Het is de nachtmerrie van iedere ouder, en het overkomt Marjon van Brienen. Haar vriend Philippe brengt hun dochter Carice niet terug na een familiebezoek.
Maar waarom? Er bestaan geen onoverkomelijke problemen tussen Marjon en Philippe, er wordt nergens strijd over gevoerd. Wat heeft hem bewogen om hun dochter mee te nemen en wat heeft hij met haar gedaan?
Een grootscheeps onderzoek levert niets op. Philippe en Carice zijn spoorloos verdwenen.
Hoe moet je verder leven als wanhoop, woede en verdriet je beheersen?
Wanneer erken je je verlies?
Marjon kan nergens de antwoorden vinden. Tot ze bezoek krijgt van een vrouw, die haar iets te vertellen heeft.
Loes den Hollander schrijft al vanaf het moment dat ze kon lezen. Aanvankelijk poëzie, later columns, daarna verhalen en ten slotte haar eerste boek. Toch kwam het nooit in haar op om van schrijven haar beroep te maken, omdat ze zich helemaal richtte op haar carrière in de gezondheidszorg. Dat veranderde toen ze in 2001 een verhalenwedstrijd won. Vanaf dat moment ging er voor haar gevoel een luik in haar hoofd open waar een onstuitbare lading teksten achter zit die zich allemaal verdringen om te worden opgeschreven. Toen ze in 2006 haar carrière als directeur van een gezondheidszorginstelling beëindigde, vond ze vrijwel tegelijk een uitgever voor Vrijdag, haar eerste literaire thriller. Daarna volgde al snel het zinderende Zwanenzang en sindsdien is schrijven haar voornaamste bezigheid.
Loes den Hollander schreef al eerder columns voor bekende vrouwenbladen. Zij was van 2002 tot 2009 hoofdredacteur van Denkbeeld, een vakblad voor de gezondheidszorg en is nu nog als gastredacteur aan het blad verbonden.
2,5*. Persoonlijk vond ik dit verhaal niet zo heel erg boeiend. Had er moeite mee om er doorheen te komen en dat ben ik niet zo gewend van Loes. Jammer :)
Dit boek omschrijft zo ontzettend mooi het gevoel dat je als ouder moet hebben als je kind plotseling wordt ontvoerd. Gelukkig ken ik dit gevoel niet.. maar denk maar eens aan het moment dat je even je kind niet ziet in de speeltuin of op het strand.. Bij mij slaat dan altijd de blinde paniek toe. De eerste 38 hoofdstukken zijn geschreven vanuit het perspectief van Marjon, de moeder van het verdwenen meisje. De hoofdstukken zijn prettig kort, maar van stoppen met lezen kan bijna geen sprake zijn. Ik wilde alsmaar verder lezen om achter de reden van de verdwijning te komen. Ook zelf voelde ik me schuldig, machteloos, kwaad en heel verdrietig tijdens het lezen van het boek. Toch werd het mij maar niet duidelijk wie nou de dader was en waarom Carice was ontvoerd. Pas helemaal aan het einde van het boek volgt de ontknoping. Terwijl je toch gedurende het boek al leest vanuit het perspectief van de "dader". Maar alle puzzelstukjes vallen pas op de laatste bladzijdes op zijn plek. Dit vind ik een van de grootste kwaliteiten van Loes den Hollander. Ze zet me telkens op het verkeerde been. Naast dat het een ontzettend spannend boek is, is het zoveel meer. Ik heb zelf op een bepaald ogenblik een aantal tranen moeten wegpinken. Maar goed ik ben dan ook zelf een moeder. Van mij krijgt dit boek absoluut 5 sterren. Gelukkig las ik op Facebook dat Loes den Hollander twee boeken tegelijk aan het schrijven is, van mij mogen er in ieder geval nog velen volgen. Zeker als ze net zo goed zijn als "Voorbedacht".
Voor in het boek staan enkele woorden van Johan Wolfgang von Goethe – Alleen de mens is tot het onmogelijke in staat. Wanneer je dit boek uitgelezen hebt, begrijp je pas goed wat deze woorden kunnen betekenen. Zowel de goedheid als de slechtheid van de mens komt in dit verhaal aan de orde.
Iets wat me opviel in dit boek is dat het verhaal uit twee gezichtspunten wordt verteld. Het gezichtspunt van Marjon en dat van Philippe. Op zich is dat niet bijzonder, dat gebeurt vaker. Wat het bijzonder maakte is we een heleboel hoofdstukken na elkaar vanuit hetzelfde perspectief mee kunnen leven met het betreffende personage. Steeds de beleving tijdens een aantal dagen van een en dezelfde persoon. Dit is heel knap gedaan, je leert het personage op deze manier heel goed kennen.
Het is een verhaal waar je kippenvel van krijgt omdat het heel dichtbij komt. Het kan in werkelijkheid gebeuren zoals we ook steeds weer in nieuwsberichten kunnen zien, helaas. Het is een spannende thriller die een constant gevoel van angst achterlaat tijdens het lezen. Ik heb het gevoel van 'angst' als het belangrijkste onderdeel van dit verhaal ervaren. 'Angst' om kwijt te zijn wat je het dierbaarst is, 'angst' om niet terug te vinden wat je kwijt bent en 'angst' om niemand meer te kunnen vertrouwen. Zelfs op het eind was ik nog niet helemaal gerustgesteld dat er niets meer zou gebeuren.
Het verhaal lijkt op een gegeven moment duidelijk te zijn, maar neemt op het eind toch nog een onverwachte wending. Ik kan dat zeker waarderen. Ik heb het boek graag gelezen.
Meteen als ik het eerste hoofdstuk ga lezen,is meteen mijn eerste gedachte ja, dit is weer zo'n echt Loes den Hollander-boek. Deze manier van schrijven haal je overal tussen uit.
Wat gaat er door je heen als je vriend Philippe, (waar je een lat-relatie mee hebt) op een dag je dochtertje Carice niet thuis brengt. Er worden zoektochten ingezet en Marjon komt op tv om Philippe te vragen haar kind toch alsjeblieft terug te brengen. Ook enkele spullen waaronder ern lappenpop en driewieler zijn weg die Carice zeer geliefd waren.
Tijdens het lezen van dit geweldige mooie en spannende verhaal worden er vele geheimen onthuld en weer heb je verkeerde gedachte gehad over dit boek.
Carice, dochter van Marjon wordt door Philippe, de vermeende vader meegenomen en niet teruggebracht. Al snel blijkt dat Marjon eigenlijk weinig weet over Philippe, wie is die man waarmee ze een bedenkelijke lat relatie heeft? Wat weet ze van zijn familie, vrienden, verleden? Niets. De wereld van Marjon stort in zonder haar dochtertje en ze blijft geloven dat haar dochter nog leeft. Ze krijgt steun van haar broer en schoonzus, maar ook van een bevriend koppel, Lindy en Henk Jan. De verdwijning krijgt een merkwaardige wending wanneer Lindy verdwijnt en dood teruggevonden wordt. Heeft de beste vriendin van Marjon iets met de verdwijning van haar kind te maken? Dat is toch onmogelijk. Henk Jan vertelt haar zaken over Lindy die ze niet wist. Het eerste kwart van het boek wordt verteld vanuit het standpunt van Marjon, daarna wordt er gewisseld naar dat van Philippe en krijgen we zo ook het een en ander mee van zijn kant van het verhaal. Zelf ben ik geen moeder en kan ik me de wanhoop niet inbeelden wanneer je kind verdwijnt, ontvoerd is. Dat neemt niet weg dat ik vind dat Loes den Hollander deze wanhoop heel goed beschreven heeft. De vroege aanwijzing over het kinderloos huwelijk van Lindy en Henk Jan gaf me al een zekere clue naar betrokkenheid. Hoe het precies zat was wel afwachten tot de laatste pagina's.
Door een hel gaat Marjon als haar vriend Fhilippe en hun dochtertje Carice niet terugkomen na een bezoekje aan oma. Wat kan er gebeurt zijn? Waarom? De politie pakt het groot aan, maar dat levert weinig op. Hoe ga je dan om met je wanhoop en verdriet? Dan komt er een vrouw bij Marjon met een opmerkelijk verhaal.......
Meteen op de eerste bladzijde zit je midden in het verhaal en als je zelf kinderen hebt, laat het je maar moeilijk los. Want als het Marjon kan overkomen, dan..... Je leest eerst een paar dagen vanuit Marjon en dan dezelfde dagen vanuit Philippe. De datum staat duidelijk bij de hoofdstukken. Zo lees je om en om hoe ze de dagen beleven. Dat bouwt de spanning behoorlijk op, want net voor de wisseling komt er een spannend stuk. Je wilt dus al maar verder lezen, want ook voor de lezer stapelen de vragen zich op. Kan Marjon haar kleine meid nog ooit in haar armen sluiten? Dat blijft toch wel de hoofdvraag. 383 bladzijden vol spanning!
Voor mij een prettige eerste kennismaking met de schrijfstijl van Loes den Hollander. Het verhaal, de titel, de kaft, alles klopt. Mijn nog te lezen lijst is weer 16 boeken langer.
Dit was weer eens zo'n ouderwetse Loes! Gelijk de eerste bladzijde herken je de geweldige schrijfstijl. Ook het verhaal wist me van begin tot eind te boeien zonder dat het langdradig werd. Het is best een dik boek maar op de één of andere manier vlieg je er zo doorheen! De gevoelens en gedachten van Marjon worden prachtig verwoord waardoor je je helemaal kunt inleven, ik voelde haar wanhoop. Wat mij betreft een aanrader!
Het boek heeft lekker korte hoofdstukken. Je zou het boek daardoor makkelijk tussendoor even aan de kant kunnen leggen, maar behalve de lengte van de hoofdstukken nodigt het boek absoluut niet uit tot wegleggen. Ik wilde perse weten wat er gebeurd was met Carice. Daarvoor moest ik doorlezen tot de laatste bladzijde. En wel zo snel mogelijk.
Mooi goed verhaal maar ik werd zo gek van de schrijfstijl... Het is mijn eerste boek van Loes maar als ze altijd zo schrijft is dat niks van mij. De ene keer las je het als buitenstaander en alsof iemand het je vertelde en dan ineens zat je weer in het ik perspectief.. Ook zaten sommige zinnen wat maf in elkaar. Wel heeft het verhaal me weten te ontroeren dus toch 3 sterren.
Het eerste boek waarbij ik voor het eerst echt heb gehuild. Ik werd letterlijk in het verhaal meegenomen. Het boek is fijn om te lezen en zit vol met spanning, al vanaf de eerste pagina. Een echte aanrader!
Aangrijpende thriller, die je lang bezig houdt. Korte hoofdstukken, wat heel fijn lezen is. Wel vond ik hem zo halverwege wat langdradig worden. De laatste bladzijden, weer een snelle, spannende ontknoping.