De verhalen Moordplekken en Familiegeheimen vond ik een klein beetje voorspelbaar, hoewel het einde elke keer wel klopte. Misschien dat ik omdat ik zelf schrijver ben en dus steeds nadenk over plotwendingen hierin benadeeld ben en dat andere lezers wat meer verrast worden. Het engst zijn de verhalen over de meisjes met de rode mantels, een briljant concept van Anthonie. In 'Dossier Patient 'Z'' geeft Anthonie een nare draai aan het sprookje van Roodkapje, terwijl hij tegelijk eng realistisch een psychose beschrijft en de psychiatrische zorg daaromheen. Ik heb in mijn nabije omgeving meegemaakt dat iemand een psychose had en dit beschreef die situatie heel goed. En met empathie. Het is duidelijk dat de auteur zelf teveel ervaring heeft met de onbetrouwbaarheid van zijn zintuigen en de gevolgen van extreme angst om mensen met deze ziekte weg te zetten als belachelijk of gek. Immers, voor henzelf is wat ze zien of ervaren volledig echt - zoals de krak van mijn aquarium die nacht voor mij ook volledig echt klonk. Ik vind dat Anthonie goed kan schrijven, meeslepend. Goede afwisseling in zinslengte, zinsopbouw en woordkeuze, zodat het nooit saai werd. Hij weet mooie beschrijvingen te geven. 'Hij leek wel een eierschaal. Een eierschaal, maar tegelijkertijd ook weer niet. Meer een dunne laag kraakbeen met daaronder een ballon van bloed.' Vooral heeft Anthonie veel oog voor het innerlijk leven van zijn karakters. Soms vond ik het wel wat 'overschreven' - dan werden de gedachten van de hoofdpersonen wat teveel literair om voor mij geloofwaardig te zijn. Daardoor werd het soms wat gemaakt. Dat was echter slechts in een paar verhalen het geval. Opvallend waren twee verhalen die refereerden aan natuurwetenschap en kosmologie, en tegelijk daaraan een spirituele werkelijkheid koppelden. Dat vond ik mooi gedaan, vooral in het tweede, dat de bundel afsluit met een kwinkslag van hoop. Die was wel welkom na zoveel verhalen over angst en dreigende waanzin. Toch had ik hier niet het gevoel dat de verhalen teveel op elkaar leken, zoals ik dat had in 'In het kille ochtendlicht'. Er zijn natuurlijk veel situaties die angst kunnen oproepen en je het gevoel van machteloosheid geven, het leven uit je zuigen als het ware. En die het hoofd te bieden kan je soms je rationele denken kosten.
Ik ben een beetje een pietlut, maar ik vind het jammer dat er geen betere eindredactie is geweest op dit boek. De foutjes haalden me er soms wel uit. Ontbrekende woorden, de/het-fouten ('de hoofd'), foutieve werkwoordsvormen ('hij ... voelde de moed in zijn schoenen zonk.') - een goede corrector had die moeten zien. Er waren ook een paar fouten die misschien er het gevolg van zijn dat de auteur een deel van zijn jeugd in de Verenigde Staten heeft doorgebracht. Daardoor kwam het wellicht dat sommige woorden verkeerd waren gekozen ('contouren' in plaats van 'contreien', 'onlosmakend' in plaats van 'onlosmakelijk'). Ook klopte een paar keer de zinsvolgorde niet ('zoals ik inmiddels wel vaker op mijn achtendertigste had ervaren' suggereert bijvoorbeeld dat al zijn ervaringen op zijn achtendertigste waren geweest). Deze dingen maakten dat de tekst voor mij toch niet altijd helemaal soepel las. Ik kan me voorstellen dat er lezers zijn die in dit opzicht minder kritisch zijn dan ik. Die mogen wat mij betreft gerust mijn score lezen als een 9+ en dus vijf sterren.
Ik wil dit boek van harte aanbevelen, bij de liefhebbers, maar ook bij mensen die nog niet zoveel ervaring hebben met horror. Dit is niet 'goor' of heel bloederig, maar bevat een meer psychologische gruwel die onder je huid gaat zitten en confronteert je tegelijk met het effect van angst en de gevolgen van trauma. Het kan dus ook je empathie versterken, mocht je je daarvoor openstellen. Het zijn geen oppervlakkige verhalen, maar werk van iemand die niet alleen belezen en onderlegd is, maar ook diep in zichzelf heeft gekeken en niet is teruggeschrokken voor de duisterdere beelden die hij daarbij zag. Een flinke pil, maar een die je bij de keel grijpt en niet loslaat. Ik ben zelf erg nieuwsgierig geworden naar Zwarte Muren, en ga die zeker ook op mijn 'te lezen'-lijstje zetten.
Ik ben een beetje een pietlut, maar ik vind het jammer dat er geen betere eindredactie is geweest op dit boek. De foutjes haalden me er soms wel uit. Ontbrekende woorden, de/het-fouten ('de hoofd'), foutieve werkwoordsvormen ('hij ... voelde de moed in zijn schoenen zonk.') - een goede corrector had die moeten zien. Er waren ook een paar fouten die misschien er het gevolg van zijn dat de auteur een deel van zijn jeugd in de Verenigde Staten heeft doorgebracht. Daardoor kwam het wellicht dat sommige woorden verkeerd waren gekozen ('contouren' in plaats van 'contreien', 'onlosmakend' in plaats van 'onlosmakelijk'). Ook klopte een paar keer de zinsvolgorde niet ('zoals ik inmiddels wel vaker op mijn achtendertigste had ervaren' suggereert bijvoorbeeld dat al zijn ervaringen op zijn achtendertigste waren geweest). Deze dingen maakten dat de tekst voor mij toch niet altijd helemaal soepel las. Ik kan me voorstellen dat er lezers zijn die in dit opzicht minder kritisch zijn dan ik. Die mogen wat mij betreft gerust mijn score lezen als een 9+ en dus vijf sterren.
Ik wil dit boek van harte aanbevelen, bij de liefhebbers, maar ook bij mensen die nog niet zoveel ervaring hebben met horror. Dit is niet 'goor' of heel bloederig, maar bevat een meer psychologische gruwel die onder je huid gaat zitten en confronteert je tegelijk met het effect van angst en de gevolgen van trauma. Het kan dus ook je empathie versterken, mocht je je daarvoor openstellen. Het zijn geen oppervlakkige verhalen, maar werk van iemand die niet alleen belezen en onderlegd is, maar ook diep in zichzelf heeft gekeken en niet is teruggeschrokken voor de duisterdere beelden die hij daarbij zag. Een flinke pil, maar een die je bij de keel grijpt en niet loslaat. Ik ben zelf erg nieuwsgierig geworden naar Zwarte Muren, en ga die zeker ook op mijn 'te lezen'-lijstje zetten.
December 16, 2017
Een bundel met horror-, c.q. spannende verhalen. Het gaat eigenlijk nooit echt om bloed, geweld, fysiek gevaar. Het gaat veel meer om wat er verstandelijk of emotioneel met een hoofdpersoon gebeurt.
Het meest blijft Bungalow 6 me bij. Een vader ziet dat spinachtigen zijn zieke kind bedreigen en zelfs in zijn mond kruipen, wat herinneringen boven brengt. Kan hij zijn kind beschermen, vooral als hij de enige is die de spinnen ziet?
Het meest blijft Bungalow 6 me bij. Een vader ziet dat spinachtigen zijn zieke kind bedreigen en zelfs in zijn mond kruipen, wat herinneringen boven brengt. Kan hij zijn kind beschermen, vooral als hij de enige is die de spinnen ziet?
November 17, 2017
Ik leerde Anthonie Holslag kennen op Haunted Castle in oktober 2014. Het was een korte en fijne ontmoeting. Hij kende mij niet, ik hem wel, van zijn verhalenbundel Zwarte muren die ik in 2012 gelezen heb. Ik herinner me nog goed dat het destijds een van mijn voornemens was om meer oorspronkelijk Nederlandstalige horror te gaan lezen, in plaats van me te beperken tot de (vaak erg goede maar soms ook matige) Angelsaksische lectuur die ons door de strot geduwd wordt. Anderzijds was ik als beginnend en lerend schrijver van bizarre verhalen ontzettend benieuwd naar wat gelijk gestemde zielen zoal uitbrachten. Zwarte muren dus. Het was een bundel met wisselende verhalen, geworteld in een Amerikaanse couleur locale omdat de auteur daar ook gewoond had tijdens het schrijven van dat boek. Voornamelijk de verhalen Tila en Een koude winter zijn mij tot vandaag bijgebleven.
In oktober 2014 is Anthonie’s nieuwe verhalenbundel verschenen, getiteld Een bloedovergoten dageraad, met trouwens een erg mooie cover. Het is een dikke pil geworden: 488 bladzijden met 15 verhalen én een inleiding. Waarom vermeld ik die inleiding specifiek? Omdat Anthonie op een aangrijpende manier vertelt over de traumatische gebeurtenis die hem tot het schrijven van deze verhalen heeft genoopt. Het is daarmee een heel persoonlijk boek geworden en ook al ken ik Anthonie slechts oppervlakkig, toch krijg ik het gevoel voor een stukje in zijn ziel te hebben gekeken tijdens het lezen. De angsten, de onzekerheden, de nostalgie en het hunkeren naar zorgeloze tijden en de gevoelens waarmee hij worstelt, spelen hierin een prominente rol. Ik denk bijvoorbeeld aan thema’s als zinloos geweld of de verantwoordelijkheden van het vaderschap die vaak als metafoor worden gebruikt om visuele gruwel uit te drukken.
Ik vind het heel moeilijk om het werk van een collega te beoordelen. Bovendien staan er in een verhalenbundel altijd verhalen die je meer aanspreken dan andere. Dat kan aan persoonlijke voorkeur liggen, maar evenzeer aan de objectieve kwaliteit van het verhaal zelf. Ik denk dan aan plotting, personages, taalvaardigheid, gelaagdheid, enzovoort. Aardedonker is voor mij zo’n typisch voorbeeld dat op beide vlakken faalt en bovendien zwak geredigeerd is. Het is een klassieke zombievertelling die eigenlijk geen originele invalshoek aan het beproefde concept toevoegt en ook nog eens bevolkt wordt door ongeloofwaardige personages. Dat klinkt hard, maar ik weet dat Anthonie me dit niet kwalijk zal nemen, temeer omdat deze ene misser ruimschoots goedgemaakt wordt door de andere verhalen.
Tijdens het lezen viel het me op dat hoe meer verhalen je achter de kiezen hebt, hoe beklemmender de atmosfeer wordt. Metaforen worden ingezet als katalysator voor grafische horror en psychische terreur. Anthonie hanteert een eenvoudig taalgebruik, maar is wel heel helder in zijn bewoordingen zodat hij bij de lezer heel duidelijke beelden oproept. Dat is een kunst op zich en die was ook in Zwarte muren al te merken, alhoewel de gebruikte schrijftechnieken in Een bloedovergoten dageraad consistenter worden toegepast. Na deze twee boeken meen ik al een specifieke stijl in zijn werk te herkennen. Vaak (doch niet altijd) is de psychische toestand van het hoofdpersonage de aanleiding voor een hele hoop ellende. Anthonie graaft werkelijk in hun gemoedstoestand, in hun verleden en ik durf te vermoeden dat die methode voortvloeit uit de erg persoonlijke aanpak die hij tijdens het schrijven hanteert.
Daarnaast is Anthonie antropoloog van opleiding en ook dat schemert door in sommige verhalen, zoals in Dossier patiënt “Z”, waarin de geschiedkundige en socio-culturele betekenis van het sprookje Roodkapje als katalysator geldt voor een bloedstollend verhaal. Een variant hierop is het verhaal Het huis bij het park, tevens mijn favoriet uit de hele bundel. Al komt ook het sinistere Moordplekken hiervoor in aanmerking, ware het niet dat de ontknoping misschien iets te snel komt en te voorspelbaar is. Ik denk dat eenieder wel zijn eigen favorieten zal hebben, na het lezen van deze bundel, omdat de thema’s zo uiteenlopend zijn, en toch allemaal één ding gemeen hebben: angst.
In 2015 komt er een vervolg uit op Een bloedovergoten dageraad. Lezers die van zorgvuldig opgebouwde griezelverhalen houden, zijn bij Anthonie zeker aan het juiste adres. Ook ik houd hem in de gaten en zal zeker zijn volgende boek aanschaffen, al mag het van mijn nog net iets scherper, net iets meer bizar.
In oktober 2014 is Anthonie’s nieuwe verhalenbundel verschenen, getiteld Een bloedovergoten dageraad, met trouwens een erg mooie cover. Het is een dikke pil geworden: 488 bladzijden met 15 verhalen én een inleiding. Waarom vermeld ik die inleiding specifiek? Omdat Anthonie op een aangrijpende manier vertelt over de traumatische gebeurtenis die hem tot het schrijven van deze verhalen heeft genoopt. Het is daarmee een heel persoonlijk boek geworden en ook al ken ik Anthonie slechts oppervlakkig, toch krijg ik het gevoel voor een stukje in zijn ziel te hebben gekeken tijdens het lezen. De angsten, de onzekerheden, de nostalgie en het hunkeren naar zorgeloze tijden en de gevoelens waarmee hij worstelt, spelen hierin een prominente rol. Ik denk bijvoorbeeld aan thema’s als zinloos geweld of de verantwoordelijkheden van het vaderschap die vaak als metafoor worden gebruikt om visuele gruwel uit te drukken.
Ik vind het heel moeilijk om het werk van een collega te beoordelen. Bovendien staan er in een verhalenbundel altijd verhalen die je meer aanspreken dan andere. Dat kan aan persoonlijke voorkeur liggen, maar evenzeer aan de objectieve kwaliteit van het verhaal zelf. Ik denk dan aan plotting, personages, taalvaardigheid, gelaagdheid, enzovoort. Aardedonker is voor mij zo’n typisch voorbeeld dat op beide vlakken faalt en bovendien zwak geredigeerd is. Het is een klassieke zombievertelling die eigenlijk geen originele invalshoek aan het beproefde concept toevoegt en ook nog eens bevolkt wordt door ongeloofwaardige personages. Dat klinkt hard, maar ik weet dat Anthonie me dit niet kwalijk zal nemen, temeer omdat deze ene misser ruimschoots goedgemaakt wordt door de andere verhalen.
Tijdens het lezen viel het me op dat hoe meer verhalen je achter de kiezen hebt, hoe beklemmender de atmosfeer wordt. Metaforen worden ingezet als katalysator voor grafische horror en psychische terreur. Anthonie hanteert een eenvoudig taalgebruik, maar is wel heel helder in zijn bewoordingen zodat hij bij de lezer heel duidelijke beelden oproept. Dat is een kunst op zich en die was ook in Zwarte muren al te merken, alhoewel de gebruikte schrijftechnieken in Een bloedovergoten dageraad consistenter worden toegepast. Na deze twee boeken meen ik al een specifieke stijl in zijn werk te herkennen. Vaak (doch niet altijd) is de psychische toestand van het hoofdpersonage de aanleiding voor een hele hoop ellende. Anthonie graaft werkelijk in hun gemoedstoestand, in hun verleden en ik durf te vermoeden dat die methode voortvloeit uit de erg persoonlijke aanpak die hij tijdens het schrijven hanteert.
Daarnaast is Anthonie antropoloog van opleiding en ook dat schemert door in sommige verhalen, zoals in Dossier patiënt “Z”, waarin de geschiedkundige en socio-culturele betekenis van het sprookje Roodkapje als katalysator geldt voor een bloedstollend verhaal. Een variant hierop is het verhaal Het huis bij het park, tevens mijn favoriet uit de hele bundel. Al komt ook het sinistere Moordplekken hiervoor in aanmerking, ware het niet dat de ontknoping misschien iets te snel komt en te voorspelbaar is. Ik denk dat eenieder wel zijn eigen favorieten zal hebben, na het lezen van deze bundel, omdat de thema’s zo uiteenlopend zijn, en toch allemaal één ding gemeen hebben: angst.
In 2015 komt er een vervolg uit op Een bloedovergoten dageraad. Lezers die van zorgvuldig opgebouwde griezelverhalen houden, zijn bij Anthonie zeker aan het juiste adres. Ook ik houd hem in de gaten en zal zeker zijn volgende boek aanschaffen, al mag het van mijn nog net iets scherper, net iets meer bizar.
February 2, 2017
Een Bloedovergoten dageraad is een bundel met korte horrorverhalen, vanuit het gezichtspunt van wat angst met de psyche doet en hoe onwerkelijk de wereld er dan uitziet. Het thema van dit boek is de doodsangst. De schrijver werd slachtoffer van zinloos geweld en de verhalen zijn daarom ook redelijk autobiografisch van aard. Er zit heel wat magisch realisme in deze verhalen, naar mijn mening (maar ik ben niet zo'n enorme kenner van horror, meestal houd ik er niet zo van). Dit soort zwarte verhalen bevinden zich vaak buiten wat je noemt mijn comfort zone, ik heb er dan ook lang over gedaan om me aan dit boek te wagen. Anthonies boek “De kerstboom” las ik al veel eerder en die verhalen vond ik goed, dus misschien was dit ook wel wat voor mij. Ik heb “Een bloedovergoten dageraad” nu wel gelezen. Tijdens het lezen werd ik gegrepen door de schrijfstijl van de schrijver. Hij sleepte me er doorheen en de vreemde gebeurtenissen en achterliggende boodschappen intrigeren me enorm. Als horrorboek vind ik dit boek iets heel speciaals hebben. Om beter te begrijpen hoe de schrijver ertoe gekomen is om deze verhalen te bundelen, is het handig als je het voorwoord leest waarin beschreven wordt wat er met hem gebeurd is en waarom zinloos geweld zo’n impact heeft op iemands leven. De verhalen die mij als lezer het meeste deden waren: Moordplekken, Familiegeheimen, Zwarte aura, Bloedvlekken, Een bloedovergoten dageraad en Het grote eindexamen. Ik houd er niet van verhalen te lezen over zombies of enge wezens in rode mantels, voor mij waren die verhalen het minst interessant. Voor lezers die zich interesseren voor wat zinloos geweld, psychotherapie en het gebruik van medicijnen om angsten te verdringen met een mens kan doen, is dit boek een aanrader.
February 14, 2015
Een boek vol griezel en Horror verhalen met veel emoties.
Een bloedovergoten dageraad is geen standaard verhalenbundel vol griezel en Horrorverhalen.
De trend wordt gezet in de inleiding, waar Anthonie Holslag verslag doet van een persoonlijke ervaring met zinloos geweld.
Dan volgen er 15 verhalen die uiteenlopen van bizar tot super griezelig. Maar alle verhalen zitten vol met personen die worstelen met zich zelf of hun veranderde omgeving. En dit geeft extra diepte aan de verhalen.
Het enige minpuntje aan deze bundel vond ik dat hij te dik was. Op een gegeven moment raak je een beetje in een sleur van steeds weer te lezen over een man die met zich zelf overhoop lag. Terwijl de latere verhalen van de bundel van even goede kwaliteit waren als de eerste verhalen.
Toppers vond ik:
- De 3 verhalen met de "Roodkapjes", De man op het ijs, Dossier patiënt "Z", Het huis bij het park. Hoe Anthonie de meisjes neerzet. Je krijgt er gewoon nachtmerries van.
- Aardedonker. Hoe mensen kunnen ontaarden als de wereld overspoeld wordt door zombies.
- Het komische De laatste opdracht, hoe een man moet waken met een bijl bij een lijkkist.
- Zwarte aura, hoe een man aura's ziet na een ontmoeting met het monster in de kast.
Een bloedovergoten dageraad is geen standaard verhalenbundel vol griezel en Horrorverhalen.
De trend wordt gezet in de inleiding, waar Anthonie Holslag verslag doet van een persoonlijke ervaring met zinloos geweld.
Dan volgen er 15 verhalen die uiteenlopen van bizar tot super griezelig. Maar alle verhalen zitten vol met personen die worstelen met zich zelf of hun veranderde omgeving. En dit geeft extra diepte aan de verhalen.
Het enige minpuntje aan deze bundel vond ik dat hij te dik was. Op een gegeven moment raak je een beetje in een sleur van steeds weer te lezen over een man die met zich zelf overhoop lag. Terwijl de latere verhalen van de bundel van even goede kwaliteit waren als de eerste verhalen.
Toppers vond ik:
- De 3 verhalen met de "Roodkapjes", De man op het ijs, Dossier patiënt "Z", Het huis bij het park. Hoe Anthonie de meisjes neerzet. Je krijgt er gewoon nachtmerries van.
- Aardedonker. Hoe mensen kunnen ontaarden als de wereld overspoeld wordt door zombies.
- Het komische De laatste opdracht, hoe een man moet waken met een bijl bij een lijkkist.
- Zwarte aura, hoe een man aura's ziet na een ontmoeting met het monster in de kast.
December 2, 2015
Pluspunten: Ik vind het een goed boek, met heel veel heftige en psychologisch getinte horrorverhalen. Goed geschreven, hoewel in deze bundel een behoorlijke hoeveelheid technische theorieën voorkomt, die ik zelf wel interessant vind. Anthonie Holslag schrijft indrukwekkend en sleept je mee in zijn verhalen. Ik liet me graag meeslepen. Ik hoop dat er snel een tweede druk verschijnt.
minpuntje: ik hoop ook dat de tweede druk een betere woordredactie krijgt. Ik kwam veel onnodige fouten tegen.
minpuntje: ik hoop ook dat de tweede druk een betere woordredactie krijgt. Ik kwam veel onnodige fouten tegen.
February 7, 2017
4,5 sterren
"We zien alleen wat we willen zien, dat had hij lang geleden al geleerd. En sommige dingen zag je, maar tegelijkertijd ook niet. Sommige dingen waren slechts een decor dat pas achteraf, als de puzzelstukjes op hun plaats vielen, een betekenis begon te krijgen." Uit het verhaal: Het huis bij het park.
“Een bloedovergoten dageraad” is het vervolg op “Zwarte Muren”, dat samen met het net uitgekomen boek “In het kille ochtendlicht" een drieluik vormt.
Het is meer dan de moeite waard om de introductie "Door het konijnenhol" te lezen en deze zeker niet over te slaan. Het geeft namelijk aan om welke reden deze bundel is ontstaan. De introductie heeft een krachtige openingszin:
“Op 29 november 2008 om 00.28 uur veranderde mijn leven”. En dit bedoelt de schrijver letterlijk. Op dat moment werd Anthonie Holslag het slachtoffer van zinloos geweld. Volgens de schrijver is dit boek misschien wel het meest autobiografische dat hij heeft geschreven, niet in letterlijke zin, maar over hoe hij het leven aanvoelt. In deze bundel staan veel van zijn angsten verwoord. Normale angsten, maar ook irreële.
Na het lezen van de indrukwekkende introductie was ik even stil om de volgende reden: wat een vreselijke ervaring heeft de schrijver meegemaakt. Ik kan me er (gelukkig) niets bij voorstellen, maar ik begrijp dat dit je leven volledig op z'n kop zet. Gelukkig heb ik zelf geen ervaring gehad met zinloos geweld, de introductie maakt echter goed duidelijk hoe ingrijpend zo'n gebeurtenis is. Ik vind het heel dapper dat Anthonie Holslag de gevoelens van deze ervaring via de verhalen in de bundels deelt en heb groot respect daarvoor. Ik merkte dat de introductie me erg raakte en was daarna erg benieuwd naar de verhalen. Door deze introductie hebben de verhalen een andere lading gekregen, anders dan bij andere boeken met “gewone” horrorverhalen. In de verhalen in deze bundel proef je de verwerking van zijn trauma's. Zijn ervaring met zinloos geweld heeft niet de overhand in deze bundel, je herkent echter wel de elementen van de beangstigende ervaring die Anthonie Holslag heeft meegemaakt. Je voelt dit in elk verhaal en dit maakt dat de verhalen persoonlijker aanvoelen dan andere horrorverhalen of -boeken die ik heb gelezen.
De thema's van de verhalen zijn heel divers: zo zijn er bijvoorbeeld verhalen over vampiers, zombies, duivelsuitdrijvingen, demonen, een engel des doods, dodelijke pandemieën. Over het algemeen heb ik weinig moeite om een à twee verhalen uit te kiezen die mij het meeste fascineren, indruk hebben gemaakt of mij geraakt hebben. Ik vond het echter bij deze bundel bijzonder moeilijk. Dit omdat de verhalen zo divers en zo verschillend zijn, ook al hebben ze allemaal (doods)angst, leegheid, eenzaamheid als bindende factoren. Net als in de bundel “Zwarte Muren” zijn er ook in dit boek zaken die in meerdere verhalen terugkomen, zoals bijvoorbeeld de meisjes in rode jasjes. Nooit meer zal ik op een ‘gewone’ manier naar kleine meisjes in rode jasjes kunnen kijken, vanwege enkele verhalen in deze bundel.
Ik kan niet alle 15 verhalen hier bespreken en heb uiteindelijk gekozen voor de verhalen DOSSIER PATIËNT “Z” en EEN GESPREK MET DE DUIVEL.
DOSSIER PATIENT “Z”
Een psychiater krijgt te maken met een psychotische patiënt die door een collega is doorverwezen. Je leest het verhaal alsof je het dossier leest dat de psychiater heeft samengesteld. Op deze wijze kom je als lezer samen met de psychiater steeds meer erachter waarom de patiënt is opgenomen. Deze manier van vertellen trekt je als lezer dieper in het bizarre en zeer spannende verhaal.
EEN GESPREK MET DE DUIVEL
Zeer goed en interessant verhaal over een duivelsuitdrijving. De priester, die gebukt gaat onder zaken uit het verleden, gaat in gesprek met het slachtoffer om te bepalen of hij daadwerkelijk bezeten is en welke uitdrijving van toepassing is om hem te redden. Tijdens het lezen voel je dat iets aan deze zaak niet goed zit. Anthonie Holslag heeft in dit verhaal religie en wetenschap gecombineerd, wat het verhaal bijzonder interessant maakt. Het is geen standaardverhaal over een duivelsuitdrijving en dat zorgt voor een beklemmende sfeer tijdens het lezen.
Dan wil ik even kort het laatste verhaal, “Het grote eindexamen” noemen. Er staat onder de titel van het verhaal dat het is opgedragen aan Jojada Verrips. Ik heb de naam op Google gezocht en hij is daadwerkelijk bestaande persoon, een Nederlands cultureel antropoloog. Hij was van 1997 tot 2007 hoogleraar aan de Universiteit van Amsterdam.
Dit boek is zonder meer heel bijzonder om te lezen. Het is dan wel een dik boek, maar ik had graag nog meer verhalen willen lezen. Gelukkig was dit niet de laatste bundel horrorverhalen van Anthonie Holslag, hij heeft inmiddels in het najaar van 2016 het derde deel van de drieluik uitgebracht, de verhalenbundel “In het kille ochtendlicht” met tot mijn verrassing op de cover mijn favoriete “meisjes in hun rode jasjes”.
Ik geef “Een bloedovergoten dageraad” 4,5 sterren.
"We zien alleen wat we willen zien, dat had hij lang geleden al geleerd. En sommige dingen zag je, maar tegelijkertijd ook niet. Sommige dingen waren slechts een decor dat pas achteraf, als de puzzelstukjes op hun plaats vielen, een betekenis begon te krijgen." Uit het verhaal: Het huis bij het park.
“Een bloedovergoten dageraad” is het vervolg op “Zwarte Muren”, dat samen met het net uitgekomen boek “In het kille ochtendlicht" een drieluik vormt.
Het is meer dan de moeite waard om de introductie "Door het konijnenhol" te lezen en deze zeker niet over te slaan. Het geeft namelijk aan om welke reden deze bundel is ontstaan. De introductie heeft een krachtige openingszin:
“Op 29 november 2008 om 00.28 uur veranderde mijn leven”. En dit bedoelt de schrijver letterlijk. Op dat moment werd Anthonie Holslag het slachtoffer van zinloos geweld. Volgens de schrijver is dit boek misschien wel het meest autobiografische dat hij heeft geschreven, niet in letterlijke zin, maar over hoe hij het leven aanvoelt. In deze bundel staan veel van zijn angsten verwoord. Normale angsten, maar ook irreële.
Na het lezen van de indrukwekkende introductie was ik even stil om de volgende reden: wat een vreselijke ervaring heeft de schrijver meegemaakt. Ik kan me er (gelukkig) niets bij voorstellen, maar ik begrijp dat dit je leven volledig op z'n kop zet. Gelukkig heb ik zelf geen ervaring gehad met zinloos geweld, de introductie maakt echter goed duidelijk hoe ingrijpend zo'n gebeurtenis is. Ik vind het heel dapper dat Anthonie Holslag de gevoelens van deze ervaring via de verhalen in de bundels deelt en heb groot respect daarvoor. Ik merkte dat de introductie me erg raakte en was daarna erg benieuwd naar de verhalen. Door deze introductie hebben de verhalen een andere lading gekregen, anders dan bij andere boeken met “gewone” horrorverhalen. In de verhalen in deze bundel proef je de verwerking van zijn trauma's. Zijn ervaring met zinloos geweld heeft niet de overhand in deze bundel, je herkent echter wel de elementen van de beangstigende ervaring die Anthonie Holslag heeft meegemaakt. Je voelt dit in elk verhaal en dit maakt dat de verhalen persoonlijker aanvoelen dan andere horrorverhalen of -boeken die ik heb gelezen.
De thema's van de verhalen zijn heel divers: zo zijn er bijvoorbeeld verhalen over vampiers, zombies, duivelsuitdrijvingen, demonen, een engel des doods, dodelijke pandemieën. Over het algemeen heb ik weinig moeite om een à twee verhalen uit te kiezen die mij het meeste fascineren, indruk hebben gemaakt of mij geraakt hebben. Ik vond het echter bij deze bundel bijzonder moeilijk. Dit omdat de verhalen zo divers en zo verschillend zijn, ook al hebben ze allemaal (doods)angst, leegheid, eenzaamheid als bindende factoren. Net als in de bundel “Zwarte Muren” zijn er ook in dit boek zaken die in meerdere verhalen terugkomen, zoals bijvoorbeeld de meisjes in rode jasjes. Nooit meer zal ik op een ‘gewone’ manier naar kleine meisjes in rode jasjes kunnen kijken, vanwege enkele verhalen in deze bundel.
Ik kan niet alle 15 verhalen hier bespreken en heb uiteindelijk gekozen voor de verhalen DOSSIER PATIËNT “Z” en EEN GESPREK MET DE DUIVEL.
DOSSIER PATIENT “Z”
Een psychiater krijgt te maken met een psychotische patiënt die door een collega is doorverwezen. Je leest het verhaal alsof je het dossier leest dat de psychiater heeft samengesteld. Op deze wijze kom je als lezer samen met de psychiater steeds meer erachter waarom de patiënt is opgenomen. Deze manier van vertellen trekt je als lezer dieper in het bizarre en zeer spannende verhaal.
EEN GESPREK MET DE DUIVEL
Zeer goed en interessant verhaal over een duivelsuitdrijving. De priester, die gebukt gaat onder zaken uit het verleden, gaat in gesprek met het slachtoffer om te bepalen of hij daadwerkelijk bezeten is en welke uitdrijving van toepassing is om hem te redden. Tijdens het lezen voel je dat iets aan deze zaak niet goed zit. Anthonie Holslag heeft in dit verhaal religie en wetenschap gecombineerd, wat het verhaal bijzonder interessant maakt. Het is geen standaardverhaal over een duivelsuitdrijving en dat zorgt voor een beklemmende sfeer tijdens het lezen.
Dan wil ik even kort het laatste verhaal, “Het grote eindexamen” noemen. Er staat onder de titel van het verhaal dat het is opgedragen aan Jojada Verrips. Ik heb de naam op Google gezocht en hij is daadwerkelijk bestaande persoon, een Nederlands cultureel antropoloog. Hij was van 1997 tot 2007 hoogleraar aan de Universiteit van Amsterdam.
Dit boek is zonder meer heel bijzonder om te lezen. Het is dan wel een dik boek, maar ik had graag nog meer verhalen willen lezen. Gelukkig was dit niet de laatste bundel horrorverhalen van Anthonie Holslag, hij heeft inmiddels in het najaar van 2016 het derde deel van de drieluik uitgebracht, de verhalenbundel “In het kille ochtendlicht” met tot mijn verrassing op de cover mijn favoriete “meisjes in hun rode jasjes”.
Ik geef “Een bloedovergoten dageraad” 4,5 sterren.
November 6, 2014
Het boek:
Dit is het vervolg op de verhalenbundel “Zwarte Muren “, hoewel het in die bundel vooral gaat over het onontkombare gaat het in “Bloedovergoten dageraad” over zinloos geweld , bloeddorstige monsters en gekwelde (menselijke) geesten. Het is bundel voor fijnproevers en liefhebbers van subtiele horror, alsdus de schrijver.
In het eerste hoofdstuk ,dat tevens de inleiding van dit boek is, wordt door de auteur duidelijk gemaakt wat voor hem de aanleiding is geweest voor het schrijven van deze bundel. Het verhaal is autobiografisch en geeft meteen de sfeer van het boek weer.
In de hoofdstukken erna kom je in aanraking met meisjes in rode jassen (Roodkapje maar dan anders), geluiden tussen de muren (om horendol van te worden),donkere kelders en kasten (met spinnen …),mensen met aparte hobby’s en gewoontes, bloedsporen die niet verdwijnen, een bungalow in de mist, gruwelijke monsters (zombies), zinloos geweld, epidemieën (zeer actueel) duivelsuitdrijving en uiteraard een bloedovergoten dageraad. Allemaal zeer levendig (lees: bloederig) beschreven, je krijgt er de kriebels van. Je kijkt wel vaker om op straat en ziet ineens allemaal spinnen in de kast en meisjes met rode jassen in de buurt . Je weet dat er iets naar je kijkt maar je bent de enige die het ziet ..Niks is meer hetzelfde.
Elk verhaal is vanaf de eerste tot de laatste zin zo opgebouwd dat je met kippenvel zit en wilt doorlezen.Net als je denkt dat je weet wat er gebeurd krijgt het verhaal weer een onverwachte maar goed bedachte wending. Het zit vol met verrassingen .Niets is zoals het lijkt .Hoewel de verhalen verzonnen zijn door de auteur, zitten er verhalen tussen die sterk autobiografisch zijn of gebaseerd zijn op ware gebeurtenissen uit zijn leven. Het zijn stuk voor stuk verhalen waar je je kan verplaatsen in de hoofdpersoon .
De verhalen “Dossier patient Z” en “Gesprek met de duivel “zijn mijn favorieten. Ik kan niet uitleggen waarom, dat moet je zelf maar ontdekken. Voor een ander zeggen deze verhalen misschien niet zo veel.Ondanks dat het een dikke pil is van 488 pagina’s, leest het vlot weg.
De cover is een tekening die bij een van de verhalen hoort. Mooie illustratie.
Waardering: 5 sterren
Dit is het vervolg op de verhalenbundel “Zwarte Muren “, hoewel het in die bundel vooral gaat over het onontkombare gaat het in “Bloedovergoten dageraad” over zinloos geweld , bloeddorstige monsters en gekwelde (menselijke) geesten. Het is bundel voor fijnproevers en liefhebbers van subtiele horror, alsdus de schrijver.
In het eerste hoofdstuk ,dat tevens de inleiding van dit boek is, wordt door de auteur duidelijk gemaakt wat voor hem de aanleiding is geweest voor het schrijven van deze bundel. Het verhaal is autobiografisch en geeft meteen de sfeer van het boek weer.
In de hoofdstukken erna kom je in aanraking met meisjes in rode jassen (Roodkapje maar dan anders), geluiden tussen de muren (om horendol van te worden),donkere kelders en kasten (met spinnen …),mensen met aparte hobby’s en gewoontes, bloedsporen die niet verdwijnen, een bungalow in de mist, gruwelijke monsters (zombies), zinloos geweld, epidemieën (zeer actueel) duivelsuitdrijving en uiteraard een bloedovergoten dageraad. Allemaal zeer levendig (lees: bloederig) beschreven, je krijgt er de kriebels van. Je kijkt wel vaker om op straat en ziet ineens allemaal spinnen in de kast en meisjes met rode jassen in de buurt . Je weet dat er iets naar je kijkt maar je bent de enige die het ziet ..Niks is meer hetzelfde.
Elk verhaal is vanaf de eerste tot de laatste zin zo opgebouwd dat je met kippenvel zit en wilt doorlezen.Net als je denkt dat je weet wat er gebeurd krijgt het verhaal weer een onverwachte maar goed bedachte wending. Het zit vol met verrassingen .Niets is zoals het lijkt .Hoewel de verhalen verzonnen zijn door de auteur, zitten er verhalen tussen die sterk autobiografisch zijn of gebaseerd zijn op ware gebeurtenissen uit zijn leven. Het zijn stuk voor stuk verhalen waar je je kan verplaatsen in de hoofdpersoon .
De verhalen “Dossier patient Z” en “Gesprek met de duivel “zijn mijn favorieten. Ik kan niet uitleggen waarom, dat moet je zelf maar ontdekken. Voor een ander zeggen deze verhalen misschien niet zo veel.Ondanks dat het een dikke pil is van 488 pagina’s, leest het vlot weg.
De cover is een tekening die bij een van de verhalen hoort. Mooie illustratie.
Waardering: 5 sterren
April 20, 2015
Het komt niet vaak voor dat ik in een verhalenbundel meer verhalen goed vind dan minder. Maar Anthonie Holslag weet met zijn verhalen in "Een bloedovergoten dageraad" onder je huid te kruipen, je bloedbaan in te stromen om er dan bij je mond onverwachts uit te springen en je bij je strot te grijpen.
De absolute topper is voor mij: Dossier patiënt "Z".
Lees het, ervaar het, voel het!
De absolute topper is voor mij: Dossier patiënt "Z".
Lees het, ervaar het, voel het!
Displaying 1 - 9 of 9 reviews