Η πηγάδα: "Μια νύχτα του Αυγούστου έμεινε ξάγρυπνη, και το φεγγαράκι από ψηλά χάρτινο, διαβάζοντας τη Ρωμιοσύνη, ακούγοντας και ακούγοντας τον Όμηρο, τον μοναδικό της δίσκο στο πρώτο της πικάπ. Έπειτα πήρε τον δίσκο, τον έχωσε σε μια νάιλον σακούλα και τον έκρυψε κάτω από τη βάση του ψυγείου. Κοίταζε τα βιβλία της και δεν ήξερε πού να τα φυλάξει. Η μάνα της στο διπλανό δωμάτιο κοιμόταν. Ξημερώματα χτύπησε το κουδούνι. Έβγαλε το κεφάλι απ’ το παράθυρο, τους είδε. Όσο να ανέβουν τη μαρμάρινη σκάλα κι έπειτα τη στριφογυριστή μεταλλική της ταράτσα, πρόλαβε και είπε στη μάνα της να μην τρομάξει, έρχονται να με συλλάβουν, έχει όμως σημασία να μην τρομάξεις, σε παρακαλώ..."
Κάτι άνθρωποι: "Είχε ψηλώσει το φεγγάρι κι η σκλόπα μπορεί και να'τονε καθισμένη στη μαδημένη τσανερικιά, ολοκάθαρα ηκούετο το μοιρολόι της, κι αγρίευες μην κι είναι η κλαψιά της Αντωνάκαινας που εγίνηκε κι αυτή σκλόπα, όπως σ' εκείνη την παραλοή της μάνας με τη μοναχοθυγατέρα τη φεγγαρολουσμένη και με τους εννιά τους γιους..."
Αθοπετού: "Σε κάθε γλώσσα, σε κάθε διάλεκτο, με φωνάζουν αλλιώς, κι έχουν σε κάθε πόλη και σε κάθε χωριό τη δική τους εκδοχή για 'μένα, ήμουν η απορριγμένη στις στάχτες, ώσπου μ' έκαναν το πασίγνωστο βελούδινο παραμύθι, κι ήρθε ο καιρός που δεν θέλω να είμαι η τυχερή του παραμυθιού. Θέλω να είμαι πεζοπόρος..."
Maro Douka is one of the most important writers of the modern greek literature. She was born in 1947 in the city of Chania. In 1966, she moved in Athens where she still lives. Many of her works have been translated into other languages worlwide.
Ένα σγκλονιστικό κείμενο που συνοψίζει όλη την οπτική της Δούκα που χρησιμοποιεί στα έργα της.Νομίζω ότι ένας αναγνώστης που τώρα ανακαλύπτει τη συγγραφέα καλό θα ήταν να ξεκινήσει από τα διήγηματά της.
Τι είναι όμως αυτό το διήγημα,τι θέλει να μας πει;Τι είναι η Πηγάδα για τον καθένα; Αρχικά,μας προετοιμάζει σίγουρα για την Αρχαία Σκουριά.Το θεώρησα αναπόσπαστο κομμάτι του παραπάνω έργου. Επίσης,τα φλας-μπακ της ηρωίδας(ενώ βρίσκεται έγκλειστη)στα παιδικά της χρόνια και τις νοοτροπίες της κοινωνίας που μεγάλωσε μας δείχνει μια Ελλάδα που βασανίστηκε πολύ και έχει πολλές πληγές.Αγιάτρευτες έως σήμερα..; Τέλος,δεν είναι τυχαίος ο χρόνος συγγραφής του διηγήματος.Η Δούκα εκφράζει τις αγωνίες της ίδιας της χώρας για το μετά: όταν τελειώσουν όλα,τι θα έρθει;
Επίσης η Πηγάδα αποτελεί ένα μεγάλο σχόλιο για την Αριστερά.Ένα σχόλιο που η Δούκα το συνεχίζει σε όλο το έργο της..και το κάνει πολύ καλά.