Droga do Nidaros

Oko Jelenia #1

by Andrzej Pilipiuk

Przypadkowi turyści przeniesieni w czasie, ze swoich światów wrzuceni na dno średniowiecznego slumsu: nauczyciel informatyki, nastolatek z Warszawy, szlachcianka spod XVIII-wiecznego Lublina. W Norwegii Anno Domini 1559 muszą przeżyć. I wypełnić misję - odnaleźć oko jelenia, wpierw ustaliwszy, co to, u diabła, jest!

Oko Jelenia to siedem etapów podróży przez czas, w której każde odkrycie przybliża do prawdy.

Genres: Fantasy, Polish Literature, Fiction, Audiobook, Historical Fiction, Poland, Time Travel

400 pages, Paperback

First published March 28, 2008

About the author

Polish humoristic fantasy and science fiction writer. According to university degree an archeologist.

Debuted in 1996 with short story Hiena, first appearence of Jakub Wędrowycz - an alcoholic, civil exorcist - who later become a character of many short stories gathered in 5 books.

In 2002 he got Janusz A. Zajdel Award for short story Kuzynki (Cousins), extended later into book and sequels. Kuzynki, Księżniczka (Princess) and Dziedziczki portray the adventures of 3 women: an over 1000-years old teenage vampire, a 300-year old alchemist-szlachcianka, and her relative, a former Polish secret agent from CBŚ (Polish 'FBI'). A recurring character in the series alchemist Michał Sędziwój, and the universe is the same as the one of Wędrowycz (who makes appearances from time to time).

Reviews

[Maćkowy · Rating 1 out of 5]

O mamo, co za nędza. Lubię i cenię Pilipiuka jako twórcę opowiadań, ale jego powieści, są jak rozmowa z kimś pijanym, kto co chwilę gubi wątek i zmienia temat, finalnie pozostawiają rozmówcę z uczuciem pomiędzy zniechęceniem, znudzeniem i irytacją.

To co w pilipukowych opowiadaniach grało, to jest: świat przedstawiony, pomysł (pomimo absurdalnego punktu wyjścia), lekki styl, jest obecne również w Oku, ale poza tym, dłuższa forma, bliższe poznanie, nie sprzyja tej książce. Autor na jej kartach bawi się w kontrreformacje, nachalnie wciskając swój światopogląd czytelnikowi, postacie są czarno – białe i podzielone na dobrych, oświeconych katolików i złych, zepsutych i zezwierzęconych protestantów. Nie cierpię i nie będę czytał książek indoktrynujących, obojętnie, czy nawołują mnie do postaw „patriotycznych” czy „cyklistowsko – marksistowskich”.

Panie autorze, oficjalnie się na Pana obrażam.

[Aellirenn Czyta · Rating 1 out of 5]

Nie zawsze czytam opisy, a tu właśnie powinnam była. Może bym się za to nie zabrała 🤷🏼‍♀️

Jeju, jak bardzo to nie było dla mnie!

Wątków, które by mnie interesowały - 0
Logika i konsekwencja - 0
Chaos - 100!

Ja mam wrażenie, że zamiast powieści dostałam dowód na to, jak wiele autor wie. No i fajnie, że ma wiedzę, tylko że w powieści chodzi o fabułę, a tu to trochę była encyklopedia. Główny bohater przez to kompletnie niewiarygodny, bo już widzę nauczyciela informatyki, który potrafi zrobić wszystko - od mydła, do budowy pieca w warunkach conajmniej polowych. W ogóle bohaterowie byli tak płascy, że musiałam się mocno skupiać, żeby ich rozróżnić i zapamietać kto, co i z czym. Za to łasicy pewnie do końca życia nie zapomnę 😂

No po prostu nie moja bajka.

[Dominik · Rating 3 out of 5]

Bawiłem się bajecznie a jednocześnie dostrzegam olbrzymie jak nie kolosalne minusy tej książki. Po pierwsze - chaos, jest go tu momentami dużo, wiele rzeczy jest bardzo głupio zrobionych. Przepraszam ale nie wierzę, że przeciętny informatyk ze szkoły jest wstanie sobie poradzić wręcz bezproblemowo wrzucony do XVI w. i tam umieć zrobić w sumie wszystko przy czym chwile posiedzi XD. Drugim problemem paradoksalnie od głupoty, która jest tu wciskana. Jest nawarstwienie informacji przez które autor chce nam przekazać jaki to on jest mądry... No niech mu będzie ale ja mu klaskać za to nie będę. I jeszcze jedna rzecz. Tortury i gwałt Heleny... błagam ale jaki to miało cel? Bo ciągnęło sie to niemiłosiernie długo a do niczego przez to nie doszliśmy. W pewnym momencie to juz była duża przesada.
Niby jestem wstanie dużo zarzucić tej książce ale jednocześnie fajnie spędziłem przy niej czas, dobrze mi sie tego słuchało. Bardzo się wciągnąłem w fabułe wiec niech ma te 3⭐️

[Bartek Żak · Rating 2 out of 5]

Historia rozpoczynająca się od bycia isekaiowanym przez kosmitów pasuje do wątku Heleny jak pięść do nosa. Warto byłoby zastanowić się, na jakim poziomie pulpowości się znajdujemy i się tego trzymać.

[Maria · Rating 4 out of 5]

Bardzo wciągająca, wartka akcja, oryginalny pomysł i wzbudzający sympatię bohaterowie. Po raz kolejny Pilipiuk mnie nie zawiódł. Droga do Nidaros jest napisana w sposób ciekawy, a wiedza autora naprawdę mi zaimponowała. Czujemy się dosłownie przeniesieni do autentycznego XVI-wiecznego miasta, niemalże czujemy smród ulic, smak potraw, dotyk szorstkich ubrań na skórze. Konflikt pomiędzy katolikami a luteranami jest doskonałym tłem wydarzeń, nieco podobnym do Trylogii Husyckiej Sapkowskiego.
Jest tylko jedno ale: zarówno główny bohater, 30-letni informatyk Marek, jak i 17-letni uczeń liceum Staszek są dla mnie nieco zbyt inteligentni. Żyjąc w dzisiejszych czasach korzystamy ze zdobyczy pokoleń przodków i dobrodziejstw cywilizacji nie zastanawiając się przeważnie nad ich budową, składem chemicznym, sposobem produkcji. Specjalizujemy się w konkretnych dziedzinach, a wiedza posiadana przez ludzkość jest tak ogromna, że niemożliwością wydaje się, aby jeden człowiek, na dodatek tak młody, posiadał informacje z tak wielu różnych dziedzin. Szczególnie w przypadku Staszka wydaje nam się niebywałe, że chłopak mógłby się nauczyć chociażby w jaki sposób skonstruować prosty kalkulator w zwykłej szkole. Nasz system edukacji, o czym dobrze wie autor niejednokrotnie go krytykujący, nie jest nastawiony na pobudzanie wyobraźni twórczej lecz zapamiętywaniu nieprzydatnych formuł, spychając ciekawostki na bok. Musimy zapamiętać, w którym roku wynaleziono żarówkę, ale jak tego dokonano już niekoniecznie. Jednakże jestem w stanie zrozumieć dlaczego Pilipiuk wybrał właśnie tak zaradnych, choć nieco mało wiarygodnych bohaterów - po prostu uznał, że tylko tacy ludzie są w stanie poradzić sobie w nowej rzeczywistości i wykonać powierzoną im misję.
Okoliczności całkowitej zagłady Ziemi też wydają się lekko naciągane, zważywszy na fakt, że nasi naukowcy nie mogliby przeoczyć ogromnej ilości asteroid zbliżających się w naszym kierunku, co więcej, zrobiliby to z pewnością z co najmniej kilkumiesięcznym wyprzedzeniem. Miałam też trudności z uwierzeniem, że w jakiejkolwiek szkole średniej dyrektor mógłby wyciągnąć z biurka broń i wręczyć ją nauczycielom.
Polecam jednak lekturę tego cyklu wszystkim, którzy być może ciągle się wahają. Czuję że przygody Heli, Marka i Staszka zaczną się na dobre dopiero po opuszczeniu tytułowego Nidaros, a każdy z tomów czyta się niebywale przyjemnie i szybko.

[Anna · Rating 3 out of 5]

Pierwsza część cyklu Oko jelenia. Po prostu literatura rozrywkowa trzymająca w miarę poziom. Może nie wybitna, ale chyba nie o zdobycie Nobla autorowi chodziło.

[Paulina · Rating 4 out of 5]

Wysłuchane w audiobooku.

[Maria Maciejewska · Rating 4 out of 5]

4,5

[Ælicja202 · Rating 3 out of 5]

Już nigdy nie spojrze na łasice tam samo

[Jakub Czaja · Rating 3 out of 5]

Pierwszy raz z tym cyklem, a zarazem z tą książką miałem styczność bodaj w ostatniej klasie gimnazjalnej, czyli zaraz po premierze. Wtedy pamiętam, że nawet przypadła mi do gustu, jednak z wiadomych przyczyn - nie mogłem sięgnąć po dalsze tomy. O książce jednak nie zapominałem, chociaż emocje nieco zgasły i ciągle pojawiał się inny tytuł o wyższym priorytecie. Z czasem cykl wylądował w moich książkowym piekle tj. "w sumie jestem ciekaw, jednak troszkę szkoda mi czasu i pieniędzy". Tak minęło te 9 lat i sytuacja dopiero się zmieniła, gdy zakupiłem abonamet Legimi i już nie mam poczucia potencjalnej straty pieniędzy na dany tytuł :).

Czy było błędem zwlekać tyle czasu, by po nią sięgnąć? Raczej nie. Czy w takim razie bez sensu do niej wróciłem? Też nie. Droga do Nidaros to typowa przeciętna książka fantasy, w której autor prezentuje sporo naprawdę fajnych pomysłów, przy jednocześnie wielu niedoróbkach i nieścisłościach. Mamy więc świetny potencjał fabularny, a jednocześnie większość postaci jest niedokreowanych. Najbardziej kuleje chyba postać Heleny, która ledwo się pojawia, a już niejako przestaje mieć znaczenie i zostaje uprzedmiotowiona by w teorii zaostrzyć i zbrutalizować świat. Problem w tym, że autor nie daje szans się realnie przywiązać do postaci czytelnikowi oraz nawet nie stara się "uzewnętrznić" tych postaci. W praktyce więc byłem bardziej zniesmaczony i obojętny, niż zdruzgotany wydarzeniami.

Nie znaczy to, że kompletnie nie warto sięgnąć po tę książkę. Zdaje ona egzamin jako "czytadło z doskoku". Nie wymaga ona skupienia, ma prosty język i mimo wszystko potrafi wciągnąć. Sam ja w ten sposób czytałem - w drodze i przerwach w pracy, na siłowni między seriami, czy czekając na zamówiony posiłek. Czy nadaje się jednak na dłuższe posiedzenie przy kawie w zaciszu domu? Tu już miałbym wątpliwości

[Leszek Ciesielski · Rating 2 out of 5]

Pilipiuk bardzo udanie tworzy historyczny klimat, dorzuca ciekawostki i anegdoty znawcy historii. Tylko szkoda, że tak udane tło tonie całkowicie pod ciężkim, narodowo-katolickim moralizatorstwem i wszystko-umiejącą postacią głównego bohatera, którego ciężko określić inaczej jak 'Mary Sue'. Warszawski nauczyciel informatyki z XXI w., po spotkaniu z kosmitami, apokalipsą (całkowicie 'naukową') i podróży w czasie, przechodzi religijne odrodzenie... I to koniecznie katolickie. No i oczywiście jest ekspertem z dziedziny survivalu i walki wręcz, pomimo braku wcześniejszego doświadczenia... Albo ja zdecydowanie wyrosłem z Pilipiuka, albo autor mocno traci formę, bo takiego natężenia absurdów nie pamiętam z żadnej innej jego książki.

[Trzcionka · Rating 3 out of 5]

Jak zawsze u Pilipiuka mamy świetne połączenie czasów współczesnych z przeszłością. Ciekawi bohaterowie, świetne poczucie humoru i dobrze zapowiadająca się historia. Niestety jest też jedno 'ale'. Po wcześniejszym zapoznaniu się z druga serią Pilipiuka( Kuzynki, Księżniczka, Dziedziczki) odnoszę wrażenie ze za mało mamy tu działania, a za dużo gadania;). Na 400 stronach nie wydarzyło się zbyt wiele, brakowało zaskakujących czytelnika zdarzeń. Można to jednak autorowi wybaczyć biorąc pod uwagę fakt, że w końcu seria ta ma 6 części i zwrotów wydarzeń musi wystarczyć na kolejnych 5 tomów. Z pewnością sięgnę po kolejną część, a jak będzie z następnymi to się okaże..

[Michał Kasztura · Rating 4 out of 5]

Ciekawy pomysł, jak zwykle u Pilipiuka. Kilka rozwiązań fabularnych wydaje mi się zbyt naciąganych. Mimo to, czyta się przyjemnie i szybko. Potrafi wciągnąć.

[Krysztyna · Rating 4 out of 5]

Nie mogę doczekać się kolejnych tomów!

[Krzysztof Grabowski · Rating 3 out of 5]

Waść Pilipiuk, Pan "średnio umni w powieści". Tak mógłbym skwitować swój drugi kontakt z serią Oko Jelenia. Drugi, bo pierwszy raz serię czytałem jeszcze kilkanaście lat temu, nastolatkiem będąc. I wtedy to znacznie lepiej oddziaływało. Dzisiaj już nie ma takiej siły.

Przede wszystkim biorąc się za jakąkolwiek powieść od Pana Andrzeja musicie wiedzieć, że mu się nie śpieszy. Fabuła toczy się wolno, akcji tu nie wiele, za to przemyśleń bohaterów czy dialogów jest od groma. A raczej takiego swoistego mędrkowania i słowo toku, tylko w aspekcie pozytywnym, gdyż ten taki historyczny sznyt potrafi interesować.

Tyle, że całość jest dużo bardziej interesująca gdy coś się dzieje. Dlatego też dobry początek, kiedy świat przestaje istnieć w skutek zagrożenia kosmicznego, a nasi bohaterowi trafiają do 1559 roku do Skandynawii, gdzie mają wykonać zadanie dla Skrata, kosmicznego nomada, który kolekcjonuje zabytki kultury ginących światów, nastraja na kawał dobrego s.f. Nic takiego dalej nie dostajemy.

Owszem, Łasica jest super. Dialogi z nią błyszczą i są najlepszym aspektem pierwszego tomu. Był jeszcze całkiem niepokojący wątek konia-omenu, gdzie liczyłem na coś więcej, ale kończy się szybciej niż zaczyna. Bohaterowi. Lubię Marka, ale jak na nauczyciela nauk ścisłych ma za dużą wiedzę z zakresu historii... To raczej przelanie dużego fragmentu wiedzy autora na postać. I nie przeszkadzają mi poglądy Pilipiuka, jeżeli nawet ich nie popieram. Autora prawem jest zamieścić w swoim dziele swój punkt widzenia, nawet jeżeli jest mocno prokatolicki, jednocześnie oczerniając protestantyzm. To ty drogi czytelniku oceniasz czy chcesz to czytać, czy nie gdy natrafisz na taki punkt.

Staszka toleruję, aczkolwiek chłopak nie ma tu za wiele dla siebie miejsca. Może się rozwinie. Mamy jeszcze szlachciankę spod Lublina, wyciągniętą z XVIII wieku, która potrafi być irytująca, ale to co ją tu spotyka, potrafi być okrutne i okropne. Mamy jeszcze dwójkę jegomości z tego okresu, który knują jak tu rozkręcić biznes w czasie, kiedy ich Hanza zaczyna upadać. Ich wątek, pseudo handlowy był najbardziej zbędną rzeczą w tym tomie. Wszystko na zasadzie co by było gdyby.

Uwielbiam zbiory opowiadań tego autora, z kultowym "Rzeźnikiem Drzew" na czele. Pilipiuk to mistrz opowiadań, ale dłuższe, bardziej złożone historie nie są czymś co mu wychodzi doskonale. Nie mają tego ognia, albo i mają tyle że jest on rozwleczony na wiele miejsc, przez co mało "grzeje" czytelnika podczas lektury. Obiecujący początek wykonany przez rzemieślnika, ale bez tej iskry, która sprawiała by, że czekałbym z niecierpliwością na dalszą część.

Ale i tak sięgnę po dalsze tomy, bo pamiętam że zatrzymałem się na czwartym. Wypadałoby w końcu dowiedzieć się, jak poszło dalej szukanie tego scalaka/Oka Jelenia przez polskich przymusowych podróżników w czasie. Plus lekki humor w kilku miejscach, charakterystyczny dla autora.

[Bravebook]

Muszę przyznać, że ta seria kusiła mnie już od jakiegoś czasu, miałam przeczucie, że będzie dobra na moje pierwsze spotkanie z tym autorem, gdyż ma największe szanse mi się spodobać.

Zaczyna się bardzo intrygująco - na świat nadciąga katastrofa, której nie da się uniknąć, lecz Marek, nasz główny bohater będący nauczycielem informatyki,na skutek tajemniczego kontaktu z obcym, zostaje przeniesiony do XVI-wiecznej Norwegii. Jego zadaniem jest odnalezienie artefaktu Oko Jelenia i tajemniczego Alchemika wraz z Heleną, która tak jak on, została przeniesiona tu z innych czasów. Później dołącza też do nich nastolatek Staszek.

Autor świetnie opisał świat przedstawiony, z licznymi szczegółami historycznymi dotyczącymi życia ludzi sprzed kilku wieków, z czasów schyłku panowania Hanzy. Jest tu mnóstwo ciekawostek, a realia wypadają bardzo wiarygodnie. To wszystko składa się na niesamowity klimat tej serii, jest naprawdę urzekający.

Z upływem stron mój entuzjazm jednak dość mocno osłabł, a zaczęły zastępować go frustracja i znużenie. Autor skupił się na przedstawieniu przeżyć głównych bohaterów, którzy muszą przetrwać w nowym i obcym środowisku, pokazując świetnie nasze przywiązanie do dóbr cywilizacji. I o ile wątki związane z survivalem i walką o przetrwanie uwielbiam, zazwyczaj bardzo mnie angażują, tak tutaj czegoś mi zabrakło. Spodziewałam się na ciut więcej emocji związanych z sytuacją postaci lub zaangażowaniem w główną oś fabularną, lecz niestety obu tych rzeczy mi zabrakło. Jedyne emocje czułam przy nielicznych fragmentach dotyczących Heleny, ale tylko dlatego, że została wrzucona w bardzo nieciekawą sytuację, może nawet zbyt dramatyczną.

Pod koniec uzmysłowiłam sobie, że w sumie cały pierwszy tom skupił się na tytułowej drodze do Nidaros, a przede wszystkim na pobycie w tym mieście. Bohaterowie nie zrobili za bardzo kroków do przodu w swojej misji, a autor nawet nie przybliżył czytelnikowi czym jest Oko Jelenia.

Jest to z pewnością bardzo klimatyczna seria, z świetnie przedstawionymi realiami i ciekawym pomysłem na historię. Powinny odnaleźć się w niej osoby, które lubią jak autor powoli snuje swoją opowieść i przedstawia dość złożone perypetie swoich bohaterów.
Dla mnie jednak, mimo pewnych plusów, okazała się dość męczącą przeprawą. Wolę jak główny wątek rozwija się trochę szybciej, a jeśli nie, to niech powieść nadrabia to wyjątkową kreacją bohaterów. Tutaj tego zabrakło, co mówię z dużym żalem, bo naprawdę liczyłam, że stanę się fanką tej serii.

[Barbara · Rating 5 out of 5]

Po 15 latach wracam do „Oko jelenia” Andrzeja Pililiuka, a wszytko za spawą wznowienia z nowymi okładkami. Z ogromną radością zatopiłam się w pierwszym tomie otwierającym cykl „Droga do Nidaros”.

📚Ziemia ulegał całkowitej zagładzie, a przedstawiciel innej galaktyki imieniem Skrat zbiera pamiątki po wymierających rodach i cywilizacjach. Napotyka dwóch mężczyzn, a może oni sami swoimi myślami go przywołali . Tak poznajemy nauczyciela informatyki Marka i niedoszłego maturzystę Stanisława, zgadzają się zostać niewolnikami przybysza z innej planety w zamian za uratowanie życia..

📚Marek budzi się w nowej rzeczywistości, w dalekiej Norwegii roku pańskiego 1559.. Dostaje mgliste zadanie odnalezienia dziewczyny, dotarcia do Nidaros i zgłoszenia się do Alchemika Sebastiana.. Naszego bohatera w tym wszystkim frapuje pytanie gdzie jest towarzyszący mu podczas zagłady Stanisałw..

📚Zgodnie z wytycznymi wraz Oberechiem odnajdujemy rudowałosą młodą kobietę, tak do opowieści wkracza Helena Korzecka- osiemnastowieczna szlachcianka, która miała w swoich czasach podobne spotkanie ze Skratem...

📚Bohaterowie wyruszają w wędrówkę, podczas której nie raz wpadają w niebezpieczeństwo, spotykają przyjaciół, ale także ludzi, którzy wzbudzają w nich obawy. W pewnych okolicznościach polacy zostają rozdzieleni.. Jak odnaleźć się w ponurej rzeczywistości..

📚Po przybyciu do Nidaros oprócz uliczek pełnych kupców, bohaterowie zastają cuchnące smrodem rynsztoków powietrze czy uda się im wykaraskać z kłopotów i znów być razem, czy wyznaczone zadanie odnalezienia Alchemika uda się wykonać?

📚W książce przeplata się też wątek w którym poznajemy Petera Hansavritsonie i jego kuzyna Markusa, ich rozmowy przybliżają nam średniowieczny handel i związek kupców europejskich czyli Hanzę. Te rozdziały są nieco trudniejsze, ze względu na to, że autor mocno przybliża funkcjonowanie i problemy z jakimi zmagali się kupcy hanzeatyccy. Jednak dzięki temu można się dowiedzieć trochę historycznych faktów. Autor świetnie łączy fikcję literacką z faktami historycznymi.

[Maksymilian Roman · Rating 2 out of 5]

To byłaby spoko książka gdyby:
1) Pilipiuk skupił się na fabule,
2) darowałby sobie pokazywanie wszystkim jakim to on nie jest specem od wszystkiego, a główny bohater przestał rozwiązywać każdy problem cytując z głowy książkę czy program telewizyjny, który kiedyś tam oglądał
3) Pilipiuk rzeczywiście znał się na XVI-wiecznej Skandynawii i pozycji Hanzy w tamtym okresie
4) Hela miała coś do roboty niż tylko bycie poniżaną i gwałconą
5) Nie pojawiał się co chwila ktoś z nikąd, który rozwiązuje te problemy, o których główny bohater nigdy nie czytał

Gdzieś tam jest zalążek bardzo dobrej książki przygodowej, niestety został on kompletnie zakopany Pilipiukiem onanizującym się własną (ograniczoną) wiedzą

[Dunno · Rating 5 out of 5]

Książka ciekawa, dość nieprzewidywalna. Nie spotkałem się jeszcze z podobną fabułą. Dość dużo akcji, choć chwilami książka „zwalnia”. Trzyma w napięciu, wciąga! Polecam!

Są też jednak minusy - łatwo zwraca na siebie uwagę fakt, że główny bohater (informatyk) tak dobrze kojarzy wszelkie rzeczy związane z historią. Podobno chciał studiować on owy kierunek, aczkolwiek wydaje mi się, że wiedza ta jest zbyt szeroka, jak na informatyka. Dość spora liczba opisów, nieraz - wydaje mi się - nie do końca potrzebne.

„Rzucają się w oczy” także personalne przekonania i poglądy autora. Niektórym może to przeszkadzać.

[Anna · Rating 4 out of 5]

3,5.
Na począku było strasznie trudno zrozumieć o co chodzi i zajęło mi ze 70 stron żeby naprawdę wczuć się w opowieść. Bardzo podobał mi sie aspekt historyczny - był dobrze, ciekawie i realistycznie zrobiony. Czasem trochę sceny się ciągnęły albo wydawały mi się na niepotrzebne, ale nawet szybko się czytało. Miałam momenty kiedy wciągała mnie treść książki, ale odpychał styl pisania (może tylko przyzwyczaiłam się do książek po angielsku).

[Edyta · Rating 5 out of 5]

Dawno nie czytałam tak lekkiej książki fantastyczno-przygodowej. Czyta się szybko I przyjemnie, a to zasługa stylu autora, który uwielbiam. Super historia i dialogi, na pewno przeczytam kolejne części:)

[Radynka · Rating 3 out of 5]

Neoslovilo mě to natolik, abych tomu věnovala tolik energie, která je k dočtení téhle série potřeba. I když ten začátek s koncem světa byl skvělý. Škoda no, doufala jsem, že se mi bude líbit všechno, co Pilipiuk napíše.

[Adam · Rating 1 out of 5]

Nie podobało mi się. Nie chodzi o to, że książka jest zła. Po prostu nie moja bajka

[Agagaga · Rating 3 out of 5]

3.5

[Wiktor · Rating 4 out of 5]

Ależ mnie wciuuungło

[Lena · Rating 4 out of 5]

Podobało mi się, szczególnie stworzenie bohaterów. Słucham audiobooka i bardzo dobrze się bawię

[Klaudia · Rating 5 out of 5]

Quick action, well written characters, intriguing plot with twists.

[Ania · Rating 4 out of 5]

Było by 5 gwiazdek, gdyby nie opieszałość w ratowaniu Helenki. Oczywiście dla bohaterów ekonomia i pomysł na biznes są ważniejsze niż życie towarzyszki podróży.

[Anna · Rating 4 out of 5]

"Problem nierozwiązany trzeba podzielić na mniejsze kawałki i rozpracować po fragmencie".

[Tomasz · Rating 3 out of 5]

Uneven. Parts are great, parts are so-so. But overall a pretty pleasant read.