σε αυτόν τον κόσμο υπάρχουν μονάχα δύο κατηγορίες ανθρώπων: εκείνοι που έκλαψαν όταν έφυγε η Amy Winehouse κι εκείνοι που δεν έκλαψαν ● τιρκουάζ: το πιο υπέροχο και συνάμα το πιο απαίσιο χρώμα σε τούτη την παλαβιάρα πλάση ● όταν ξύπνησα η τηλεόραση έδειχνε ένα φίδι που το λένε μαύρο μάμπα ● ήταν ωραία στο μεξικό στους δρόμους ξεχυνόμασταν πλήθος ● καταλήξαμε στη φράση κλειδί που λύνει τα μυστήρια του σύμπαντος: «το χούλα χουπ είναι μικροαστική συνήθεια»
Μικρά σφηνάκια ζωών. Άλλες ζωές με έκαναν να σιχαθώ, άλλες να πονέσω, κι άλλες να γελάσω. Ελληνική πραγματικότητα, και σκέψεις που ο καθένας μας κάνει, αλλά δεν το ομολογεί. Η γραφή αναδεικνύει επιτυχημένα τη φωνή του συγγραφέα και τις φωνές των ηρώων. Αγαπημένες μου ιστορίες: "Ομίχλη πίσω από τα βουνά" και "Όσο θέλεις βρόντα". Δεν είναι τυχαίο ότι και οι δυο ιστορίες είναι οι μεγαλύτερες του βιβλίου. Επειδή όντως θα επιθυμούσα να διαβάσω μια πολύ μεγαλύτερη ιστορία του συγγραφέα στο επόμενο βιβλίο, όπου οι χαρακτήρες του θα με τραβήξουν στις ζωές τους να τις ζήσω κι εγώ, χωρίς να σταματάνε σύντομα (την απόλαυσή μου).